Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

Ο κ. Λοβέρδος και το δόγμα του Μακελειού


Ο κ. Λοβέρδος και το δόγμα του Μακελειού
Του Πέτρου Αργυρίου
(Περισσότερα για το συγγραφέα και το έργο του στο agriazwa.blogspot.com)
«Το ΔΝΤ δεν έχει την φήμη, ούτε για την κοινωνική του δικαιοσύνη, ούτε βεβαίως και για την αποτελεσματικότητά του. Το να πηγαίνει σε χώρες αναπτυσσόμενες και τους λένε ότι έχετε πολλά δάνεια και πρέπει να κόψετε, και το πρώτο που θα κόψετε είναι από την παιδεία παραδείγματος χάρη, αυτές είναι επίσημες πράξεις τους που ουσιαστικά κόβουν το μέλλον της χώρας. Μπορεί αυτή η χώρα να μαζέψει κάποια λίγα χρήματα για 1 – 2 χρόνια, αλλά στην ουσία καταδικάζει την ίδια την χώρα σε υπανάπτυξη σε μόνιμη βάση.»
Γεώργιος Παπανδρέου 2009
«Λεφτά υπάρχουν»
Γεώργιος Παπανδρέου 2009
«Μαζί τα φάγαμε»
Θεόδωρος Πάγκαλος
Οι αγανακτισμένοι «είναι ένα μίγμα από φασίστες, κουμουνιστές και μαλάκες».
Θεόδωρος Πάγκαλος σε μια ακόμη συκοφαντική δήλωσή του στη γαλλική τηλεόραση, καταστρέφει την όποια καλή έξωθεν μαρτυρία είχε απομείνει για τον ελληνικό λαό
«Βρισκόμαστε σε πόλεμο».
Γεώργιος Παπανδρέου 2011
«Όποιος επιχειρήσει να πειράξει τον κ. Παπανδρέου θα μετατρέψει τη χώρα σε μία χώρα στην οποία υπάρχει μακελειό. Όποιος επιχειρήσει πολιτικά να τον προσβάλει με διάφορα θέματα, που αφορούν την πολιτική του, τις επιλογές του, τα ποινικά, η χώρα θα αλλάξει πορεία. Από εκεί που πηγαίνει προς το να μη γονατίσει, θα γίνει μακελειό. Σας το δηλώνω αυτό κατηγορηματικά, γιατί όλα αυτά από τα οποία η Ελλάδα είναι συνηθισμένη επί δύο αιώνες είναι δραματικό να επαναληφθούν τώρα… Αυτό είναι το πρώτο πολιτικό μου σχόλιο και είμαι αμετακίνητος απέναντι σε αυτό… Εννοώ αυτό που εννόησα και δεν έχω να προσθέσω τίποτε άλλο…»
Ανδρέας Λοβέρδος, 22/1/2012
Αμετανόητοι, προκλητικοί, αλαζόνες, υβριστές, εκβιαστές.
Όχι μόνο έχουν ξεπεράσει κάθε όριο, αλλά αποδεικνύουν ότι όρια για αυτούς δεν υπάρχουν.
«Όποιος επιχειρήσει να προσβάλει τον κ. Παπανδρέου…». Προσέξτε τη λέξη: προσβάλει. Όχι αδικήσει, ούτε συκοφαντήσει… Προσβάλει…»
Ο κ. Παπανδρέου είναι ο Βασιλιάς-Θεός. Αποτελεί αυτό προσβολή;
Οι πολιτικές του ιδιότητες δεν εκπορεύονται από το λαό που τον ψήφισε. Όχι. Είναι αποτέλεσμα της μεταφυσικής ποιότητας της εξουσίας.
Η πολιτική του, οι επιλογές του, τα ποινικά, τα διάφορα θέματα είναι θέσφατα. Υπεράνω κρίσης. Πέρα από κάθε δυνατότητα εκτίμησης. Είναι Θέσφατα. Είναι ο καινούριος μωσαϊκός νόμος.
Κανείς, μα κανείς δεν μπορεί να τον κρίνει. Κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει για τίποτα, ακόμη και όταν υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις. Κανείς, μα κανείς δεν μπορεί να τον διώξει, ακόμη και αν η πολιτική του, οι επιλογές του, τα ποινικά, είναι αξιόποινα.
Υπεράνω του νόμου των ανθρώπων.
Η κουλτούρα της εξουσίας έχει πλέον υποστραφεί και επιστρέφει σε προηγούμενα στάδια της ανθρωπότητας.
Με χαρά βιάζει το λαό, με χαρά βιάζει τη δημοκρατία. Μικροί Νέρωνες παντού, έτοιμοι να πυρπολήσουν. Πυρομανείς. Εμπρηστές. Καταστροφιστές.
Μιλάτε για εμφύλιο κύριε Λοβέρδο.
Σε μια δημοκρατία που όχι μόνο κρίνεται από τα λάθη της αλλά και κρίνει τα λάθη της και έχει κάθε δικαίωμα να επιχειρήσει να τα διορθώσει, απαντάται με την απειλή μακελειού. Μακελειό για μια κοινωνία που το βασικό της λάθος ήταν η επιμονή και η πίστη σε ένα πολιτικό σύστημα το οποίο σταδιακά μεταλλάχτηκε σε ΑΥΤΑΡΧΙΚΟ.
ΜΑ-ΚΕ-ΛΕΙΟ. Εμφύλιος. Κ. Λοβέρδο. Απειλείτε τον ελληνικό λαό με εμφύλιο.
Δυστυχώς κύριε Λοβάρδο, για να γίνει εμφύλιος, χρειάζεται δύο παρατάξεις που να ερίζουν για την εξουσία. Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο την Ελλάδα κ. Λοβέρδου. Το παπανδρείκό ξόρκι το σπασε η πραγματικότητα κ. Λοβέρδο. «Η πολιτική, οι επιλογές, τα ποινικά» που λέτε και εσείς κ. Λοβέρδο.
Ελάχιστοι έλληνες βρίσκονται υπό την επιρροή του ξορκιού Κ. Λοβέρδο. Δεν υπάρχει κανένα έδαφος για εμφύλιο κ. Λοβέρδο. Το αίτημα είναι κοινό και σε αυτό πάνω είναι ενωμένος όλος ο ελληνικός λαός: Να απομακρυνθούν και να τεθούν υπό κρίση οι υπεύθυνοι των δεινών του κ. Λοβέρδο.
Οπότε κ. Λοβέρδο, σκεφτόμενος λογικά, και θεωρώντας ότι και εσείς δεν έχετε χάσει αυτήν την ικανότητά σας ακόμη, γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει έδαφος για εμφύλιο στην Ελλάδα, τι μπορεί να εννοείτε; Έχετε επίγνωση του τι υποκινείται από κάτι τέτοιες δηλώσεις;
Εννοείτε ότι τα σώματα ασφαλείας θα αρχίσουν να βαρούν στο ψαχνό; Ότι θα αρχίσουν παραστρατιωτικοί να απαγάγουν ενοχλητικούς που απειλούν το καθεστώς;
Με άλλα λόγια κ. Λοβέρδο; Είναι η δήλωση σας μήνυμα ή διαπίστωση; Γιατί το «όποιος» στη δήλωσή σας -«όποιος επιχειρήσει να προσβάλει»- όπως λέτε, μπορεί να αναφέρεται σε εμένα, το γείτονα μου, τις εισαγγελικές αρχές, τον οποιονδήποτε.
Έχουμε μια «κυβέρνηση» που εκχωρεί συστηματικά εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα, καταστρέφει μαζί οικονομία και κοινωνία, έχει ένα πρωθυπουργό χωρίς λαϊκή εντολή να εφαρμόζει πολιτικές που δεν έχουν καμία λαϊκή νομιμοποίηση και έναν υπουργό που απειλεί ανοιχτά και αμετακίνητα με εμφύλιο.
Με άλλα λόγια, ένα αυταρχικό καθεστώς, που εξυπηρετεί αλλότρια συμφέροντα.
Κ. Λοβέρδο. Εμείς τη διαφορά ανάμεσα στη δημοκρατία και τη δικτατορία την ξέρουμε πλέον. Τη βιώνουμε καθημερινά. Εσείς, οι πολιτικοί, μάλλον την έχετε λησμονήσει. Ή απλά δεν σας απασχόλησε ποτέ.
Read More »

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2012

Σύνδρομο Χρόνιας Κόπωσης: Η δικαίωση


Η επίσημη ανάκληση της ιογενούς ερμηνείας του Συνδρόμου Χρόνιας Κόπωσης: Μια ακόμη μεγάλη δικαίωση για τον Πέτρο Αργυρίου και το περιοδικό Hellenic Nexus.

To 2011 είχε και αυτό, όπως και κάθε άλλη χρονιά, τις στιγμές του της εξαιρετικά κακής και «επίσημης» επιστήμης.

Στο τελευταίο τεύχος του Scientific American, δημοσιεύτηκε η λίστα με τις πέντε κορυφαίες ανακλήσεις θεωριών από το χώρο της συμβατικής και αναγνωρισμένης, της «επίσημης» δηλαδή επιστήμης.
Στη θέση νο1 βρέθηκε η θεωρία της ιογενούς αιτίασης του Συνδρόμου Χρόνιας Κόπωσης και της σχετικής μελέτης που «απομόνωσε» ένα ρετροϊό στην πλειοψηφία δείγματος ασθενών με Σύνδρομο Χρόνιας Κόπωσης.

Αν η συγκεκριμένη επιστημονική απόπειρα περνούσε ως επιστημονικό «γεγονός», οι επιπτώσεις του στην δημόσιο υγεία θα ήταν τρομακτικές. Οι πληθυσμοί θα βρισκόντουσαν προ «τετελεσμένων γεγονότων» και για μια ακόμη φορά θα υπέκυπταν σε αυτό το είδος της «επιστημονικής αυθεντίας» που παρέχει το άλλοθι και τη νομιμοποίηση στα συμφέροντα των φαρμακευτικών εταιριών και των μεγαλομετόχων τους, στο πλέγμα δηλαδή πολιτικών και συμφερόντων που σήμερα συγκαλύπτεται μέσα στον όρο «πολιτικές δημόσιας υγείας». Ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού θα βρισκόταν υπό την τρομοκρατία του θέσφατου και του αδιέξοδο, που όπως σε κάθε άλλο κομμάτι της πολιτικής έχει επιβληθεί και στις πολιτικές δημόσιας υγείας.

Έχοντας πλήρη επίγνωση για τη σοβαρότητα και το κατ’ επείγον του θέματος, έγραψα για την απάτη και την επιστημονική αβασιμότητα της θεωρίας το 2010. Το σχετικό άρθρο δημοσιεύτηκε στο Hellenic Nexus λίγο αργότερα, στο τεύχος 47 (Φεβρουάριος του 2011). Η ελληνική ιατρική κοινότητα παρέμεινε ένοχα σιωπηλή για το θέμα, πρόθυμη ως συνήθως να υιοθετήσει οποιαδήποτε «εισαγωγή» αμερικάνικων κυρίως επιστημονικών θεωριών, κριτηρίων και θεραπειών.

Αυτή τη φορά η διεθνής επιστημονική κοινότητα αντέδρασε, για τους δικούς της λόγους. 10 περαιτέρω έρευνες συμφώνησαν όλες ότι ο εν λόγω ρετροϊός, ο XMRV, η υποτιθέμενη αιτία του του Συνδρόμου Χρόνιας Κόπωσης δεν βρέθηκε ούτε σε έναν ασθενή με Σύνδρομο Χρόνιας Κόπωσης (Σ.Χ.Κ). Ούτε σε έναν. Οι ερευνητές της επίμαχης έρευνας που ήθελε έναν ιό να προκαλεί το Σ.Χ.Κ αναγκάστηκαν να ανακαλέσουν μερικώς το Σεπτέμβριο του 2011 και να αφαιρέσει δεδομένα από δείγματα (κυτταρικών καλλιεργειών) που σήμερα γνωρίζουμε ότι ήταν επιμολυσμένα. Στις 23 Δεκεμβρίου του 2011 το περιοδικό Science προέβη σε πλήρη ανάκληση του επίμαχου δημοσιεύματος, ενώ πλέον διερευνά το ενδεχόμενο τα αποτελέσματα της έρευνας για τον «ιό του ΣΚΧ», τον XMRV να ήταν όχι απλά μεθοδολογικά σφάλματα αλλά σκόπιμα «μαγειρέματα» ώστε να έχουν οι ερευνητές τα επιθυμητά αποτελέσματα κάτι που στα μάτια μου φαντάζει σαν το πιο πιθανό ενδεχόμενο. Κάτι σαν τη δημιουργική λογιστική…


Σε μια αναπάντεχη τροπή των πραγμάτων η κύρια ερευνήτρια της θεωρίας της ιογενούς προέλευσης του ΣΚΧ, η Judy Mikovits, φυλακίστηκε μετά από καταγγελία του εργοδότη της, του ινστιτούτου Whittemore-Petterson για κλοπή από την ίδια φορητών υπολογιστών και ερευνητικών δεδομένων τα οποία κατά πάσα πιθανότητα θα ενοχοποιούσαν ακόμη περισσότερο την Mikovits και θα εξέθεταν όχι μόνο δόλο αλλά και τη συμμετοχή και άλλων ερευνητικά «αξιοσέβαστων» προσώπων .

Αξίζει να σημειωθεί ότι η Mikovits είχε δουλέψει για μεγάλο διάστημα με τον τον Frank Rusceti, συν-συγγραφέα της έρευνας που οδήγησε στην εδραίωση μιας άλλης ιογενούς ερμηνείας η ιστορία της οποίας είναι γεμάτη ίντριγκες, παρασκήνια και σκάνδαλα, της ιογενούς (HIV) ερμηνείας AIDS. O Rusceti υπήρξε κάτι περισσότερο από το συνεργάτη της Mikovits. Υπήρξε επίσης και ένθερμος υποστηρικτής της ιογενούς ερμηνείας του ΣΧΚ , όπως αυτή προτάθηκε και δολίως υποστηρίχτηκε από την Mikovits.

Εμείς το καθήκον μας το κάναμε. Σταθήκαμε στο ύψος των περιστάσεων και εκθέσαμε κάτι για το οποίο η κοινή γνώμη δεν ήταν ούτε κατά το ελάχιστο ενήμερη, πόσο μάλλον εξοικειωμένη. Δυστυχώς παρά τις αλλεπάλληλες ανακλήσεις και τις διαψεύσεις της θεωρίας και της έρευνας της Mikovits, τον τελικό λόγο στο θέμα τον έχει, όχι η ανεξάρτητη επιστήμη αλλά η κυβερνητική επιστήμη (με τον όρο κυβερνητική επιστήμη δεν εννοώ την επιστήμη της κυβερνητικής αλλά την επιστήμη της κυβέρνησης των ΗΠΑ). Το NIH που μαζί με τον WHO είναι οι Πάπες της ιατρικής επιστήμης έχει τον τελικό λόγο στον αν ο κόσμος θα πρέπει να χρεωθεί μια ακόμη ιατρογενή πανδημία. Παρά τον συντριπτικά απορριπτικό όγκο δεδομένων, είναι το NIH, ο εξαρτημένος από την αμερικανική κυβέρνηση και τα μεγάλα συμφέροντα πίσω από αυτήν φορέας, που θα έχει τον τελικό λόγο στο αν όσοι από εσάς διαγνωστούν ψευδώς ή αληθώς ως φορείς του νέου «ιού του ΣΚΧ» θα πρέπει να λαμβάνουν εφ όρου ζωής βλαβερά και επιζήμια αντιρετροϊκά φάρμακα, ως άλλοι «φορείς του καινούριου HIV».

Ακολουθεί μια σύνθεση των κειμένων που έγραψα για το Hellenic Nexus και το βιβλίο μου «Θανάσιμες Θεραπείες» που διερευνά επισταμένα τις πολιτικές δημόσιας υγείας και ιδιαίτερα το ιατρογενές κομμάτι τους που ονομάζεται «καινές επιδημίες»:


1) Σύνδρομο Xρόνιας Kόπωσης: Προς ένα νέο AIDS

Ζούμε στην εποχή της πληροφορίας. Παρά τις πάρα πολλές θετικές πτυχές της απελευθέρωσης της πληροφορίας υπάρχει μια πολύ αρνητική πλευρά του φαινομένου. Οι ¨σχολιαστές-αναλυτές-ερευνητές¨ έχουν γίνει περισσότεροι από τους πάροχους της πληροφορίας. Αυτό το φαινόμενο δείχνει βέβαια μια διεύρυνση της ατομικής συνειδητότητας που λαμβάνει χώρα σε παγκόσμιο επίπεδο από την άλλη όμως συγκαλύπτει μια πολύ ανησυχητική πτυχή της εποχής της ελεύθερης πληροφορίας. Όσο διογκώνεται ο σχολιασμός τόσο εκτοπίζεται η πρωτογενής πρόσβαση στην πληροφορία. Είναι ελάχιστοι αυτοί πλέον που ανατρέχουν στις πηγές της πληροφορίας με αποτέλεσμα το εποικοδόμημα του ¨σχολιασμού¨ να αποκόπτεται από τις ρίζες του.
Η ίδια ιστορία ξανά και ξανά, η ιστορία της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας που υποτάχθηκε και εκτράπηκε από τους αρχικούς σκοπούς της, η ιστορία της πραγματικής οικονομίας που μετατράπηκε σε εικονική και εκφυλίστηκε, αυτή η ιστορία εξελίσσεται αυτή την στιγμή στο διαδίκτυο, με βαρόνους του παλιού κόσμου και ηγεμονίσκους του διαδικτύου να φιλοδοξούν να διαμορφώσουν το σε μεγάλο βαθμό άναρχο ακόμη διαδίκτυο κατά τα συμφέροντά τους, να γίνουν οι κερδισμένοι της επόμενης μέρας. Δυστυχώς, ο ηττημένος θα είναι για μια ακόμη φορά η αντίληψη της πραγματικότητας, η πραγματική πληροφορία καθώς όλο και λιγότεροι χρήστες καταφεύγουν σε αυτή και αρκούνται σε δευτερογενείς και τριτογενείς πηγές.
Μέσω αυτού το μηχανισμού μια σοβαροφανής ψευδή είδηση μπορεί να μολύνει το διαδίκτυο και να αναπαραχθεί επιδημικά κατά εκατομμύρια μεταλλαγμένους κλώνους της.
Η ιική φύση της φημολογίας και της παραπληροφόρησης ρίχνει ένα πέπλο σε πραγματικά κομβικά σημεία της πραγματικότητας τα οποία διαφεύγουν της ειδησεογραφικής προσοχής και ενδιαφέροντος και διαπιστώνονται μόνο όταν έχουν πλέον πλήρως εκδηλωθεί χωρίς να υπάρχει δυνατότητα αποδρομής τους και πολλές φορές αντιμετώπισης τους.
Μια εξαιρετικά κρίσιμη εξέλιξη για τη δημόσια υγεία και την πραγματικότητα των ανθρωπίνων κοινωνιών έλαβε χώρα φέτος σε σχέση με το Σύνδρομο της Χρόνιας Κόπωσης και την απόπειρα ερμηνείας και αντιμετώπισης του με όρους που αντλήθηκαν από τις αμφισβητήσιμες «λογικές», τις αδιαφανείς πρακτικές και τις αμφιλεγόμενες πολιτικές του κατεστημένου του AIDS/HIV.

Για περισσότερο από τρεις δεκαετίες, η κυβερνητική επιστήμη τρομοκρατεί τους πληθυσμούς για να επιβάλει επωφελείς για τις φαρμακευτικές εταιρίες και τους μεγαλομετόχους της και πιθανώς επιζήμιες για τους πληθυσμούς πολιτικές και πρακτικές δημόσιας υγείας. Αυτές οι πολιτικές είναι περισσότερο ορατές στις «καινές επιδημίες», μια μεγάλη ομπρέλα σχεδόν ανυπόστατων σε επίπεδο επιπτώσεων αλλά διαρκώς προβαλλόμενων από το παπικά επιστημονικό-δημοσιογραφικό-πολιτικό και φαρμακευτικό πλέγμα ως υποψήφιοι για τη μεγάλη πανδημία. Ανατριχιαστικές προβλέψεις γίνονται από επίσημα στόματα και φορείς, και παρότι οι προβλέψεις αυτές ποτέ δεν επιβεβαιώνονται, οι πολιτικές επιβάλλονται στο όνομα της επόμενης απόλυτα αβάσιμης κακής πρόβλεψης. Από τον SARS μέχρι τον Hantavirus, από τη γρίπη των πουλερικών μέχρι τη γρίπη των χοίρων, όλες οι καταστροφολογικές πανδημικές προβλέψεις που παρουσιάζονται ως επικείμενες, διαψεύδονται μόνο από την πραγματικότητα και ποτέ παό τα επίσημα χείλη. Το παιχνίδι του ελέγχου των πληθυσμών μέσω του φόβου και της παπικού τύπου αυθεντίας συνεχίζεται ακάθεκτο…

Οι εμμονές και οι πρακτικές του κατεστημένου των καινών επιδημιών, διαφάνηκαν και στην προσπάθεια του να εντάξει ένα άλλο σύνδρομο στη μεγάλη οικογένεια των «καινών επιδημιών»
Το Σύνδρομο Χρόνιας Kόπωσης (ΣΧΚ) είναι ένα ομιχλώδες σύνδρομο το οποίο παρουσιάζει προβλήματα ορισμού, διάγνωσης και φυσικά και θεραπείας.
Μια σειρά παραγόντων, από περιβαλλοντικούς, εργασιακούς, ανοσολογικούς, ψυχολογικούς, διατροφικούς και ιατρογενείς καθώς και συνδυασμοί τους μπορεί να εμπλέκονται στην παθογένεση του Σ.Χ.Κ.

Πρόσφατα και χάρη στις αναπτυσσόμενες επιστημονικές «μόδες», την χρηματοδότηση που αυτές είναι ικανές να αντλήσουν και την προχειρότητα που αυτές ευνοούν, τόσο στην ερμηνεία όσο και στην αντιμετώπιση (junk science- industrial science-government science) επιχειρήθηκε φαύλα να επιβληθούν οι λογικές, οι μεθοδολογίες και οι πολιτικές του AIDS/HIV και στο ΣΚΧ από μια ερευνήτρια που θέλησε να εξαργυρώσει την εμπειρία της και τη συμμετοχή της στο πρώτο (το AIDS/HIV) μέσα από το δεύτερο (To ΣΚΧ/XMRV)

Ασάφειες που κάνουν τα AIDS/HIV και Σ.Χ.Κ/XMRV εξίσου ασαφή.

Και οι δύο καταστάσεις ορίζονται ως σύνδρομα με αποτέλεσμα οι συνιστώσες τους να προσδιορίζονται με βάση αυθαίρετους συχνά ορισμούς. Και στις δύο καταστάσεις υπάρχουν θέματα ορισμού αλλά και διαγνωστικής ασάφειας και ανακρίβειας. Όσο για τις θεραπείες τους, δεν υπάρχουν. Υπάρχουν μονάχα αγωγές αμφίβολου αποτελέσματος και μηχανισμού δράσης.
Αυτή η σαφώς μη ικανοποιητική κατάσταση που συναντάμε στο Σ.Χ.Κ ήταν που ώθησε ένα πλούσιο ζευγάρι αμερικανών στο να κάνουν τη σύνδεση Σ.Χ.Κ και AIDS και να μεταφέρουν τις λογικές του AIDS στο Σ.Χ.Κ. Οι Harvey and Annette Whittemore, εύποροι μεγαλοδικηγόροι μεν, γονείς ενός κοριτσιού με Σ.Χ.Κ δε, δικαίως αποθαρρημένοι από την επικρατούσα κατάσταση σε σχέση με το Σ.Χ.Κ, αποφάσισαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Οι Whittemore ήταν οι βασικοί χρηματοδότες για την ίδρυση ενός ανεξάρτητου ερευνητικού ιδρύματος για το Σ.Χ.Κ που ονομάστηκε Ινστιτούτο Whittemore-Petterson. Παρά τις καθαρές προθέσεις τους όμως, τα κριτήρια για την επιλογή των βασικών ερευνητών του ιδρύματος επηρεάστηκαν από ιδεοληψίες.
Επηρεασμένοι πιθανώς από το παράδειγμα «επιτυχίας» του ερευνητικού κατεστημένου του AIDS/HIV, οι Whittemore ίσως να σκέφτηκαν: Αν για ένα για καιρό αδιερεύνητο σύνδρομο (το AIDS) βασικός υπαίτιος είναι ένας ρετροϊός, για ποιο λόγο τότε ένα άλλο αδιερεύνητο σύνδρομο (το Σ.Χ.Κ) να μην οφείλεται επίσης σε ρετροϊό; Με αυτήν την προκατάληψη να ορίζει τις δράσεις τους, οι Whittemore άρχισαν να αναζητούν επιστήμονες που θα μοιράζονταν το ίδιο σκεπτικό με αυτούς. Ο καλύτερος χώρος για να βρεθούν φυσικά τέτοιοι επιστήμονες ήταν το κατεστημένο του AIDS/HIV
:
Μετά από εικοσαετή θητεία στο Εθνικό Ινστιτούτο Καρκίνου των ΗΠΑ (NCI), ασχολούμενη με την επίδραση των ρετροϊών (ανάμεσά τους και του HIV) στην ανοσολογική απάντηση και έχοντας διατελέσει επιστημονικός σύμβουλος σε δύο φαρμακευτικές εταιρίες και με το βιογραφικό της να καταγράφει συνεργασία με έναν από τους «νονούς» του AIDS/HIV, η Judy Mikovits ήταν μάλλον ανενεργή όταν την βρήκαν οι Whittemore και της πρότειναν συνεργασία με το ινστιτούτο που είχαν ιδρύσει για τη διερεύνηση και τη θεραπεία του ΣΚΧ. Η σχέση του καρκίνου με το AIDS και το Σ.Χ.Κ έχει να κάνει με τους ερευνητές που μετέφεραν τις λογικές και τις επιδιώξεις τους από το ένα πεδίο στο άλλο: Ο «ιδρυτής» π.χ του AIDS Robert Gallo που φέρεται να έχει σφετεριστεί ερευνητικά ανάμεσα σε άλλους και τον μέντορα της Mikovits, τον Frank Rusceti, επιδιώκοντας επίμονα να καταδείξει το ρόλο των ρετροϊών στη λευχαιμία, μετά τις διαρκείς αποτυχίες του κατεστημένου του καρκίνου και το κλείσιμο της στρόφιγγας της χρηματοδότησης του, μετέθεσε την ρετροϊική εμμονή του στη νέα γη της επαγγελίας της ιατρικής έρευνας, το AIDS όπου και τελικά θα κατάφερνε να την επιβάλει.
Ενθαρρυμένοι από την επιτυχία του Gallo, άλλοι ερευνητές θα προσπαθούσαν την δεκαετία του 1980 αποτυχημένα να επιδιώξουν τη σύνδεση ρετροϊών με το Σύνδρομο Χρόνιας Κόπωσης (Σ.Χ.Κ), απόπειρα που στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1990 εγκαταλείφθηκε λόγω έλλειψης πειστικών ευρημάτων και συνεπακόλουθα χρηματοδότησης.
Η εμμονή των Whittemore και της Mikovits, κατάφερε να αναβιώσει μια δοξασία νεκρή για σχεδόν μια εικοσαετία.
Και η αναβίωση θα ξεκινούσε πάλι από τον καρκίνο. Ανακαλύπτοντας ένα νέο γαμμαρετροϊό, τον XMRV σε όγκους από ασθενείς με προστατικό καρκίνο και μέσω ενός αυθαίρετου συλλογισμού, οι ερευνητές του ινστιτούτου Whittemore-Petterson θα επιδίωκαν να εντοπίσουν τον νέο ιό σε ασθενείς με Σ.Χ.Κ και να παγιώσουν μια αιτιολογική σχέση του XMRV με το Σ.Χ.Κ. Οι ερευνητές βρήκαν την πολυπόθητη συσχέτιση: Από τους 101 εξεταζόμενους ασθενείς με Σ.Χ.Κ που συμμετείχαν σε μια έρευνα, ο ιός βρέθηκε στους 68! Η σχέση ρετροϊού Σ.Χ.Κ άρχισε να σφυρηλατείται και να επικρατεί. Οι N.Y.Times χαιρέτησαν την έρευνα σαν «μια μεγάλη επιτυχία από ένα νεοσύστατο ιατρικό κέντρο» και δεν έχουν ανακαλέσει μέχρι σήμερα για τη σκανδαλώδη τους στάση.
Αν μια αιτιακή σχέση Σ.Χ.Κ ρετροϊού είχε γίνει επιστημονικά αποδεκτή, οι συνέπειες στη δημόσια υγεία θα ήταν ανυπολόγιστες. Σύμφωνα με τη δημοσίευση της ερευνητικής ομάδας «αξίζει να σημειωθεί ότι το 3,7% των υγιών δοτών στη μελέτη μας διαγνώστηκε θετικό για αλληλουχίες του XMRV. Αυτό το εύρημα υποδεικνύει ότι αρκετά εκατομμύρια Αμερικανών μπορεί να έχουν προσβληθεί από ένα ρετροϊό» . Αν η ΣΧΚ/XMRV θεωρία είχε επικρατήσει, τότε θα είχαμε να κάνουμε με ένα «νέο AIDS» που θα αφορούσε αρχικά περίπου το 4% του παγκόσμιου πληθυσμού. Τα άτομα με θετική διάγνωση XMRV θα έπρεπε να μπουν σε αντιρετροϊκή αγωγή εφ’ όρου ζωής ακόμη και αν δεν εμφάνιζαν ποτέ εικόνα ΣΧΚ και θα έπρεπε να ζουν όχι μόνο με τις παρενέργειας των αντιρετροϊκών αλλά και με το στίγμα μιας πιθανώς μεταδιδόμενης ασθένειας ιϊκής αιτιολογίας.
Δυστυχώς για τους ερευνητές του XMRV και μάλλον ευτυχώς για την ανθρωπότητα το ενδεχόμενο εδραίωσης της XMRV/ΣΧΚ θεωρίας προς το παρόν ματαιώθηκε. Ίσως επειδή υπήρχε μια ενδοϊατρική σύγκρουση συμφερόντων, καθώς η ψυχιατρική μάλλον δεν ήθελε να χάσει το Σύνδρομο Χρόνιας Κόπωσης από τα χέρια της. Μια ομάδα Βρετανών ερευνητών από τα πανεπιστήμια Imperial and King’s, πιθανώς και μερικώς παρακινημένοι από τα ειδικά συμφέροντα του ψυχιατρικού κατεστημένου σε σχέση με το Σ.Χ.Κ διεξήγαγε τη δικιά της έρευνα πάνω στη σχέση του νέου ρετροϊού XMRV και του Συνδρόμου Χρόνιας Κόπωσης. Τα ευρήματα τους ήταν σύμφωνα με αυτά μιας άλλης ευρωπαϊκής μελέτης και ήταν σίγουρα συγκλονιστικά: Από τους 168 ασθενείς με σύνδρομο χρόνιας κόπωσης ο ιός βρέθηκε σε…. Κανένα. Απολύτως κανένα.
Αυτό είναι ένα τεράστιο σκάνδαλο. Θα μου πείτε έχουμε εξοικειωθεί με τα σκάνδαλα. Το συγκεκριμένο όμως δείχνει ότι ακόμη και στην επιστήμη που ακόμη η εμπιστοσύνη της κοινωνίας προς αυτήν παραμένει απαρασάλευτη, επικρατεί αυθαιρεσία και τυχοδιωκτισμός παρόμοιος με αυτόν που επικρατεί στην οικονομία. Αυτή η αγεφύρωτη αντίθεση στα πορίσματα διαφορετικών ερευνών εγείρει επίσης πολλά σοβαρά ερωτήματα για την εγκυρότητα της μεθοδολογίας, των διαγνωστικών εργαλείων και της χρήσης τους σε σχέση με την αξιοπιστία έστω μέρους της ιατρικής έρευνας.
Ο κόσμος, ανυποψίαστος για τα παιχνίδια που παίζονται στο χώρο της έρευνας, γλίτωσε προς το παρόν ένα καινούριο AIDS/HIV με όλες τις τρομακτικές επιπτώσεις του στην υγεία, την οικονομία και τον πολιτισμό. Αν μέρος του επιστημονικού κόσμου δεν είχε αντιδράσει (και αυτό μάλλον για να προστατεύσει τα δικά του συμφέροντα και όχι την ακεραιότητα της επιστήμης), οι ανθρώπινοι πληθυσμοί μπορεί για μια ακόμη φορά να βρίσκονταν προ τετελεσμένων γεγονότων, ανήμποροι να αντιδράσουν ή να αμφισβητήσουν την «επιστημονική αλήθεια».

Η Mikovitz προχώρησε ακόμη περισσότερο στις αυθαίρετες συνδέσεις ρετροϊών και νόσων επιχειρώντας να συνδέσει τον XMRV με το φλέγων θέμα του αυτισμού, βασιζόμενη σε ένα ιδιαίτερο ανοσολογικό και μιτοχονδριακό προφίλ που εμφανίζεται παράλληλα στο Σύνδρομο Χρόνιας Κόπωσης και τον αυτισμό και που εικάζεται πως θα μπορούσε να αποδοθεί στη δράση ενός ρετροϊού.

Αν ανακαλυφτεί ένας ιός σε αριθμό ασθενών, το κατεστημένο των καινών επιδημιών θα αποδώσει σε αυτόν την αιτία μιας ασθένειας. Αυτή είναι η λογική των καινών επιδημιών. Αλλά αυτό δε συνιστά επιστήμη. Άνθρωποι χωρίς καμιά επιστημονική παιδεία είναι αρκετά λογικοί για να σκεφτούν ότι αν βρουν μύγα στο γάλα τους δε θα υποθέσουν ότι η μύγα κάνει το γάλα. Και όμως, πολλοί επιστήμονες με σημαντικά διαπιστευτήρια καταφεύγουν καθημερινά σε τέτοιας ποιότητας συνειρμούς… κάποιοι από αυτούς καταφέρνουν να τους επιβάλουν κιόλας.

Και κάθε φορά που το κάνουν είμαστε πιο κοντά σε μια νέα καινή επιδημία ιατρογενούς επινόησης.

Είναι εμφανές πλέον ότι μόνη η λογική παράγει σύνεση. Ο καταστροφισμός και η καταστροφολογία παράγουν μονάχα καταστροφή.
Read More »

Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2011

Γράμμα στον Άι Βασίλη



Γράμμα στον Άι Βασίλη
Του Πέτρου Αργυρίου (περισσότερα για το συγγραφέα και το έργο του στο agriazwa.blogspot.com

Καλέ μου Άι Βασίλη.
Εσύ που μια φορά το χρόνο πετάς πάνω από τα σπίτια των ανθρώπων και δεν γκρεμοτσακίζεσαι από την αυξανόμενη δυστυχία του κάθε ερχόμενου χρόνου. Στιγερό μάτι στον ουρανό. Μάτι γερακιού. Μεγάλε αδερφέ


Εσύ που έχεις δώρα για όλους εκτός από αυτούς που πραγματικά τα χρειάζονται: τους συντριπτικά περισσότερους δηλαδή. Ελιτιστή.

Εσύ που είσαι ο καλός μπαμπούλας και μαθαίνεις στα παιδιά του κόσμου την υποταγή και τον κομφορμισμό… Συστημικέ τρομοκράτη.

Εσύ που μαθαίνεις από νωρίς στα παιδιά την έννοια του τσάμπα χωρίς να τους πεις για τα «λεπτά γράμματα» στο τέλος της επιχειρηματικής συμφωνίας. Εκμαυλιστή και απατεώνα.


Ξέρεις ότι το τσάμπα για υλικά αγαθά δεν υπάρχει. Τσάμπα είναι μονάχα ο έρωτας και η αγάπη. Το δικό σου τσάμπα κοστίζει πανάκριβα. Είναι το τσάμπα των εφημερίδων που χουν γίνει ψιλικατζίδικα. Το τσάμπα των προσφορών στις υπερ-αγορές, τα σουπερ-μάρκετς δηλαδή. Καπιταλιστή.
Είναι το τσάμπα που κλέβεις από τις χώρες που έχεις κατακτήσει για να το «προσφέρεις» στις χώρες που θες να κατακτήσεις. Κουτιά αίματος τα δώρα σου. Βδέλλα.

Εσύ που εκμεταλλεύεσαι τους νάνους σου και τους έχεις να δουλεύουν άμισθα- για καλό σκοπό πάντα- στις τεράστιες φυτείες πάγου σου. Παγερή ψυχή.

Εσύ που μαθαίνεις στους γονείς να λεν «τα ψέματα τα καλά» στα φυντάνια τους. Όταν ο μπαμπάς μπαίνει στις μύτες των ποδιών στο σπίτι μετά από απιστίες αυτό είναι κακό ψέμα. Όταν εσύ μπαίνεις από τις καμινάδες για να κλέψεις πρώτα τις ψυχές και μετά τις ιδιοκτησίες των ανθρώπων αυτό είναι ένα καλό ψέμα. Διπρόσωπε.

Εσύ που έπεισες τους εξαθλιωμένους βιομηχανικούς εργάτες να λεν στα παιδιά τους ότι το τζάκι είναι σβηστό την πρωτοχρονιά, την πιο κρύα εποχή του χρόνου για να έρθεις εσύ με τα δώρα σου και όχι γιατί δεν έχουν λεφτά για να αγοράσουν ξύλα. Και άλλα καλά ψέματα για να μην καταλάβουν τα παιδιά πόση αδικία κρύβει ο κόσμος που εσύ και τα αφεντικά σου χτίσατε πατώντας επί πτωμάτων. Απατεώνα.


Εσύ που έπεισες τους ανθρώπους πως η φτώχεια είναι ντροπή. Ξεδιάντροπε.

Χοντρός και κοιλαράς με το αποκρουστικό σου χωχωχω να χλευάζει τους φτωχούς όλου του κόσμου. Πάν-καλε. Σαρκοβόρε.

Σου αρέσουν τα τζάκια τα αναμμένα, τα σπίτια φούρνοι και τα κρεματόρια. Κολασμένε.

Σου αρέσουν και τα σκουφιά. Για αυτό και τα φοράς. Ξέρουμε όμως από πού κρατά η σκούφια σου: Από τα μεγάλα τζάκια. Για αυτό και τρελαίνεσαι για τα τζάκια. Σου θυμίζουν τα μέγαρα των μεγάλων οικογενειών στις οποίες ανήκεις. Τα μέγαρα που χτίστηκαν με τα υλικά των φτωχών σπιτιών που διέλυσαν.

Μπαίνεις σαν το ληστή γιατί είσαι ληστής. Και οι φτωχοί κάνουν τα στραβά μάτια για να μην τους σφάξουν στο γόνατο όπως τη γεμιστή γαλοπούλα που δεν έχουν στο τραπέζι τους. Κλέβεις από τους φτωχούς για να έχουν οι πλούσιοι. Στο σάκο σου έχεις μόνο κλοπιμαία. Λαθρέμπορα.
Φαίρνεις δώρα-δώρα-δώρα. Μπουκα-δόρε. Κονκιστα-δόρα.

Μαθαίνεις στους ανθρώπους να γιορτάζουν μια φορά το χρόνο και όχι κάθε μέρα όπως θα μπορούσαν. Τους φέρνεις κοντά για να αποθησαυρίσουν για μερικές στιγμές πως είναι η οικογενειακή θαλπωρή, πως είναι ακριβώς δηλαδή αυτό που διέλυσες. Σαδιστή. Μετά τους πετάς πίσω στα εργοστάσια και στα
σπιρτόκουτά τους. Στις τεχνητές ζωές τους που σε κάνουν να παχαίνεις. Βρικόλακα. Χωχωχωχω


Δοκιμάσαμε να σε εξελληνίσουμε. Να μας μετρήσεις με τις πράξεις μας και όχι με τα υπάρχοντά μας. Να σε κάνουμε φιλάνθρωπο. Να σε φιλέψουμε. Να μας πεις τον πόνο σου όπως λένε και τα κάλαντά μας. Και συ τι έκανες; Πήρες τα κάλαντα και από αίτημα ελεημοσύνης των άπορων παιδιών τα κάνες πηγή εισοδήματος. Χαρτζιλίκι να το φανε σε σαβούρες. Σε κινητά, σε σκουπιδοφαγία πολυτελείας και σε παιχνιδομηχανές εικονικής πραγματικότητας. Χαλάς τα παιδιά μέσα από τους ενήλικες. Διαβολέα.
Στα χαρτί και καλαμάρι έχεις πλέον τους οφειλέτες των τραπεζών. Παίρνεις μπόνους για κάθε δώρο που φέρνεις, για κάθε έναν που βάζεις μέσα στη μαύρη λίστα σου, για κάθε ψυχή που κλέβεις.
Πλασιέ του διαβόλου. Κόκκινε Τειρεσία.


Δίδαξες στους ανθρώπους πως η στοργή πρέπει να εξαργυρώνεται. Πως το κίνητρο στη ζωή δεν είναι η ηθική ούτε οι ανθρώπινες σχέσεις, αλλά το «δώρο», η αμοιβή. Δίδαξες στους γονείς να διδάσκουν στα παιδιά πως όλες οι σχέσεις είναι έμμισθες. Εξαγοράζεις τα παιδιά μας για να εκβιάσουν τους γονείς τους να τους αγοράσουν την πραμάτεια σου. Φαύλε. Πρεζέμπορα. Νταβατζή.


Στο όνομα της παιδικής αθωότητας καταστρέφεις την αθωότητα. Σκλαβώνεις τα παιδιά και τους γονείς με τα παιχνίδια του διαβόλου. Χοντρέ, γιατί δεν τους λες ότι για κάθε παιχνίδι που αγοράζουν από τα Jumbo, το 10% των κερδών πάει στις τσέπες των πλουσιότερων ανθρώπων του κόσμου; Ναι καλά το ακούσατε: Η Capital Group Companies, μια από τις μεγαλύτερες εταιρίες funds στον κόσμο, μια εταιρία trust δηλαδή στην οποία οι πλουσιότεροι άνθρωποι του πλανήτη, οι αφανείς ολιγάρχες, εμπιστεύονται τους παράδες τους, έχει το 10% της Jumbo. Έμπορε της αθωότητας.

Αλλά βέβαια εσύ τα πας καλά με τις εταιρίες. Για την ακρίβεια είσαι άνθρωπος των εταιριών. Η Coca Cola σε ντύνει από το 1931 με τα χρώματα της. Εσύ είσαι η εθνική Coca-Colaς. Η πολυεθνική δηλαδή.. Και φροντίζεις ώστε κάθε φορά που σε βλέπουν με την κοκκινόσαπρη στολή σου, συνειρμικά, οι άνθρωποι απανταχού στον κόσμου να σκέφτονται το κουτί της Coke.. Πλύστη Εγκεφάλων.

Εσύ που έπνιξες το λευκό της αθωότητας με το κόκκινο του αίματος

-Ναι, δεν σε κάλεσε κανείς. Ήρθες απρόσκλητος τη νύχτα και μας έμαθες μάταια να σε περιμένουμε.

-Όχι, δεν μπήκες από την καμινάδα. Το κουτί της Coke σε έφερε μέσα από ένα άλλο κουτί. Αυτό της τηλεόρασης. Τώρα όμως φίλε που μας χαράτσωσες και μέσα από τη ΔΕΗ επειδή τολμάμε ακόμα να χουμε ένα άθλιο διαμερισματάκι να γλυτώνουμε από το κρύο, κάποια σπίτια δε θα χουν ρεύμα. Και χωρίς ρεύμα δεν θα μπορείς να κάνεις ντου στα σπίτια και τα μυαλά των ανθρώπων μέσα από την τηλεόραση.

Κοκκινοντυμένε χοντρομπαλά Freddie Kruger.

Και ίσως οι άνθρωποι να θελήσουν να σε ξεχάσουν όπως θέλουν να κάνουν με τα όνειρα που εξελίσσονται σε φρικτούς εφιάλτες.

Ίσως και να αρχίσουν να μιλάν μεταξύ τους όπως παλιά και να λένε «Τα μαθες για τον Άι Βασίλη; Είναι άνθρωπος της Coca-Cola.». «Άντε ρε, σώπα». «Ναι, ρε σοβαρά». Και οι άνθρωποι να μάθουν ότι όταν κάποτε βλέποντας τον Άι Βασίλη σκέφτονταν άθελα τους την Coca Cola, κάθε φορά που βλέπουν την Coca Cola να σκέφτονται με ηθελημένη αποστροφή τον Άι Βασίλη και τα ψέμματά του. Δεν ξεχνώ το χωχωχω.

Εσύ που δίδαξες στους γονείς πώς να κατηχούν τα παιδιά στο ψέμα. Εσύ που μετράς το πνεύμα των Χριστουγέννων με τον αριθμό των κουτιών με κορδελίτσες που αγοράσαμε. Αυτό δεν είναι εορταστικό πνεύμα. Αυτό είναι επιχειρηματικό πνεύμα.
Άι Βασίλη: Άει και γ……
Read More »

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

Το τελευταίο (;) αντίο



Το τελευταίο (;) αντίο

Του Πέτρου Αργυρίου

Στον Γεώργιο Jeffrey Παπανδρέου Μινέικο
Δε θα λείψεις σε κανένα ολιγαρχίας γιέ Πρωθυπουργέ.
Κανείς μας όμως δεν είναι σίγουρος ότι δεν θα τον ξαναδεί σε κάποιο πόστο να μιλά με πάθος για τα υψηλά και τα όμορφα. Για αυτά που ποδοπάτησε.
Με την αντικατάσταση του, σαν να ταν παίκτης σε ποδοσφαιρικό αγώνα (το στημένο δεν τολμώ να το πω…) που μετά τα όσα οφθαλμοφανή έκανε εις βάρος της ομάδας τους έβαλε και αυτογκόλ, οι πολίτες βρίσκονται μπροστά σε ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα: Στο πρόσωπο του μάθαν να μισούν τις τακτικές που οδήγησαν τη χώρα τους στην καταστροφή. Αγάπησαν να μισούν αυτό το αγόρι που θα μπορούσε να πρωταγωνιστεί στο Baywatch, επιλέχτηκε όμως να ναι ο ρόλος με τον οποία θα έκλεινε ο τελευταίος κύκλος επεισοδίων της Δυναστείας.
Τον άνθρωπο που γύρισε το σενάριο για «το Νησί» καθώς μετέτρεψε τη χώρα του σε μια χρηματοπιστωτική Σπινολόγκα της οποίας η κοινωνία έπρεπε να απομονωθεί για να μην επιμολύνει χρηματοπιστωτικά και τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο.
Ζούμε στην πιο προβεβλημένη και θεαματική καραντίνα της ιστορίας. Μας παρουσιάζουν ως μιαρούς πολυδάπανους γορίλες στο κλουβί και μας χρεώνουν μισόφλουδα μπανάνας για χρυσό, για τον ιερό σκοπό του υγειονομικού και δημοσιονομικού καθαρισμού του κλουβιού μας.
Και τι θα γίνει με τους γορίλες; Που τρων τα χημικά για να καθαρίσει το κλουβί τους; Που τους κόβουν το ρεύμα γιατί βάλαν χαράτσι και στα κάγκελα; Που τα υπερχρεωμένα γοριλάκια τους θα καθαρίζουν τα κλουβιά άλλων ανωτέρων ειδών του ζωολογικού κήπου της Ευρώπης για να πληρώνουν τους τόκους που οι δεσμοφύλακες επέβαλαν στους γερο-ξεμωραμένους γορίλες που ζήσαν τόσο πολύ στο κλουβί της κομματοκρατίας που το περάσαν για το σπίτι τους;
Φεύγει ένας δεσμοφύλακας δεινός, έρχεται άλλος. Έχει εμπειρία από φυλακές αυτός. Ξέρει πως το χρηματοπιστωτικό φυλακίζει τους ανθρώπους σε παγίδες χρέους. Ξέρει πως οι άνθρωποι μαθαίνουν να ζουν σε αυτές σαν να τα να το σπίτι τους. Σε αντίθεση με τον προηγούμενο, δεν έχει κρίση ταυτότητας και ξέρει τι ζητάν από αυτόν οι δεσμοφύλακες: το (υπερ) θετικό πρόσημο στα έσοδα του ζωολογικού κήπου. Ότι και αν σημαίνει αυτό για τα είδη που ζουν μέσα… Πείνα, αλληλοσπαραγμός, παραφροσύνη, αρρώστιες.
Ο σαδισμός της φιλαυτίας μας τελείωσε. Ζήτω ο σαδισμός!
Αφού λοιπόν ο προηγούμενος δεσμοφύλακας επιτέλεσε το έργο του, χάος και καταστροφή δηλαδή, επανέρχεται η τάξη: η μέτα-νέα τάξη πραγμάτων και οι επιστάτες της- απευθείας μέσα από τη μαύρη καρδιά του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Κανείς δε θα κλάψει για το δεσμοφύλακα που ο Γάλλος ομόλογος του φέρεται να χαρακτήρισε ως τρελό και καταθλιπτικό: Αντίθετα, ήρθε η ώρα για ακόμη περισσότερη οργή. Για τους προηγούμενος και τους επόμενους. Για αυτούς πίσω από τη μάσκα Παπανδρέου:
Γιατί; Γιατί; Γιατί;
Καλοί και κακοί μπάτσοι της παγκοσμιοποίησης μαζί με κατεδαφιστές εθνών και φυσικά και κοινωνιών βρισκόντουσαν στο περιβάλλον Παπανδρέου.
Ο σύμβουλος Joseph Stiglitz, πρώην της World Bank βρίσκεται στο Andreas G. Papandreou Foundation στο οποίο βρίσκονται και πρόσωπα από τα open society funds του κερδοσκόπου και διαχειριστή κεφαλαίων της πυρηνικής διεθνούς πλουτοκρατίας, του George Soros.
O σύμβουλος Jeffrey Sachs στην ΜΚΟ πράσινης ανάπτυξης του Ανδρίκου Παπανδρέου.
O σύμβουλος Alex Rondos, μυστικοσύμβουλος του ΓΑΠ και κομβικός ενίοτε στο ΥΠ.ΕΞ.
O Soros έχει επιτεθεί μέχρι και σήμερα στη Μ. Βρετανία, έχει παίξει σημαντικό ρόλο στη διάλυση και πολύ περισσότερο στην «αμερικανοποίηση» της ανατολικής Ευρώπης.
Στη Γιουγκοσλαβία ο Soros, στη Βολιβία ο Sachs και από κοινού στην μετακομμουνιστική Πολωνία και Ρωσία σε συνεργασία με το ΔΝΤ εφάρμοσαν το δόγμα του οικονομικού Soros και συνέβαλλαν στη «ρευστοποίηση» και εκποίηση του εθνικού τους πλούτου και στα δεινοπαθήματα των πληθυσμών τους (ακριβώς όπως δηλαδή συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα).
Οι εντιμότατοι φίλοι
Sachs, Stiglitz (πρώην διευθύνων στέλεχος της World Bank), Trichet, (ο μέχρι και πρόσφατα πρόεδρος της Ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας), Strauss Kahn (μέχρι και πρόσφατα διευθυντής του ΔΝΤ και παρολίγον μέλλοντας πρωθυπουργός της Γαλλίας) είναι φίλοι ή έχουν τουλάχιστον συνεργαστεί με τον Soros. O Sachs φέρεται να έχει δηλώσει σε ελληνική εφημερίδα μάλιστα ότι είναι και θαυμαστής του Γ. Παπανδρέου.
O Sachs φέρεται ως πνευματικός πατέρας του εκτονωτικού και ελεγχόμενου κατ’ εμέ κινήματος Occupy Wall Street, υποστηρικτής του οποίου ήταν ο Stiglitz και για το οποίο με κατανόηση μίλησε ο Soros αλλά και ο πρόεδρος των ΗΠΑ Barrack Obama.
Μετά την αλλαγή καθεστώτων που «μεταδίδεται» πλέον από την αφρικανική μεσόγειο στην ευρωπαϊκή, στη θέση του διορισμένου πρωθυπουργού τοποθετείται ο Λουκάς Παπαδήμος, σύμβουλος των πρωθυπουργών της οικονομοκρατίας και της χρεοκρατίας και αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, συνεργάτης κατά περιόδους δηλαδή των Σημίτη, Γ. Παπανδρέου και Trichet ενώ για την ιταλική πρωθυπουργία προορίζεται ο Mario Monti. Monti και Παπαδήμος ανήκουν στην Τριμερή Επιτροπή (Trilateral Commission), εξωθεσμικό όργανο της οικογένειας Rockefeller, που ανήκει στην πυρηνική πλουτοκρατία την οποία ο Soros υπηρετεί, ενώ ο Μόντι είναι και σύμβουλος της Goldman Sachs που ανήκει και αυτή στην πυρηνική πλουτοκρατία και που διετέλεσε καθοριστικό ρόλο στην έκβαση του ελληνικού δράματος όπως το βιώνουμε στο πετσί μας σήμερα.
Οι «υπαρκτές δημοκρατίες» έχουν προ πολλού δώσει τη θέση τους στις οικονομίες των αγορών (οικονομοκρατία- εταιριοκρατία) οι οποίες οδηγούν στη χρεοκρατία που με τη σειρά της επιτέπεται σε μια αυταρχική «δημοκρατία» που επιβάλει την τραπεζοκρατία για να φτάσουμε πλέον χωρίς προφάσεις στην ολιγαρχία των οικονομικών ελίτ οι οποίες έχουν φτάσει σε τέτοιο βαθμό αλαζονείας που καταργούν τις πολιτικές μαριονέτες τους και τοποθετούν πλέον απευθείας στις πρωθυπουργίες των πρώην υπαρκτών δημοκρατιών ΣΤΕΛΕΧΗ τους.
Με πρόφαση την οικονομική κρίση και με ανθρώπους σε εντεταλμένη υπηρεσία και σε θέσεις κλειδιά να προωθούν τις εξελίξεις, ο κλοιός σφίγγει ασφυκτικά γύρω από τις χώρες-κράτη που αντί να συναποφασίσουν για τη ρύθμιση και τον έλεγχο του χρηματοπιστωτικού συστήματος το οποίο αποτελεί και το matrix της κρίσης, δέχονται να ρυθμίζονται από αυτό!!!
The Soros connection?
Πέρα από τα μεγάλα συμφέροντα που επιτρέπουν τη σύνδεση ανθρώπων με διαφορετική και απόμακρη μέχρι ενός σημείου προσωπική διαδρομή, οι διαπροσωπικές σχέσεις από μόνες τους συχνά διαμορφώνουν διασυνδέσεις δυναμικές και δεσμεύσεις. Αυτό το διπλό σκοπό άλλωστε εξυπηρετούν και οργανώσεις και λέσχες της διεθνούς ελίτ. Όχι μόνο την αναγνώριση κοινών συμφερόντων και την σύμπλευση για την πραγμάτωση της ατζέντας των συμφερόντων αλλά και τη συναρμογή δικτύων σχέσεων.
Πως έφτασε λοιπόν o ΓΑΠ να υποδέχεται τον Soros στη βουλή στις 4 Απριλίου του 2011; Πως μίλησε με ύφος προφητικό αλλά με επιστημονική ακρίβεια ο Soros το πρωί της ημέρας που ο Παπανδρέου εξήγγειλε την πρόθεσή του για δημοψήφισμα (μια εξαγγελία που συγκλόνισε τον πλανήτη και λίγο έλειψε να βουλιάξει την συμφωνία του κουρέματος και προλείανε την αντικατάσταση πρωθυπουργών κρατών χωρών από υψηλόβαθμα στελέχη του χρηματοπιστωτικού συστήματος) για μια συμφωνία που θα κρατούσε από μία μέρα ως τρεις μήνες;
Ίσως η απάντηση να βρίσκεται στο μακρινό παρελθόν της οικογένειας Παπανδρέου και στα «Αμερικανικά της χρόνια».
Στον στενό φίλο και συνάδερφο του Ανδρέα στο Berkeley Tom Lantos. Η σχέση του μετέπειτα δημοκρατικού γερουσιαστή με την οικογένεια Παπανδρέου φαίνεται να ήταν τόσο στενή που ομογενειακό blog ήθελε τον μακαρίτη να αλλάζει τις πάνες του μετέπειτα εθνοσωτήρα «Γιωργάκη».
Οι σχέσεις του Lantos με το Soros φαίνεται να ήταν πολύ στενές με τη σειρά τους και δεν φαίνεται να περιορίζονται στη χρηματοδότηση του πρώτου από το δεύτερο κατά την τελευταία του προεκλογική εκστρατεία.
Οι Lantos Soros ήταν και οι δύο τους Ούγγροι εβραϊκής καταγωγής που επιβίωσαν του ολοκαυτώματος (ιδιαίτερα αξία έχουν οι αφηγήσεις που περιγράφουν τον τρόπο με τον οποίο ο Soros επιβίωσε του ολοκαυτώματος… ).
Οι Soros και Lantos στήριξαν ταυτόχρονα τον Πρόεδρο του πολέμου, τον G.W.Bush και τις βαρβαρικές επιδρομές των στρατευμάτων του σε Ιράκ και Αφγανιστάν. Και σαν να ανήκαν στο ίδιο κόμμα, ταυτόχρονα σχεδόν, το 2004-5, εγκατέλειψαν την πολεμοκάπηλη στάση τους και στράφηκαν παθιασμένα εναντίον του Bush και των πολιτικών του. Και αυτό γιατί και οι δυό τους μάλλον ξέραν πολύ καλά ότι οι πόλεμοι είχαν εκπληρώσει το στόχο τους και πως σειρά θα είχαν οι οικονομικοί πόλεμοι και η κρίση που θα επέτρεπε τον αυταρχισμό μέσα σε δημοκρατίες και το πλιάτσικο των κοινωνιών από τις ελίτ χωρίς την χρήση πολεμικών μέσων…
Ο Lantos ήταν ο άνθρωπος που παρουσίασε στην Γερουσία τη ψευδή μαρτυρία της «νοσοκόμας Naryirah», κόρη πρεσβευτή του Κουβέιτ στις ΗΠΑ. Ο άνθρωπος δηλαδή που έπεισε τους περισσότερους από τους φιλειρηνικούς αμερικάνους γερουσιαστές και την αμερικανική κοινή γνώμη για να εισβάλουν στο Ιράκ. Και στη δεύτερη εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ ήταν ο Lantos που έπεισε μια κρίσιμη ομάδα δημοκρατικών για την αναγκαιότητα και τη νομιμότητα της… (περισσότερα για τους πολέμους της ντροπής κατά του Ιράκ στην σημαντικότατη ανάλυση μου «Ψέματα που σκοτώνουν http://agriazwa.blogspot.com/2011/01/wikileaks.html)
Lantos, Soros, Randos, Albright… Σε ένα περιβάλλον γεμάτο από ανθρώπους με σημαντικότατη επιρροή στην σύγχρονη ιστορία, συνήθως εξόχως καταστροφική, ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν διαλύσει χώρες με οικονομικά ή πολεμικά μέσα, ανάμεσα σε κερδοσκόπους και πολεμοκάπηλους, δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κάποιος το πως γίνεται ένας «σοσιαλιστής» έπαρχος να χρησιμοποιήσει τα ίδια μέσα κατά της «χώρας του».
Ο ΓΑΠ θα θελήσει ίσως να χρησιμοποιήσει το μύθο του δημοκράτη πρωθυπουργού που ήθελε να δώσει με ένα δημοψήφισμα το οποίο για χρόνια επίμονα αρνούνταν μια πνοή δημοκρατικότητας στην αυταρχική και καταστροφική διακυβέρνηση του. Θα πει πως αυτός ήταν ο λόγος που τα «μεγάλα συμφέροντα» τον ρίξαν, τα «δημοκρατικά του πιστεύω». Δυστυχώς για αυτόν, παρότι το παραμύθι του μπορεί να τύχει μεγάλης αποδοχής στους κύκλους του, δεν ισχύει το ίδιο για τον Ελληνικό λαό.
Διότι κύριε Παπανδρέου, οι λωτόφαγοι ξύπνησαν. Και ξύπνησαν πεινασμένοι. Και δεν ξεχνούν ότι αυτό που τους προκάλεσε την πολυετή λήθη ήταν αυτό ακριβώς που τους προκαλεί σήμερα αστείρευτη θλίψη.
Read More »

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2011

Ο Τελευταίος Δημοκράτορας


Ο τελευταίος Δημοκράτορας
Μέρος 1: παραπολιτικός μύθος: ένας αλλόκοτος Μεσσίας
Ο παραπολιτικός μύθος λέει, πως τις τελευταίες αυτές μέρες, πρωθυπουργός εθεάθη στο Ζάππειο, να πίνει το καφεδάκι του, απολαμβάνοντας ωσάν απλός πολίτης κάποιες από τις λίγες χαρές που έχουν απομείνει στους συμπολίτες του. Λύπη μοιρασμένη, μισή λύπη. Χαρά μοιρασμένη, διπλή χαρά. Χαράτσι διπλό, τετραπλή λύπη.
Ίσως σε αυτή τη μυθική αφήγηση ο αντι-ήρωας μας να βγαλε από την τσέπη διστακτικά να πληρώσει τον καφέ του με Ευρώ. Διστακτικά γιατί ίσως το Ευρώ να χει συλλεκτική αξία μετά από μερικά χρόνια. Ίσως και ο λαός που ο καλός πρωθυπουργός κυβέρνησε να χει συλλεκτική αξία μετά από μερικά χρόνια. Γιατί μετά την Ελλάδα τώρα και το ευρώ απειλείται με εξαφάνιση. Μνημειακά είδη, μνημεία της ευρωπαϊκής Ατλαντίδας…
«Αφήστε κύριε Πρωθυπουργέ. Κερασμένος ο καφές από μένα. Άλλωστε μαζί τα φάγαμε, μόνοι τον ήπιαμε», ίσως να σκέφτηκε η γκαρσόνα, ένα από τα τελευταία είδη εργαζόμενων ελληνίδων γυναικών. Όσο υπάρχει ο καφές της παρηγοριάς -όσο πικρός και αν είναι αυτός- θα υπάρχουν και γκαρσόνες. Όταν τελειώσει και αυτός, ε δε χάθηκαν και τα κωλάδικα εκτός Ελλάδος. «Ο λογαριασμός στο λαό» μπορεί να σκέφτηκε η γκαρσόνα μα ίσως και να δάγκωσε τη γλώσσα της. Καλύτερα σιωπηλή και θλιμμένη παρά αθυρόστομη και φυλακισμένη…
Μάζεψε το φλιτζάνι… Προς μεγάλη της έκπληξη είχε γίνει χρυσός. Ο άνθρωπος αυτός είχε το άγγιγμα του Μίδα. Ότι άγγιζε γινόταν και χρυσάφι.
Ώστε αυτό γίναν τα λεφτά που υπήρχαν… Χρυσός. Ο χρυσός που μετά τα ασημικά της Ελλάδας θα μαζέψει μετά μανίας η πλουτοκρατία. Και αυτή η χώρα είναι σκέτο χρυσάφι…
Και αφού αποτολμήσαμε μια βουτιά στο προσωπικό σύμπαν μιας φανταστικής γκαρσόνας που μοιάζει με τόσες άλλες, ας γυρίσουμε στον αντι-ήρωα μας, έναν πρωθυπουργό που δεν μοιάζει με κανέναν άλλο. Τι να λογιζόταν άραγε ο αντι-ήρωας της Ιστορίας μας αυτές τις μοναχικές του ώρες λίγες μέρες πριν αποχωρήσει από τη σκηνή της ελληνικής τραγωδίας που συνυπόγραψε;
Ίσως να σκεφτόταν την προσωπική προσβολή του Γάλλου ομολόγου του που τον είπε «τρελό και καταθλιπτικό». Ίσως να σκεφτόταν τον καημένο το γαλλικό λαό που αναρωτιέται και αυτός «Να ζει κανείς ή να Σαρκοζί;».
Ίσως να σκεφτόταν το Γολγοθά που ανέβηκε. Έπρεπε να το κάνει. Κάθε λαός που σηκώνει σταυρούς χρειάζεται έναν κόουτς τύπου Γιατζόγλου: Πάμε γερά, πάμε δυνατά. Πάμε…
Ίσως για αυτό το λόγο ο πρωθυπουργός -αναθεωρητής του μέλλοντος- να αναθεωρεί και την ιστορία του σταυρικού Μαρτυρίου. Ίσως να σκεφτόταν ότι ο μετανοημένος κλέφτης εκ τον δεξιών δεν δέχθηκε τελικά την προσφορά του Εσταυρωμένου να ανέλθει μαζί του στη βασιλεία των ουρανών και αντιπρότεινε να ανέλθει πολιτικά στην προ ΓΑΠ πολιτική ηγεσία της Ελλάδας… Γαμώ, αυτός ήταν ο πραγματικός παράδεισος για τους κλέφτες. Και το καλύτερο από όλα ήταν πως δεν έπαιζε ούτε μια στο εκατομμύριο να σταυρωθείς για κλοπές. Ούτε καν εδώλιο δεν προβλεπόταν.
Επιτέλους, ο κόσμος είχε εκσυγχρονιστεί. Το μόνο κακό ήταν ότι ο Υιός του Ανθρώπου, Θεός και αυτός, είχε δώσει την υπόσχεση του για συντέλεια του κόσμου. Και σε αντίθεση με τον πρώτο ο Υιός του Πρωθυπουργού, Πρωθυπουργός και αυτός, την κράτησε. Μονάχα που αντί για τη βασιλεία των ουρανών, έστειλε τον λαό του στη βασιλεία των ουραγών. Και εκεί είχε άφθονο χώρο και για άλλους λαούς. Αφού δεν μπορεί η Ελλάδα να φύγει από την Ευρώπη, ας έρθει η Ευρώπη στα χάλια της Ελλάδας έκρινε ως άλλος Σολόμωντας και εξήγγειλε δημοψήφισμα: ή υπακούς και δεν πας στην κόλαση ή δεν υπακούς και σε στέλνω στο διάολο. Και χριστιανικό και δημοκρατικό το δίλλημα, αφού ζούμε σε μια εποχή που τα πάντα ισοδυναμούν με τα αντίθετα τους…
Και μια που μιλάμε για Σολομώντα, ο Υιός του Ανθρώπου είπε ότι θα γκρεμίσει το ναό του Σολομώντα και θα τον ξαναστήσει σε τρεις μέρες. Ο Υιός του Πρωθυπουργού γκρέμισε την Ελλάδα σε δύο χρόνια. Μόνο που ξέχασε να την αναστυλώσει από αφηρημάδα…
Ο Υιός του Πρωθυπουργού περπάτησε για λίγο ανάμεσα στους ανθρώπους και αυτό ήταν ακόμη μεγαλύτερο θαύμα από το να περπατάει πάνω σε νερό- σε νερό καζανιού που βράζει. Οι παλιοί θεοί ζητούσαν ανθρωποθυσίες. Το ίδιο και αυτός. Αλλά οι εποχές είχαν αλλάξει. Και για αυτό ο Υιός του Πρωθυπουργού άλλαξε την παλιά διαθήκη του κοινωνικού συμβολαίου με την καινή διαθήκη των μνημονίων 1,2,3 και όλων των sequels. Και όπως και ο Θεός του Ανθρώπου, έτσι και ο Υιός του Πρωθυπουργού δέχτηκε να σταυρωθεί για να άρει τις αμαρτίες των άλλων: να παραιτηθεί. Αλλά όπως και ο πρώτος έτσι και ο δεύτερος είχε και τις αδύναμες στιγμές του. Λίγες και καλές. Και η επιλογή της μεταβατικής κυβέρνησης αποτελεί το όρος των ελαιών του. Κοιτάζει την καδραρισμένη φωτογραφία του Πατέρα του και αναρωτιέται γιατί τον εγκατέλειψε. Εντέλει, παρότι Υιός του Πρωθυπουργού και πρωθυπουργός ο ίδιος, δεν έπαυσε να είναι άνθρωπος, βαθειά άνθρωπος πάνω από όλα … και όλους…
Παρότι είναι μια σπάνια περίπτωση σωτήρα που έσωσε αμέτρητες φορές τη χώρα από τη σωτηρία, οι άνθρωποι δεν τον κατάλαβαν- έγκαιρα. Άρχισαν να μην τον αποδέχονται παρότι τους αρχικά τους παρουσιάστηκε σε όλη του τη δόξα ως πολιτικός μεσσίας, όπως άλλωστε έκανε το υπερατλαντικό και άφταστο ίνδαλμα του, ο μεσσίας Μπάρακ Ομπάμα, που έκανε τα δικά του θαύματα: Έγχρωμος πρόεδρος των ΗΠΑ με δύο χώρες υπό την στρατιωτική κατοχή τους να παίρνει το νόμπελ Ειρήνης.
Ανανέωσε το συμβόλαιο της εξουσίας με τους ανθρώπους κατακρημνίζοντας το χρυσό τους μόσχο λιώνοντας τους κάτω από το βάρος του ειδώλου τους. Όπως και ο Υιός του Ανθρώπου έτσι και ο Υιός του Πρωθυπουργού επανέφερε στους ανθρώπους το φόβο του θεού (όπου θεός= εξουσία) και δίδαξε στους Έλληνες χριστιανικές αρετές: την καρτερία, όταν τρώνε χημικά να γυρνάν και το άλλο μάγουλο, να δίνουν το ένα όταν τους έχει απομείνει το μισό, να απαρνούνται τα εγκόσμια: Παράδες, σπίτια, φως, νερό, τηλέφωνο και ρεύμα. Δεν βλέπετε τα πτηνά του ουραγού που ούτε σπέρνουν, ούτε θερίζουν, ούτε μαζεύουν στις αποθήκες και ο πατέρας τους τα τρέφει; Δεν διαφέρουμε και πολύ από αυτά. Ξέχασε να μας πει βέβαια για τα όρνια που τρέφονται από τα πετεινά του ουρανού. Και πως η υπέρτατη αρχή, δεν είναι ο Πατέρας αλλά η αγία τριάδα που σήμερα λέγεται Αγία Τρόικα…
Ο Υιός του πρωθυπουργού λοιπόν, παρ όλα όσα δημοκρατικά και χριστιανικά δίδαξε, ίσως ακριβώς για αυτά, μισήθηκε όσο λίγοι, χλευάστηκε, λοιδορήθηκε, προσβλήθηκε μέσα και έξω από τη χώρα…
Γραμματείς και φαρισαίοι τον προδίδουν. Φορά και κείμενα το αγκάθινο στεφάνι της πρωθυπουργίας… υβριστές τον θέλουν καταζητούμενο όταν εκείνος βρίσκεται σε αναζήτηση της χαμένης αξιοπρέπειας… αλλά ποιος έχασε την αξιοπρέπεια του για να τη βρει κάποιος άλλος; Η απάντηση είναι εύκολη: ένας ολόκληρος λαός, και ίσως σύντομα και μια ολόκληρη ήπειρος.
Μέρος Β: Από το μύθο στην πραγματικότητα
Η κρίση επεκτείνεται. Η αλλαγή καθεστώτων που άνθισε κατά την αραβική άνοιξη προχωρά από την αφρικανική μεσόγειο στην ευρωπαϊκή μεσόγειο με δούρειο ίππο την Ελλάδα στην οποία εφαρμόστηκαν πιστά πολλές από τις πρακτικές του δόγματος του σοκ.
Έπεται η Ιταλία. Και απέναντι από το απόσπασμα των οικονομικών εκτελεστών θα στηθούν ακόμη περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες με πιο θεαματική εκτέλεση αυτή της Γαλλίας.
Ο χλευασμός στους «δημοκρατικούς θεσμούς» γιγαντώνεται από αυτούς που υποτίθεται ότι τους εκπροσωπούν και τους προστατεύουν. Δεν ήταν τα γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου που προσέβαλαν τους θεσμούς.
Ήταν τα προεκλογικά ψεύδη- η δέσμευση του λαού παρά τη θέληση του σε καταχρηστικές συμφωνίες αναγνώρισης χρέους και διαιώνισής του, το συμβόλαιο της αγοροπωλησίας μιας ολόκληρης χώρας. Με ή χωρίς το λαό της. Οι αυτοδιοικητικές εκλογές που γίναν δημοσκοπικός εκβιασμός. Η μεταπολιτευτικά άνευ προηγουμένου, συχνά προληπτική και πάντα βίαια καταστολή. Οι προληπτικοί τρομονόμοι και τα εγκλήματα σκέψης. Ο χημικός πόλεμος. Η κλοπή των συντάξεων. Το κράτος φοροεισπράχτορας της τρόικας. Ο πρόσφατος εκβιασμός του δημοψηφίσματος που έριξε την ΕΕ στο στόμα των κερδοσκόπων. Η ψήφος εμπιστοσύνης σε ένα πρωθυπουργό ώστε αυτός να παραιτηθεί μετά την εξασφάλιση της- ένας πρωθυπουργός που ως μεσσίας νεκρανασταίνεται, αυτοπαραιτείται- τον παραιτούν και είναι ακόμη και μέχρι σήμερα στο θώκο. Ένας πρόεδρος θεατής όχι μόνο μιας οικονομίας, όχι μόνο μιας δημοκρατίας αλλά και μιας κοινωνίας που καταρρέει. Η μη προσφυγή στης κάλπες. Μια μεταβατική κυβέρνηση τραβεστί. Η κοινωνική αμερικανοποίηση και η Ελλάδα της φτώχειας. Ο απόλυτος εξευτελισμός τόσο της «λαϊκής» όσο και της «εθνικής κυριαρχίας».
Ο πρωθυπουργός και οι συμπαίκτες του είναι αποφασισμένοι να μην πέσουν μόνοι τους. Ο τελευταίος «δημοκράτορας» θέλει μαζί με τα πολλά ξερά να καούν και τα λίγα χλωρά του μεταπολιτευτικού σκηνικού. Μνησίκακα και καταστροφικά muppets διασκεδάζουν ακρωτηριάζοντας ότι πιάσουν στα χέρια τους.
Οι πολιτικές του χάους και της καταστροφής μας εξωθούν σε εκτροπή. Όχι σε εκτροπή του πολιτικού συστήματος. Αυτό έχει οικειοθελώς εκτραπεί πέραν κάθε πραξικοπηματικής φαντασίας. Σε εκτροπή του λαού.
Ενώ πολλοί πολίτες κραυγάζαμε για αναδιάρθρωση χρέους ή ακόμη και επιλεκτική στάση πληρωμών σήμερα επιχειρούν να μας κάνουν να λαχταράμε για μια ετεροχρονισμένη και αμφιβόλου ωφέλειας αναδιάρθρωση που δεν διαλέξαμε. Ενώ κραυγάζαμε για παραίτηση του δημοκράτορα, επιδιώκουν να μας κάνουν να λαχταράμε για ένα παρένθετο πρωθυπουργό.
Θέλουν για μια ακόμη φορά να μας προκαλέσουν το σύνδρομο της Στοκχόλμης: να εξαρτηθούμε από τους δεσμώτες μας…
Αναδιάρθρωση: Ξεχάσαν το μήντια και τα κόμματα να μας πουν ότι ο βασικός λόγος που συνέβη ο «θρίαμβος» της αναδιάρθρωσης ήταν η λήξη της θητείας του Jean-Claude Trichet στην προεδρία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ταυτόχρονα σχεδόν με τη «συμφωνία» της αναδιάρθρωσης. Ο Trichet ήταν το βασικό εμπόδιο στην αναδιάρθρωση του Ελληνικού χρέους με ολέθρια αποτελέσματα για όλη την Ευρώπη. Και η ΕΕ τον υπάκουγε σαν πιστό σκυλί. Έτσι έχει καταντήσει η ΕΕ σήμερα.
Την ατζέντα του Trichet ίσως να έχουμε την ευκαιρία να την αποκαλύψουμε στο μέλλον. Όσο ήταν αυτός στο τιμόνι, η ελληνική κυβέρνηση επιδίωξε μια ιδιότυπη λογοκρισία όσον αφορά την αναδιάρθρωση, όπως υπονοεί σχετικό δημοσίευμα των N.Y.Times. Όσο ο Trichet κρατούσε το τιμόνι της κρίσης, οδηγώντας την ΕΕ με το στιβαρό του τραπεζικό άδραγμα βαθύτερα στην τρικυμία της κρίσης, στην Ελλάδα ίσχυαν οι δύο πρώτοι κανόνες του Fight Club σε σχέση με την αναδιάρθρωση:
1)Δεν μιλάς για την αναδιάρθρωση
2) ΔΕΝ ΜΙΛΑΣ για την αναδιάρθρωση…
Και αφού επέστρεψε για να μας πουλήσει το παραμύθι του διαπραγματευτικού θριάμβου και να διακηρύξει την κάποτε πολυπόθητη και μοναδική βιώσιμη λύση που πλέον είναι εξόχως σηψαιμική- αυτή της αναδιάρθρωσης χρέους, ο ΓΑΠ, αιφνιδιαστικά, απείλησε την ΕΕ με δημοψήφισμα…
Την ίδια μέρα στην αρχή της οποίας ο γκουρού της διεθνούς κερδοσκοπίας, ο George Soros «προφήτεψε» ότι η «συμφωνία» θα κρατήσει από μια μέρα εώς τρεις μήνες. Και ο Soros, κάθε φορά που το παίζει προφήτης, είτε γνωρίζει καταστάσεις εκ των έσω είτε προετοιμάζει καταστάσεις προς όφελος πάντα των «επενδυτών» για τους οποίους δουλεύει παίρνοντας τα πολυψήφια ποσοστά που αναλογούν στις κερδοσκοπικές του πράξεις.
Θυμάμαι τη Γιουγκοσλαβία και το πόσο κοντά ήταν ο Soros στον Μιλόσεβιτς.
Μέχρι και το 2009 «φοβόμουν για αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα». Πλέον φοβάμαι τι θα γίνει σε μας. Φοβάμαι για το Αιγαίο. Φοβάμαι για τη Θράκη. Φοβάμαι ότι τι θα μάθουμε και εμείς όπως και τόσες άλλες χώρες-θύματα τι πραγματικά σημαίνει «απώλεια εθνικής κυριαρχίας».
Read More »

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

"Το Σάλιο της Μύγας" - κείμενο οπισθόφυλλου

Από το υπό δημιουργία νέο βιβλίο του Πέτρου Αργυρίου "Το σάλιο της μύγας"

Μισός αιώνας αμερικάνικου νεοβαρβαρισμού

Η μύγα δεν έχει γνάθο.
Δεν έχει δόντια.
Δεν μασάει –τίποτε.
Για να τραφεί η μύγα «φτύνει» την τροφή της για να τη διαλύσει με τα οξέα της, να τη ρευστοποιήσει και να τη ρουφήξει.
Το ίδιο κάνει και ο καπιταλισμός.
«Μυγοφτύνει» κοινωνίες και έθνη, τις διαλύει με τα πολεμικά ή τα οικονομικά οξέα του.
Επί δεκαετίες, οι δυνάμεις του μιλιταριστικού «ιμπεριαλισμού» σε πλήρη συνέργεια με τους φαραώ του οικονομικού ιμπεριαλισμού, εξορμούμενοι κυρίως από το λημέρι τους τις ΗΠΑ, επιδράμουν και χρησιμοποιούν τα όπλα τους ενάντια σε αθώους πληθυσμούς, όπλα άλλοτε συμβατικά και άλλοτε ραδιενεργά, άλλοτε οικονομικά και άλλοτε πολιτικά, άλλοτε έξυπνα και άλλοτε τυφλά, προσχηματιζόμενες άλλοτε την προάσπιση της δημοκρατίας, άλλοτε την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλοτε την οικονομική σταθερότητα ή ακόμη και πρόοδο.
Διανύοντας το 2011 είμαστε πλέον να γνωρίζουμε ότι εκατομμύρια αθώων σκοτώθηκαν άμεσα ή έμμεσα από τον αμερικανοκινούμενο «ιμπεριαλισμό». Εκατοντάδες χιλιάδες αντιφρονούντων στάθηκαν λιγότερο τυχεροί από αυτούς που «η αυτοκρατορία» του κακού δολοφόνησε, επιλεκτικά ή μαζικά, άμεσα μέσα των όπλων ή έμμεσα μέσω των οικονομικών όπλων. Εκατοντάδες χιλιάδες αθώοι ή και ήρωες «εξαφανίστηκαν», απήχθηκαν, φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, βιάστηκαν είτε άμεσα από τις ΗΠΑ, είτε συνηθέστερα μέσω των δικτατοριών ή των τρομοκρατικών οργανώσεων που αυτές εξέθρεψαν, εξόπλισαν, συμβούλεψαν, στήριξαν και προστάτεψαν με το να συγκαλύπτουν τα εγκλήματα τους κατά της ανθρωπότητας από την αυτονόητη κατακραυγή της διεθνούς κοινής γνώμης.
Μητέρες, παιδιά, σύζυγοι, αγέννητα, παππούδες, δάσκαλοι, εργάτες, γιατροί, άνθρωποι κάθε ηλικίας, χρώματος και τάξης διαλύθηκαν στη μηχανή του κιμά για να έχει διεθνής πλουτοκρατία τα θρεπτικά συστατικά της. Και το φαί των λίγων δεν είναι άλλο από τον πόνο, το θάνατο, τον πόνο και την εξαθλίωση των πολλών.
Μια «χώρα» που γεννήθηκε από τη γενοκτονία των ιθαγενών, μια χώρα άφθονη σε φονιάδες και τυχοδιώκτες, θα συνέχιζε τις ίδιες αυτές πρακτικές σε παγκόσμιο πλέον επίπεδο. Ο αμερικάνικου τύπου σταλινισμός υπήρξε φρικτότερος από τους «αντιπάλους» του τους οποίους συνήθως μονομερώς χαρακτήριζε ως τέτοιους. Απλά θα ήταν περισσότερο υποκριτικός και επιδέξιος από αυτούς.
Οι ΗΠΑ από το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα και έπειτα, θα αναχαίτιζαν την δημοκρατία και την οικονομική και κοινωνική πρόοδο όπου και όποτε μπορούσαν. Μια «χώρα» που εφεύρε τον εαυτό της δεν στάθηκε δύσκολο να «εφεύρει» και τους εχθρούς της, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν παραδόξως πρώην σύμμαχοί της τους οποίους πρόδωσε. Οι ΗΠΑ, η χώρα καταγωγής της παγκόσμιας σύγχρονης τρομοκρατίας, εφεύρε την κομμουνιστική απειλή, εξέθρεψε τους περισσότερους πυρήνες «ακροαριστερής τρομοκρατίας» και παράλληλα αυτούς τις «ισλαμικής τρομοκρατίας» για να μπορεί να ασκεί πιέσεις ή και να έχει δημιουργεί μόνιμες εστίες προβλημάτων που θα τις επέτρεπαν να εισβάλει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στις χώρες θύματα της.
Είναι άδικο ακόμη και για τον παλιού τύπου ιμπεριαλισμό το να χαρακτηρίζονται οι ΗΠΑ ως ιμπεριαλιστική δύναμη. Γιατί οι «παλιοί» ιμπεριαλιστές ενσωμάτωναν εν μέρει έστω και διοικητικά κάποιες από τις κτήσεις τους. Οι ΗΠΑ, σαν ανεύθυνοι τρομοκράτες, δεν θα ενσωμάτωναν τις χώρες θύματα τους. Απλά, αργά ή γρήγορα θα τις διέλυαν στα συστατικά τους στοιχεία για να τραφούν από αυτά, προκαλώντας χάος στο πέρασμα τους.
Άλλοτε μέσω πολέμων συμβατικών, άλλοτε μέσω τρομοκρατίας, άλλοτε μέσω του ΟΗΕ, άλλοτε μέσω του ΝΑΤΟ και άλλοτε μέσω του ΔΝΤ, θα διέλυαν με το σάλιο τους ολόκληρες κοινωνίες. Και σαν τις ακρίδες, όταν πια θα είχαν καταφάει μια χώρα, θα προχωρούσαν στην επόμενη- και την επόμενη- και την επόμενη, αφήνοντας «τοποτηρητές» στις χώρες που κατέστρεψαν, άλλοτε στρατιωτικούς και άλλοτε οικονομικούς απομυζητήρες δηλαδή που μέριμνά τους θα ήταν οι χώρες θύματά τους να μην ανακάμψουν ποτέ, κρατώντας για τον εαυτό τους ότι οι χώρες θύματά τους θα τολμούσαν να παράγουν.
Το βιβλίο θα μελετήσει αυτό το παράδοξο έντομο της Αμερικανικής γεωπολιτικής και οικονομίας που διαλύει την τροφή της σαν μύγα, πέφτει στις πιο αδύναμες κοινωνίες σαν σμάρι από ακρίδες και έχει δημιουργήσει σύνθετα δίκτυα, εγκληματικά, τρομοκρατικά, δίκτυα άλλοτε ταγμένων και άλλοτε εξαγορασμένων συνειδήσεων που διατρέχουν την υφήλιο ως ένας άλλος παγκόσμιος ιστός αράχνης.
Ένας ιστός αράχνης που αφού χρησιμοποίησε την Ελλάδα για να στηθεί στην ευρύτερη περιοχή, σήμερα στέλνει τις οικονομικές της ακρίδες για να την απομυζήσει αφού πρώτα έχει διαλύσει την ήδη παραπαίουσα οικονομία της και έπειτα την ανοχύρωτη κοινωνία της με το

ΣΑΛΙΟ ΤΗΣ ΜΥΓΑΣ
Read More »

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011

Δημοψήφισμα: το νόμισμα με τη μια όψη


Δημοψήφισμα: Το νόμισμα με τη μία όψη

Του Πέτρου Αργυρίου (περισσότερα για το συγγραφέα και το έργο του στο προσωπικό του blog: agriazwa.blogspot.com)

Το πράγμα έχει φτάσει στο απροχώρητο. Οποιαδήποτε κίνηση της κυβέρνησης Παπανδρέου αντιμετωπίζεται πλέον με δυσπιστία, αν όχι με εχθρικότητα.
Πως θα μπορούσε να είναι αλλιώς; Ο ελληνικός πληθυσμός δέχεται βιασμούς μετά από εκβιασμούς και εκβιασμούς μετά από βιασμούς. Ακόμη και αν ο ΓΑΠ έφερνε στον ελληνικό λαό το κέρας της αμάλθειας, οι Έλληνες πάλι θα φοβόντουσαν πως κάτω από τη μεταμφίεση βρίσκεται ένα κουτί της Πανδώρας, όπως τόσα και τόσα άλλα που έχει ανοίξει για τον λαό που κυβερνά.
Αλλά αυτό που συνέβη στις 30/10/2011 είναι άνευ προηγουμένου στη σύγχρονη πολιτική ιστορία της Ελλάδας: Εξαγγελία πρόθεσης δημοψηφίσματος. Αυτό που δεν έγινε για την ένταξη μας στην ΟΝΕ, για τα μνημόνια, αυτό προτείνει ο πρωθυπουργός της Ελλάδας. Αυτό είναι δημοκρατία κυρίες και κύριοι. Το να βρίσκεσαι πάντα προ τετελεσμένων συμβάντων και να σου λένε τώρα διάλεξε αυτό που ήδη έχει συμβεί. Όπως έκανε ο ΓΑΠ και με το ΔΝΤ: Προσυνεννοήθηκε με το Στρος Καν, το έφερε, το επέβαλε. Και τώρα μας ρωτάει: δέχεστε τη νέα δανειακή σύμβαση;
Φυσικά αυτή η προσχηματική δημοκρατική καταφυγή στο δημοψήφισμα αποτελεί μια θανατηφόρο παγίδα. Αν πούμε ναι νομιμοποιούμε όλες τις αντιδημοκρατικές προσωπικότατες επιλογές του Πρωθυπουργού. Μαζί τα δανειστήκαμε θα μας πουν στα μούτρα και η κυβέρνηση θα συνεχίσει «νομιμοποιημένη» να σφίγγει την σιδηρά παρθένα προς τέρψιν της διεθνούς πλουτοκρατίας. Αν όχι… Ανεξέλεγκτη χρεωκοπία. Παράς γιοκ… Και ανοίγει και η καταπακτή της βεβιασμένης εξόδου από το Ευρώ με ορατή τη συνέπεια τη διάλυση της ευρωζώνης και την οικονομική και κοινωνική κατακρήμνιση πολλών ακόμη ευρωπαϊκών χωρών. Δεν μας έφτανε που φάγαμε το κεφάλι μας, να πάρουμε στο λαιμό μας και άλλους. Από τη Σκύλα στη Χάρυβδη.
Η τράπουλα είναι σημαδεμένη. Η αναδιάρθρωση που θα οδηγούσε σε μια βιώσιμη λύση το 2009 με βαρύτατες πάντα συνέπειες, σήμερα είναι μια τρύπα στο νερό με ακόμη βαρύτερες συνέπειες. Το κούρεμα που αναθεμάτιζε το 2009 ο πρωθυπουργός, σήμερα το παρουσιάζει σαν θρίαμβο του. Για αυτό λοιπόν και ο Ackerman της Deutsche Bank τίμησε τον Έλληνα πρωθυπουργό με το βραβείο Quadriga: Για της υπηρεσίες του στη διεθνή πλουτοκρατία και το τραπεζικό της σύστημα στο οποίο έδωσε όλο το χρόνο που χρειαζόταν για να ξεφορτωθεί σε χωματερές χρέους μέρος του ελληνικού χρέους που αυτό κατείχε υπό τη μορφή ομολόγων ενώ παράλληλα θησαύριζε το κερδοσκοπικό μέτωπο της πλουτοκρατίας από την άνοδο των CDS.
Ο πρωθυπουργός που δεν διαπραγματεύτηκε ποτέ υπέρ της χώρας του, ο πρωθυπουργός μιας χώρας οικονομικά κατεχόμενης, ο πρωθυπουργός που η μόνη του πρωτοβουλία ήταν να φέρει το ΔΝΤ στη χώρα, παίρνει 1,5 χρόνο μετά και για πρώτη φορά πρωτοβουλία: Την πρόταση για δημοψήφισμα. Τη στιγμή ακριβώς που στελέχη της κυβέρνησης του πανηγυρίζουν για το «θρίαμβο» του κουρέματος του ελληνικού χρέους αυτός αφήνει τους πάντες σύξυλους: την αγορά, τους εταίρους, τους βουλευτές του σε μια κίνηση πραξικοπηματικής ταχύτητας.
Δημοψήφισμα. Με τους ιδιώτες να μην έχουν ακόμη προβεί σε ανταλλαγές των παλιών ελληνικών ομολόγων με τα καινούρια «κουρεμένα». Με την Ευρώπη στο μάτι του κυκλώνα. Με μια κρίση που επεκτείνεται και παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Με την άρτι κερδισμένη αίσθηση ότι το ελληνικό ζήτημα παίρνει έστω μια παράταση…
Ο Παπανδρέου, η αρχή του ενός ανδρός, μόνος του, προσωπικά, πετάει τη βόμβα του δημοψηφίσματος. Πανικός. Η λέξη επικίνδυνος αρχίζει να ακούγεται και από στόματα πολύ δεξιότερα της αριστεράς. Μέχρι και την καγκελαρία της Γερμανίας άφησε κάγκελο ο Παπανδρέου.
Ο Μητσοτάκης να ωρύεται για «ανευθυνότητα και παραλογισμό». Ο Σαμαράς πανικόβλητος και αυτός να ξεσπαθώνει λίγο μετά τη συνάντηση του με τον Πρόεδρο Παπούλια:
«Ο κ. Παπανδρέου, στην προσπάθειά του να διασωθεί έβαλε ένα δίλημμα διχαστικό, ένα δίλημμα εκβιαστικό που θέτει σε κίνδυνο το μέλλον μας και τη θέση μας στην Ευρώπη. Εξήγησα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ότι η ΝΔ είναι αποφασισμένη να αποτρέψει πάση θυσία - πάση θυσία- τέτοιους τυχοδιωκτικούς πειραματισμούς. Και μπορεί να το κάνει. Αυτή τη στιγμή δεν έχουμε μπροστά μας, απλά, ένα αίτημα για εκλογές. Αυτή τη στιγμή οι εκλογές αποτελούν εθνική ανάγκη και ο καθένας πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του και να πράξει το καθήκον του»
Η «ομάδα των 6» του ΠΑΣΟΚ να περιγράφει με πύρινο λόγο: «Η χώρα χρειάζεται επειγόντως κυβέρνηση με πολιτική νομιμοποίηση, σχέδιο Εθνικής Αναγέννησης και μεγάλη διαχειριστική ικανότητα. Η παρούσα κυβέρνηση δεν διαθέτει καμία από τις απαραίτητες αυτές προϋποθέσεις. Η κυβερνητική πολιτική δημιουργεί ασφυξία . Η χώρα μέρα με τη μέρα βιώνει συνθήκες διάλυσης, ανομίας και ακυβερνησίας.
Δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική διέξοδος στη χώρα, χωρίς εκλογές. Το δημοψήφισμα που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός μπορεί να οδηγήσει τη χώρα σε πολιτική ανωμαλία και διχασμό. Πρόκειται για πρωτοφανή ανευθυνότητα… Η ομάδα που κυβερνά δείχνει να γαντζώνεται στην εξουσία και να είναι έτοιμη ακόμα και για τυχοδιωκτικές κινήσεις προκειμένου να μην αντιμετωπίσει άμεσα τη λαϊκή ετυμηγορία. Ελπίζουμε να υπάρχουν ακόμα στο ΠΑΣΟΚ σώφρονες άνθρωποι να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στη χώρα»
Και ο Γάλλος υπουργός Γεωργίας Μπρινό Λε Μερ ορθώς να διαπιστώνει πως «ο Γεώργιος Παπανδρέου άνοιξε το κουτί της Πανδώρας»
Γιατί τόσο έντονες αντιδράσεις; Μέσα στις οξείες ψυχολογικές συνθήκες χάσαμε όλοι τη λογική μας; Είναι οι αντιδράσεις προϊόν μαζικής υστερίας;
Όχι. Ο λόγος που ο Παπανδρέου προέβη στον (κατά τον Μητσοτάκη) ανεύθυνο παραλογισμό του ταυτίζεται με τη χρονική στιγμή που αποφάσισε να ρίξει τη βόμβα του: 30 Οκτωβρίου 2011. Δύο μέρες πριν την έναρξη της συνόδου των G20 (2-3-4 Οκτωβρίου) στις Κάννες όπου θα συζητηθεί ανάμεσα σε όλα τα άλλα και για μια ακόμη φορά –τι άλλο; Η οικονομική κρίση. Και φυσικά θα αναπτυχθεί η πλατφόρμα που ετοίμασε «προς συζήτηση» με τις ευχές του Σαρκοζί η «ομάδα του Παρισιού», με κομβικό πρόσωπο τον φίλο (και σύμβουλο;) του πρωθυπουργού της Ελλάδας, τον «καλό μπάτσο» της παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης, τον πρώην της World Bank και μέλος του Andreas Papandreou Foundation, τον Joseph Stiglitz. Ας δούμε λοιπόν τι πρεσβεύει ο Stiglitz και το Paris Group του στην έκθεση του με τίτλο, «Οι G20, η ανάκαμψη και πέρα από αυτή» και υπότιτλο «Μια ατζέντα για παγκόσμια διακυβέρνηση για τον 21ο αιώνα»:
«… Οι G20 βρίσκονται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι: Ή θα προχωρήσουν μπροστά διαμορφώνοντας ένα τρόπο μιας νέας πιο αποτελεσματικής παγκόσμιας διακυβέρνησης ή θα γίνουν μια ακόμη σύνοδος όπου έριδες και πένθιμες διακηρύξεις θα υπερκεράζουν τις δράσεις…».
Δεν είναι η πρώτη φορά που οι G20 κινούνται προς αυτήν την κατεύθυνση: Μετά τη σύνοδο του 2009 η Telegraph αναφέρει: «Οι ηγέτες των G20 έχουν ενεργοποιήσει τη δύναμη του ΔΝΤ να δημιουργεί χρήματα και να ξεκινήσει μια «παγκόσμια ανακούφιση». Με αυτόν τον τρόπο, βάζουν στο παιχνίδι ένα de facto παγκόσμιο νόμισμα που βρίσκεται έξω από τον έλεγχο οποιουδήποτε κυρίαρχου σώματος.»
Με την εξαγγελία της πρόθεσης του Παπανδρέου να πάει το δημοψήφισμα στον ελληνικό πληθυσμό οι αγορές αντέδρασαν με πανικό. Η αντίδραση των χρηματαγορών (όπως αυτή φωτογραφίζεται στο στοχασμός-πολιτική) ήταν η εξής: «στις 16:47 την 1 Νοεμβρίου 2011 οι δείκτες στα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια έπεφταν (Φρανκφούρτη -3,92%, Παρίσι -4,31%, Λονδίνο -2,28%), ενώ στην Αθήνα γίνονταν μακελειό αφού ο Γενικός δείκτης στις 16:49 έπεφτε -7,8 % και οι μετοχές των τραπεζών καταβαραθρώνονταν π.χ. Εθνική Τράπεζα -14,53%.»
Για ποιο λόγο η Ευρωπαϊκές αγορές αντέδρασαν έτσι; Γιατί η ΕΕ είναι αλλεργική στα δημοψηφίσματα. Όπως περιγράφεται στους Financial Times: «η ΕΕ υπέφερε μια σειρά από καταστροφικές ήττες σε δημοψηφίσματα κάθε φορά που σχέδια για μια πιο συμπαγή ένωση τέθηκαν στους ψηφοφόρους. Γενικά, η (Ευρωπαίκή) Ένωση έχει προοδεύσει ταχύτερα όταν συμφωνίες με μεγάλες προεκτάσεις έχουν συμφωνηθεί από τεχνοκράτες και πολιτικούς- και μετά προωθήθηκαν χωρίς να τεθούν άμεσα στην κρίση των ψηφοφόρων. Η παγκόσμια διακυβέρνηση τείνει να είναι πιο αποτελεσματική, μόνο όταν είναι αντιδημοκρατική.»
Ουσιαστικά δηλαδή ο Παπανδρέου απείλησε την ΕΕ με «δημοκρατικότητα» απλά για να πιέσει την Ευρώπη να επιδιώξει στη σύνοδο των G20 τη «διεθνή ανακούφιση» που θα προσφέρουν υπερεθνικοί οργανισμοί και η παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση. Αφού έχει εκβιάσει επανειλημμένα την ελληνική κοινωνία, ο Παπανδρέου εκβιάζει τώρα στυγνά την ΕΕ: Σε εμάς έλεγε ή δανείζεστε με ενέχυρο τη χώρα και το μέλλον σας ή πεθαίνετε. Στην ΕΕ λέει ή σπρώχνετε την παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση μεθαύριο, ή πεθαίνετε και εσείς μαζί με την Ελλάδα.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Παπανδρέου χρησιμοποιεί το δημοψήφισμα ως εργαλείο εκβιασμού. Το ίδιο είχε κάνει και με τις αυτοδιοικητικές όταν τις μετέτρεψε σε μνημονιακό δημοψήφισμα.
Αφού λοιπόν η αρχή τους ενός ανδρός έχει επιμηκύνει και επεκτείνει την Ελληνική κρίση τώρα τη χρησιμοποιεί ως όπλο για να επισπεύσει τις διαδικασίες της δημιουργίας και ενσωμάτωσης σε υπερεθνικά χρηματοπιστωτικά μορφώματα στα οποία οι πολίτες του κόσμου δε θα έχουν ούτε έλεγχο ούτε λόγο.
Παρότι η βόμβα Παπανδρέου φαίνεται να είναι η πράξη ενός ανδρός, ο Παπανδρέου δεν κινήθηκε μόνος. Στις 30 Οκτωβρίου γίνονται κινήσεις και από άλλους παίκτες, γνωστούς στον Παπανδρέου: ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ενωσης Herman Van Rompuy και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Jose Manuel Barroso αποστέλλουν από κοινού επιστολή στους G20 . Στο σημείο 3 της επιστολής (Κάνοντας το ΔΝΤ πιο ανθεκτικό) αναφέρεται: «…Υπάρχει οπτική για βελτίωση και αναμόρφωση προκειμένου να δυναμώσει η οικονομική επιτήρηση από το ΔΝΤ. Πρέπει να συμφωνήσουμε σε αρχές για να οδηγήσουμε τα μέλη των G20 στη διαχείριση κεφαλαιακών ροών και να φτιάξουμε έναν οδικό χάρτη για να διευκολύνουμε τη διεθνοποίηση των νομισμάτων κομβικών αναδυόμενων αγορών…»
Σε απλά ελληνικά: Το ΔΝΤ σε ρόλο όχι μόνο παγκόσμιου οικονομικού χωροφύλακα αλλά και παγκόσμιου αποθεματικού…
Η τούρτα (βόμβα) είχε και κερασάκι (φυτίλι). Όπως παρατηρήθηκε εύστοχα από τον «Δευκαλίωνα»: (Στις) 31 Οκτωβρίου 2011 όλα τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία μετέδωσαν τις εξής δηλώσεις του διεθνή μεγάλο-επενδυτή George Soros (σμσ του συγγραφέα: του γκουρού της διεθνούς κερδοσκοπίας και γνωστού του ΓΑΠ George Soros):
«Η Συμφωνία των Βρυξελών για το Ελληνικό Χρέος θα διαρκέσει από μία ημέρα μέχρι τρεις μήνες. Αυτή η συμφωνία που “κουρεύει” τα ομόλογα κατά 50% στην πραγματικότητα “κουρεύει” ο χρέος κατά 20%»
Κανείς δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία σε αυτήν την απαισιόδοξη δήλωση του G. Soros. Το ευρώ συνέχισε να κινείται ανοδικά έναντι του δολαρίου, ενώ στα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια δεν συνέβαινε τίποτε σπουδαίο αφού οι βασικοί δείκτες βρίσκονταν λίγο πάνω ή λίγο κάτω από το κλείσιμο της προηγούμενης Παρασκευής 28 Οκτωβρίου 2011.
Όμως, γύρω στις 19.00 ώρα Ελλάδας όλα πήραν φωτιά! Αιτία μία δήλωση του Γιώργου Παπανδρέου στην συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ. Ούτε λίγο ούτε πολύ ο Γιώργος Παπανδρέου προανήγγειλε τη διενέργεια δημοψηφίσματος με δίλλημα την έγκριση ή την απόρριψη από τον Ελληνικό Λαό της περιβόητης συμφωνίας της 27ης Οκτωβρίου…»
«Είπαμε, ο George Soros πρόβλεψε σωστά διότι μην ξεχνάμε «από μία ημέρα έως τρεις μήνες» ήταν η χρονική του πρόβλεψη. Αλλά όμως ο άτιμος είναι και τυχερός αφού του βγήκε η «ημέρα». Γιατί ο Γιώργος Παπανδρέου είχε την έμπνευση να ανακοινώσει την ίδια ημέρα ότι θα προχωρήσει σε διενέργεια δημοψηφίσματος για μία συμφωνία που σήμερα δεν υπάρχει και κανείς δεν ξέρει πότε και αν θα υπάρξει. Το ξαναλέμε όταν και άμα ολοκληρωθεί το τεχνικό κείμενο τότε θα υπάρχει και συμφωνία.
Το τελικό συμπέρασμα. Ο Γιώργος Παπανδρέου με τις δηλώσεις του έριξε τις διεθνείς χρηματαγορές και ο George Soros που πρόβλεψε σωστά κέρδισε αμύθητα ποσά...
Πάντως τα γεγονότα λένε ότι ο ένας έσπερνε και ο άλλος θέριζε!»

Κάποιοι από τους παλιούς θα λέγανε «το τερπνόν μετά του ωφελίμου». Μετά την υπόθεση της πρόωρης πώλησης του CDS του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου σε εταιρία του Figueres, ανθρώπου του περιβάλλοντος του Ανδρίκου Παπανδρέου (βλ. Informed Judgement Partners, CDS T.T και Ι4CENSE) έχουμε για μια ακόμη φορά υπόνοιες για πληροφόρηση διεθνών κερδοσκόπων «εκ των έσω».
Μιλήσαμε για την πρόφαση της δημοκρατικότητας σε σχέση με το δημοψήφισμα. Πως μπορεί μια διαδικασία φαινομενικά δημοκρατική να απειλεί ότι έχει απομείνει από τη δημοκρατία στην Ελλάδα; Κάνοντας τους Έλληνες να ταυτίσουν τη δημοκρατία με το καθεστώς Παπανδρέου και να τη σιχτιρίσουν εξ ίσου με αυτό. Και για ποιο λόγο προέβη ο Παπανδρέου σε μια κίνηση που απειλεί ακόμη και τα ξέφτια της δημοκρατίας στην Ελλάδα, τι άλλο κρύβει το τελευταίο του, το ύστατο του χαρτί;
Στις 16 του Μάη του 2010 και στο άρθρο μου «Ελλάδα, το τελευταίο σύνορο της βαρβαρότητας» (TVXS) έγραφα: «
Αυτό που βλέπουμε στην Ελλάδα τώρα είναι το πείραμα της επαναδημιουργίας των παλιών τάξεων, κυρίως της εργατικής. Δηλαδή, αυτή τη στιγμή επιχειρείται στην Ελλάδα μέσω της τεχνητής πρόκλησης φτώχιας η δημιουργία άφθονων και φθηνών εργατικών χεριών.
Πρώτα η Ελλάδα, μετά η Μεσόγειος, μετά η εξευρωπαϊσμένη πρώην ανατολική Ευρώπη και στο τέλος η Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη μέσω του μηχανισμού των συγκοινωνούντων δοχείων της Ευροζώνης και της μίας, εικονικά αδιαίρετης και ομοούσιας ευρωπαϊκής πολιτικής.
Πίσω ολοταχώς στη βιομηχανική επάνασταση μέσω της αφαίρεσης εργασιακών κεκτημένων και δικαιωμάτων ώστε να ανακτηθεί η χαμένη βιομηχανική ρώμη και πρωτοκαθεδρία του Δυτικού κόσμου.
Η Ελλάδα, λόγω έλλειψης πολιτειακής και κοινωνικής συνείδησης αποτελεί ιδανικό σημείο εκκίνησης για κοινωνικά πειράματα. Αυτή τη στιγμή μας συμπεριφέρονται σαν να μαστε οι Αφρικανοί της Ευρώπης για να δουν αν μπορούν να ξαναστήσουν την Ευρώπη της βιομηχανικής επανάστασης που θα αντιρροπήσει την ασυγκράτητη Κινεζική ανάπτυξη. Το πείραμα της Ελλάδας αν πετύχει θα σημαίνει την έναρξη μιας νέας εποχής φτώχιας και εργατικής εκμετάλλευσης στο Δυτικό κόσμου. Σε αντίθεση με την Αμερική που αποτελεί εξαρχής ένα κοινωνικοπολιτισμικό πείραμα και μπορεί να επανεφεύρει τον εαυτό της όσες φορές και όπως θέλει, η Ευρώπη της μακραίωνης ιστορικής, πολιτισμικής, επιστημονικής, διοικητικής και οικονομικής ιστορίας, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς υποστρωματικές κοινωνίες και τη συναίνεση τους. Λένε ότι η Ελλάδα αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγή και όμως, ΕΕ και ΔΝΤ μαζί, επιχειρούν να επιβάλλουν τον παραδειγματισμό της Ελλάδας σε όλη την Ευρώπη.
Η Ελλάδα είναι το τελευταίο σύνορο πριν την επαναβαρβαροποίηση της Ευρώπης. Και αυτό είναι κάτι για το οποίο αξίζει να πολεμήσει κανείς,»
Δυστυχώς υπάρχουν σενάρια που θέλουν την κινεζοποίηση της Ελλάδας πρώτα και έπειτα της Ευρώπης όχι μόνο σε κοινωνικό και εργασιακό επίπεδο όπως ήδη συμβαίνει αλλά και σε πολιτειακό επίπεδο. Σύμφωνα με την έκθεση του 2008 του NIC (the United States National Intelligence Council), του κέντρου της οικογένειας των υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ «για μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο στρατηγικό σχεδιασμό» με τίτλο «Παγκόσμιες τάσεις 2025: Ένας μεταμορφωμένος κόσμος», η λύση στην κρίση «θα απαιτήσει μακροπρόθεσμες προσπάθειες για την εγκαθίδρυση ενός νέου παγκόσμιου συστήματος». Προτείνει ότι καθώς το κινεζικό μοντέλο για ανάπτυξη γίνεται ολοένα και πιο ελκυστικό μπορεί να υπάρξει μια «ύφεση στη δημοκρατικοποίση» στις αναδυόμενες οικονομίες, στα αυταρχικά καθεστώτα και σε «ασθενείς οικονομίες απογοητευμένες από χρόνια οικονομικής υπο-επίδοσης»
Σε ασθενείς οικονομίες απογοητευμένες από χρόνια οικονομικής υπο-επίδοσης.. όπως η Ελλάδα…
Οι εκβιασμοί του Παπανδρέου και ο ζήλος του να επισπεύσει χρόνιες διαδικασίες απειλούν όχι πια μόνο την ήδη καταστραμμένη ελληνική οικονομία αλλά και το δημοκρατικό φρόνημα του πληθυσμού. Και απειλούν όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και όλη την υπόλοιπη Ευρώπη που κλονίζεται από τον πανικό που το «Δημοψήφισμα Παπανδρέου» προκάλεσε στις αγορές, πανικό που πάντα ευνοεί τους κερδοσκόπους, μερικοί από τους οποίους είναι πολύ πλησιέστερα του από ότι θα ήταν πρέπεον να ένα πρωθυπουργό μιας χώρας εστίας χρηματοοικονομικού πανικού…
«We need a global governance. A global financial governance. And we need it fast» όπως έχετε δηλώσει δημοσίως κύριε Παπανδρέου. Αλλά να θυμάστε κύριε της Ελλάδας, ότι όποιος βιάζεται σκοντάφτει…
Read More »

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

Ποιος φοβάται τον Νταή


Τις παλιές καλές μέρες, πριν έρθουν τα όπλα στα σχολεία, κάθε σχολείο είχε τον νταή του.
Εκείνος θα έκλεβε τις τυρόπιτες, τη σοκολάτα, το χαρτζιλίκι των παιδιών που είχε βάλει στο μάτι.
Και αν δεν έβλεπε αντίσταση από την αρχή, θα το έκανε εξακολουθητικά. Στην τάξη επικρατούσε ομερτά, με το φόβο ότι αν τα παιδιά μιλούσαν, θα δεχόντουσαν αντίποινα.
Κάποια μέρα, η κατάσταση θα έφτανε στο απροχώρητο. Τα παιδιά-θύματα, αντιμέτωπα καθημερινά με την απόγνωση και το φόβο και ενίοτε και το ξύλο καταλάβαιναν ότι δεν πήγαινε άλλο: ή θα αντιμετώπιζαν τον νταή με τον κίνδυνο να φάνε της χρονιάς τους ή θα έχαναν την αξιοπρέπεια τους για πάντα και θα προχωρούσαν σκυφτοί στη ζωή έχοντας πάντα το φόβο του νταή για πάντα χαραγμένο στην ψυχή τους.
Για τα παιδιά που θα διάλεγαν να σταθούν στο ύψος τους, όποιο και αν ήταν αυτό, 110, 120,130 cm, δεν είχε σημασία ποια θα ήταν η επόμενη πρόκληση του νταή. Όπως και ο νταής, ψάχναν για αφορμή. Δεν είχε καμιά απολύτως σημασία αν αυτό που θα τους έκανε ο νταής ήταν χειρότερο από αυτά που τους είχε ήδη κάνει. Ήταν έτοιμα να ξεσπάσουν.
Έτσι και η ελληνική κοινωνία σήμερα. Είναι έτοιμη να ξεσπάσει απέναντι στον νταή της που για τόσο καιρό της κλέβει συντάξεις, τhς παίρνει τους μισθούς, τhς έχει βουλιάξει στην ανεργεία, την ανέχεια και το διαρκή φόβο, τους κρατά στην ανασφάλεια για να τους οδηγήσει στην απόγνωση, τους στερεί το μέλλον και την αξιοπρέπεια τους, τους δέρνει στις πορείες. Μέχρι και χημικά από το Ισαρήλ τους ρίχνει. Και το κάνει εξακολουθητικά.
Οικονομικός, ψυχολογικός, χημικός πόλεμος κατά του πληθυσμού.
Μια κυβέρνηση που «ατιμά και δέρνει», που εξαπατά και δέρνει, που μαδά και δέρνει και πλέον μόνο γέρνει… παραπαίει υπό το βάρος των εκρηκτικών κοινωνικών συνθηκών που δημιούργησε.
Μια κομματοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του ενός Αντρός που χρησιμοποιεί τη «εκπεφρασμένη» των Ελλήνων, τη «βούληση» των Ελλήνων, τις εκλογές ως μέσο εκβιασμού, που έχει μετατρέψει τη Βουλή των Ελλήνων σε προκεχωρημένο φυλάκιο των οικονομικών δυνάμεων κατοχής. Μια κυβέρνηση που τα στελέχη της δεν τολμούν να κυκλοφορήσουν στο φως της μέρας ανάμεσα σε πολίτες χωρίς ένοπλη φρουρά. Μια κυβέρνηση που προσπαθεί να αντλήσει νομιμοποίηση χρησιμοποιώντας ανερυθρίαστα όλες τις δομικές έννοιες της δημοκρατίας την οποία αργά και βασανιστικά καταστρέφει. Μια κυβέρνηση που υφάρπαξε την εξουσία εξαπατώντας: «Λεφτά υπάρχουν», το ΔΝΤ είναι καταστροφικό, το ίδιο και η αναδιάρθρωση.
Και το ΔΝΤ το φέρατε αφού είχατε προσυννενοηθεί μαζί του και η αναδιάρθρωση έγινε, αφού οι πιστωτές πήραν πίστωση χρόνου για να περιορίσουν τις συνέπειες τους στις τράπεζες τους. Και διαπραγμάτευση ποτέ δεν κάνατε, έστω για τα μάτια του κόσμου. Τους δώσατε την ελληνική κοινωνία στο πιάτο.
Κάθε τι που κάνετε είναι για το καλό μας. Τα μνημόνια, η αναδιάρθρωση. Κάθε κυβέρνηση που προξενεί ανυπολόγιστο κακό, για κάποιο διεστραμμένο λόγο επικαλείται πάντα το καλό… Και ζητά θυσίες σαν άλλος ανθρωποφάγος θεός. Αλλά δεν φτάνουν οι θυσίες. Γιατί οι θεοί αυτών των κυβερνήσεων δεν χορταίνουν από τις ανθρωποθυσίες. Καταπίνουν λαούς και το στομάχι τους, παρότι πρησμένο, συνεχίζει να γουργουρίζει.
Για το καλό μας. «Για το καλό μου, για το καλό μου, ώσπου δεν άντεξε στο τέλος το μυαλό μου, πήρε ανάποδες στροφές για το καλό μου» που έλεγε και ο Μηλιώκας…
Το μυαλό των Ελλήνων έχει αρχίσει να παίρνει ανάποδες στροφές και αυτό δε λέτε να το βάλετε στο δικό σας μυαλό ψευτοδημοκράτες εθνοσωτήρες, υπάλληλοι της διεθνούς πλουτοκρατίας, κοινωνικοί χασάπηδες…
Μας βάλαν στο χειρουργείο. Ξέραν από την αρχή ότι θα κόψουν πόδια, χέρια, θα ακρωτηριάσουν, θα ευνουχίσουν, θα αφαιρέσουν όλα τα ζωτικά μας όργανα για να τα ξεπουλήσουν στους εμπόρους οργάνων των αγορών.
Η εγχείρηση πέτυχε: ο ασθενής απεβίωσε.
Σκοτώνουν το τερατομόρφωμα που κατάπιε την δημοκρατία, την αξιοκρατία, την παραγωγή, την επιχειρηματικότητα, την παιδεία, την επιστήμη, τις τέχνες, την αξιοπρέπεια, τον ανθρωπισμό, την ίδια την ανθρωπιά. Και μαζί με αυτό σκοτώνουν και τον πληθυσμό.
Καθώς εσείς κύριοι που ταυτίσατε την υπαιτιότητα με τη συνυπευθυνότητα, λέγοντας «μαζί τα φάγαμε», σας επιστρέφω τη μέθοδο: «Μαζί τους σκοτώσατε». Τους τρεις της Marfin. Και πρόσφατα τον ένα του ΚΚΕ. Όσο για τις αυτοκτονίες, τους θανάτους από ελλείψεις στην πρωτοβάθμια ιατρική περίθαλψη, από κρύο ή ασιτία, όλους αυτούς για τους οποίους πρέπει όσοι από μας επιβιώσουν να εγείρουμε στη μνήμη τους μνημείο, το μνημείο του «Άγνωστου Πολίτη». Αυτούς κύριοι, «μόνοι σας τους φάγατε».
Και δεν είναι μόνο οι νεκροί και οι μελλοθάνατοι. Είναι και οι ζωντανοί. Την πέσατε στον Αυγερόπουλο, προκαλέσατε κώφωση στον Μανώλη Κυπραίο. Σεβαστήκατε τους μαχόμενους δημοσιογράφους λιγότερο από όσο τους σεβάστηκαν εμπόλεμες πλευρές.
Χτυπήσατε το ζωντανό σύμβολο της αντιστασιακής Ελλάδας, το Μανώλη Γλέζο. Και τώρα μιλάτε για θεσμούς, και εθνικά σύμβολα, και σεβασμό στη μνήμη των πεσόντων…
Έχετε πωρωθεί μέχρι το μεδούλι από την εξουσία που αποκτήσατε. Δεν πρόδωσε ο λαός το θεσμό της προεδρίας της δημοκρατίας. Το πρόσωπο που ταυτίστηκε με το θεσμό τον πρόδωσε, επιτρέποντας όλες αυτές τις εκτροπές από τη δημοκρατία να συμβαίνουν εξακολουθητικά.
Ποτέ πριν στην ιστορία της Ελληνικής δημοκρατίας δεν έχει ασκηθεί τόσο μαζική τυφλή βία- ποτέ. Ακόμη και η ξενοκίνητη χούντα, είχε ορίσει τον εχθρό της ιδεολογικά, υπηρετώντας ένα απάνθρωπο γεωπολιτικό παιχνίδι εξουσίας. Εσείς ασκείτε έναν πόλεμο κοινωνικό χωρίς εξαιρέσεις υπηρετώντας ένα παγκόσμιο οικονομικό παιχνίδι εξουσίας.
Πρώτα η Ελλάδα, μετά η Ευρώπη, μετά ο κόσμος. Ποιος να πρωτοπρολάβει να σας κατηγορήσει για προδοσία σε αυτό το ντόμινο της κατάρρευσης των κοινωνιών;
Ο Έλληνας πρωθυπουργός την ήθελε την παγκόσμια διακυβέρνηση. Το έχει δηλώσει πλείστες φορές δημοσίως. «We need a global Governance». Τα θυμάστε κύριε Παπανδρέου έτσι δεν είναι; Τι κι αν κοινωνίες ποδοπατηθούν; Τι κι αν άρχισε να βρωμάει παντού προπολεμικό κλίμα;
Οι λίγοι και ισχυροί αυτού του κόσμου ξέρουν. Αυτούς ξέρετε, αυτούς εμπιστεύεστε. Υπερεθνικοί οργανισμοί, χωρίς καμία εθνική εκπροσώπηση, χωρίς καμιά έννοια εκπροσώπησης… Εκεί πάτε τους διεφθαρμένους και ηλίθιους λαούς… Σε καθεστώς «κηδεμονίας» από οργανισμούς μανδύες της διεθνούς πλουτοκρατίας.
Μας έχετε ήδη εξαναγκάσει να υπαχθούμε σε έναν από αυτούς, την Τρόικα, έναν προάγγελο των υπερεθνικών μορφωμάτων που θα δούμε στο εγγύς μέλλον υπό την απειλή της διαρκούς παγκόσμιας «οικονομικής κρίσης».
Θυσίες, και άλλες θυσίες, και άλλες θυσίες. Ο νταής πεινάει. Ο νταής θέλει να φάει- και άλλο. Ο νταής έγινε ένας βίαιος βουλημικός κανίβαλος για το καλό μας, μην τυχόν και παχύνουμε...
Ο νταής είναι συνήθως θρασύδειλος και πάντα μα πάντα σταματά όταν δει πέντε έξι φιλήσυχα θύματα του να προχωρούν αποφασισμένα, άφοβα και προπαντός ενωμένα προς το μέρος του.
Έτσι θα σταματήσουν και τα νταηλίκια των πρακτόρων της τρόικας.
Κύριοι, άλλο η βουλιμία των νταήδων και άλλο η Βουλή των Ελλήνων. Εσείς τα ταυτίσατε, όχι εμείς.
Το σαράντα μας κήρυξαν πόλεμο, απρόκλητα. Αντισταθήκαμε και νικήσαμε. Το ίδιο κάναν και το 2009. Ήρθαν να μας κατακτήσουν. Και την αντίσταση φροντίσαν να την κάμψουν «δικοί μας» άνθρωποι. Η πολιτική μας ηγεσία μας κήρυξε προληπτικό κοινωνικό, οικονομικό, ψυχολογικό πόλεμο μέχρι τελικής πτώσεως για να μας παραδώσει η ίδια στους κατακτητές. Οποία ατιμία! Πόσος δοσιλογισμός!
28 Οκτωβρίου 2011: Τιμήσαμε τη μνήμη των ηρωικά πεσόντων. Και η «σοσιαλιστική» κυβέρνηση ατιμάζει τους κοινωνικούς αγώνες του σήμερα. Και έχει φτάσει ένα βήμα πριν το σημείο να χαρακτηρίσει τους κοινωνικούς αγωνιστές τρομοκράτες. Αλλά αυτό δεν κάνει κάθε καθεστώς που σέβεται τον εαυτό του; Μήπως δεν χαρακτηρίζει τους αγωνιστές της ελευθερίας ως τρομοκράτες;
Συνεχίζοντας τη ρητορεία του τρόμου, υπονοούν οι τιμητές του καθεστώτος πως αν δεν σεβαστούμε τα κανιβαλικά νταηλίκια, αν δεν χουχουλιάσουμε κάτω από την ηλεκτρική κουβέρτα της συναίνεσης για να ξεχειμωνιάσουμε έντρομα -παρότι τα θανατηφόρα γυμνά καλώδια της είναι πλέον ορατά- αν δεν το κάνουμε αυτό, τότε θα οδηγηθούμε σε ένα είδος εμφύλιο.
Δεν θα υπάρξει κανένας εμφύλιος. Γιατί ο πόλεμος είναι ανάμεσα στο υπάρχον καθεστώς και σύσσωμο τον Ελληνικό λαό. Και ο δεύτερος δε θα πάρει τα όπλα. Ούτε τα ξέρει ούτε τα αγαπάει. Τα όπλα του είναι μόνο οι κοινωνικοί αγώνες.
Αν λοιπόν οι κύριοι που υπονοούν εμφύλιο γνωρίζουν το αν ή ακόμη και το πότε το καθεστώς σκοπεύει να πάρει ας μιλήσουν ή ας παραμείνουν για πάντα υπόλογοι.
Read More »

Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2011

Τη ζωή μας πίσω

Τη ζώη μας πίσω
Πέτρος Αργυρίου

Στην Αίγυπτο φωνάξαν: Θέλουμε τη ζωή μας πίσω.
Στην Συρία φωνάξαν: Θέλουμε τη ζωή μας πίσω
Στην Αθήνα φωνάξαν: Θέλουμε τη ζωή μας πίσω.
Στο Λονδίνο φωνάξαν: Θέλουμε τη ζωή μας πίσω.
Στη Νέα Υόρκη, έξω από το δρόμο των τοίχων, των τοίχων της ντροπής, τη Wall Street, φωνάξαν: τα λεφτά σας ή τη ζωή μας
Στην Αργεντίνα πήραν τη ζωή τους πίσω
Στην Ισλανδία, χώρα των πάγων, σπάσαν τους πάγους και τα τείχη: Πήραν τη ζωή τους πίσω
Στον Ισημερινό, το Equador, η ισότητα επανήλθε
Τη ζωή μας πίσω
Από ένα μικρό αεράκι φουντώνει η θάλασσα.
Το κύμα σπάει τον κυματοθραύστη
Θέλει τη ζωή του πίσω

Από ένα μικρό ποίημα, θεριεύει η έρμη η ψυχή: Θέλει τη ζωή της πίσω
Μας δώσατε αυτοκίνητα για να ατροφήσει το σώμα.
Κινητά για να είμαστε για πρώτη φορά τόσο κοντά και ακόμη πιο μακριά.
Αχρείαστο φαί για να πεθαίνουμε χορτάτοι από παχύσαρκη ασιτία.
Μας φιλοδωρήσατε για να κλέψατε τα πάντα
Η βουή. Ο κρότος. Το σούρσιμο. Το βήμα προς την ελευθερία:
Θέλουμε τη ζωή μας πίσω
Οι ψιλοκουβέντες, ο ψίθυρος, η σύσσωμη και ολόψυχη κραυγή:
Θέλουμε τη ζωή μας πίσω
Τι καμώνεστε πως δεν ακούτε τη βροντή;
Σάμπως αυτοί που ζούνε στα ψηλά, άλλα ουράνια έχουν για σκέπη;

Τι αλληθωράτε με το βλέμμα καρφωμένο στους έρημους τόπους της πλεκτάνης σας;
Κούφια η ψυχή σας, κούφια και η σπορά σας. Ανεμογκάστρια τα μεγαλόπνοα σας.
Αλλά τ’ αγέρι θα φυσήξει. Πρώτα απαλά. Σαν χάδι έτοιμο να αποσυρθεί όταν αγγίζει αυτό που υβρίζει τη στοργή. Σαν φύσημα που θέλει να μάθει στο χνούδι που πρωτοανατριχιάζει πως είναι να πετάς στους καθάριους ανέμους.
Ε, σιδηρά, για ποιον σφυρηλατείς τα όπλα τα λολά;
Ε, αλογά, σε ποιανού τα άρμα έζεψες τα ζα;
Γεια σου βρε ψαρά, μα σε ποιανού τραπέζι θα αφήσεις τη δική σου τη ψαριά;
Ε, αλευρά, για ποιον νοθεύεις τα ψωμιά;
Ε αγροτιά, γέμισε ο τόπος με πικρή σοδειά.
Ε εργατιά, τι χτυπάς την κάρτα σε αυτούς που σου κλέψαν τη δουλειά;
Τώρα, με τα βλέμματα αδειανά, θωρούμε αυτό που μας κρύβαν από παλιά.
Στην έλλειψη φωτός που παραδόξως γιγαντώνει τη σκιά. Με βήματα έντρομα μικρά, μες στην ασήκωτη σκλαβιά, θα τη ρημάξουμε τη δόλια την προβιά.
Ε αφεντικά, σκατά τα κάνατε ξανά.
Και τα μελλούμενα και τα σκοπούμενα, τα πάντα τα κακώς νοούμενα τα βάλατε σε αεριωθούμενα, τις αρετές μας κάνατε πρόστυχα υπονοούμενα.
Ψιτ, γραβατωμένα ανδρείκελα. Εσείς που γκρεμίζετε βωμούς για να μοιάζετε με θεούς.
Εσείς που γελάσατε την κάθε αντιξοότητα. Ρίξτε μια ματιά ξανά.
Γιατί όσα και αν κλέψατε με αμείλικτη μικρότητα.
Όσο και αν εξυμνήσατε την κάθε ποταπότητα
Ρίξτε μια ματιά ξανά…
Δεν είσασταν, δεν είστε και δεν θα γίνετε ποτέ:
«Εμείς»
Η ανθρωπότητα.
Αν είμαι γάιδαρος λοιπόν, με καμτσικιές που πρέπει τους τόνος σου σκατά να καβαλήσω.
Τιμώ σου κάνω που ξανά και πάλι θα γκαρίσω.
Να τρέμουν τα αυτάκια σου όταν θα ακούσεις φωναχτά:
Θέλω τη ζωή μου πίσω
Read More »

Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2011

Το κατά Βενιζέλον Ευαγγέλιο


Συχνά λέω ότι θα αποσυρθώ, άλλωστε ανήκω στη γενιά της απόσυρσης και της παραίτησης. Συχνά νιώθω ότι δεν έχει κανένα νόημα να γράφεις, να σχολιάζεις καταστάσεις που ναι μεν αφορούν όλους μας, αλλά επίσης μας ξεπερνούν όλους. Νιώθω την προσωπική ευθύνη της αποτυχίας. Ότι και αν έχεις κάνει, τα μνημόνια περνάν το ένα μετά το άλλο ρουφώντας φρενιασμένα τις ζωές των απλών ανθρώπων.

Το κατά Βενιζέλον Ευαγγέλιο.
Του Πέτρου Αργυρίου

14 ακόμη μαρτυρικοί μήνες τουλάχιστον. Το βασανιστήριο της σιδηρού παρθένας. Κάθε κατοστάρικο από μισθούς και συντάξεις που το κράτος κλέβει από μια κοινωνία ανέργων για να εξυπηρετήσει τους τοκογλύφους πιάνει πια κόκκαλο.
Η οικονομία μηδενίζεται. Οι Έλληνες δεν αντέχουν. Η μεσαία τάξη έγινε μια λεπτή κρούστα έτοιμη να τσαλακωθεί. Μάτια θλιμμένα, όνειρα συντριμμένα, πορεία ζωής μάταια. Για ποιο λόγο σπούδαζα τόσο χρόνια, για ποιο λόγο δούλευα τόσα χρόνια, αναρωτιόμαστε. Κλάπηκε και ο σκοπός της ζωής. Οι αυτοκτονίες έγιναν επιδημικές. Απαξιώνεται η ανθρώπινη ζωή. Η εγκληματικότητα γίνεται και αυτή ενδημική. Η μετανάστευση άλλη μια επιδημία. Όσοι θα μείνουν πίσω, τραγικά λίγοι, 7-8 εκατομμύρια, θα κληθούν να ανοικοδομήσουν μια οικονομικά καταστραμμένη χώρα που δε θα τους ανήκει. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, οι Έλληνες θα είναι μετανάστες, είτε έχουν φύγει για αλλού είτε μείνουν στον τόπο τους. Η γενιά των 600 ευρώ φαντάζει πια μακρινό όνειρο για πολλούς.
Οι κερδοσκόποι πίνουν νερό στο όνομα της Ελλάδας και των εκατοντάδων δισεκατομμυρίων που η ελληνική κρίση τους απέφερε. Εκατοντάδες τα δις και στους λογαριασμούς όλων όσων συμμετείχαν στα τεράστια ελληνικά σκάνδαλα. Και τη νύφη την πληρώνει ο λαός, καταδικασμένος σε ένα αργό, βασανιστικό οικονομικό και κοινωνικό θάνατο.
Μια αντιπροσωπευτική δημοκρατία που αντιπροσωπεύει μόνο τους αντιπροσώπους της και τους εντολείς τους. Χημικός πόλεμος των ΜΑΤ κατά των διαδηλωτών στο σύνταγμα. Και στη «Βουλή των Ελλήνων», το δούρειο ίππο της επιβολής των πλουτοκρατικών συμφερόντων, η συμμορία του κυνοβουλευτισμού να δείχνει ακριβώς τι νιώθει για την αγανάκτηση και την απελπισία του Ελληνικού λαού: απολύτως τίποτε, δεν τους καίγεται καρφάκι, δεν δίνουν δεκάρα- και τα παίρνουν όλα.
Μια στημένη παρτίδα μονόπολης… Αυτό αρχίζει να αντιλαμβάνεται ο κόσμος τώρα που και οι τελευταίες του αυταπάτες για τη δύναμη της διαμαρτυρίας πέφτουν. Δύο παράλληλα σύμπαντα: αυτό της οικονομικής εξουσίας και της πολιτικής βιτρίνας τους και αυτό των ανθρώπων. Το πρώτο ορίζει απόλυτα το δεύτερο ενώ το δεύτερο δεν επηρεάζει καθόλου το πρώτο.
«Δημοκρατία».
Μίλησε για αυτήν ο Ευ. Βενιζέλος, ίσως ο ισχυρότερος πολιτικά άντρας αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα στην ομιλία του για το μεσοπρόθεσμο. Είπε πολλές αλήθειες, πολλές από αυτές αντίστροφα όπως επιβάλει η μεταπολιτευτική πολιτική κουλτούρα που υπηρετεί και υπηρετείται πιστά από τη διαστροφή του λόγου.
«Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία δεν σημαίνει ελεύθερη εντολή, δεν σημαίνει εφάπαξ νομιμοποίηση, δεν σημαίνει αδιαφορία γι’ αυτό που συμβαίνει καθημερινά στην κοινωνία και στις ψυχές και το μυαλό των πολιτών» δήλωσε o Ευ. Βενιζέλος αναφερόμενος σε ένα μεγάλο των βαθέων ελλειμμάτων δημοκρατικών προαπαιτούμενων που χαρακτηρίζουν μια μορφή διακυβέρνησης που απέκτησε την πολιτική εξουσία αυτού του τόπου μέσω ενός απατηλού και εξόχως παγιδευτικού εκλογικού συστήματος, εξαπατώντας προεκλογικά τον Λαό, μόνο και μόνο για να τον παραδώσει δεμένο χειροπόδαρα στη διεθνή πλουτοκρατία, ενός αυταρχισμού που αυθαιρετεί κατέχοντας δημοσκοπικά μόνο το 20% της λαϊκής αποδοχής.
«Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία δεν σημαίνει ελεύθερη εντολή, δεν σημαίνει εφάπαξ νομιμοποίηση, δεν σημαίνει αδιαφορία γι’ αυτό που συμβαίνει καθημερινά στην κοινωνία και στις ψυχές και το μυαλό των πολιτών».
Όντως. Δεν έχουμε καν αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Έχουμε μια μορφή εξουσίας που εφάπαξ αυτονομιμοποιείται, που αδιαφορεί παγερά γι’ αυτό που συμβαίνει καθημερινά στην κοινωνία και στις ψυχές και το μυαλό των πολιτών.
«Οι κοινωνίες είναι πολύπλοκες και αντιφατικές. Οι κοινωνίες είναι άδικες και σκληρές. Οι κοινωνίες από μόνες τους δεν παράγουν ούτε κοινωνική δικαιοσύνη, ούτε δικαιοκρατικές εγγυήσεις.

Η κοινωνία αν αφεθεί μόνη της … μετατρέπεται σε ζούγκλα. Αναδεικνύει την ανισότητα στην πιο ακραία μορφή.» είπε ο Ευ. Βενιζέλος δαινομοποιώντας τις κοινωνίες. Οι κοινωνίες είναι κακές Βαγγέλη. Οι εξουσίες είναι ενάρετες. Οι εξουσίες παράγουν κοινωνική δικαιοσύνη, απαλείφουν τις ανισότητες, έτσι Βαγγέλη; Ακριβώς όπως έκαναν τα κυβερνητικά σχήματα στα οποία μετέχεις. Τέρμα οι ανισότητες ανάμεσα σε μεσαία και κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Τώρα πλέον, οι πλούσιοι πλουσιότεροι και όλοι οι υπόλοιποι φτωχοδιάβολοι. Συγχαρητήρια.
Και συνεχίζει ο Βαγγέλης σε αυτό το ξέσπασμα ανατριχιαστικής ειλικρίνειας: «Υπάρχει μια ιστορική φράση, από τη γαλλική ιστορία που λέει “la légalité nous tue”, η νομιμότητα, η δημοκρατική νομιμότητα, μας σκοτώνει».
Φυσικά και η δημοκρατική νομιμότητα σκοτώνει τις απολυταρχικές εκτροπές. Για αυτόν ακριβώς το λόγο και με περισσή φροντίδα η δημοκρατική νομιμότητα δολοφονήθηκε. Για να συνεχίζουν οι δολοφόνοι της ανενόχλητοι τα αιματοβαμμένα και βρώμικα παίγνια της εξουσίας.
«Η Αστυνομία, λοιπόν, έχει μια εντολή από την κυβέρνηση, μία και μόνη εντολή: Να διασφαλίσει και να προστατεύσει την ελεύθερη λειτουργία του Κοινοβουλίου, που είναι ύψιστη υποχρέωση όχι μόνο της Αστυνομίας, αλλά και κάθε πολίτη και δεύτερο, να προστατεύσει το δικαίωμα των απλών πολιτών, αυτών που δε θέλουν να είναι μοναχικά εγκαταλελειμμένα και ανυπεράσπιστα θύματα της κρίσης, να διαδηλώνουν και να εκφράζονται.» Καλά τα λες Βαγγέλη. Όσοι πολίτες δεν αντιστέκονται και δε διαδηλώνουν είναι «μοναχικά εγκαταλελειμμένα και ανυπεράσπιστα θύματα της κρίσης». Σκέψου τι λες Βαγγέλη πριν το πεις: ότι εγκαταλείψατε, απομονώσατε και παραδώσατε τους πολίτες στις κρισιακές δυνάμεις Βαγγέλη. Σκέψου τι λες Βαγγέλη: ότι η αστυνομία και οι αστυνομικοί έχουν μια και μοναδική εντολή από την κυβέρνηση: Να είναι οι πραιτωριανοί της. Μια και μοναδική εντολή. Όσο για τη δεύτερη εντολή που έδωσε η κυβέρνηση δεν υπάρχει. Μια και μοναδική εντολή Βαγγέλη. Και είναι σαφές ότι όταν η μια και μοναδική εντολή της κυβέρνησης συγκρούεται με τη φανταστική δεύτερη εντολή, αυτή της προστασίας του δικαιώματος διαμαρτυρίας, είναι σαφές το ποια θα τηρηθεί. Για αυτό κάνετε το σύνταγμα πισίνα αίματος και πεδίο χημικού πολέμου.
Και συνεχίζει ο δημοκράτης Βαγγέλης να αγγίζει τα βαθύτερα όχι μόνο δημοκρατικά αλλά και ανθρώπινα στρώματα μας, τις βαθύτερες δημοκρατικές και ανθρώπινες ευαισθησίες μας λέγοντας:
«Πως θα ξημέρωνε η επόμενη μέρα; Με την απειλή της αγαπημένης προς τον αγαπημένο της, ότι αν δεν ξαναγυρίσει κοντά της θα αυτοκτονήσει! Ξέρετε πόσες νέες κοπέλες έχουν οδηγηθεί κατά λάθος στο θάνατο, επειδή ο αγαπημένος δεν άκουσε, δεν κατάλαβε, ήταν εγκλωβισμένος σε άλλα συναισθηματικά διλήμματα;»
Και η Βουλή να ξεσπά σε χειροκροτήματα με την αναφορά σε νέες κοπέλες που αυτοκτονούν από έρωτα ως η άθλια ρωμαϊκή αρένα που έχει καταντήσει. Δεν ξέρω τι σήμαινε αυτό το μήνυμα και που τα απεύθυνε ο Βενιζέλος. Σε ένα σύστημα εξουσίας όπου ο πρώην Πρωθυπουργός Κ .Μητσοτάκης επιδοκιμάζει το ενδεχόμενο νεκρών διαδηλωτών, όπου ο έτερος αντιπρόεδρος Θ. Πάγκαλος μιλά για τανκς αλά Αργεντινή, όπου η ανθρώπινη ζωή απαξιώνεται πολιτικά, δεν φαντάζει περίεργο η αναφορά σε ερωτευμένες νέες που αυτοκτονούν να καταχειροκροτείται. Άλλωστε σε ένα κόσμο που οι ανθρώπινες ελευθερίες συρρικνώνονται δεν φαντάζει περίεργο ο έρωτας, το τελευταίο σύνορο της προσωπικής και συναισθηματικής ελευθερίας να χρησιμοποιείται ως καταστροφικό παράδειγμα παρανόησης.
Ο κυνισμός δεν κρύβεται πλέον πίσω από προσωπεία. Άλλωστε οι πολίτες δεν είναι τίποτε παραπάνω «από μοναχικά εγκαταλελειμμένα και ανυπεράσπιστα θύματα της κρίσης». Και γω στη θέση της διαχειριστικής ελίτ θα τους θεωρούσα ως αξιοκαταφρόνητους και αξιογέλαστους φουκαράδες. Ευτυχώς όμως που οι βουλευτές μας δεν διέπονται από τέτοια κακότητα.
Και συνεχίζει ο Βενιζέλος με τον εξόχως αποκαλυπτικό λόγο του περιγράφοντας μας το αναπόδραστο μέλλον της Ελλάδας του μεσοπρόσθεσμου:
«Η ύφεση θα μεγαλώσει, η ανεργία θα μεγαλώσει, η ρευστότητα θα εκμηδενιστεί, οι επιχειρήσεις θα οδηγηθούν σε αδιέξοδο, οι εξαγωγικές επιχειρήσεις δεν θα μπορούν να ανοίξουν γραμμές και να εκτελέσουν παραγγελίες, θα πέσει το επίπεδο των μισθών, θα πέσει το επίπεδο των περιουσιών και θα βρεθούμε προ διλημμάτων που θέλουμε να αποφύγουμε.»
Το ξέρουμε Βαγγέλη. Ο αγώνας σας τώρα δικαιώνεται. Αυτή τη στιγμή η πολιτική σας «Ελλάδα ώρα μηδέν» θα γίνει πράξη.
Συνεχίζει ο Βαγγέλης με τις ζοφερές περιγραφές της πραγματικότητας που το σύστημα στο οποίο μετέχει διαμόρφωσε: «Άρα, αφού συμφωνούμε σε αυτά, πρέπει να σας πω ότι δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή άλλη δυνατότητα, πρέπει να κερδίσουμε χρόνο και πρέπει να κερδίσουμε χρόνο υπέρ της χώρας, υπέρ της οικονομίας, για να μην μετατραπεί η χώρα σε απόλυτο προτεκτοράτο μακροπροθέσμως.»
Η στρατηγική του στρουθοκαμηλισμού σε όλο της το μεγαλείο. Θα αποτρέψουμε το ενδεχόμενο του να γίνουμε απόλυτο προτεκτοράτο μακροπροθέσμως με το να είμαστε σχεδόν απόλυτο προτεκτεράτο βραχυπροθέσμως και μεσοπροθέσμως. Τώρα ίσως να καταλαβαίνετε για τι το λένε «μεσοπρόθεσμο». Το μακροπρόθεσμο έπεται. Μπράβο Βαγγέλη. Αυτή σου η ρήση θα μείνει στην ιστορία. Όσο περισσότερο σκύβεις το κεφάλι, όσο χαμηλότερα σκύβεις, τόσο μεγαλύτερες ελπίδες έχεις να ανακτήσεις κάποια τα χαμένα προνόμια του σκλάβου. Το θυμάμαι το λέγαν οι αφροαμερικανοί δούλοι στις φυτείες: όχι, δεν πεθαίνω δουλεύοντας στις φυτείες των αφεντικών μου. Απλά κερδίζω χρόνο για να μη σκλαβωθώ απολύτως. Έτσι Βαγγέλη: Πες το μας: Κυβερνάτε νεοραγιάδες.
Αυτή η βαρυχειμωνιά που πέταξαν πάνω μας οι πολιτικοί σαν να ταν θεοί τιμωροί που σουρώσαν από την ίδια τους τη δύναμη, θα κρατήσει πολύ καιρό. Αφού οι ψυχές μας και τα όνειρά μας παγώσαν το φετινό χειμώνα θα πάγωσαν και κάποιοι από εμάς στο δρόμο. Θάνατοι, πείνα, φτώχια, εξαθλίωση, προσφυγιά θα διογκωθούν αναπόφευκτα. Ακόμη όμως και κάτω από παχιά στρώματα χιονιού, νέοι σπόροι φυτρώνουν. Όλα όσα μας κλέψαν, το μέλλον μας, την αξιοπρέπεια μας, τη ζωή μας, το όνειρα μας, τη γη μας, τον πλούτο μας, μπορούμε να τα πάρουμε πίσω. Αρκεί να οργανωθούμε. Πολιτικά. Να ρίξουμε τους τοίχους που έχουν βάλει ανάμεσά μας, τους τοίχους που μας κάνουν να νιώθουμε τόσο μικροί και τόσο μόνοι.
Φίλτατοι συμπολίτες μου, το είδατε, το ξέρετε πια ότι δεν μετράν τη φωνή μας. Σε αντίθεση με όσα λέγονται η μόνη μας δύναμη είναι η ψήφος μας. Αρκεί να δημιουργήσουμε εμείς αυτό που θέλουμε να ψηφίσουμε χωρίς τη μεσολάβηση κομματικών νταβατζήδων. Μην πάνε τσάμπα τα χρόνια που μας κλέψανε. Μην τους τα χαρίσουμε ξανά. Κάναν την πολιτική αξεπέραστο κοινωνικό πρόβλημα. Ας κάνουμε τα κοινωνικά ζητήματα πολιτική και αξεπέραστο πρόβλημα τους. Και ας δούμε τότε, όταν θα υπάρξει μια δημοκρατία σε αυτόν τον τόπο, αν οι εξουσιαστές θα είναι τόσο κυνικοί με τη ζωή τους όσο υπήρξαν με τη δική μας.
Read More »

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011

Συν-ένεση με το στανιό


Εδώ η συναίνεση, εκεί η συναίνεση, που είναι η συναίνεση; Συναίνεση ψάχνουν οι παπατζήδες του ελληνικού πολιτικού σκηνικού και δεν τη βρίσκουν. Για την ακρίβεια ψάχνουν για μακάκες, καθώς τα αποθέματα τους τελειώνουν. Αλλά το μνημόνιο είναι σαφές: κομμένο το κοινωνικό κράτος. Κακό αυτό. Επάρατο. Μα μαζί με το απερίγραπτο κακό του μνημονίου έρχεται και ένα καλό από τα σπλάχνα της κοινωνίας: κομμένες οι μακακίες φροντοφωνάζει η κοινωνία. Η συναίνεση έσπασε. Επιτέλους. Η τσίμπλα έπεσε από τα μάτια. Ευχαριστούμε Ελλάδα, που λέγαν και στους Ολυμπιακούς, τη φιέστα του καπιταλισμού που μας βούλιαξε ακόμη πιο βαθειά μέσα στο βόθρο μας. Ευχαριστούμε Ισπανία.

Συν-ένεση με το στανιό
Του Πέτρου Αργυρίου
(Περισσότερα για το συγγραφέα και το έργο του στο agriazwa.blogspot.com)

Θυμάμαι τον εαυτό μου νεαρότερο, ιδεαλιστή, με ιεραποστολική διάθεση να ωρύεται: Σπάστε τη μαμημένη τη συναίνεση. Σπάστε τα δεσμά που κρατάν αυτήν την κοινωνία όμηρο του εαυτού της.
Τα αλισβερίσια. Τις αλλαξοκολιές.
Και ξαφνικά φύσηξε μνημόνιο που περονιάζει το μεδούλι, και πουφ, μαγικά, πάει η συναίνεση. Υλικό ονείρου, αυτό ήταν όλο. Ενός μεταμφιεσμένου εφιάλτη που βρωμούσε κολόνια.
Τα ανέφικτα γίναν εφικτά, τα δεδομένα ζητούμενα, τα αυτονόητα γίναν αιτήματα και το αντίστροφο.
Ιουδαία κάτω από το Ρωμαϊκό ζυγό είμαστε. Μια χούφτα πουλημένοι που κάνουν κουμάντο -όσο τους παίρνει πια- και από κάτω χάβρα Ιουδαίων: ζηλωτές, μεσσιανιστές, κινήματα, αγανακτισμένοι, πρώην βολεμένοι, νυν βολεψάκηδες, οργανωμένοι, ανοργάνωτοι, μετά Χριστόν προφήτες που έρχονται από τα σπλάχνα της συναίνεσης για να καυχηθούν πως «εμείς τα λέγαμε» και να αντλήσουν αναγνώριση που δε τους αξίζει, τα πιο αταίριαστα δίπολα να βράζουν μαζί στο κοινωνικό καζάνι. Το πιο συχνό ερώτημα του Έλληνα, το ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε έχει αντικατασταθεί από το πού ήσουν εσύ; Όλα τα χει ο μπαχτσές. Εκτός από συνεννόηση. Εκατομμύρια Έλληνες συμφωνούν ότι συμφωνούν, στο ότι έχουν κοινές προτεραιότητες αλλά δεν μπορούν να συμφωνήσουν σε τι συμφωνούν. Ο πύργος της Βαβέλ. Πόσο χρήσιμη θα μας ήταν σήμερα μια λαλιά, αυτή που κάναμε χίλια κομμάτια. Πόσο θα θέλαμε να επικοινωνήσουμε τώρα που καταλαβαίνουμε ότι η γλώσσα δεν είναι αξεσουάρ προσωπικής μαγκιάς αλλά ανεκτίμητο όργανο επικοινωνίας;
Μέσα από τη διάλυση μας ξαναγινόμαστε κοιν-ωνία. Πως φτιάχνεις όμως μια καινούρια κοινωνία από τα μπάζα μιας προηγούμενης που καταρρέει; Με συνθήματα; Με πορείες; Με μίξερ;
Δεκαετίες τώρα κάνουμε μακροβούτια σε μια χάσκουσα παγίδα. Όταν αυτή χόρτασε, το δόκανο έκλεισε. Και μεις παγιδευτήκαμε.
Αλλά δεν είμαστε μόνοι. Ο υψηλότερος πολιτικός άντρας είναι πια μαζί μας. Παγιδεύτηκε και αυτός στο δόκανο που ο ίδιος ενεργοποίησε. Και τώρα ροκανίζει το πόδι του για να γλιτώσει από τη μοίρα του «λαού του». Από τουρίστας έγινε ικέτης. Φαίνεται στα λόγια του: «Αν φύγει ο Παπανδρέου θα διαγραφεί το χρέος μας θα σταθούμε στα πόδια μας;”… “Ποιος πρωθυπουργός θα ήθελε να βγαίνει με το δίσκο και να μαζεύει λεφτά από άλλες χώρες και να ακούει και τα σχολιανά του. Εγώ πάντως όχι! Δεν το κάνω για την πάρτη μου… Αλλά το κάνω για την Ελλάδα για το συνταξιούχο…

“Πειτε κ. Τσίπρα. Θέλετε να διεκδικήσω αυτά τα λεφτά; Αν πουν όλοι πήγαινε φτύσ’ τους θα το κάνω… Λέω και εγώ πολλές φορές: “άει στο καλό”…
Να κάνω τον ήρωα και προς στιγμή να αισθανθώ εθνική ανάταση αλλά ξέρετε τι ανάταση θα ήταν που θα φεύγαμε από το ευρώ; … Αυτή θα ήταν η πατριωτική στάση κ. Τσίπρα;»
Αξιοθρήνητο. Δεν το κάνω για μένα. Για την καημένη τη μανούλα μου το κάνω που ήθελε να με καμαρώσει ηγέτη.
Αγανακτισμένος και ο Παπανδρέου να λέει το ιστορικό «άει στο καλό». Αυτό πάει να πει πυγμή. Αυτό πάει να πάει οργή. Συγγνώμη, συγχωρείστε με. Είναι δείγμα πολιτικού πολιτισμού στην ώρα της ύστατης ανάγκης σου να λες «άει στο καλό». Τον θυμάστε τον πολιτικό πολιτισμό; Αν όχι ψάξτε στη σελίδα 1111 του Λεξικού των σύγχρονων πολιτικών μύθων, του λεξικού που ξεκινά με τη λέξη Δημοκρατία.
Ο Παπανδρέου ικέτης. Ο άνθρωπος που ετσιθελικά πέρασε τα σκληρότερα και αντικοινωνικότερα μάλλον μέτρα στο Δυτικό κόσμο, τώρα ικετεύει. Ζητά κατανόηση, ζητά συναίνεση. Που να βρει αυτά που ο ίδιος διέλυσε; Που να τα βρει;
Ο Παπανδρέου δεν καταρρέει πολιτικά. Προσωπικά καταρρέει. Ακόμη και όταν λέει το ποιηματάκι της παγκόσμιας διακυβέρνησης που χρόνια τώρα φανερώνει τις πηγές και τον προσανατολισμό της πολιτικής του σκέψης, το κάνει πλέον με φανερό αυτοοικτιρμό: «Όσοι διαδηλώνουν, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε τόσες πλατείες ανά τον κόσμο, απευθύνονται σε εθνικά συστήματα Δημοκρατίας, τα οποία σήμερα είναι αδύναμα, πολύ πιο αδύναμα από ό,τι παλαιά. Πέρα δηλαδή από τις ενδογενείς τους ατέλειες, που πρέπει και αυτές να αλλάξουν για να αντιμετωπιστούν, αιχμαλωτίζονται από παγκόσμιες εξουσίες και από τις αδυναμίες ενός παγκόσμιου ή περιφερειακού συστήματος».
«Υπογράμμισε ότι η νέα γενιά και οι επόμενες γενιές θα βρεθούν αντιμέτωπες με τα μεγαλύτερα, ίσως, προβλήματα που έχει αντιμετωπίσει ποτέ η ανθρωπότητα.»
Ο Παπανδρέου δηλώνει την αδυναμία του «συστήματος» δημοκρατίας. Αιχμαλωτισμένος όπως ο ίδιος δηλώνει από παγκόσμιες εξουσίες, ζητάει το δικό του πολιτικό ελικόπτερο για να διαφύγει. Και δεν του επιτρέπεται.
Αυτά έχουν οι συμφωνίες με το διάβολο. Αυτά που κερδίζεις είναι πολύ λιγότερα από αυτά που θα χάσεις. Σαν να παίρνεις δάνειο από τράπεζες ή από το ΔΝΤ ένα πράμα.
Και τώρα ήρθε η ώρα του Παπανδρέου να πληρώσει. Οι εντολείς του δε θα του επιτρέψουν να δραπετεύσει αν δε τους διασφαλίσει μια διάδοχη κατάσταση πολιτικής σταθερότητας. Για αυτό και ο Παπανδρέου ζητά συναίνεση και καταμερισμό των δικών του ευθυνών σε όλο το πολιτικό σύστημα.
Τι είδους συναίνεση ζητά ο Παπανδρέου; Μέχρι τώρα η χώρα συναινούσε στη διαφθορά και τη φαυλοκρατία. Τώρα αρχίζει να συναινεί στο δίκαιο. Η συναίνεση που ζητά ο Παπανδρέου όμως δεν είναι λαϊκή. Η προφανής δεδηλωμένη κατακραυγή των εκατοντάδων χιλιάδων Αγανακτισμένων δεν δύναται να συμπεριληφθεί στη συναίνεση που επιζητεί ο Παπανδρέου. Η συναίνεση που ζητά ο Παπανδρέου είναι κομματική, σε πείσμα των καιρών, σε πείσμα της λαϊκής βούλησης. Συγκαλεί συσκέψεις κομματαρχηγών. Συναντιέται με τον Πρόεδρα της δημοκρατίας συχνά σαν να ναι ερωτευμένα πιτσουνάκια. Φλερτάρει με το ΛΑΟΣ χαρακτηρίζοντας το υπεύθυνο και πατριωτικό. Και ο Καρατζαφέρης απαντά στο κάλεσμα βοήθειας του πρωθυπουργού προκειμένου να γευτεί κυβέρνηση, μπλοφάροντας ότι θα αποσύρει τους βουλευτές του. Όταν η μπλόφα δεν πιάνει, έρχεται ο Αντωνάκης ο Σαμαράς να βοηθήσει τον πρώην συγκάτοικό του, προτείνοντας μια υπηρεσιακή κυβέρνηση με πρόσωπα κοινής αποδοχής χωρίς τον Παπανδρέου. Αλλά όσο γενναιόδωρη και αν είναι η προσφορά του φίλου του, ο Παπανδρέου δεν μπορεί να τη δεχτεί καθώς αυτή δεν μπορεί να εγγυηθεί την πολυπόθητη πολιτική σταθερότητα που οι εντολείς του χρειάζονται για να ολοκληρώσουν το σχεδιασμό τους.
Η λύση στον Παπανδρέου πλέον δίνεται από την πιο αναπάντεχη πλευρά. Από τους εσωκομματικούς Ιζνογκούντ οι οποίοι πλήρως παροπλισμένοι εδώ και μήνες από την μνημονιακή παντοδυναμία και αντιμέτωποι πλέον με το ενδεχόμενο εκπαραθύρωσης από το σύστημα πολιτικής εξουσίας ανθρώπων τους και αντικατάστασης τους από εξωκομματικούς, βρίσκουν πλέουν την αχίλλειο πτέρνα της εξουσίας: την αδήριτη ανάγκη του Παπανδρέου να αποδράσει και να μην έχει την μοίρα άλλων μοναχικών ηγετών, μην τυχόν γίνει ο πρώτος Μουμπάρακ της Ε.Ε.
Ντόμινο οι βουλευτικές παραιτήσεις. Πρόταση (εικάζω διαδοχής) από τον Βενιζέλο στον Παπανδρέου.
Η Βάσω Παπανδρέου μαζεύει υπογραφές για τη σύγκληση της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ.
Ίσως ο Παπανδρέου σύντομα να λυτρωθεί από τα μνημονιακά δεσμά που ο ίδιος έφερε.
Μέσα στην αναμπουμπούλα ο Παπακωνσταντίνου παίρνει πίσω μέτρα του μεσοπρόθεσμου. Πως γίνεται αυτό; Πότε απέκτησε τόση ισχύ ένας υπουργός ο οποίος σε πρόσφατη σύσκεψη κορυφής παραγκωνίστηκε πλήρως σαν να του λέγαν «υπηρέτη μη μιλάς εκτός από όταν θα μας ρωτάς: τι θα θέλατε κύριοι»; Μέχρι σήμερα η κυβέρνηση και η σύμπραξη ΔΝΤ-τρόϊκας έπαιζαν το παιχνίδι του κακού και του φρικτού μπάτσου. Τα πάντα παρουσιάζονταν αναπόδραστα. Πίεζαν Τρόϊκα-ΔΝΤ. Παραχωρούσε η κυβέρνηση. Πίεζαν ακόμη περισσότερο, παραχωρούσε η κυβέρνηση ακόμη περισσότερο. Η παραχώρηση έγινε εξαρτημένο κυβερνητικό αντανακλαστικό. Η αιφνίδια επανάκτηση πολιτικής ισχύος ενός υπουργού και μάλιστα ενός υπουργού του οποίου η απομάκρυνση από τη θέση του πρέπει να θεωρείται δεδομένη και η απόσυρση μέτρων χωρίς εμφανή προσυνεννόηση με τους επικυρίαρχους του ΔΝΤ και της Τρόικας επιβεβαιώνει κάποια πράγματα:
-Την ύπαρξη hotline ανάμεσα στην ομάδα Παπανδρέου και των οικονομικών επικυρίαρχων.
-Την απόλυτη ενδοτικότητα αυτής της κυβέρνησης. Όπως περιέγραφε και ο Δημήτρης Καζάκης: «Αυτό που τους ενδιέφερε δεν ήταν να βάλουν σε εφαρμογή το μνημόνιο, αλλά τη δανειακή σύμβαση. Με τη δανειακή σύμβαση λοιπόν εξαναγκάσανε τη κυβέρνηση – «εξαναγκάσανε» τρόπος του λέγειν: επειδή τυχαίνει λόγω επαγγέλματος να γνωρίζω και στελέχη του ΔΝΤ, γελάγανε τις μέρες εκείνες. Μου λέγανε ότι δεν είχαν προφτάσει να στείλουν τη δανειακή σύμβαση και είχε γυρίσει πίσω υπογραμμένη.

Ή τα ίδια στελέχη πιστεύανε ότι θα υπήρχε διαπραγμάτευση, γι' αυτό ήταν ακραία η διατύπωση της δανειακής σύμβασης, με σκοπό να κοπούνε κάποιες, οι πιο ακραίες εκδοχές, μέσα από μια διαπραγμάτευση. Δεν υπήρξε τίποτα, υπογράφτηκε αβλεπί. Και γράφτηκε στον διεθνή τύπο άλλωστε πολύ έντονα, κάποιοι οικονομικοί αναλυτές είπαν «τι σόι κυβέρνηση έχετε στην Ελλάδα»
-Την ενδυνάμωση της θεώρησης μου ότι η κεντρική κυβερνητική ομάδα πρακτόρευε για να φέρει μέσω της ελληνικής κρίσης και του κινδύνου επέκτασης της σε όλη την Ευρώπη, τη σύγκλιση τρόϊκας-ΔΝΤ και να αναδείξει τη νέα αυτή οντότητα σε ένα υπερεθνικό συντονιστικό οικονομικό όργανο υπεράνω των εθνικών πολιτικών συστημάτων. Ας θυμηθούμε λίγο την πρόσφατη ρήση Παπανδρέου ο οποίος περιγράφει αυτήν ακριβώς την εξέλιξη σα να ήταν απλό θύμα της και όχι ένας από τους βασικούς συντελεστές της: «Τα εθνικά συστήματα δημοκρατίας σήμερα είναι αδύναμα, πολύ πιο αδύναμα από ότι παλαιά … αιχμαλωτίζονται από παγκόσμιες εξουσίες και από τις αδυναμίες ενός παγκόσμιου ή περιφερειακού συστήματος»
Well done Mr. Prime Sinister.
Δυστυχώς είστε και σεις πλέον θύμα των πολιτικών σας.
Τώρα ξεκίνησε ο χορός του Ζαλόγγου. Ευτυχώς θα πέσει το σαθρό πολιτικό σύστημα που για λόγους πολιτικού μάρκετινγκ χαρακτήριζαν ως «κοινοβουλετική δημοκρατία». Μάλλον επρόκειτο για απλή ανορθογραφία. Ίσως κάποιος να βρισκε το κυνοβουλετική δειμοκρατία πιο αντιπροσωπευτικό της Ελληνικής πολιτικής σκηνής. Δυστυχώς μαζί με το πολιτικό σύστημα δεν θα πέσουν οι χειρότεροι εγκληματικοί τελεστές. Σε ένα πράμα έχει δίκαιο ο Παπανδρέου. Όπως ο ίδιος διερωτάται «Αν φύγει ο Παπανδρέου θα διαγραφεί το χρέος μας θα σταθούμε στα πόδια μας;».
Έχει δίκιο. Δε θα σταθούμε στα πόδια μας. Πρέπει να μάθουμε να μπουσουλάμε πολιτικά μόνοι μας πριν καταφέρουμε να σταθούμε στα πόδια μας. Και υπάρχουν πολλοί πολιτικοί που δε θέλουν να επιτρέψουν κάτι τέτοιο. Ακόμη και αν αυτό σημαίνει νεκρούς.
Σε πρόσφατη συνέντευξη του στον αμερικανόφιλο Παπαχελά, ο Κ. Μητσοτάκης, ο δεινόσαυρος του νεοφιλελευθερισμού, μας διαβεβαίωνε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτικών είναι τίμιοι, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο η διαφθορά και η αδιαφάνεια να είναι ιοί από το διάστημα που έρχονται για διακοπές στην Ελλάδα και το χρέος να είναι ένα φυσικό φαινόμενο. Στη συνέχεια, ο Κ.Μ έγινε ακόμη πιο προκλητικός, εγκληματικά προκλητικός.
«Μητσοτάκης: (Οι πολιτικοί) … Έδειξαν, ειδικά στην περίπτωση αυτή (των αγανακτισμένων) ανοχή μεγάλη, υποχωρούν μπροστά στην ιαχή του πεζοδρομίου…
…Παπαχελάς: Εγώ να το καταλάβω. Αλλά εσείς πιστεύετε ότι η Βουλή πρέπει ό,τι και να γίνει αύριο ό,τι και να σημαίνει αυτό, ότι πρέπει να μείνει ανοιχτή;
Μητσοτάκης: Βεβαίως η Βουλή πρέπει να μείνει ανοιχτή, αλίμονο αν δεν μείνει η Βουλή ανοιχτή. Η δημοκρατία κ. Παπαχελά έχει χρέος να προστατέψει τον εαυτό της και οι αρχηγοί οι υπεύθυνοι πολιτικοί, οι ηγέτες όποιοι και νά ‘ναι έχουν χρέος αυτή την ώρα να κρατήσουν τη Βουλή ανοιχτή.

…Παπαχελάς: Καταλαβαίνετε ότι αυτό σημαίνει ότι μπορεί να έχουμε ακόμα..
Μητσοτάκης: (Διακόπτει απότομα): Να υπάρχει! Οτιδήποτε! Οτιδήποτε!
Παπαχελάς: Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να έχουμε και νεκρούς...
Μητσοτάκης: Να έχουμε και νεκρούς! Τι θα πει αυτό να έχουμε;»
Η δημοκρατία που έχει χρέος να προστατεύσει τον εαυτό της από τους … πολίτες. Η δημοκρατία που απειλεί τους πολίτες αλλά δεν δέχεται απειλές. Η δημοκρατία που τρομοκρατεί αλλά δεν τρομοκρατείται… Η δημοκρατία που δε μετράει την ανθρώπινη ζωή. Η δημοκρατία αυτών των ολίγων δεν λέγεται δημοκρατία. Ολιγαρχία λέγεται. Εξουσιομανία λέγεται. Τυραννία λέγεται. Ας σταματήσουν λοιπόν οι Τυραννόσαυροι να βάζουν τη δημοκρατία στο στόμα τους. Κατάντησε λέξη βρώμικη η δημοκρατία μέσα σε αυτά τα στόματα και τα μυαλά που την αναμασούν. Χυδαία.
Σε ενδεχόμενο νεκρών διαδηλωτών τις επόμενες καυτές μέρες από το μηχανισμό καταστολής δεν θα είναι ηθικός αυτουργός μόνο η πολιτική Παπανδρέου αλλά και η προτροπή Μητσοτάκη: Να έχουμε νεκρούς! Τι θα πει να έχουμε; Αν ο Μητσοτάκης ήταν στην εξουσία, μια τέτοια φράση δε θα ήταν απλή προτροπή και παρακίνηση αλλά εντολή εκτέλεσης. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που τόσες και τόσες φημολογίες τριγυρνάν γύρω από τον Μητσοτάκη και την προσωπική του διαδρομή.
Βρισκόμαστε σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι και μπροστά μας στέκεται ένα άλυτο που αίνιγμα που έχει να κάνει με την ανάταση ή την καταστροφή μας. Εδώ που φτάσαμε, ας αφήσουμε τα μυαλά μας να εκτεθούν στα λόγια ενός μεγάλου μας ποιητή:
«Όταν στον δρόμο της Θήβας ο Οιδίπους συνάντησε τη Σφίγγα και αυτή του έθεσε το αίνιγμά της, η απόκρισή του ήταν: Ο άνθρωπος. Τούτη η απλή λέξη χάλασε το τέρας. Έχουμε πολλά τέρατα να καταστρέψουμε. Ας συλλογιστούμε την απόκριση του»
Read More »