Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2015

Πρώτη φορά ... ο ελληνικός λαός ψήφισε ... μνημόνιο!!!



Η μεγάλη νικήτρια των χθεσινών εκλογών είναι αδιαμφισβήτητα η Άνγκελα Μέρκελ.
Μας πήρε 5 χρόνια πλύσης εγκεφάλου, συρρίκνωσης του βιοτικού μας επιπέδου, καταστολής και ανυπολόγιστης κοινωνικής καταστροφής για να συνθηκολογήσουμε.
Τον Ιανουάριο του 2015 το 52% των βουλευτών ανήκαν σε κόμματα με αντιμνημονιακή ρητορική.
Σήμερα και μετά την μνημονιακή στροφή Συριζανέλ, το ποσοστό των βουλευτών με δηλωμένη μνημονιακή αφοσίωση ανέρχεται στο 87%.
Ο «ηγέτης» κατάφερε να τελειώσει το «μνημόνιο αντιμνημόνιο». Από δω και πέρα και με τη βούλα του ελληνικού λαού έχει μόνο μνημόνιο.
Ο Αλέξης Τσίπρας, το παιδί λάστιχο, κατάφερε τα αδιανόητα: Μετά την μεταδημοψηφισματική απαξίωση της αντιμνημονιακής λαϊκής βούλησης, τη διάλυση του κόμματος του κατ απαίτηση των δανειστών και την ψήφιση του μνημονίου, ο Αλέξης Τσίπρας όχι μόνο επιβίωσε αλλά έβαλε τον ίδιο τον ελληνικό λαό να υπογράψει το τέλος του.
Ο βιρτουόζος μίμος του Ανδρέα έχει πια περάσει όλες τις εξετάσεις του διεθνούς συστήματος εξουσίας και μάλιστα και με το παραπάνω και αποτελεί πλέον ένα από ποια χρήσιμα εργαλεία της γερμανικής Ευρώπης.
Χθες η Ελλάδα έπεσε. Και έπεσε από τα μέσα.
Ο γελαστός εφιάλτης κατάφερε να νομιμοποιήσει όλα τα μνημόνια, όλες τις πολιτικές ευθύνες, όλα τα εγκλήματα εις βάρος του ελληνικού λαού και εγκαινίασε την νέα μεταπολίτευση όπως είχα ξανά και ξανά προλέξει, μια μεταπολίτευση ελπίζω βραχείας διαρκείας.
Ελέω και της αποχής και με την εκβιαστική δύναμη των capital controls, μετέτρεψε το 61% του ΟΧΙ στα μνημόνια σε 87% ΝΑΙ σε μερικές μόνο βδομάδες, μεγαλειώδες επίτευγμα του γερμανικού σχεδιασμού σε συνδυασμό με τον απαράμιλλο πολιτικαντισμό του «ηγέτη».
Ο Αλέξης, δεν απαιτεί πολλά: Όπως κάθε καλός σατράπης, το μόνο που απαιτεί είναι από τους αυλικούς και τους υπηκόους του τυφλή πίστη.
Και αυτήν εισέπραξε.
Κατάφερε μάλιστα, πάλι ελέω αποχής, να διασώσει από την πανωλεθρία και τον κυβερνητικό εταίρο του, τον Πάνο τον Καμμένο του οποίου οι άσφαιρες μπαλοθιές κατά της διαπλοκής ακούγονται μέχρι τον Όλυμπο και έχουν και ηχώ τόσο κούφιες που είναι.
Ο «ηγέτης», μακιαβελικός μέχρι το κόκκαλο, είναι ο μεγάλος νικητής του ελληνικού πολιτικού συστήματος.
Ο νέος Καρλομάγνος που ακούει στο όνομα Άνγκελα, πίνει μπυρόνια στο όνομα του Αλέξης.
Το σχέδιο Σόιμπλε βαίνει προς την ολοκλήρωσή του όσον αφορά την κατάκτηση της Ελλάδας.
Κάποτε ο Σόιμπλε είχε απευθύνει προς τον Τσίπρα το εύλογο ερώτημα «να δούμε πως θα το εξηγήσεις στους ψηφοφόρους σου» αναφερόμενος στο μνημόνιο που έμελλε να υπογράψει. .
Ο Αλέξης δεν χρειάστηκε να εξηγήσει τίποτε.
Με ελεεινούς τακτικισμούς επέβαλε στον ελληνικό πληθυσμό τη δική του αφήγηση, πως δεν γινόταν τίποτα παραπάνω από όσα ο ίδιος επιδίωξε, πως δεν υπήρχε εναλλακτική.
Αριστερά επέβαλε την ΤΙΝΑ και ανάγκασε τον «κυρίαρχο λαό» να βάλει πλατιά φαρδιά χθες την τζίφρα του στην παράδοση της εθνικής κυριαρχίας, μέγα οξύμωρο.  
Τώρα ο Αλέξης Τσίπρας θα μας ξηγήσει τ’ όνειρο.
Όταν οι εφιάλτες ξηγούν τ’ όνειρα, κρύος ιδρώτας λούζει τα κορμιά των απλών ανθρώπων.
Να δούμε εμείς πως και σε ποιον θα εξηγήσουμε τις πορείες και τις αγώνες μας κατά του μνημονίου 3 που άμεσα ή έμμεσα ψηφίσαμε σε ποσοστό 87%.
Οι άνθρωποι μαθαίνουν από τα λάθη τους. Οι Έλληνες όχι.
Καλώς ήρθατε στο υπόλοιπο της θλιβερής μνημονιακής ζωής μας.


Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com. 21/9/2015
Read More »

Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2015

Ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε και τον Τσίπρα να τελειώνουμε



Δεν περίμενε τη συμβουλή μου το σύστημα εξουσίας εντός και εκτός των συνόρων.
Το χει ήδη πράξει.
Ο δικός μας Αλέξης, είναι ο δικός τους Αλέξης.
Έχει πάρει και συστημικό ISO.
Πολλοί πολιτικοί φροντίζουν να δημιουργούν ένα αίσθημα οικειότητας, να μπορεί ο κάθε ανερμάτιστος άνθρωπος με κενό προσωπικότητας και πλεόνασμα εγώ να ταυτίζεται μαζί τους.
Έτσι ο Καραμανλής έγινε Κωστάκης, ο ΓΑΠ Γιωργάκης και ούτω καθεξής.
Ο Αλέξης δε χρειάστηκε να προσπαθήσει πολύ.
Το χε.
Δε θα ταν δύσκολο να φανταστεί κάποιος να τον έχει φίλο του από το σχολείο.
Στο γυναικείο πληθυσμό ο Αλέξης γαμάει.
Έχει καταφέρει να ενεργοποιήσει το πανίσχυρο και θεότυφλο μητρικό φίλτρο.
Πόσες γυναίκες δε θα θέλαν έναν τέτοιο σύντροφο, ένα τέτοιο παιδί, έναν τέτοιο γαμπρό;
Έτσι λοιπόν η γυναικεία κουτοπονηριά made in Greece, μεταμφιέζεται σε πολιτικό κριτήριο και σκεπάζει τον Αλέξη όπως η κουβέρτα το μπεμπέ.
Εξ ου και το μίσος προς την Κωνσταντοπούλου. Ποια γυναίκα θα θελε μια τέτοια αχώνευτη αλογομούρα με απαιτήσεις να της κάνει το σπίτι γης μαδιάμ;
Δεν χωράν πολλές κακιές πεθερές σε ένα σπιτικό. Ένας μονάχα τύραννος για κάθε σπίτι.
Α ρε πουτάνα ανδροκρατία κι αφόρητη σεξουαλική καταπίεση αιώνων που έφτιαξες γυναίκες που να σου μοιάζουν.
Τι κι αν χάλασε το δικό του κομματικό σπίτι ο Αλέξης; Τι κι αν αναγνώρισε μονομιάς όλες τις ανομίες των προηγούμενων νοικάρηδων;
Είναι καλό παιδί.
Πίσω από το μύθο του καλού παιδιού έχουν θρονιαστεί πολλά κωλόπαιδα.  
Τολμάμε και μιλάμε εμείς για παιδιά, η χώρα των κάκιστων παιδαγωγών.
Ας μιλήσουμε για τα παιδιά του Τσίπρα και το ιδιωτικό τους σχολείο.
Τρελαίνεσαι να βλέπεις αριστερούς να επιχειρηματολογούν «δεν είναι το θέμα ότι ο Αλέξης πήγε το παιδί του σε ιδιωτικό σχολειό, ο κάθε ένας θέλει το καλύτερο για το δικό του παιδί. Το πρόβλημα είναι ότι δε μας δίνει τα φράγκα να τα πάμε και εμείς».
Πασοκίλα του κερατά και αριστερά των προνομίων, τσουνάμι οχετού ξεχύνεται ξανά αυτές τις μέρες.
Δεν είναι το θέμα αν η ιδιωτική εκπαίδευση είναι καλύτερη ή χειρότερη από την ιδιωτική.
Είναι πολυπαραγοντικό το τι ποιότητα εκπαίδευσης παρέχει ένα ίδρυμα και πως κρίνεται αυτή.
Το ζήτημα είναι ότι έχετε χάσει την μπάλα.
Η δημόσια εκπαίδευση είναι κατάκτηση των πολλών.
Το να στέλνει ένας αριστερός πρωθυπουργός τα παιδιά του σε ιδιωτικά σχολεία είναι ροχάλα στα μούτρα του δημοσίου χαρακτήρα της εκπαίδευσης.
Αν δεν σας αρέσει το επίπεδο της δημόσιας εκπαίδευσης, να την βελτιώσετε αντί να την απαξιώνετε.
Οι αριστεροί που παλεύουν για να είναι πχ το νερό δημόσιο αγαθό και δίνουν τα φράγκα τους στη Perrier και άλλες εταιρίες που ιδιωτικοποιούν το νερό…
Σκατά στα μούτρα σας.
Έτσι, ενισχύστε κι άλλο τον τεχνομεσαίωνα.
Με σχολεία χωρίς δασκάλους, χωρίς θέρμανση, χωρίς κωλόχαρτα –αυτά τα πήρε η Βούλτεψη όταν ο ΣΥΡΙΖΑ της έφερνε κόψιμο- κάθεστε και υπερασπίζεστε το δικαίωμα του αριστερού να στέλνει τα παιδιά του σε ιδιωτικά σχολεία.
Για αυτήν την Αριστερά των προνομίων μιλάμε, την αριστερά με αριστερό λόγο και δεξιά χούγια και τσέπη.
Τι να περιμένει κανείς;
Το καλύτερο για τα παιδιά σας; Καλυτερότερο ακόμη δεν είναι για τα θρεφτάρια σας να τους αφήσετε και 25 σπίτια και 15 τραπεζικούς λογαριασμούς 15 μυρίων έκαστος;
Μπρίκια κολλούσε το ΠΑΣΟΚ και ενίοτε και η ΝΔ τόσα χρόνια;
Πώς φτιάχτηκε το δημόσιο χρέος που καλούμαστε να πληρώσουμε, αυτό το χρέος που ο Αλέξης αναγνώρισε πανηγυρικά;
Από τη δημόσια εκπαίδευση;
Τι να περιμένει κανείς;
Σε μια χώρα που κυριαρχεί η παραπαιδεία;
Σχολείο στέλνετε τα παιδιά α) για να τα παρκάρετε και β) για να μπορούν να δώσουν πανελλήνιες.
Φροντιστήριο τα στέλνετε για να μπορούν να περνάνε πανελλήνιες και να τρυπώσουν.
Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.
Και όταν περνούσαν γινόντουσαν δημόσιοι ή καθηγητές του δημοσίου ή των φροντιστηρίων.
Ένα κυκλικό σχήμα, ένας ουροβόρος όφις που μας έφαγε, ένα σύστημα που δημιουργούσε ανθρώπους που το μόνο που ξέραν να κάνουν ήταν να αναπαράγουν το σύστημα.
Και για αυτό δεν έφταιγε ο δημόσιος χαρακτήρας της παιδείας. Έφταιγε η ιδιοτέλεια και η κουτοπονηριά του Έλληνα και των πολιτικών που ανάγκαζαν τους καθηγητές να μην κόβουν πλέον παιδιά που δεκάρα τσακιστή δε δίναν για την μόρφωσή τους για να μπορούν όλοι, κουτσοί στραβοί να πηγαίνουν στον Άγιο Παντελεήμονα του δημοσίου μετατρέποντας το στην εύφορη κοιλάδα των τεμπέληδων.
Το δημόσιο που τρεις λαλούν και δυο δουλεύουν. Το δημόσιο που αυτοί οι δύο στους πέντε που γαμιούνται στη δουλειά χρησιμοποιούνται ως πολιτική ασπίδα για τους άλλους 3 παντελώς άχρηστους συναδέλφους τους και οι 3 άχρηστοι συνάδελφοι χρησιμοποιούνται ως πολιτικό επιχείρημα για την απαξίωση και τη συρρίκνωση του δημοσίου.  
Ναι στο δημόσιο χαρακτήρα της παιδείας. Ναι στην ισότιμη πρόσβαση όλων σε αυτή. Όχι σε μια κοινωνία πτυχιούχων που απαξιώνει την χειρονακτική εργασία. Όχι στην αναξιοκρατία.
Κι αφού ούτως γαμήσατε τη δημόσια παιδεία, εδώ και χρόνια βροντοφωνάζετε με τις πράξεις σας:  
Ναι στα ιδιωτικά σχολεία.
Ναι στην παραπαιδεία.
Ναι στα προνόμια για τους λίγους καθώς φανταζόμαστε ότι αυτή η περίοδος αναδιανομής πλούτου προς τα πάνω είναι μια απλή ίωση που θα περάσει και θα ξαναγίνουν όλα … ΠΑΣΟΚ.
Ναι στον Ερνέστο των ιδιωτικών σχολείων.
Στο φινάλε φινάλε, ιδιωτικοποιήστε και την πουτάνα τη μάνα που σας ξεπέταξε.
Δεν το λέω εγώ.
Ο ποιητής το λέει.

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogpspoto.com, 17/9/2015
Read More »

Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2015

Αριστερόμετρα και αριστεροκράτες


Βρισκόμαστε αμήχανοι και παραλυμένοι μια βδομάδα πριν τις εκλογές που θα κάνουν και με τη βούλα της βουλής την Ελλάδα ευρωαποικία.

Εκλογές αντάξιας της μπανανίας μας.

8 μήνες πριν ο λαός έβαλε στη βουλή κόμματα με αντιμνημονιακή ρητορεία σε ποσοστό πάνω του 50%.

Σήμερα τα κόμματα που έχουν αντιμνημονιακές αναφορές δεν ξεπερνούν το 20% του εκλογικού σώματος ενώ τα κόμματα με ξεκάθαρο αντιμνημονιακό λόγο δεν θα ξεπεράσουν το 10% της εκλογικής προτίμησης. Προφανέστατο το έλλειμμα εκπροσώπησης και η ζημία που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ στον αντιμνημονιακό αγώνα. Στις δημοκρατίες μονάχα δεν έχουμε έλλειμμα εκπροσώπησης και δημοκρατία δεν υπάρχει στις αποικίες καθώς εις αυτές ο λαός δεν είναι ποτέ κυρίαρχος.
Ο ΣΥΡΙΖΑ αφού κατάλαβε τον αντιμνημονιακό χώρο ξεμπέρδεψε και με αυτόν και τώρα προχωρά όπως είχαμε προλέξει στη νέα μεταπολίτευση όπου το μνημόνιο και αντιμνημόνιο «έχουν τελειώσει», την κυβερνητική ατζέντα την φτιάχνουν οι δανειστές και οι ντόπιοι υπάλληλοι απλά επιδιώκουν να πλειοδοτήσουν στα διαχειριστικά και επιχειρούν να καταδείξουν τις επιμέρους διαφορές δεξιάς αριστεράς όπως το μεταναστευτικό για να έχουν λόγο ύπαρξης.
Πρώτη φορά αριστερά, πρώτη φορά πρωθυπουργός για 8 μήνες, πρώτη φορά πρωθυπουργός που διέλυσε το κόμμα του και έχασε τη νεολαία του για να παραδώσει τη χώρα στους δανειστές. Πονάει πάντα η πρώτη φορά.
Πρώτη φορά αριστερά. Και τι αριστερά. Αριστεροκρατία, ξεπεσμένη, εκφυλισμένη και αλαζονική μέχρι το μεδούλι.
Με τη Φωτίου να λέει πως ηγέτες σαν τον Τσίπρα γεννιούνται κάθε εκατό χρόνια, την κυρά Τασία να μας λέει λίγο πολύ ότι οι πρόσφυγες έρχονται στα ελληνικά νησιά για ακριβό τουρισμό και τα χουν βουλιάξει στον … πλούτο, τον Μητρόπουλο να έχει αυτοκτονήσει και να χει αναστηθεί, τον Κουρουμπλή να θέλει να βάλει πρόστιμα στους μη φρόνιμους καρκινοπαθείς και να μας λέει ότι σε 2-3 χρονάκια θα χουμε σύστημα υγείας πρότυπο, τη Φωτίου πάλι να λέει πως η κυβέρνηση είναι έτοιμη να φτιάξει μαρμελάδες για τους φτωχούς, προφανώς σκοπεύει να τη βγάλει από τα αυτιά της και τον Φίλη να μας λέει λίγο πολύ πως το μνημόνιο 3 είναι αύξηση στα μακαρόνια κατά κλάσματα του σεντ.
Το παντεσπάνι ξεχάσατε.
Έχει λοιπόν και η αριστερά της Μαρίες Αντουανέτες της, μπόλικες από δαύτες, να φαν κι οι κότες.
Τι στο διάολο έχει συμβεί;
Μετά την πτώση της ΕΣΣΔ η ευρωπαϊκή αριστερά και ιδιαίτερα η ελληνική, αρχίζει και έχει έλλειμμα. Έλλειμμα πατρονίας.
Σε αναζήτηση καινούριου ρόλου και εργοδότη βρίσκεται.
Ένα κομμάτι της θα μείνει με το βλέμμα στα μαυσωλεία να περιμένει τον μαρμαρωμένο κουμουνιστή να ξυπνήσει, όντως κάποτε ορθόδοξοι και με τις μεταφυσικές εγγραφές της θρησκείας έντονες παρά τις σπουδές στον διαλεκτικό υλισμό.
Ένα άλλο κομμάτι θα στραφεί από το διαλεκτικό υλισμό στον υλισμό νέτα σκέτα και στις πηγές του, τις ΗΠΑ. Τι να την κάνεις την τσίπα μπροστά στις ΗΠΑ και με ηγέτη Τσίπρα.
Εξού και τα ΗΠΑ ΞΗΠΑ.
Θα αφομοίωναν πρακτικές του Δημοκρατικού κόμματος, το οποίο παρότι ιμπεριαλιστικό όσο και το ρεπουμπλικάνικο έδινε και δίνει ιδιαίτερη έμφαση σε μειονότητες.
Αυτό ήταν πολύ καλή ιδέα για τη Νέα Αριστερά καθώς άνθρωποι και ομάδες με σεξουαλικές ιδιαιτερότητες και μετανάστες δεν είχαν πολιτική αντιπροσώπευση σε μια χώρα ούτως ή άλλως ανούσια συντηρητική.
Έτσι βγήκαν παγανιά για νέα πελατεία.
Στο μεταξύ προέκυψε και μια τεράστια καπιταλιστική κρίση και μια ιμπεριαλιστική επίθεση στην Ελλάδα που ξανάκανε την αριστερά ξανά επίκαιρη.
Μόνο που η Νέα Αριστερά δεν ήταν η αριστερά που στο πρώτο μισό του προηγούμενου αιώνα οι απλοί άνθρωποι αγαπούσαν και εμπιστεύονταν.
Ήταν η αριστερά του πανεπιστημιακού lifestyle, των ψευτολογίων και των ψευδολογιών, του τουριστικού ακτιβισμού.
Η αριστερά που δεν δίσταζε να θυσιάζει δικαιώματα των πολλών για τα προνόμια λιγότερων.
Η αριστερά που σήμερα προσκυνά στην Καισαριανή και υπόσχεται στους νεκρούς αγωνιστές πως δεν θα προδώσει τους αγώνες τους.
Μα γιατί να τους προδώσει; Όταν μπορεί να τους σφετεριστεί;
Δεν προδίδονται οι αγώνες των νεκρών αγωνιστών. Μόνο των ζωντανών.
Οι αγώνες των νεκρών δεν προδίδονται. Γίνονται απλά αντικείμενο χυδαίας πολιτικής εκμετάλλευσης.
Η μέθοδος είναι παλιά όσο και η Εκκλησία.
Για να αγωνίζονται να πεθαίνουν και να βασανίζονται άνθρωποι για κάτι, σημαίνει ότι αυτό το κάτι είναι σπουδαίο.
Αυτό το ηθικό δέος η αριστερά το εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο για να μπορεί να γίνεται ο αριστερός ψάλτης της δεξιάς, όπως η εκκλησία υπερεπένδυσε σοφά στους πρωτοχριστιανούς και τις διώξεις τους για να μπορεί να αποκτήσει κοσμική εξουσία και να διώκει μετά αυτή.
Έτσι και τα αριστερά ιερατεία και οι γραμματείς και φαρισαίοι τους. 
Κάναν το ηθικό δέος ηθικό πλεονέκτημα. Και το κουμπώσαν με την διανοητική ανωτερότητα που οι αριστερές σπουδές απλόχερα χαρίζουν. Εξού και το ιδιότυπο της αριστεράς αλαζονείας.
‘Ένα πράγμα τρέμουν πλέον οι νεοαριστεροί, αυτοί που έχουν βάψει το πολιτικό τους DNA κόκκινο όταν το αίμα στις φλέβες τους τους φαντάζει γαλάζιο:
Το αριστερόμετρο.
Φοβούνται τη φοβερή του δύναμη. Το έχουν δοκιμάσει ο ένας πάνω στον άλλο με ολέθρια αποτελέσματα.
Ξέρουν τη φοβερή του δύναμη: το έχουν δοκιμάσει πρώτα απ όλα στους ανένταχτους, σε αυτούς που δε γουστάρουν να φοράνε κουστουμάκια με δεξιά ή αριστερά μανίκια.
Αυτούς το αριστερόμετρο στην Ελλάδα τους εξαφάνισε, τους εκτόπισε.
Μεταπολιτευτικά, δεν είχες και δεν έχεις θέση στην Ελλάδα αν δεν έχεις υπογράψει πιστοποιητικό φρονημάτων, αριστερό ή δεξιό.
Το γνωρίζω καλά. Ανήκω σε αυτή τη σιωπηλή μειοψηφία.
Αυτήν την αριστερά την γνωρίζουν καλά οι ολιγαρχίες του πλούτου και οι πολιτικοί τους. Την ξέρουν καλύτερα κι από την παλάμη τους.
Δεν είναι δα η αριστερά της Λατινικής Αμερικής που είναι έμπρακτα επικίνδυνη για τον καπιταλισμό χάρη στη ζωογόνο δύναμη του ινδιανισμού.
Δεν είναι η αριστερά των δικαιωμάτων. Είναι η αριστερά των προνομίων. Δεν είναι αριστερά. Είναι αριστερισμός.
Αυτήν την αριστερά την ήξερε κι ο μεγιστάνας της Fiat Ανιέλι όταν έγραφε πως «Υπάρχει ένα είδος Αριστεράς που είναι πιο χρήσιμη από την Δεξιά. Πρόκειται για εκείνη την Αριστερά που μπορεί να κάνει όλα όσα δεν θα μπορούσε να κάνει η Δεξιά».
Την ήξερε κι η Θάτσερ «Το πρόβλημα με το σοσιαλισμό είναι ότι κάποια στιγμή τελειώνουν τα λεφτά των άλλων» έλεγε η σιδηρά κυρία.
Maggie’s dead, long live Alexis.
Με τα συνθήματα μπορείς να κερδίσεις εκλογές. Δεν μπορείς όμως να κυβερνάς μόνο με συνθήματα.
Αυτή η αριστερά. Η αριστεροκρατία. Η αριστερά που δικαιώνει τους πολέμιους της τους οποίους καταλήγει να υπηρετεί και εξαφανίζει τους επικριτές της.
Θα περιμένατε μια έντιμη και ειλικρινή αριστερά σε μια χώρα εγωπαθών υποκριτών;
Δυστυχώς μέσα στη μνημονιακή αγωνία μας, όχι μόνο την περιμέναμε. Κάναμε αμάν και πώς να την κάνουμε κυβερνώσα αριστερά.
Η έλπιδα ήρθε και μας γάμησε πατόκορφα.
Τώρα μετανάστευσε στη Μ.Βρετανία και στο πρόσωπο του απολύτως σύμφωνα με βρετανικά δημοσιεύματα μη εκλέξιμου Jerremy Corbyn. Ευτυχώς, γιατί ο Τσίπρας ήταν απόλυτα εκλέξιμος και είδαμε που κατέληξε αυτό.
Καλό ταξίδι στην ελπίδα λοιπόν. Απλά ελπίζουμε να έχει ξεκαυλώσει από τις 8μηνες διακοπές στην Ελλάδα και να μην κάνει τη Μ. Βρετανία Φαληράκι.

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com, 14/9/2015
Read More »

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

Μεγάλη Μπίζνα η προσφυγιά



Δημιουργήσαμε τέρατα. Χειροκροτούσαμε την ώρα της σύλληψής τους.
Και τώρα η σκιά τους σκεπάζει τις ζωές μας και τις αλλάζει.
Στη μεγάλη φιέστα της αραβικής άνοιξης κανείς δεν τολμούσε να αντιδράσει. Το δάκτυλο στην σκανδάλη του όπλου που εκτόξευε εύκολες κατηγορίες αντιδημοκρατικότητας ήταν όπως πάντα νευρικό κι ευέξαπτο.
Ακόμη και όταν οι ψευδαισθήσεις περί αραβικής άνοιξης διαλύθηκαν μαζί με τις χώρες θύματα της με την άμεση ή έμμεση σύμπραξη των μεγάλων ευρωοατλαντικών δυνάμεων και των αράβων συμμάχων τους, λίγοι ήταν οι χώροι που πρόταξαν έστω και θεωρητικά τα στήθια τους απέναντι στην ιμπεριαλιστική εισβολή στη Λιβύη και υπονόμευση στη Συρία, παρότι ο ελβετικός σουγιάς του ισλαμικού εξτρεμισμού είχε βγει από την τσέπη των μεγάλων δυνάμεων για να μακελέψει και να σκορπίσει τον τρόμο και το χάος στην Μέση Ανατολή με τις ευλογίες των ισχυρών χρηματοδοτών του.
Δεν αντιδράσαμε στις αιτίες και τώρα ψάχνουμε τρόπο να αντιμετωπίσουμε τα συμπτώματα.
Χρόνια πριν είχα προειδοποιήσει για την άνοδο του εξτρεμιστικού ισλαμισμού, του τζιχαντισμού. Είχα επίσης δηλώσει σαφώς πως η αποσταθεροποίηση της Μέσης Ανατολής θα είχε μεγάλες συνέπειες για την Ευρώπη και όχι για την Αμερική.
Σήμερα η Ευρώπη αλλάζει: προς το χειρότερο.
Ακόμη και κεντροευρωπαϊκές χώρες, δορυφόροι της γερμανικής ηγεμονίες απομακρύνονται από αυτή υπό την πίεση των κατακλυσμιαίων προσφυγικών και καταφεύγουν σε εθνικιστική εσωστρέφεια.
Τα επιχειρήματά τους πως δεν φτιάξαν αυτοί το πρόβλημα και πως οι πρόσφυγες θέλουν να πάνε Γερμανία ευσταθούν.
Υπάρχουν λύσεις: Μια συνθηκολόγηση στη Συρία.
Ακόμη και ο μιλιταριστής Κάμερον που πριν από δύο χρόνια πίεζε για εισβολή στη Συρία, υπό την πίεση των προσφυγικών συμβάντων στο Καλέ και τις τριβές με τη Γαλλία, επιχειρηματολογεί για ειρήνευση στη Συρία.
Και δυστυχώς είναι από τους λίγους πολιτικούς άνδρες που τολμά κάτι που για τις ΗΠΑ αποτελεί ταμπού.
Ούτε καν η «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνηση στην εφτάμηνη διέλευση της από την πολιτική εξουσία δεν τόλμησε να ψελλίσει για τον τερματισμό του πολέμου στη Συρία αλλά αρκούνταν σε ουμανιστικά ευχολόγια παρά ότι, ούτως ή άλλως προβληματικά στην τροφοδοσία τους ελληνικά νησιά, δέχονται καθημερινά ροές που συνολικά ξεπερνάν τους πληθυσμούς υποδοχής.
Ξεκινήσαν οι σύμμαχοι προ μηνών λέει οι σύμμαχοι τον πολέμο κατά της ΙΣΙΣ, του ισλαμικού κράτους.
Είχα προλέξει πως η «εκστρατεία» κατά της ΙΣΙΣ με τον τρόπο που επιλέχτηκε να διεξαχθεί δεν θα είχε κανένα αποτέλεσμα και πως ήταν απλά ένα πυροτέχνημα για να καθησυχαστούν οι δυτικοί πληθυσμοί.
Οι μόνοι που στην ουσία αναχαιτίζουν την ΙΣΙΣ ήταν στο παρελθόν ο Άσαντ και το σηιτικά στοιχεία της Μέσης Ανατολής και σήμερα σχεδόν αποκλειστικά οι ηρωικοί Κούρδοι.
Αντί να στηριχθούν οι κυματοθραύστες του Τζιχαντισμού, οι σπόνσορες της τζιχάντ Σαουδάραβες και οι άραβες σύμμαχοι τους βομβαρδίζουν την … Υεμένη.
Και ο Σουλτάνος Ερντογάν για μικροπολιτικούς λόγους που εξυπηρετούν τη μεγαλομανία του, στο όνομα του πολέμου κατά της ΙΣΙΣ, βομβαρδίζει τους Κούρδους.
Θα πρέπει να επιμείνουμε στο ρόλο της Τουρκίας.
Η Τουρκία και οι Τζιχαντιστές υπήρξαν και μάλλον συνεχίζουν να είναι συνέταιροι. Γιατί να μην είναι άλλωστε;
Ο πόλεμος είναι μπίζνα. Η προσφυγιά είναι μπίζνα: Όπλα, κορμιά και πετρέλαια της Τζιχάντ περνούν κερδοφόρα μέσα από την Τουρκία και το αντίστροφο…
Το πιο πρόσφατο παράδειγμα του τουρκικού ρόλου ήταν ο εντοπισμός από το ελληνικό λιμενικό μόλις προχθές πλοίου βαρυφορτωμένου με όπλα που απέπλευσε από τα παράλια της Τουρκίας με προορισμό την διαλυμένη πλέον Λιβύη των φυλάρχων και των τζιχαντιστών.
Τα παχυλά κονδύλια της ΕΕ για το προσφυγικό που παίρνει η Τουρκία, εμπλουτίζονται με τη σωματοεμπορία καθώς οι περισσότεροι διακινητές έχουν την έδρα τους στην Τουρκία και από τα παράλια της ξαποστέλνουν πρόσφυγες και μετανάστες στην Ελλάδα και την Ιταλία.
Οι ταρίφες γνωστές πλέον: Από 700 εώς 1700 ευρώ το προσφυγικό κεφάλι. Κι οι μέθοδοι γνωστές: οι πρόσφυγες στοιβάζονται σε σαπιοκάραβα του χαμηλότερου δυνατού κόστους, πλοιάρια «μιας χρήσης» που βουλιάζονται αύτανδρα όταν εμφανίζεται το λιμενικό για να μπορούν οι διακινητές να διαφύγουν πίσω από το προπέτασμα των πνιγμένων.
Οι Ιταλοί είχαν μέχρι και τον προηγούμενο μήνα συλλάβει 800 λαθρέμπορους. Όχι τα μεγάλα κεφάλαια.
Γιατί δεν είναι μόνο οι διακινητές που εδρεύουν στην Τουρκία.
Συνεργοί τους εντός Ελλάδος, Ιταλίας και ευρύτερα Ευρώπης αναλαμβάνουν την ηπειρωτική διακίνησή των προσφύγων και μεταναστών.
Θα σταθούμε μια στιγμή στην έκφανση αυτού του φαινομένου στην Ελλάδα. Η Ελλάδα του ελλειμματικού κράτους και του οργανωμένου παρακράτους είχε ευρύτατα δίκτυα εκμετάλλευσης των πολυποίκιλων μεταναστευτικών κυμάτων των τελευταίων δεκαετιών. Τα δίκτυα αυτά σχηματίστηκαν από χαμηλόβαθμους και υψηλόβαθμους κρατικούς αξιωματούχους σε σύμπραξη με μικρούς και μεγαλύτερους επιχειρηματίες που συνεργάστηκαν με ξένους σωματέμπορες.
Αν η Ιταλία δεν μπορεί ή δεν θέλει να πιάσει τα μεγάλα κεφάλια, η Ελλάδα ούτε που θα τολμούσε να διανοηθεί κάτι τέτοιο.
Όσο για τις ανθρωπιστικές οργανώσεις και ΜΚΟ, αυτές σε κάθε μεγάλη ανθρωπιστική κρίση επιδεικνύουν ότι η μεγάλη τους προτεραιότητα είναι η εξασφάλιση κονδυλίων. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα.
Όπως ίσως καταλάβατε, η προσφυγιά είναι μπίζνα.
Αντί πρεσβείες σε «ουδέτερες» χώρες γύρω από τις ζώνες της προσφυγιάς συντονισμένα να υπερστελεχωθούν και να προσφέρουν στους πρόσφυγες ασφαλή πρόσβαση έστω και με αντίτιμο για τους έχοντες στις χώρες που επιθυμούν να βρεθούν, αφήνουμε τα θύματα των δικών μας πολιτικών στα χέρια των σωματέμπορων και μετά κάνουμε επίδειξη τσάμπα ανθρωπισμού.
Αντί να πιέσουμε για να σταματήσουν οι ιμπεριαλιστές επιβουλές και να σταματήσουν παιδιά να διαμελίζονται, να ακρωτηριάζονται, να βιάζονται με μια ειρήνευση σε επίπεδο χωρών και μια αναπόφευκτη πλέον διάφανη εκστρατεία κατά των τζιχαντιστών, γεμίσαμε μια άλλη Μεσόγειο με δάκρυα για το μωρό που ξέβρασαν οι ακτές μας.
Τραγωδίες που δεν βλέπονται εύκολα ξεχνιούνται.
Φτάνει πια με τα ευαγγέλια του ανέξοδου ουμανισμού.
Ειρήνη στη Συρία τώρα.
Κοινό διεθνές μέτωπο κατά των τζιχαντινιστών.
Καταδίκη της Τουρκίας και στήριξη στους ηρωικούς Κούρδους.
Λευτεριά στην Παλαιστίνη.
Τι από αυτά έχει ποτέ στηρίξει Ελληνική κυβέρνηση;

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com, 4/9/2015
Read More »