Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα τζιχάντ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα τζιχάντ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2015

Η σκιά της Ρωσίας πάνω από τη Συρία


Είμαστε βαθιά βουτηγμένοι στη δυτική προπαγάνδα, κολλημένοι όπως οι μύγες στο μέλι, ή καλύτερα οι μύγες στα σκατά.
Κανείς δεν έκλαιγε όταν οι αμερικάνοι και οι συμμάχοι τους διαλύαν τις πιο προηγμένες χώρες της Μ.Ανατολής με τη βοήθεια των πάντα χρήσιμων ηλιθίων τους, των εξτρεμιστών ισλαμιστών. Αντιθέτως, πολλοί χειροκροτούσαν το προοίμιο της ανείπωτης καταστροφής, την αραβική άνοιξη για να παινέσουν την αυτοδημοκρατικότητά τους.
Τώρα, αρκετά χρόνια μετά, με το προσφυγικό να παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, πολιτικοί και μήντια ανακαλύπτουν πως το πρόβλημα πρέπει να λυθεί στις ρίζες του, στα αίτια του.
Αποφεύγουν φυσικά να τονίσουν πως τα αίτια του προβλήματος δεν είναι μόνο ο ισλαμικός εξτρεμισμός αλλά και αυτός που τον εξόπλισε και του έστρωσε το δρόμο με βομβαρδισμούς και κατοχές: ο δυτικός ιμπεριαλισμός, οι ίδιοι τους δηλαδή που τώρα θέλουν να αντιμετωπίσουν τις αιτίες του προβλήματος.
Οι ρωσικές αεροπορικές επιχειρήσεις δεν έχουν κίνητρα μόνο γεωπολιτικά καθώς το λιμάνι της Ταρτούς στη Συρία είναι η μοναδική τους βάση στη Μεσόγειο.
Πέρα από την προθυμία τους να αποδείξουν έμπρακτα στο δυτικό σύστημα πως η νέα Ρωσία είναι μια δύναμη που δεν δύναται να απομονωθεί παρά τις λυσσαλέες προσπάθειες της Δύσης, οι Ρώσοι κάνουν αυτό που οι σύμμαχοι μονάχα επικαλούνται όταν στην ουσία ευνοούν το αντίθετο: Οι Ρώσοι βομβαρδίζουν θέσεις εξτρεμιστικών ισλαμιστικών ομάδων.
Οι δυτικοί μπορεί να έχουν δίκιο σε ένα πράγμα: ότι στην παρούσα φάση οι Ρώσοι μπορεί να μη στοχεύουν πρωτίστως στην ISIS αλλά σε μικρότερες ισλαμιστικές ομάδες που έχουν μικρότερη κινητικότητα από αυτήν.
Ξεχνούνε όμως ότι και αυτές οι ομάδες έχουν συμβολή στην αποσταθεροποίηση της ευρύτερης περιοχής και στην αμοιβαία ενδυνάμωση άλλων ισλαμιστικών ομάδων στην Αφρική κι όχι μόνο μέσω του σωματεμπορίου, ναρκεμπορίου, λαθρεμπορίου όπλων και πετρελαίων με κεντρικό δίαυλο την Τουρκία.
Σε αυτό το σημείο έγκειται το ζωτικό ενδιαφέρον της ρωσικής επέμβασης.
Έχοντας πικρή πείρα από τη δράση των εξτρεμιστών ισλαμιστών στο Αφγανιστάν προς το τέλος της σοβιετικής εποχής αλλά και σε άλλες περιοχές της ρωσικής επικράτειας ή έστω σφαίρας επιρροής όπως η Τσετσενία και το Ουζμπεκιστάν, οι Ρώσοι θέλουν να περιορίσουν τα ακραία ισλαμιστικά δίκτυα για λόγους δικής τους εσωτερικής ασφάλειας.
Αυτός ήταν ό λόγος που ο Πούτιν συνεργάστηκε με τον Bush Jr στα πλαίσια του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας».
Φυσικά και ο Πούτιν δεν μοιραζόταν το όραμα της αμερικάνικης κυριαρχίας πλήρους φάσματος στον 21ο αιώνα που κρυβόταν πίσω από τον πόλεμο υπέρ της τρομοκρατίας, απλά αυτός του δινε το άλλοθι για να αντιμετωπίσει εσωτερικές ή περιφερειακές απειλές.
Ας μην τρέφουμε αυταπάτες. Αυτό για το οποίο προειδοποιούσε ο Πούτιν, έχει ήδη συμβεί: Από την εποχή της αμερικάνικης εισβολής στο Αφγανιστάν, το διεθνές σύστημα συναίνεσης και ασφάλειας έχει καταρρεύσει. Πλέον δεν είναι μόνο οι ΗΠΑ και το Ισραήλ που μπορούν να παραβιάζουν το διεθνές δίκιο όποτε τους κατέβει.
Πάρτε το παράδειγμα της Συρίας. Με την άνοδο και τις φρικαλεότητες των τζιχαντιστών, ο υποτιθέμενος πόλεμος κατά των τζιχαντιστών από τους δυτικούς και τάχαμου τα κράτη της βασιλευόμενης σουνιτικής θεοκρατίας έγινε μονάχα για τα μάτια του κόσμου και ως εκ τούτου, όπως είχα άλλωστε προειδοποιήσει κανένα αποτέλεσμα δε θα μπορούσε να έχει.
Οι μοναδικοί που πολεμούσαν τους τζιχαντιστές ήταν οι Αλεβίτες του Άσαντ και οι ηρωικοί Κούρδοι ενώ οι υποτιθέμενοι δημοκράτες του Ελεύθερου Συριακού Στρατού αντί να πολεμούν για τη δημοκρατία στη χώρα τους την έχουν κάνει με ελαφρά για να βρουν τη δημοκρατία στις χώρες που κατέστρεψαν τη χώρα τους.
Είναι αστείο όταν στο όνομα του πολέμου κατά των τζιχαντιστών κανείς δεν βγάζει κιχ για τις αεροπορικές επιδρομές της Τουρκίας κατά των Κούρδων της Συρίας και όταν η Σαουδική Αραβία, ένα από τα πιο οπισθοδρομικά κράτη του πλανήτη, βομβαρδίζει την Υεμένη, όλοι να αντιδρούν όταν η Ρωσία μπαίνει ένοπλα στο παιχνίδι.
Να θυμίσουμε στους συμπολίτες μας, κανονικά πρεζάκια της δυτικής προπαγάνδας, πως αυτό που χωρίζει τη μεσόγειο από τους τζιχαντιστές δεν είναι το ΝΑΤΟ αλλά οι Κούρδοι και οι Αλεβίτες.
Και αυτό που την ενώνει είναι συγκεκριμένοι Έλληνες και Τούρκοι λαθρέμπορες.
Η ρωσική επέμβαση θα δημιουργήσει κι άλλους πρόσφυγες φωνάζουν κροκοδείλια οι δυτικοί.
Oh really?
Ο πληθυσμός της Συρίας το 2011 πριν το ξεκινήσει το τζιχαντιστικό πανηγύρι με την πλήρη στήριξη των δυτικών, ήταν 23 εκατομμύρια. Σήμερα εκτιμήσεις το θέλουν στα 17, ενώ άλλες εκτιμήσεις μιλάν για 3 εκατομμύρια ήδη πρόσφυγες για άλλα 7 εκατομμύρια παρεκτοπισμένους.
Το μισό δηλαδή του συριακού πληθυσμού ψάχνει να βρει πατρίδα και στέγη.
Η ρωσική επέμβαση φυσικά και δε θα είναι ρόδινη. Καμία πολεμική επιχείρηση δεν είναι. Επιπρόσθετα, τυχόν ατυχηματική εμπλοκή μπορεί να οδηγήσει σε αιφνίδια και αναπότρεπτη κλιμάκωση ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ρωσία.
Αλλά πρέπει να έχουμε κάτι κατά νου: Ο τζιχαντισμός δεν απειλεί πρωτίστως την ΕΕ. Χωρίς καμία αμφιβολία και όπως ήδη είδαμε στην ΕΕ, η άνθηση του τζιχαντισμού αυξάνει τη συχνότητα τρομοκρατικών ενεργειών και θέτει ζητήματα εσωτερικής δημοκρατίας ενώ το προσφυγικό κάνει τους αρμούς της ΕΕ να τρίζουν. Η μεγαλύτερη απειλή όμως για την εσωτερική δημοκρατία της ΕΕ είναι ο κυρίαρχος καζινοκαπιταλισμός επί του εδάφους του οποίου διογκώνονται οι συνέπειες του τζιχαντισμού.
Οι τζιχαντιστές δεν είναι οι ισλαμιστές τρομοκράτες των περασμένων δεκαετιών που αρκούνται στον αυτοπροσδιορισμό τους ως τέτοιοι.
Οι τζιχαντιστές είναι επεκτατιστές. Πολλές ακόμη χιλιάδες πληθυσμού στη Μ. Ανατολή αλλά και στην Αφρική θα πληρώσουν με τις ζωές τους την εξάπλωση των τζιχαντιστικών δικτύων που εδώ και καιρό όχι μόνο συμβαίνει αλλά και προωθείται από τις μεγάλες και τις περιφερειακές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις προκειμένου να ανατρέψουν μη αρεστά τους καθεστώτα.
Οφείλει κάποιος επίσης να συνυπολογίσει πως η τζιχαντίστικη επιρροή στα βαλκάνια είναι σημαντική μέσω «αλληλέγγυων» βαλκανικών ισλαμιστικών δικτύων με ιστορική πλέον παράδοση και πως σε συνδυασμό με αναδυόμενους υπερεθνικισμούς μπορούμε να δούμε φαινόμενα αντίστοιχα της Γιουγκοσλαβίας του 1990.
Για την Ελλάδα, ο περιορισμός του Τζιχαντισμού, είναι τόσο ζωτικής σημασίας όσο και για τη Ρωσία για πολλούς λόγους.
Αν δε θέλει κάποιος το νοτιότερο κομμάτι της Μεσογείου να γίνει άντρο πειρατικού τζιχαντισμού.
Αν δε θέλει κάποιος να δει την ήδη σημαντική τουρκική επιρροή στα Βαλκάνια να γιγαντώνεται.
Αν δε θέλει συνεργάτες πλέον και των τζιχαντιστών έλληνες εφοπλιστές να ενισχύονται κι άλλο – όχι πως δεν είναι εδώ και αρκετές δεκαετίες κράτος εν κράτη.
Αν δε θέλει κάποιος τη πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης να σκάει κάποια στιγμή στο μέλλον.
Όσο για τους πρόσφυγες, θεμιτό και όμορφο και υψηλό και παράδειγμα προς μίμηση η προσφορά χείρας βοήθειας. Αλλά πάνω απ όλα, οι πρόσφυγες χρειάζονται περισσότερο και πάνω από όλα αυτό που χάσαν. Την χώρα τους. Τα σπίτια τους. Τις ζωές τους.
Υπήρξαμε και εμείς και πρόσφυγες και μετανάστες και την καταλαβαίνουμε την προσφυγιά.
Κάπου εκεί όμως ξεκίνησαν κάποια από τα πολλά παράδοξα μας και την διπολική μας κατάσταση.
Γιατί οι οικονομική μετανάστες από τη δεκαετία του πενήντα και μετά πήγαιναν στις χώρες που κατέστρεψαν τη δική μας: Στις ΗΠΑ, τη Μ. Βρετανία και αργότερα τη Γερμανία.
Τους καταστροφείς μας που γίναν σύμμαχοι και εγγυητές.
Εθνική κυριαρχία και κουραφέξαλα. Προτεκτοράτο ήμασταν, προτεκτοράτο θα μαστε.
Και ενώ πάλι αντιδράτε στα γραφόμενα, ο εξτρεμιστικός ισλαμισμός προελαύνει και αλλού.
Οι Ταλιμπάν κατέλαβαν την Πόλη Κουντούζ σε μια από τις πιο «πλούσιες» επαρχίες του Βορείου Αφγανιστάν με τα γνωστά επακόλουθα: Ομαδικούς βιασμούς, εκτελέσεις κι άλλες όμορφες εκδηλώσεις της οργανωμένης ανθρώπινης κτηνωδίας.
Οι Ταλιμπάν είχαν αυτή τη φορά την ενίσχυση από ομάδες του Πακιστάν αλλά και του Ισλαμικού κινήματος του Ουζμπεκιστάν που έχει δηλώσει αλληλέγγυο με την ISIS κάτι που με βάση το ιστορικό προηγούμενο, καθόλου δε θα έπρεπε να εκπλήσσει.
Συρία, Λιβύη, Ιράκ, Αφγανιστάν. Όπου έχει επέμβει ο δυτικός ιμπεριαλισμός, ο εξτρεμιστικός ισλαμισμός προελαύνει, οι χώρες διαλύονται και οι πληθυσμοί υποφέρουν.
Πότε στο διάολο σας σαν πολίτες θα ζητήσετε να καταδικαστούν για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας οι ηγετικές ομάδες του δυτικού κόσμου;
Πότε θα σταματήσετε να παπαγαλίζετε την καραμέλα των αντιδυτικών κακών;
Ποτέ.
Απλά θα κλαίτε υποκριτικά για το χυμένο γάλα. Και θα θαυμάζετε το νόμπελ ειρήνης στο τζάκι της ΕΕ και του Μπάρακ Ομπάμα.


Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com, 3/10/2015
Read More »

Τρίτη, 2 Ιουνίου 2015

Κυβέρνηση Μπετόβεν



Θα μπορούσε να πει κάποιος πως μια κυβέρνηση Μπετό-βεν θα ήταν ανυποχώρητη στο να υποστηρίζει τους μπετα-τζήδες και τους μικρομεσαίους.

Πράγματι, αυτή η κυβέρνηση έχει πολλά κοινά με τον Μπετόβεν: Έχει γράψει πολλές συμφωνίες και στις τελευταίες είναι τόσο κουφή όσο ο Μπετόβεν. Και τυφλή όσο ο Στίβι Γουόντερ.

Το παιδί θαύμα της ελληνικής πολιτικής σκηνής που μας έσωσε από τα μνημόνια, πιστεύει στον εαυτό του, με άλλα λόγια πιστεύει στα θαύματα.

Υπάρχει αυτή η εσωτερική αφήγηση που θέλει το έργο της κυβέρνησης να γίνεται σταδιακά και τους δανειστές σταδιακά να υποχωρούν. 

Αυτή η αφήγηση διαψεύδεται από το διαρκές γεφύρι της Άρτας των διαπραγματεύσεων.

Ας δούμε όμως ποια είναι η πραγματικότητα όπως περιγράφεται απ ‘όλα τα μέσα του εξωτερικού, συστημικά και ανεξάρτητα, νεοφιλελεύθερα και αριστερά:

Μοναχά μια νίκη πέτυχε η κυβέρνηση και αυτή από νωρίς: να μειωθούν οι απαιτήσεις στο πρωτογενές πλεόνασμα, ένα σημαντικό κατόρθωμα που δεν μπορεί όμως από μόνο του να ανακουφίσει τον πληθυσμό πόσο μάλλον να αναστηλώσει μια οικονομία που βρίσκεται στο μεγαλύτερο σημείο καμπής της για την περίοδο του τελευταίου μισού αιώνα και βάλε.

Πέρα από την απαίτηση για υψηλό πρωτογενές πλεόνασμα, σε όλα τα άλλα οι δανειστές δεν το χουν κουνήσει ρούπι: Όταν περιγράφεται πως έχει γίνει πρόοδος αλλά θέλει κι άλλο, οι δανειστές περιγράφουν απλά την υποχώρηση της συγκυβέρνησης στα περισσότερα των μετώπων και όχι τη σύγκλιση όπως αρέσκεται να περιγράφει η κυβέρνηση.

Πράγματι, από την φιλολαϊκή πανοπλία φτιαγμένη από κόκκινες γραμμές έχει μείνει μονάχα μια κόκκιινη κλωστή έτσι που το θέαμα μοιάζει με κόκκινο στρινγκάκι:

Οι μισθοί και οι συντάξεις.

Και εκεί θα πέσουν κορμιά για να μην πέσουν κεφάλια.

Για αυτή την κόκκινη γραμμή φαίνεται πως η κυβέρνηση δηλώνει έτοιμη να εκβιάσει. Όχι τόσο τους δανειστές. Σε αυτούς οι εκβιασμοί γίνονται με το σταγονόμετρο σε ποσολογία ομοιοπαθητικού φαρμάκου: Ο κυβερνητικός εκβιασμός θα στραφεί για μια ακόμη φορά στο λαό. Πως αλλιώς θα μπορούσε να εκληφθεί η πρόθεση εκλογών μετά από τέσσερις μόλις μήνες διακυβέρνησης; Πόσο πιο νωπή μπορεί να είναι μια λαϊκή εντολή;

Κι αν στο εξωτερικό τα πράγματα είναι δραματικά παρότι η κυβέρνηση αρέσκεται στην άνευ αιδούς ωραιοποίηση τους, στο εσωτερικό είναι χειρότερα καθώς οι επιλογές της κυβέρνησης δεν μπορούν να ερμηνευθούν από την θεωρία των έξωθεν συνθλιπτικών πιέσεων αλλά είναι δικές της εμπνεύσεως πρωτοβουλίες.

Ας εξαιρέσουμε από την εξίσωση τους μετάλλαξης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ τους πρώην πολιτικούς και νυν αρχιτραπεζίτες Στουρνάρα και Χριστοδουλάκη τους οποίους η κυβέρνηση δεν μπορεί να αγγίζει ούτε με αποστειρωμένα γάντια ελέω ΕΕ. Άλλωστε είναι τόσο πλούσιος ο νέος μπαχτσές με ώριμα παλιά φρούτα που βρωμάει από τις πρώτες μέρες.

Ο διορισμός ενός Σαγιά με βαρύ ιστορικό όχι μόνο στον ιδιωτικό τομέα αλλά και στον τομέα των ιδιωτικοποιήσεων, ενός ανθρώπου που φαντάζει να ανήκει στο μηχανισμό της περιστρεφόμενης πόρτας, η νέα ΕΡΤ των Ταγματαρχών, η παρολίγον Παναρίτη στο ΔΝΤ, οι τοποθετήσεις σημιτικών, Παπανδρεακών και δημαριτών σε νευραλγικά πόστα της δημόσιας διοίκησης δείχνουν ξεκάθαρα πως είναι πρόθεση της κυβέρνησης να κάνει αυτό που ευχόντουσαν οι πολιτικοί της αντίπαλοι: Να συμβιβαστεί με τις δομές εξουσίας όχι μόνο στο εξωτερικό αλλά και στο εσωτερικό ώστε να αφομοιωθεί τελικά από αυτές.

Ο εκβιασμός λοιπόν συριζοφρουρών προς την εσωτερική αντιπολίτευση πως αν πέσουμε εμείς θα γυρίσουν οι άλλοι είναι στην πραγματικότητα μπούμερανγκ: όχι μόνο δεν έχουν φύγει ποτέ τα σκουλήκια του συστήματος εξουσίας της χώρας αλλά αυτούς που σας ψηφίσαμε να πετάξετε από το παράθυρο τους ξαναβάζετε στο σπίτι μας μπροστά στα μάτια μας από την κεντρική είσοδο.

Ο γύψος της μεταπολίτευσης είναι εδώ. Το ξέρει μέχρι και η κουτσή Μαρία. Η νέα μεταπολίτευση είναι εδώ.

Η φενάκη του περιμένουμε να ολοκληρωθεί η ανέντιμη υποχώρηση στο εξωτερικό για να ξεκινήσει η πολυπόθητη ρήξη στο εσωτερικό μετά από τα πρώτα δείγματα γραφής της συγκυβέρνησης μπορεί να γίνει εύκολα πιστευτή μόνο από ανθρώπους νοητικά δυσλειτουργικούς που ζουν προσμένοντας τη Δευτέρα παρουσία ή τα ομόλογα του Σώρρα.

Φυσικά υπάρχει και το σενάριο της οργανωμένης συνομωσίας από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ που θέλει έναν οργανωμένο και έτοιμο από παλιά ΣΥΡΙΖΑ να επιτρέπει να διαμορφώσουν οι αντίπαλοι του συνθήκες τέτοιες που θα κάνει τη ρήξη να μοιάζει αναπόφευκτη για όλους και να προχωρήσει αναπόφευκτα έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ σε μια ριζοσπαστική διακυβέρνηση.

Κανένα από τα μέχρι σήμερα δεδομένα δεν κουμπώνει σε αυτή τη θεωρία πολιτικής φαντασίας.

Φυσικά, μια συνομωσία για να είναι επιτυχημένη πρέπει να μην είναι αντιληπτή. Αλλά εξ ορισμού, μια συνομωσία για να είναι επιτυχημένη πρέπει να πετύχει. Και η μόνη συνομωσία που πετυχαίνει σήμερα δεν είναι κάποια κρυφοκομμουνιστική συμπαιγνία με πατριώτες αλλά η συνομωσία των αγορών και η συμπαιγνία τους με τα εγχώρια συστήματα εξουσίας που τείνει να αφομοιώσει και την ύστατη πολιτική ελπίδα του τόπου, με τα μέχρι σήμερα τουλάχιστον δεδομένα.

Η συγκυβέρνηση αντί να πετάξει τους ενόχους στον κάλαθο των αχρήστων σουτάρει το ηθικό της πλεονέκτημα από τα 6 και 25 στο καλάθι αυτό.

Ας μην σχολιάσουμε αρνητικά ότι χρησιμοποιεί την πρόσκληση για συμμετοχή στην αναπτυξιακή τράπεζα των BRICs όχι ως μια άλλη προοπτική αλλά ως διαπραγματευτικό όπλο απέναντι στο δυνάστη και καταπιεστή της ΔΝΤ. Ας δεχτούμε μια τέτοια ηθικά αμφιλεγόμενη λογική.

Σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να δεχτούμε τη διγλωσσία Σταθάκη που από τη μια δε δέχεται το αποκορύφωμα του νεοφιλελευθερισμού, τις διατλαντικές εμπορικές συμφωνίες TTIP που καθιστούν τα κράτη υπόλογα απέναντι των πολυεθνικών και από την άλλη δέχεται την αντίστοιχης αντίληψης CETA καθώς όπως ο ίδιος ισχυρίζεται δεσμεύεται από τις αποφάσεις των προηγούμενων κυβερνήσεων…

Και το ηθικό πλεονέκτημα πάει περίπατο στην Ανδρομέδα όταν η κυβέρνηση συνεχίζει την πολιτική πλήρους συμμαχίας με τους Ναζίδες του Ισραήλ που εγκαινίασε ο ΓΑΠ και συνέχισαν ενθέρμως οι Σαμαροβενιζέλοι στο όνομα γεωπολιτικών περιπλοκών. Συμμαχούμε δηλαδή με μια από τις πηγές των προβλημάτων για να μην χωθούμε περισσότερο στα προβλήματα που η ίδια συνεχίζει να επιτείνει.

Εκεί μας καταντήσανε. Αφού πρώτα πουλήσαμε την Κύπρο και την υποχρεώσαμε σε συμμαχία με το Ισραήλ παρότι κάτι τέτοιο ήταν για δεκαετίες αδιανόητο λόγω των κατεχομένων σε Ισραήλ και Κύπρου, εμείς συνεχίζουμε το δρόμο που έμμεσα χαράξαμε για την Κύπρο.

Με τέτοιες μεθοδεύσεις η παγκόσμια οικονομική αλητεία έχει ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου και στα γεωπολιτικά.

Σα να μη μας έφτανε ο Ουκρανικός εμφύλιος και οι τζιχαντιστές της Μ. Ανατολής, παιδιά και αποπαίδια του διατλαντικού στρατηγικού σχεδιασμού, τώρα οι ΗΠΑ απειλούν το ίδιο τους το δημιούργημα, τα γειτονικά μας Σκόπια για το ενεργειακό μέσω των κολλητών των τζιχαντιστών των Ουτσεκάδων και με την υποστήριξη του αλβανικού μεγαλοϊδεατισμού.

Και σαν να μην έφτανε ο ψυχρός πόλεμος με τη Ρωσία, οι Κινέζοι, κρίνοντας πως οι Αμερικανοί δεν είναι στο απόγειο της δύναμης τους, αμφισβητούν την αμερικανική επικυριαρχία, χτίζοντας τεχνητά νησιά στη Νότια Σινική Θάλασσα.

Ένας ακόμη ψυχρός πόλεμος έχει ανοίξει.

Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς το πώς οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να ανταπεξέλθει σε τόσο δύσκολες ιστορικές συγκυρίες.

Παρότι ο κος Κοτζιάς ενός σκιώδους πολιτικού παρελθόντος έχει γεωπολιτική αντίληψη, αυτή δεν μπορεί να υπερκεράσει τη στρουμφίτιδα και το εμπόριο ελπίδας και αισιοδοξίας που θολώνει συνολικά την κρίση της συγκυβέρνησης.

Δεν μπορείς να πηγαίνεις στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα όταν βλέπεις μπροστά σου τις Συμπληγάδες. Όταν βλέπεις ότι ακόμη και ο Κάμερον τρώει πόρτα από Μέρκελ Και Ολάντ που δηλώνουν πίστη σε όλες τις προβληματικές συνθήκες τις ΕΕ (άλλωστε η Μερκελολάντ είναι το μόνο το μπορεί να σώσει τον κατά τ άλλα τελειωμένο Ολάντ), όταν βλέπεις ότι κι η Μέρκελ φαίνεται να έχει ενστερνιστεί το σχέδιο της Ευρώπης των δύο και τριών ταχυτήτων εσύ να νομίζεις ότι θα τύχεις εξαιρετικής μεταχείρισης και να πλέεις σε πελάγη ευρωκεντρικής αισιοδοξίας. Το μόνο που θα καταφέρεις στο τέλος να δικαιώσεις το σαρκασμό του Σόιμπλε «να δούμε πως θα δικαιολογηθούν στους ψηφοφόρους τους» και να νεκραναστήσεις το σάπιο ελληνικό πολιτικό σύστημα.

Η Ελλάδα είναι μια από τις χώρες όπου τα πλεονεκτήματά της μετατρέπονται ανάλογα την ιστορική περίοδο σε μειονεκτήματα.

Δυστυχώς οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης φρόντισαν να κάνουν τα πολλά ελαττώματα του πληθυσμού να μοιάζουν με ασύγκριτα πλεονεκτήματα στο εσωτερικό.

Ζητείται μια κυβέρνηση που να εκμεταλλεύεται στο έπακρο τα ελληνικά πλεονεκτήματα στις ευνοϊκές περιόδους.

Κι επειδή σήμερα βρισκόμαστε σε περιόδους δυσμενείς, ζητείται μια κυβέρνηση που θα μετατρέψει τα μειονεκτήματα σε σχέση με το εξωτερικό σε πλεονεκτήματα.

Αλλά μάλλον αυτό αποτελεί σενάριο πολιτικής φαντασίας και αυτά τα αφήνουμε στη κυβέρνηση της καρδιάς μας να τα φανταστεί.

Πέτρος Αργυρίου, ανταπόκριση από το Ellada state των υπό διάλυση Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης για το agriazwa.blogspot.com, 2/6/2015
Read More »

Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2014

Ο κόσμος με μια ματιά, Σεπτέμβριος 2014



Μέση Ανατολή:

Οι αεροπορικές επιθέσεις των Αμερικανών και των συμμάχων τους υποτιθέμενα κατά του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία έχουν ξεκινήσει. Οι φονικές «επιδόσεις» τους είναι ισχνές. Κάποιοι δεκάδες ισλαμικοί μαχητές και μερικοί άμαχοι έχασαν τις ζωές τους. Οι αμερικάνοι αξιωματούχοι αναγνωρίζουν αυτό που τα agriazwa γνώριζαν εξαρχής: ότι το ισλαμικό κράτος (ISIS) δεν πρόκειται να ηττηθεί από αυτές τις πρακτικές. Η κατάλυση εθνικών συνόρων και στρατών της περιοχής επιτρέπει μεγάλη κινητικότητα στους τζιχαντιστές που μπορούν να διαλύονται σε άτακτα σώματα και να ξαναοργανώνονται σε άλλες ασταθείς περιοχές δημιουργώντας ακόμη περισσότερη αστάθεια και περισσότερες εστίες ανάφλεξης. Η κυβέρνηση της Συρίας, ένα από τα λίγα εμπόδια στην ατζέντα των τζιχαντιστών, ανησυχεί και για την ατζέντα των δυτικών και των αράβων συμμάχων τους που ούτως ή άλλως χρηματοδοτούσαν τους τζιχαντιστές για να διαλύσουν κράτη-εχθρούς όπως η Συρία και η Λιβύη. Και έχει κάθε λόγο να ανησυχεί, καθώς από τις πρώτες μέρες της επίθεσης στη Συρία, οι ΗΠΑ φροντίσαν να χτυπήσουν όχι το ISIS αλλά έναν άλλο ισλαμιστικό πυρήνα με πολύ διαφορετική ατζέντα που φώλιασε στο χάος που οι τζιχαντιστές με την υποστήριξη των δυτικών αλλά και σουνιτικών κρατών δημιούργησαν στη Συρία. Η ομάδα ονομάζεται Khorazan και η ατζέντα της είναι διαφοροποιημένη από αυτή του ISIS. Δεν επιδιώκει τη δημιουργία χαλιφάτου αλλά τρομοκρατικά χτυπήματα στην καρδιά του ιμπεριαλιστικού κτήνους, τις μεγάλες δυτικές πόλεις. Αμερικάνοι αξιωματούχοι αποκάλυψαν πως ένα τέτοιο χτύπημα ήταν επικείμενο. Το προληπτικό χτύπημα των αμερικάνων κατά της Khorazan δείχνει το βαθμό συνέργειας που έχει πλέον η στρατιωτική ατζέντα των αμερικανών με την ατζέντα των μυστικών υπηρεσιών τους και επιβεβαιώνει το ιστορικό δίδαγμα πως πέρα από το στενό συμμαχικό πυρήνα, κανένας άλλος δεν πρέπει να εμπιστεύεται τους αμερικάνους, πόσο μάλλον η κυβέρνηση της Συρίας, στον εναέριο χώρο της οποίας επιχειρεί η πολεμική αεροπορία εχθρικών προς αυτή δυνάμεων όπως οι ΗΠΑ, το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία. Οι τζιχαντιστές δεν θα αποδυναμωθούν σοβαρά από τις αεροπορικές επιδρομές ενώ επιτυχίες τους σε άλλες περιοχές ενδέχεται να τους δυναμώσουν κι άλλο και να συνδεθούν ακόμη πιο στενά με θύλακες όπως αυτός της ισλαμιστικής Αυγής που εδώ και πάνω από ένα μήνα έχει καταλάβει την Τρίπολη, την πρωτεύουσα της χώρας που κάποτε ήταν η Λιβύη... Η ριζοσπαστική ελληνική διεθνιστική αριστερά μπορεί να θαυμάζει πλέον το ριζοσπαστικό ισλαμισμό καθώς αυτός βιάζει, δολοφονεί και υποδουλώνει χιλιάδες αμάχους έχοντας ήδη εκτοπίσει εκατομμύρια Κούρδους και Σύριους ενώ συνεχίζει το ιερό καθήκον του της γενοκτονίας των Γιεζίντι σε μια καταστροφή που ξεπερνά σε έκταση τη μικρασιατική καταστροφή. Η Τουρκία, κρατά στα σύνορα της εκατοντάδες χιλιάδες Κούρδους πρόσφυγες αρκετοί από τους οποίους πήγαν στην Τουρκία για να αφήσουν σε ασφαλές μέρος τις οικογένειες τους και να επιστρέψουν να πολεμήσουν τα ισλαμοφανατικά κτήνη. Φυσικά, αυτό δεν είναι κάτι που επιθυμεί η Τουρκία που σταδιακά ισλαμοποιείται. Η ατζέντα του ISIS και της Τουρκίας έχει κοινά σημεία: η εξαφάνιση του κουρδικού στοιχείου είναι ένα αυτά. Η δημιουργία χαλιφάτου είναι ένα ακόμη. Και τα κέρδη από το διεθνές πλέον κύκλωμα της τζιχαντίστικης παραοικονομίας (όπλα, σωματεμπόριο, ναρκωτικά) είναι το τρίτο. Φυσικά η Τουρκία έχει επίσημη διπλωματία και φέρεται φιλικά στο αυτόνομο πλέον ιρακινό κουρδιστάν για να απεκτονώσει το δικό της κουρδικό ενώ το χαλιφάτο το θέλει Νεοθωμανικό με την ίδια στο τιμόνι. Έτσι λοιπόν επίσημα φαίνεται ως εχθρική προς τους τζιχαντιστές όταν στην ουσία τους διευκολύνει.  

Μεσόγειος:

Η τεράστια ανθρωπιστική κρίση που πρώτα οι δυτικοί και έπειτα οι τζιχαντιστές
προκάλεσαν στην περιοχή, κάνει τους σωματέμπορες να τρίβουν τα χέρια τους. Οι ταρίφες για την Ευρώπη μέσα από τη Μεσόγειο ξανανέβηκαν στις 4000 ευρώ το κεφάλι. Οι σωματέμποροι βούλιαξαν τις προηγούμενες μέρες πλοιάριο με λαθρομετανάστες στη Μάλτα για να διαφύγουν της σύλληψης από το λιμενικό. Περιγραφές θέλαν τους σωματέμπορες να κόβουν τα χέρια των μεταναστών που προσπαθούσαν να ξανανέβουν στο πλοιάριο. Κάποια χρόνια μετά την περιγραφή από τα agriazwa της συμβολής διεθνών εγκληματικών δικτύων που ενθαρρύνονται και από την Τουρκία στο φαινόμενο της παράνομης μετανάστευσης, η πραγματικότητα αρνείται να καπελωθεί από συνθήματα και πολιτικές σκοπιμότητες. Η ριζοσπαστική διεθνιστική αριστερά φυσικά μπορεί να φωνάζει για τους φασίστες της Μάλτας και να συγχαίρει τους αδίστακτες σωματέμπορες που φέρνουν τους λαούς πιο κοντά, ανεξάρτητα του γεγονότος ότι οι σύντροφοι σωματέμπορες έχουν ήδη πνίξει δεκάδες χιλιάδες μετανάστες και θα σκοτώσουν αρκετές χιλιάδες ακόμη μέχρι να υπάρξει πίεση για την αντιμετώπιση των διεθνών δικτύων και των κρατικών συνεργών τους.  

Αφρική:

Ο Ebola περιορίζει την οικονομική ανάπτυξη της Σιέρα Λεόνε και της Λιβερίας. Για αυτό και πρέπει να αντιμετωπιστεί: Αυτή είναι η στάση και η έγνοια του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Παγκόσμιας Τράπεζας παρότι οι θάνατοι συσσωρεύονται. Έτσι συναντάμε το παράδοξο να άρετε η απαγόρευση των αεροπορικών γραμμών στις πληγείσες περιοχές, ακριβώς ότι πρέπει να γίνει για να επεκταθεί η επιδημία καθώς ο μόνος τρόπος για να περιοριστεί με τα σημερινά διαθέσιμα μέσα είναι η καραντίνα. Η χορήγηση άπλετης ανθρωπιστικής και οικονομικής βοήθειας είναι αυτό που μπορούμε και πρέπει να κάνουμε για να απαλύνουμε τις φοβερές συνέπειες της επιδημίας και της καραντίνας. Αν η ανθρωπότητα είναι αντιμέτωπη με μια πιθανή πανδημία και δεδομένης της απόλυτης αναξιοπιστίας των διεθνών οργανισμών υγείας την οποία κέρδισαν με το σπαθί τους σπρώχνοντας μαϊμού πανδημίες για να αυξήσουν τα κέρδη των πολυεθνικών, τότε θα είμαστε απόλυτα στο έλεος μιας ασθένειας.

Αμερική: 

Στη Νέα Υόρκη λαβάνει χώρα σύσκεψη του ΟΗΕ κατά της κλιματικής αλλαγής. Ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν εκεί όχι μόνο ως πρόεδρος της Σοσιαληστρικής Διεθνούς αλλά και ως διαδηλωτής. Ελπίζουμε να μην το χει βάλει στόχο να γίνει Πρόεδρος των ΗΠΑ γιατί με κάτι τέτοιες πουστιές ξεκίνησε και την ανέλιξη του στην ελληνική πρωθυπουργία. Φοβάμαστε πολύ την κλιματική αλλαγή που μπορεί να φέρει ο ΓΑΠ, ο γιος του πρωθυπουργού της Αλλαγής που για αλλαγή έφερε το ΔΝΤ και την οικονομική κρίση και εξάρτηση σε Ελλάδα και Ευρώπη. 

Ινδία:

Να κλείσουμε με «καλά νέα» για να μη χαλάσουμε τη ζαχαρένια της μπουρζουαζίας. Η «εθνικιστική» πλέον Ινδία, (σμς: για τη ριζοσπαστική διεθνιστική αριστερά της Ελλάδας και με την εξαίρεση της όχι και τόσο ριζοσπαστικής αριστεράς σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, όλος ο υπόλοιπός πλανήτης είναι εθνικιστές, δηλαδή φασίστες εκτός κι αν είναι τζιχαντιστές ή σωματέμποροι μεταναστών) έστειλε διαστημικό σκάφος στον Άρη (με τη χρηματοδότηση και τη διαστημική τεχνολογία του Αρτέμη Σώρρα που χρησιμοποιεί για καύσιμο ένα εύφλεκτο μείγμα αέρα κοπανιστού και ανθρώπινης βλακείας). Είναι η πρώτη χώρα στην ιστορία της ανθρωπότητας που κατάφερε να στείλει σκάφος στην τροχιά του κόκκινου πλανήτη (ο Στάλιν τον έφτιαξε) με την πρώτη της προσπάθεια. Το διαστημικό πρόγραμμα της Ινδίας κόστισε κοντά στα 75 εκατομμύρια δολάρια, λιγότερο δηλαδή από ότι κόστισε η διαστημική χολυγουντιανή υπερπαραραγωγή “Gravity”, ένα καλό παράδειγμα του γιατί η σπάταλη Δύση της χρηματοπιστωτικής φούσκας είναι καταδικασμένη να παραδώσει αργά ή γρήγορα τα ηνία στην Ασία.
Read More »

Τρίτη, 17 Ιουνίου 2014

Το Ιράκ στα ματοβαμμένα χέρια του Αλλάχ



Σε ετούτο εδώ το blog έχουμε κάνει πολλούς ισχυρισμούς που φαντάζουν ανοίκειοι στην αφήγηση της θεαμαπάτης που έχουν επιβάλλει μαζικά τα δυτικά μήντια στους πληθυσμούς τους.

Ισχυρίστηκα ότι ήταν η πολιτική της κυβέρνησης Bush που έδωσε σάρκα και οστά σε μια οργάνωση σχεδόν φάντασμα, την Αλ Κάιντα, πολιτική που στην περίπτωση της Λιβύης και της Συρίας συνεχίστηκε και από τον νομπελίστα ειρήνης Barrack Obama με ολέθρια αποτελέσματα για τις χώρες αυτές και τους κατοίκους της και όχι μόνο.

Ισχυρίστηκα ότι η Συρία ήταν το τελευταίο οχυρό της σταθερότητας καθώς το καθεστώς Άσσαντ ενθυλάκωνε και περιόριζε σημαντικούς πυρήνες τζιχαντισμού.

Αυτός ήταν άλλωστε και ο λόγος που η Μ.Βρετανία είπε όχι στο ενδεχόμενο συμμαχικής επίθεσης κατά της Συρίας: Οι Βρετανοί, με μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού τους να είναι ισλαμικό, φοβούνται για το μέλλον της ίδιας της χώρας τους σε περίπτωση που οι πυρήνες τζιχαντιστών απεγκλωβιστούν, ενισχυθούν και διαχυθούν ακόμη περισσότερο και στη Δύση. Οι Βρετανοί εύλογα λοιπόν εξέθεσαν τους συμμάχους τους Αμερικάνους και είπαν όχι στην επίθεση στη Συρία, σε αντίθεση με τον αντιπρόεδρο της «ελληνικής κυβέρνησης» Ευάγγελο Βενιζέλο που με υπερβάλλοντα ζήλο προώθησε την ιδέα και την ελληνική συμμετοχή στην ενδεχόμενη επίθεση κατά της Συρίας αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά το πόσο επικίνδυνα τυχοδιώχτης είναι.

Γιατί ξεκινάμε αυτήν την κουβέντα;

Γιατί μέσα σε μερικές μέρες, η τζιχαντιστική οργάνωση «Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και στο Λεβάντε» (ISIL ή και ISIS) έχει κάνει μια θεαματική προέλαση στο Ιράκ, έχει καταλάβει την Μοσούλη καθώς και άλλα στρατηγικής σημασίας σημεία και βρίσκεται μια ώρα απόσταση από τη Βαγδάτη.

H ISIL είναι μπάσταρδο παιδί του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και των πολέμων «υπέρ των δημοκρατίας» των μεγάλων συμφερόντων που έχει βιάσει ήδη δεκάδες κράτη ανά τον κόσμο.
Ο αρχηγός της, ο Αμπού Μπακρ Αλ Μπαγκντάντι, επιφανής σουνίτης του Ιράκ, ριζοσπαστικοποιήθηκε χάρη στους Αμερικανούς σε διάφορες φάσεις όλο και περισσότερο. Η πρώτη φάση ήταν η απρόκλητη και συνάμα προκλητική εισβολή των αμερικανών στο Ιράκ το 2003 υπό το απολύτως κατασκευασμένο πρόσχημα της κατοχής από τον Σαντάμ Χουσεϊν όπλων μαζικής καταστροφής. Εκείνη την περίοδο ο Μπαγκντάντι μπαίνει στην ένοπλη δράση κατά των αμερικανών. Φυλακίζεται στα πλαίσια του βρώμικου πολέμου κατά της τρομοκρατίας και κατά τη φυλάκιση του δικτυώνεται με την νέα Αλ Κάιντα, οργάνωση φτιαγμένη με τα υλικά των αμερικανικών πρακτικών αποσταθεροποίησης του Αφγανιστάν στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και που μετά το 2001 αποκτά διεθνή, πανισλαμική επιρροή χάρη στον πόλεμο των αμερικανών και των συμμάχων της κατά της τρομοκρατίας. Ο Μπαγκντάντι σε μικρό διάστημα θα φτάσει στην κορυφή της ιρακινής ιεραρχίας της «Αλ Κάιντα».
Βλέποντας καινούριες προοπτικές να ανοίγονται μετά την αραβική άνοιξη, ο Μπαγκντάντι, το 2012 στέλνει το δεξί του Αμπού Μοχάμαντ αλ Γκολάνι στη Συρία που ήδη έχει αποσταθεροποιηθεί ανάμεσα σε άλλους και κυρίαρχα από τζιχαντιστές με την οικονομική και εξοπλιστική ενίσχυση των ΗΠΑ, της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ (ενδεχομένως ίσως και άλλων του άξονα του κακού, όπως το Ισραήλ και το Πακιστάν).
Μετά από την αποτελεσματικότατη δράση του Γκολάνι και για λόγους ηγεμονισμού, ο Μπαγκντάντι πηγαίνει στη Συρία και έρχεται σε σύγκρουση με τον υπαρχηγό του. Με αποτρόπαιες πρακτικές εγκαθιστά τη δικιά του σφαίρα επιρροής στη Συρία.
Δε γνωρίζουμε αν υπήρξε απευθείας χρηματοδότηση του Μπαγκντάντι από τον αμερικανικεντρικό άξονα του κακού.
Ο Μπαγκνάντι φαίνεται πως λαφυραγώγησε άλλες αντισυριακές ισλαμιστικές ομάδες που είχαν χρηματοδοτηθεί και εξοπλιστεί κυρίως από τις ΗΠΑ, τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ αυξάνοντας έτσι κατά πολύ τις επιχειρησιακές του δυνατότητες, τόσο στρατιωτικά όσο και οικονομικά.
 Με αυτόν τον τρόπο ήταν έτοιμος για το επόμενο και πολύ πιο φιλόδοξο βήμα του: την κατάκτηση του Ιράκ.
Ο Μπαγκντάντι δε βρήκε πουθενά μέχρι και χθες ισχυρή αντίσταση. Με το πλιάτσικο που έκανε στη Συρία και μετά στο Ιράκ, λάδωσε με χαρακτηριστική ευκολία σουνίτες στρατιωτικούς που είχαν επιβιώσει από την εποχή του Σαντάμ. Η ομάδα του ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο τόσο από ντόπιους που καταλήφθηκαν από τον τζιχαντιστικό παροξυσμό αλλά και από δυτικούς τζιχαντιστές, άλλοι τους μισθοφόροι και κάποιοι απλοί εθελοντές με προνόμια (για αυτό το τεράστιο ζήτημα διαβάστε περισσότερα εδώ)
Στο διάβα του λαφυραγώγησε και στρατιωτικό εξοπλισμό που είχαν δώσει οι Αμερικανοί στα ανδρείκελά τους, τη Σηιτική κυβέρνηση του Ιράκ, περιλαμβανομένων τανκς, φορτηγά και Humvees.
Η ομάδα του Μπαγκντάντι, μη αναγνωρισμένο νόθο των αμερικανικών πολιτικών, αποκτά πλέον χαρακτηριστικά στρατού ακολουθώντας και μια άλλη πρακτική που δανείστηκε από τους αμερικανούς και τους τζιχαντιστές συμμάχους του στον Πόλεμο κατά της Λιβύης: Η ISIL έχει ήδη απελευθερώσει 2500 κρατούμενους στις φυλακές του Ιράκ που φυλακίστηκαν στα πλαίσια του πολέμου κατά τις τρομοκρατίας, αρκετοί από τους οποίους και πρόθυμοι είναι και πολεμική εμπειρία έχουν.
Ως αποτέλεσμα, ιρακινοί δεσμοφύλακες έχουν μαζικά εκτελέσει κρατούμενους σε περιοχές  που απειλούνται να καταληφθούν από την ISIL, για να μην ενισχυθεί κι άλλο ο στρατός της.
Φυσικά, η ISIL έχει τις μαζικές εκτελέσεις στην ημερησία της διάταξη. Είναι άγνωστο το πόσους Ιρακινούς με χαρά έχει ήδη εκτελέσει.
Έχουμε περιγράψει ξανά και ξανά ότι η αραβική άνοιξη, την οποία ακόμη και αριστερές αλλά και αναρχικές μαζορέτες της εμπορικής δημοκρατίας made in USA καταχειροκρότησαν, δεν ήταν παρά ένα στάδιο σε ένα σχέδιο καμένης γης, για να μην μπορέσουν πρωτεύοντος οι Κινέζοι και δευτερεύοντος και οι αναγεννημένοι Ρώσοι να αποκτήσουν μεγαλύτερη οικονομική επιρροή σε αμερικανόφιλα καθεστώτα τα οποία πλέον οι αμερικανοί δεν είχαν τη δυνατότητα ούτε την πρόθεση να συνεχίσουν να χρηματοδοτούν.
Το σχέδιο προχώρησε με την καταστροφή της προηγμένης και ανεξάρτητης Λιβύης και την απόπειρα καταστροφής της επίσης προηγμένης και ανεξάρτητης Συρίας.
Αυτό που συμβαίνει τώρα στο Ιράκ είναι τα απόνερα της ιμπεριαλιστικής αλητείας των ΗΠΑ των τελευταίων τουλάχιστον 60 ετών.
Οι αμερικάνοι λίγα μπορούν να κάνουν για να αποτρέψουν τη μετατροπή του Ιράκ σε ισλαμικό χαλιφάτο από την ISIL.
Για αυτό γυρνάν απρόθυμα προς ένα μισητό εχθρό τους, το σηιτικό  Ιράν, που για τους παρανοϊκούς νεοσυντηριτικούς θα ήταν μετά τη Συρία ο επόμενος πολεμικός στόχος των Αμερικανών.
Και οι Βρετανοί ανοίγουν πλέον την πρεσβεία στην Τεχεράνη και αναθερμαίνουν τη σχέση τους με το Ιράν: Οι Βρετανοί φοβούνται τις παρενέργειες του εξτρεμιστικού ισλαμισμού ακόμη και μέσα στην ίδια τους τη χώρα.
Φυσικά, το Ιράν δεν χαρακτηρίζεται για την ηλιθιότητά του. Δεν έχει ξεχάσει τον καταστροφικότατο Ιρακινοϊνρανικό πόλεμο τη δεκαετία του 1980, ούτε το βρώμικο ρόλο πρωτίστως των Αμερικανών αλλά και των Βρετανών σε αυτόν, ούτε αγνοεί τι έχουν κάνει οι Αμερικάνοι σε όλους τους Μπααθικούς συμμάχους τους κατά τη διάρκεια της νέας χιλιετίας.
Στην παρτίδα εμπλέκεται και η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, πιστά σκυλιά των ΗΠΑ που βλέπουν το αφεντικό τους να γλύφει το μισητό τους Ιράν. Τόσο η Σαουδική Αραβία όσο και το Κατάρ συνεχίζουν να ρίχνουν λάδι στην τζιχαντιστική φωτιά παρότι ξέρουν ότι είναι πιθανό σύντομα και οι ίδιοι να καούν.
Εμπλέκεται και το Ισραήλ που βλέπει τον παραδοσιακό άξονα του κακού (ΗΠΑ, ΣΑ, Κατάρ, Πακιστάν και δευτερεύοντος και ΕΕ) να αλλάζει και προσπαθεί να δημιουργήσει νέες στρατηγικές συμμαχίες και ισορροπίες, ακόμη και μακρινές από τις λογικές του παρελθόντος.
Στο παιγνίδι εμπλέκεται και η Τουρκία με το ιδιαίτερο ενδιαφέρον της για τους Κούρδους του Ιράκ και τις ηγεμονικές της φιλοδοξίες για τον αραβικό κόσμο.
Εμπλέκεται και η Ρωσία για την οποία η προέλαση της ISIL αποτελεί κρυφίως καλό νέο, καθώς ανεβάζει τις τιμές του πετρελαίου και περιορίζει τη ροή ιρακινού πετρελαίου στη Δύση ενώ δημιουργεί για την Αμερική μια νέα εστία προβλημάτων που θα την αποσπά κάπως από τη δυνατότητα επιπρόσθετων αντιρωσικών σχεδιασμών στην Ουκρανία.
Όπως προειδοποιούσαμε την πλειοψηφία των μαζών που προέβαλαν τη στατική τους αντίληψη στην πραγματικότητα και επέτρεπαν στις ελίτ να χρησιμοποιούν την τυφλότητα των πολλών για να σχεδιάζουν μπροστά στα μάτια τους το μέλλον όλων, όλος ο πλανήτης είχε ξαναγίνει μια τεράστια σκακιέρα και οι ανθρώπινες ζωές δεν είναι παρά πιόνια που θυσιάζονται χωρίς δεύτερη σκέψη για να προστατευτούν υψηλόβαθμα κομμάτια.
Θα κλείσουμε με την ιδιάζουσα δράση της ISIL και τις συνέπειες της για τον πλανήτη. Η ISIL δημιουργεί το δικό της οικονομικό κύκλο στον οποίο λόγω της φύσης της είναι υποχρεωμένη να εντάξει και άλλες ομάδες παρόμοιου χαρακτήρα, τρομοκρατικές, παραστρατιωτικές ακόμη και αμιγώς εγκληματικές, κατά προτίμηση με ισλαμικό προσωπείο.
Με αυτόν τον τρόπο και άλλες μισάνθρωπες οργανώσεις όπως η Boko Haram αλλά και άλλες αφρικανικές τρομοκρατικές οργανώσεις ισλαμικού τύπου που έχουν εμφανιστεί ή έστω αναβιώσει με τον «Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας» βρίσκουν πελάτες, προμηθευτές και χρηματοδότες, ενισχύονται οικονομικά και διευρύνουν τη δράση και την επιρροή τους, σκορπώντας τον τρόμο στον πλανήτη.
Το 1970 οι τζιχαντιστές ήταν σύμμαχοι των Αμερικανών κατά των Ρώσων. Το 2000 οι αμερικάνοι τους ανακήρυξαν στους χειρότερους εχθρούς τους, αναβιώνοντας τους και ενισχύοντας με αυτόν τον τρόπο. Το 2010 θα τους αναχρηματοδοτήσουν και θα τους εξοπλίσουν για να ρίξουν τους πρώην συμμάχους τους, τους Μπααθιστές. Τότε τους λέγαν μαχητές της δημοκρατίες. Τώρα ξαναγίναν τρομοκράτες που καταπίνουν το Ιράκ. Και τώρα οι αμερικανοί γλύφουν έναν άλλον μονομερώς διακηρυγμένο εχθρό τους σχεδόν διαχρονικό, το Ιράν, για να αναχαιτίσει τους τζιχαντιστές.
Τρομοκράτες και εχθροί της δημοκρατίας είναι όσοι δε συντάσσονται με τα αμερικανικά συμφέροντα. Και καθώς τα αμερικανικά συμφέροντα αλλάζουν μόνο αφού έχουν κάνει τον κόσμο πουτάνα, αλλάζουν και αυτοί οι ορισμοί.
Μη ρωτάτε λοιπόν ποιος εκκόλαψε το αυγό του φιδιού παγκοσμίως: Το έθνος των τυχοδιωκτών το κανε, οι Ηνωμένες Αλητείες της Αμερικής.
Αυτοί που ξανανοίγουν παλιές πληγές για να δημιουργήσουν νέες.
Η μόνη μας παρηγοριά σε αυτό το χάος είναι το ότι το blog και ο συγγραφέας του δικαιώνονται διαρκώς από τις εξελίξεις και μπορούν να καυχιούνται για την αξιοπιστία τους, μια αξιοπιστία πανάκριβη καθώς ισοδυναμεί με διαρκή οικονομική ανέχεια. Και όσο το blog διατηρεί τη χρησιμότητα και την κρισιμότητά του, θα συνεχίσει να υπηρετείται από το συγγραφέα του.

(Διαβάστε επίσης το περιεκτικότατο και παραδόξως καλό άρθρο του ριζοσπάστη http://www.rizospastis.gr/story.do?id=7990544&publDate=15/6/2014)

Πέτρος Αργυρίου, 17/6/2014, agriazwa,blogspot.com

Read More »