Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τουρκία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τουρκία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2018

F35 και καψόνια



Στο αμέσως προηγούμενο άρθρο μας, είχαμε περιγράψει πως η «πολιτική» των εκχωρήσεων έχει όρια: Εξαντλείται όταν τα χει δώσει πια όλα και δεν έχει τίποτε να εκχωρήσει.
Όλοι το γνωρίζουν αυτό. Κι όλοι το εκμεταλλεύονται.
Η κυβέρνηση Τσίπρα έδωσε τη Μακεδονία για να προχωρήσουν οι Νατοϊκοί κι οι γερμανικοί σχεδιασμοί στην ευρύτερη περιοχή.
Αυτό προκάλεσε την δυσμένεια της Μόσχας.
Κι αντί να είναι η Μόσχα αυτή που θα δημιουργήσει διπλωματικό επεισόδιο, η κυβέρνηση Τσίπρα προκάλεσε ακόμη περισσότερο απελαύνοντας ρώσο διπλωμάτη, αδιαφορώντας για τα ρωσικά αντίποινα που μπορούν να είναι το καρφί στον τάφο της ελληνικής οικονομίας.
Εντάξει, λοιπόν. Έστω. Είμαστε πλέον αμερικανικό προτεκτοράτο.
Ας το δεχτούμε αυτό ως δόγμα. Ωραία.
Τι πήρε η Ελλάδα για την ωμή προκλητικότητα της έναντι της Ρωσίας ως επιβράβευση;
Την αμέσως επόμενη ημέρα, οι αμερικανοί ξεπαγώνουν την πώληση των F35 στην Τουρκία, τάζοντας της υπεροπλία στη Μεσόγειο έναντι της Ελλάδας-Κύπρου.
Έτσι- ξεκούδουνα.
(Θα δούμε ακόμη πολλά παγώματα και ξεπαγώματα των F35 αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία)
Γιατί λοιπόν το κάναν αυτό οι αμερικάνοι;
Γιατί η ηλιθιότητα της Ελλάδας να βάλει φυτίλι στις ελληνορωσικές σχέσεις για να το παίξει ο πιο καλός μαθητής της Δύσης έχει ως μια από τις πολλές της συνέπειες τη σύσφιξη των Ρωσοτουρκικών Σχέσεων.
Κι έτσι οι αμερικάνοι εν όψει αυτής της εξέλιξης κάνουν τα γλυκά μάτια στον Σουλτάνο, μην το χάσουν από πελάτη. Γιατί η Τουρκία για τη Δύση είναι ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΗ πλέον της Ελλάδας.
Αυτό ας το γνωρίσουν οι πάντες.
Αφού λοιπόν για χτύπημα στην πλάτη ο Τσίπρας πήρε από τους αμερικάνους το ξεπάγωμα της πώλησης των F35, κάτι που μπορεί στο όχι τόσο μακρυνό μέλλον να αποβεί καθοριστικό σε ένα ελληνοτουρκικό πόλεμο, ας δούμε τι πήρε από τους Γερμανούς ια τις τόσες υπηρεσίες που τους προσέφερε στο μεταναστευτικό και το Σκοπιανό:
Την μικρή αναβολή της επιβολής του αυξημένου ΦΠΑ σε ελληνικά νησιά, η Ελλάδα θα την πληρώσει από την τσέπη της. ΙΣΟΔΥΝΑΜΑ.
Και σαν μην έφτανε αυτό, όχι μόνο το QE δεν φαίνεται πουθενά στον ορίζοντα αλλά τέρμα και το τραπεζικό waiver από την ΕΚΤ στις ελληνικές τράπεζες.
Έτσι είπε χθες αν δεν κάνω λάθος στον Στουρνάρα. 2 δις βέβαιας τραπεζικής ρευστότητας χάνονται…
Την παντελώς αβάσιμη αισιοδοξία την λες και ηλιθιότητα. Την τεχνητή αισιοδοξία που κατασκευάζεται για να εξαπατά άλλους, την λες δόλο.
Κι έχουμε, την πιο δόλια κυβέρνηση όλων των εποχών.
«Ο Τσίπρας είναι από τις πιο ελεεινές φιγούρες της ευρωπαϊκής πολιτικής ζωής». Ζαν Λυκ Μελανσόν, 10/7/2018.

Πέτρος Αργυρίου, 13/7/2018   

Read More »

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2018

Το παζλ των Βαλκανίων



Τα κομμάτια του παζλ μπαίνουν στην προαποφασισμένη τους θέση.
Πρέπει κάποιος να μπει στους μπουμπούνες που διαρκώς βάζουν στο ζύγι τα οικονομικά και τα εθνικά θέματα, πως αυτά είναι αλληλένδετα.
Η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας σε όλα τα επίπεδα είναι άμεση συνέπεια των μνημονίων.
Για την ακρίβεια, για να φτάσουμε σε τέτοια βαθμό εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας, θα έπρεπε, αν δεν υπήρχαν τα μνημόνια, να είχαν εφευρεθεί.
Όπως κι έγινε.
Ο κος Κοτζιάς αποδεικνύει ότι οι απειλές του πως θα λύσει τα ζητήματα με την Αλβανία κι έπειτα θα λύσει και την Κύπρο, δεν είναι καθόλου κούφιες.
Το λεγόμενο «πανελλήνιο» θα έπρεπε να χει παθει ανακοπή με την δήλωση του επιτρόπου της ΕΕ αρμοδίου για την διεύρυνση, Γιοχάνες Χαν πως αν υπάρξει συμφωνία Ελλάδας-Αλβανίας, πρόκειται για αναδιάρθρωση συνόρων.
Φυσικά, η δήλωση ήταν ένα crash test. Το οποίο και οι διαπραγματεύσεις Ελλάδας-Αλβανίας πέρασαν.
Είναι μια γνωστή μέθοδος της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Ντόπιοι και ξένοι αξιωματούχοι πετάνε κάτι το σοκαριστικό για να μαλακώσουν την κοινή γνώμη ώστε να δεχτεί πιο ήπιες μορφές εκχωρήσεων. Είναι ο καλός και ο κακός μπάτσος.
Η τακτική των μυστικών διαπραγματεύσεων, της αδιαφάνειας , της κρυφής ατζέντας συνεχίζεται από τον Συριζα με αμείωτο πάθος.
Από το 2008 κι έπειτα δεν υπάρχει ελληνική εξωτερική πολιτική.
Ιδιαίτερα με αυτή την κυβέρνηση, η ελληνική εξωτερική πολιτική έχει πλήρως απορροφηθεί από τις διατλαντικές στοχεύσεις.
Η συνθήκη της Λωζάνης είναι πλέον στο τραπέζι και τα μαχαίρια και τα πιρούνια ακονίζονται.
Μπορεί να υπάρξουν εδαφικές διεκδικήσεις από την πλευρά της Αλβανίας;
Ήδη υπάρχουν, έστω έμμεσα.
Η Αλβανία θέλει την αποζημίωση των Τζάμηδων για τις πάλαι πότε ιδιοκτησίες τους στην Ελλάδα.
Κάτι μου λέει ότι η κυβέρνηση σε κάποιο βαθμό, με κάποια μορφή θα ικανοποιήσει αυτό το αίτημα, παρότι ο Κοτζιάς διαβεβαιώνει για τ’ αντίθετο. Άλλωστε, πάντα μας διαβεβαιώνουν για τ’ αντίθετο.  
Παρότι, δεν είναι ποτέ στο τραπέζι αντίστοιχο αίτημα για αποζημιώσεις ελληνικών ιδιοκτησιών σε άλλες χώρες. Ούτε οι γερμανικές αποζημιώσεις. Ούτε τα ζητήματα εθνοκαθάρσεων. Και η κυβέρνηση φιλοδοξεί σε λίγο καιρό να μην είναι στο τραπέζι ούτε κι η Κύπρος.
Η κυβέρνηση λέει πως θα μας κάνει κυρίαρχους στα Βαλκάνια.
Μα ήμασταν κυρίαρχοι στα Βαλκάνια για δεκαετίες.
Αυτό που γινόμαστε είναι ένα τυπικό προτεκτοράτο με την διαφορά ότι καμία από τις εγγυήτριες δυνάμεις δεν καίγεται να μας προστατέψει.
Τις έμμεσες εδαφικές διεκδικήσεις της Αλβανίας στηρίζει άμεσα η Τουρκία. Ήδη έχει ανοίξει οθωμανικά αρχεία για να συνδράμει τη φίλη Αλβανία στις διεκδικήσεις της.
Η Βόρεια Ήπειρος θα έχει την τύχη της Μακεδονίας ενώ στο τραπέζι δεν βρίσκεται ούτε η μεταχείριση των Βορειοηπειρωτών από τις εκάστοτε αλβανικές κυβερνήσεις.
Η Ελλάδα, μονομερώς, αναγνωρίζει τα αιτήματα των άλλων.
Ελλάδα είναι μόνο η Βουλή.
Και με όλες αυτές τις διαπραγματεύσεις, όλες αυτές τις γενναίες απαλοιφές αλυτρωτισμών, τι γίνεται με τη χρήση των μειονοτήτων ως μέσο άσκησης πολιτικής;
Η Τουρκία εργαλιοποιεί όλο και πιο έντονα το μειονοτικό εντός της Ελλάδας.
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είχε δικαιώσει το 2008 την «Τουρκική Ένωση Ξάνθης».
Έτσι, μόλις χθες, το Τουρκικό ΥΠΕΞ επανέρχεται αναφερόμενο σε «τουρκική μειονότητα της Δυτικής Θράκης», υπολογίζοντας στην ενδοτικότητα αυτής της κυβέρνησης για τις επόμενες διεκδικήσεις της.
Και με την Τουρκική Οικονομία στα πρόθυρα κρίσης δανεισμού και πληθωρισμού, οι κινήσεις της Τουρκίας κατά της Κύπρου και της Ελλάδας θα κλιμακωθούν.
Μέσα σε όλο αυτό το πλαίσιο, η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να απελάσει δύο Ρώσους διπλωμάτες και να απαγορεύσει την είσοδο σε άλλους δύο, υιοθετώντας έστω και καθυστερημένα την δυτική αντιρωσική υστερία για να στείλει ένα ηχηρό μήνυμα στη Ρωσία πως τα βαλκάνια από δω και πέρα θα είναι δυτικά, σφυρηλατώντας ακόμη περισσότερο την ρωσοτουρκική προσέγγιση κι απομονώνοντας την Κύπρο ακόμη περισσότερο.
Η πρόφαση για την απέλαση ήταν διακίνηση πληροφοριών και χρηματισμός κυβερνητικών αξιωματούχων, καλώς αποδεχτές πρακτικές για τους αμερικάνους και τους Γερμανούς.  
Φυσικά εγείρονται ζητήματα μεγάλα: οι κατηγορίες προς Έλληνες αξιωματούχους συνεπάγονται βαρύτατες ευθύνες: από παράβαση καθήκοντος εως εσχάτη προδοσία.
Πούντες λοιπόν;
Ξεχάστε πλέον την δήθεν πολυμέτωπη εξωτερική πολιτική της Ελλάδας.
Σημαντικές δυνάμεις της ΕΕ, δεν θέλουν ούτε τα Σκόπια, ούτε την Αλβανία εντός ΕΕ όπως έδειξε και η πρόσφατη μετάθεση για τη συζήτηση για την ένταξη τους στην ΕΕ το 2019.
Όπως έκανε και με την Τουρκία, η ΕΕ θέλει το ενταξιακό ως κοντό λουρί για συγκεκριμένες χώρες.
Κι όπως κάναμε και με την Τουρκία, συνεχίζουμε να είμαστε από τους πιο προθύμους για τους τακτικισμούς της ΕΕ. Δηλώνουμε πρώτοι σε ένα παιχνίδι στο οποίο δε θα έχουμε κανένα λόγο και το κάνουμε να μοιάζει ότι είναι το δικό μας παιχνίδι.
Δεν είναι τυχαίο ότι όλα αυτά συμβαίνουν την εποχή των μνημονίων και μάλιστα με κυβερνόν να είναι ένα κόμμα που ποτέ δεν είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη μεγάλου τμήματος του εκλογικού σώματος ακριβώς για τη στάση του στα λεγόμενα εθνικά θέματα.
Κανείς δεν τους ψήφισε για να «λύσουν» το Σκοπιανό, το Αλβανικό, το Κυπριακό. Τους ψηφίσαμε για να σκίσουν τα μνημόνια.
Κι αυτοί φέραν κι άλλα, απολύτως αχρείαστα.
 Δώσανε την Μακεδονία και πήραν το μεταναστευτικό για να πάρουν μια πενιχρή επιμήκυνση.
Τι νομίζουν ότι θα πάρουν στις εκχωρήσεις που θα κάνουν σε Αλβανία και Τουρκία;
Γιατί η πολιτική των εκχωρήσεων έχει ημερομηνία λήξης: Δεν μπορείς να δώσεις κάτι όταν τα χεις δώσει όλα.
Ρωτήστε και τους δωσιλόγους του παρελθόντος. Ρωτήστε τους πότε εξαντλείται η χρησιμότητά τους.

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com, 12/7/2018

Read More »

Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

Αντίστροφο ολοκαύτωμα



60 Νεκροί Παλαιστίνιοι. 3000 τραυματίες. Στο ψαχνό βαρούσαν οι ισραηλινοί. Στο ψαχνό. Σφεντόνες απέναντι σε σφαίρες. Κοτζάμ Γολιάθ έγινε ο Δαβίδ και φτύνει χαμογελαστός τα πτώματα των ανθρώπων που σφαγίασε.
Δεν είναι κάποιο επεισόδιο, είναι πολιτική. Πολιτική που έχει διαποτίσει το μεγαλύτερο κομμάτι των Ισραηλινών. Σε δημοσκόπηση, 82% των ισραηλινών επικροτεί την πολιτική του ανοιχτού πυρός. 71% επικροτούν την πολιτική της μετατροπής της Γάζας σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Το Ισραήλ είναι η μεγαλύτερη απειλή για την σταθερότητα της Μέσης Ανατολής κι ας εμφανίζεται ως το εντελώς αντίθετο.
Ο Νετανιάχου επιθυμεί να σύρει τις ΗΠΑ σε πόλεμο με το Ιράν.
Όσον αφορά την Μέση Ανατολή, ο Trump είναι ο άνθρωπός του.
Μονομερής ανακήρυξη των Ιεροσολύμων ως πρωτεύουσα του Ισραήλ… Απόσυρση των ΗΠΑ από την συμφωνία με το Ιράν…
Η φωτιά στη Μέση Ανατολή καίει όλο και πιο έντονα.
Ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της προληπτικής λογοκρισίας που τόσα χρόνια έχει επιβάλει το Ισραήλ αρχίζει επιτέλους να φανερώνει το σάπιο είναι του. Αντισιωνιστής δεν ισούται με το αντισημίτης.
Αντίθετα. Ο αντιναζιστής οφείλει να είναι αντισιωνιστής. Γιατί το Ισραήλ κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια της ύπαρξης του είναι σιωναζιστικό.
Θα ήθελε το Ισραήλ να μας πείσει ότι οι παλαιστίνιοι δεν είναι λαός που βρίσκεται εδώ και περίπου έναν αιώνα κάτω από την ισραηλινή μπότα αλλά ότι είναι επικίνδυνοι τζιχαντιστές.
Και έχουν πράξει τα πάντα για να μας πείσουν για αυτό.
Γιατί είναι καλώς καταγεγραμμένο πως ήταν το Ισραήλ αυτό που εννόησε την ανάπτυξη της Χαμάς για να αποτελέσει αντίβαρο στην PLO (ΕΔΩ).
Γιατί είναι το Ισραήλ αυτό (αν κι όχι μόνο του) που εξόπλισε και χρηματοδότησε Τζιχαντιστές για να διαλύσουν τη Συρία ώστε αυτό ανενόχλητο να κρατήσει το υψίπεδο του Γκολάν που έχει κλέψει από την Συρία από το 1967.
ΑΥΤΟ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ.
Η Ελλάδα δεν ήταν ποτέ εχθρική απέναντι στο Ισραήλ. Προ μνημονίων, κρατούσε κάποια τυπική έστω απόσταση.
Σήμερα, το σύστημα εξουσίας στην Ελλάδα αναζητεί πατερούλη και επιδιώκει να παρέχει εκδουλεύσεις σε οποιονδήποτε έχει οποιαδήποτε ισχύ στον πλανήτη.
Προ μνημονίων, η εξίσωση κατεχομένων σε Κύπρο και Παλαιστίνη ήταν αποτρεπτική για εμβάθυνση στρατηγικών συμμαχιών με το Ισραήλ.
Σήμερα, είναι η ίδια η Κύπρος που πρωτοστατεί σε αυτήν, με την Ελλάδα πειθήνια να ακολουθεί την αναγνώριση του Ισραήλ ως εγγυήτρια δύναμη στη Μεσόγειο.
Η Ελλάδα και η Κύπρος, βρίσκονται μεταξύ Σφύρας και άκμονος.
Υπάρχουν  βέβαιες «λύσεις» για την Ελλάδα και την Κύπρο. Μπορούν να εκχωρήσουν γη και ύδωρ στην Τουρκία ελπίζοντας σε μια ευνοϊκή συνεκμετάλλευση, παρακολουθώντας ως τηλεθεατές την γενοκτονία των Κούρδων.
Αυτό η κοινή γνώμη τους δεν θα το επιτρέψει.
Κι έτσι, έχουμε ήδη χειροπόδαρα προσδεθεί στο άρμα των σιωνοναζιστών παρακολουθώντας ως τηλεθεατές την γενοκτονία των Παλαιστινίων.
Σήμερα είναι 15 του Μάη. 70 χρόνια από την Νάκμπα, ημέρα καταστροφής για τους Παλαιστίνιους.
Σήμερα θα είναι μια καινούρια Νάκμπα. Βγάλτε κομπιουτεράκι και μετρήστε νεκρούς.
Η Ελλάδα ήταν μέχρι πρόσφατα μια οικονομική δύναμη με μεγάλη επιρροή στην ευρύτερη περιοχή της. Σήμερα είναι ένα αποτυχημένο κράτος που βρίσκεται υπό την επιρροή του οποιοδήποτε.
Όπου φυσάει ο άνεμος πάει, κι έτσι θα σκορπίσει.
Εδώ και καιρό η κατάσταση είναι μη αντιστρεπτή.
Θέλετε να μάθετε τι είναι Παλαιστίνη; Διαβάστε τον αντισιωνιστή Βιτόριο Αριγγόνι που δολοφονήθηκε εξευτελιστικά από δήθεν ακραίους ισλαμιστές:
««Πάρε μερικά γατάκια και βάλε τα μέσα σ’ ένα κουτί» μου λέει ο Jamal, χειρούργος στο νοσοκομείο Al Shifa, το βασικό στη Γάζα, ενώ μια νοσοκόμα αφήνει στο έδαφος ακριβώς μπροστά μας κανά δυο χάρτινα κουτιά, καλυμμένα με πιτσιλιές από αίμα.
«Κλείσε τώρα το κουτί, και με όλο σου το βάρος και όλη σου τη δύναμη πήδηξε πάνω του μέχρι ν’ ακούσεις τον ήχο από τα κόκκαλα που σπάνε, και το τελευταίο νιαούρισμα να πνίγεται.» Καθώς κοιτάω τα κουτιά αποσβολωμένος, ο γιατρός συνεχίζει.
«Προσπάθησε τώρα να φανταστείς τι θα γινόταν μετά τη δημοσιοποίηση ενός τέτοιου συμβάντος, την καθόλα δίκαιη αντίδραση της διεθνούς κοινής γνώμης, τις καταγγελίες των οργανώσεων για τα δικαιώματα των ζώων…» ο γιατρός συνεχίζει την αφήγησή του, ενώ εγώ δεν καταφέρνω να πάρω τα μάτια μου πάνω αυτά τα κουτιά που είναι τοποθετημένα ακριβώς μπροστά στα πόδια μου. «Το Ισραήλ κλείδωσε εκατοντάδες πολίτες μέσα σ’ ένα σχολείο σαν να ήταν ένα κουτί, δεκάδες παιδιά, και μετά πάτησε πάνω του με όλο το βάρος των βομβών του. Και ποιες ήταν οι αντιδράσεις ανά τον κόσμο; Σχεδόν καμία. Θα ήμασταν πιο ασφαλείς αν είχαμε γεννηθεί ζώα, παρά Παλαιστίνιοι»
Σ’ αυτό το σημείο ο γιατρός σκύβει προς ένα από αυτά τα κουτιά, και το ανοίγει μπροστά μου. Μέσα βρίσκονται ανθρώπινα άκρα, χέρια και πόδια, από το γόνατο και κάτω ή ολόκληρα από το μηρό, που ανήκαν στους ακρωτηριασμένους τραυματίες που φέρανε από το σχολείο των Ηνωμένων Εθνών Al Fakhura di Jabalia, όπου τα θύματα είναι περισσότερα από 50 μέχρι στιγμής. Προφασίζομαι ένα επείγον τηλεφώνημα και αποχαιρετώ το Jamal. Στην πραγματικότητα κατευθύνομαι προς τις τουαλέτες, διπλώνομαι στα δύο και κάνω εμετό.»
Μπράβο στη Νέττα για την πρώτη θέση στη Eurovision. Τιμήσατε πάλι τη διαφορετικότητα στο πρόσωπο της Miss Piggy. Όλοι διαφορετικοί, όλοι ανώτεροι. Εκτός από τους Παλαιστίνιους.
Αυτοί δεν είναι άνθρωποι. Είναι στόχοι.
Netta σκέτα: Είσαι ένα σιωναζιστικό γουρούνι.
Πέτρος Αργυρίου, agriazwa&blogspot.com, 15/5/2018

Read More »

Τρίτη, 3 Απριλίου 2018

Τα πράγματα όπως είναι νο2


Όπως προεκλογικά δήλωνε ο πρόεδρος Trump, το ΝΑΤΟ είναι ένας ήδη ξεπερασμένος μηχανισμός που έχει χάσει την χρησιμότητα του.
Γι αυτό και ανασύρει ένα φάντασμα από το παρελθόν, τη Ρωσοφοβία, παρά την επίμονη προσπάθεια της Ρωσίας να ανήκει στη Δύση.
Οι παλιολιθικοί στρατηγοί και γραφειοκράτες δεν το δέχονται. Αντίθετα με τα μάτια στραμμένα στην νέα τάξη πραγμάτων προσπαθούν να συντηρήσουν την παλιά τάξη πραγμάτων, με την Τουρκία να αποτελεί στρατηγικό εταίρο υψίστης σημασίας.
Τ’ αποτέλεσμα;
Μέρα με τη μέρα ο άξονας Ρωσίας-Ιράν-Τουρκίας σφυρηλατείται όλο και πιο έντονα με τη Ρωσία να δέχεται αυτό που πριν από μερικούς μήνες φάνταζε αδιανόητο στα μάτια της: Την καντονοποίηση της Συρίας υπέρ της Τουρκίας.
Το να προσδεθούμε σε αυτόν τον άξονα σημαίνει παραχωρήσεις ελληνικής εδαφικής κυριαρχίας και διζωνική Κύπρο με τον τουρκικό παράγοντα να έχει όλο και μεγαλύτερη βαρύτητα στη Μεγαλόνησο.
Ο άλλος άξονας: Ο άξονας ΑΟΖ. Ελλάδα, Ελλαδική Κύπρος, Αίγυπτος, Ισραήλ, ένας άξονας που δεν είναι γεωπολιτικά ενεργός.
Αυτοδύναμες επιλογές;
Καμία. Μηδενική. Zero.
Πως φτάσαμε ως εδώ;
Με την πλήρη καταστρατήγηση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής των τελευταίων δεκαετιών και την μετάλλαξη της σε σκεύος της Ευρωπαϊκής και Νατοϊκής βούλησης.
Αντί η Ελλάδα να κρατήσει επιθετικά ουδέτερη στάση στο Ουκρανικό, τάχθηκε υπέρ της ουκρανικής Ευροδουλείας.
Αντί να αρνηθεί κάνοντας χρήση της απειλής του Βέτο τη διάλυση της Λιβύης, την χαιρέτησε.
Τα ίδια και στη Συρία. Αντί να καταδείξει το βρώμικο ρόλο του Ισραήλ, των ΗΠΑ και της Τουρκίας στην επιχειρούμενη διάλυση της Συρίας, τρία πουλάκια κάθονταν.
Τις συνέπειες τις βιώνουμε. Από το μεταναστευτικό μέχρι τον Νεοθωμανικό αναθεωρητισμό, όλα αυτά έχουν σφραγίδα προοδευτισμού.
ΟΛΑ.
Πως θα καταδικάσεις τα εγκλήματα των Ισραηλινών όταν γεωστρατηγικά προσεύχεσαι να κρέμεσαι από τα αρχίδια τους;
Τα πράγματα θα ταν γελοία αν δεν ήταν τραγικά.
Είμαστε τυχοδιώκτες και αποφασίσαμε να γίνουμε τα καλά παιδιά του διατλαντικού συστήματος αντί να επιδιώξουμε να κρατήσουμε κάποιες εξαιρετικά ευαίσθητες ισορροπίες.
Κι όμως. Σε θέματα εξωτερικής πολιτικής νοσταλγώ τον πρώτο διαφθορέα της Ελληνικής κοινωνίας, τον Ανδρέα Παπανδρέου.
Οι επίγονοι του αποδειχτήκαν πολύ πιο επικίνδυνοι.
Η Τουρκία δεν είναι ένα μεγάλο σκυλί που γαυγίζει. Το μεγάλο σκυλί εδώ και καιρό δαγκώνει.
Πληρώσαμε με το βιος μας τα εγκλήματα της ελληνικής πολιτικής σκηνής.
Τώρα θα πληρώσουμε με αίμα τη βλακεία τους.
Είναι πολύ αργά να αναστρέψουμε το οτιδήποτε.
Εμείς συμβάλλαμε στο να δημιουργηθούν τα τέρατα που μας καταπίνουν.
Τώρα στριμωγμένοι στη γωνιά, ζαλισμένοι από τα χτυπήματα, περιμένουμε την επόμενη κίνηση του Τούρκου.
Για να δούμε. Μας έχει απομείνει έστω και λίγο τσαγανό να δώσουμε έστω και μια αξιοπρεπή μπουνιά;    
Γιατί σε αντίθεση με τις αριστεροπαπαριές, το μόνο που σέβεται ο διεθνής παράγοντας είναι το χρήμα και τη δύναμη.
Χρήμα πλέον ως λαός δεν έχουμε.
Μας έχει μείνει έστω κάποια δύναμη;

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogpspot.com, 3/4/2018

Read More »

Σάββατο, 10 Μαρτίου 2018

9 θέσεις για την γεωπολιτική πραγματικότητα της Ελλάδας



Όλο και περισσότεροι Έλληνες αντιλαμβάνονται το πόσο κρίσιμα έχουν γίνει τα πράγματα όσον αφορά τη συνέχεια της ύπαρξης του Ελληνικού κράτους.
Επειδή βρισκόμαστε εν μέσω εναλλακτικών μορφών πολέμου με κυριότερο προς το παρόν τον πόλεμο της πληροφορίας, οφείλω να διασαφηνίσω ορισμένα πράματα για όσους Έλληνες ενδιαφέρονται για τη χώρα τους στο βαθμό που μου επιτρέπει η αντίληψη μου:
1)      Η ελληνοτουρκική κρίση δεν είναι κυβερνητικό τέχνασμα για να αποπροσανατολιστεί η ελληνική κοινή γνώμη από την οικονομία και το Σκοπιανό. Σκοπιανό και ελληνοτουρκικά συνδέονται και βρίσκονται υπό την μεγάλη ομπρέλα των εθνικών θεμάτων. Υπάρχει άξονας Τουρκίας-Αλβανίας-Σκοπίων. Δεν θα ήταν προς όφελος της κυβέρνησης να ανοίξει περισσότερο τα πολύ υπαρκτά πλέον εθνικά θέματα. Αντιθέτως, θα ήθελε να επιμείνει στην αφήγηση της «καθαρής εξόδου» από τα μνημόνια παρότι αυτή ούτε καθαρή ούτε έξοδος δύναται να είναι.
2)      Το κορίτσια ο στόλος δεν αποτελεί άξονα υπέρ της Ελλάδας, τουλάχιστον όχι προς το παρόν. Ο ισχυρότατος 6ος στόλος δεν έχει ως προτεραιότητα του την προάσπιση των Κυπριακών δικαιωμάτων εξόρυξης αλλά πιθανές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Το γεωτρύπανο της Exxon τρυπάει Οκτώβριο. Το τουρκικό πλοίο θα έχει τρυπήσει πολύ νωρίτερα δημιουργώντας τετελεσμένα έναντι των οποίων τόσο η ελληνική όσο και η κυπριακή κυβέρνηση δεν έχουν κανέναν απολύτως σχεδιασμό. Παρότι οι φωνές στα κυρίαρχα αμερικανικά μήντια για επανακαθορισμό προς το χειρότερο των αμερικανοτουρκικών σχέσεων έχουν πληθύνει, προς το παρόν η αμερικανική ηγεσία θεωρεί τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις too big to fail. Η Ελλάδα αποτελεί πολύ μικρότερο ψάρι κι πιο εύκολα αναλώσιμο από την Τουρκία.
3)      Τόσο η Σαουδική Αραβία όσο και η Ρωσία δεν επιθυμούν Ελλάδα και Κύπρος να γίνουν ενεργειακοί κόμβοι μιας και θα χάσουν μεγάλο κομμάτι της Ευρωπαϊκής ενεργειακής  Αγοράς. Είναι λοιπόν προς όφελος τους προς το παρόν μια διαρκής αστάθεια στη Μεσόγειο
4)      Στόχος του νεοθωμανικού επεκτατισμού είναι η βήμα προς βήμα σαλαμοποίηση. Σήμερα το Αιγαίο και η Κυπριακή ΑΟΖ, αύριο το Καστελόριζο μεθαύριο ποιος ξέρει τι άλλο. Αυτά θα επιτευχθούν βήμα προς βήμα όπως είπαμε σε βάθος χρόνου. Θα ονομάσουμε αυτή την τακτική Ιμιοποίηση. Κάθε ελληνική υποχώρηση είναι η σκαλωσιά για την επόμενη.
5)      Και για την Ευρωπαϊκή Ένωση οι Ευρωτουρκικές σχέσεις είναι too big to fail για δύο λόγους: Τις γιγαντιαίες εμπορικές σχέσεις και την πυρηνική βόμβα που έχει η Τουρκία και που λέγεται μεταναστευτικό. Όσον αφορά το δεύτερο, η κατάσταση είναι Lose Lose για την Ελλάδα. Είτε με διάλυση της Τουρκίας είτε με κάποια ήττα της που θα την αναγκάσει να ρίξει τα «πυρηνικά» της, αυτά θα χτυπήσουν πρώτα την Ελλάδα, μετατρέποντας την ακόμη περισσότερο σε μια χωματερή μεταναστών. Η επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης να δώσει ιθαγένεια σε νόμιμους και νομιμοποιημένους μετανάστες μετά από τριετία παραμονής κάνει την Ελλάδα ακόμη πιο ελκυστικό μεταναστευτικό προορισμό και είναι δυνατόν να οδηγήσει την Ελλάδα σε ακόμη μεγαλύτερη απομόνωση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ουσιαστικά σε καραντίνα καθώς όλοι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί γνωρίζουν πολύ καλά ότι οξύ μεταναστευτικό πρόβλημα στη χώρα τους οδηγεί σε αλλαγή του πολιτικού σκηνικού με την άνοδο αντιμεταναστευτικών πολιτικών δυνάμεων  όπως απέδειξε περίτρανα το παράδειγμα των τελευταίων ιταλικών εκλογών. Παρά την διπλωματική γλώσσα, οι Ευρωπαίοι δεν είναι διατεθειμένοι να λερώσουν τα χέρια τους. Ήδη, οι γερμανοτουρκικές σχέσεις, παρότι σε καμία περίπτωση στα καλύτερα τους, έχουν κάπως εξομαλυνθεί. Ακόμη και η ιστορικά αντιτουρκική Αυστρία έχει πρόσφατα εξομαλύνει τη σχέση της. Μοναδική χώρα που μπορεί και θέλει να πάρει το μέρος της Ελλάδας είναι η Γαλλία καθώς για αυτήν η Μεσόγειος κι η Αφρική είναι μονόδρομος για να αποκαταστήσει τη γεωπολιτική της ισχύ.
6)      Πιθανή ελληνοτουρκική σύρραξη δεν είναι ταξική. Τίποτα το ταξικό δεν αντιπροσωπεύει ένας μεγαλομανής ισλαμιστής ηγέτης και τα εκατομμύρια των οπαδών του.
7)      Η μεγαλομανία του Ερντογάν δεν πρόκειται να μετριαστεί. Ο Ερντογάν τα τελευταία χρόνια ακολουθεί μια πολιτική όλο και μεγαλύτερων ρίσκων. Ακριβώς γιατί του βγαίνουνε, βραχυπρόθεσμα τουλάχιστον, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι στο περιβάλλον του υπάρχουν πλέον μόνο διακηρυγμένοι λάτρες του, ο Ερντογάν θα συνεχίζει να αυξάνει τα ρίσκα όλο και περισσότερο χρησιμοποιώντας μόνο μικρά διπλωματικά διαλλείματα για να εξισορροπεί τις σχέσεις του με τον έξω κόσμο που θα συνεχίσει να διαταράσσει.
8)      Η Τουρκία διεξάγει ψυχολογικό πόλεμο κατά της Ελλάδας. Στο καλύτερο ενδεχόμενο του, Ελλάδα και Κύπρος θα υποχωρούν αναίμακτα. Και θα συνεχίσουν να υποχωρούν. Και να υποχωρούν. Και να υποχωρούν. Στην χειρότερη περίπτωση η Ελλάδα θα χάσει την ψυχραιμία της και αυτό θα επιτρέψει στην Τουρκία τον ισχυρισμό του αμυντικού πολέμου που θα αυξήσει την τουρκική επιθετικότητα εκθετικά. Η χώρα χρειάζεται ψυχραιμία που δεν είναι μεταμφιεσμένη δειλία και πατριωτισμό που δεν είναι μεταμφιεσμένη θρασυδειλία. Η πολιτική εφησυχασμού των Ελλήνων καθώς και οι υπερπατριωτικές κορώνες, περιέχονται στα τουρκικά σενάρια.
9)       Η Ελλάδα είναι σχεδόν μόνη. Η Κύπρος, παντελώς μόνη. Και οι κυβερνήσεις τους δεν έχουν κανένα απολύτως σχέδιο απέναντι σε καταιγίδα σχεδιασμών των άλλων παιχτών.

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com, 10/3/2018

Read More »

Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2018

Η νέα και πιο επικίνδυνη φάση του Συριακού



Ήμουν από τους λίγους που ενάντια στην κυρίαρχη προπαγάνδα, ανέλυσα το 2013 το πόσο κρίσιμη ήταν η διατήρηση της Συρίας για την παγκόσμια σταθερότητα.
Δυστυχώς σήμερα τα πράγματα έχουν γίνει ακόμη πιο κρίσιμα.
Το Συριακό έχει περάσει σε μια νέα φάση όπου απειλείται όχι μόνο η παγκόσμια σταθερότητα αλλά ήδη έχουν διαμορφωθεί συνθήκες ικανές υπό προϋποθέσεις να οδηγήσουν σε παγκόσμιο πόλεμο στον οποίο η Ελλάδα θα είναι από τις πρώτες χώρες που θα παρασυρθεί.
Η εισβολή της Τουρκίας στη Συρία αλλάζει τους όρους του παιχνιδιού. Η εισβολή της Τουρκίας έχει απόλυτη λογική για τους Τούρκους, ιδιαίτερα αφότου οι αμερικάνοι αποφάσισαν την δημιουργία και τον εξοπλισμό μιας συνοριοφυλακής κυρίως Κούρδων από το Ιράκ μέχρι την Τουρκία, ξυπνώντας βάσιμα τον εφιάλτη των Τούρκων για ένα Κουρδικό διάδρομο, το πρώτο βήμα για τη δημιουργία μεγάλου κουρδικού κράτους.
Το να αποδώσουμε όλα τα πιθανά σενάρια σε διεθνές επίπεδο είναι εξαιρετικά χρονοβόρο για αυτό και προς το παρόν θα σταθούμε σε μία και μόνο εξέλιξη:
Την αναβίωση των τζιχαντιστών.
Ο βασικός κορμός του τουρκικού στρατού των 25000 αποτελείται κυρίως από ντόπιους ισλαμιστές και Τουρκμένους.
Ανάμεσα τους φανταζόμαστε ότι υπάρχουν κι αρκετοί Τζιχαντιστές.
Αυτός ο στρατός είναι ικανός και πρόθυμος για τις μεγαλύτερες αγριότητες κατά των Κούρδων και κυρίως κατά των Κουρδισσών.
Φυσικά πολλά προοδευτικά φεμινιστικά στόματα θα το βουλώσουν για αυτά που συμβαίνουν και που θα συμβούν στο Αφρίν.
Αντίθετα, προσπαθούν ήδη να στρέψουν το βλέμμα μας στην Γκούτα, όπου οι ενθυλακωμένοι τζιχαντιστές κι ισλαμιστές ακολουθούν για μια ακόμη φορά την προσφιλή τους τακτική να χρησιμοποιούν τον άμαχο πληθυσμό ως ασπίδα κατά του Συριακού στρατού.
Η τουρκική εκστρατεία στη Συρία έχει ήδη ως πρώτο αποτέλεσμα να αλλάξουν κι οι Κούρδοι τις προτεραιότητές τους: Όπως είναι απολύτως λογικό, θέμα ζωής και θανάτου για τους Κούρδους είναι πλέον να αποκρούσουν την τουρκική ισλαμική εισβολή κι όχι να πολεμήσουν τους θύλακες των τζιχαντιστών.
Σε συνδυασμό με την εκεχειρία που επέτυχε η Ρωσία, τμήματα της Συρίας αποτελούν πλέον ξανά ξέφραγο αμπέλι για τους τζιχαντιστές οι οποίοι όχι μόνο θα ανακτήσουν τμήματα της Συρίας, αλλά ακόμη χειρότερα θα διαχύσουν το χάος τους και σε περιοχές της Αφρικής.
Ας σημειωθεί ότι τα προηγούμενα χρόνια, μέσω της Δύσης αλλά και της Τουρκίας, οι τζιχαντιστές είχαν συγκεντρώσει σημαντικό οπλισμό και ακόμη σημαντικότερα, πολύ μεγάλα κεφάλαια.
Σ αυτά ακριβώς τα τζιχαντιστικά κεφάλαια, η ισλαμοτουρκική εκστρατεία θα δώσει την ευκαιρία να επενδύσουν στη δημιουργία και την στρατολόγηση φανατικών σε άλλες περιοχές.
Αν νομίζατε ότι είχαμε δει τα χειρότερα της τζιχαντιστικής τρομοκρατίας στην Ευρώπη κάνετε ΤΡΟΜΕΡΟ ΛΑΘΟΣ.
Η ισλαμοτουρκική εκστρατεία στη Συρία ανοίγει ένα νέο πολύ επικίνδυνο κεφάλαιο τζιχαντιστικής τρομοκρατίας με αλυσιδωτές επιπτώσεις στην κοινωνικοπολιτική ζωή πολλών χωρών.
Κι αυτός είναι μόνο ένας από τους δεκάδες κινδύνους που η νέα και η ακόμη πιο επικίνδυνη φάση του Συριακού γεννά

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com 1/3/2018

Read More »

Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018

Τ' ακούς τα τύμπανα του πολέμου;


Δεν υπάρχει χειρότερη στιγμή για την επίλυση του σκοπιανού. Όπως συνηθίζει, η κυβέρνηση Συριζανέλ πετάει τόνους προπαγανδιστικής αισιοδοξίας αποκρύβοντας τις προθέσεις της άλλης πλευράς.
«Πρώτα τ’ όνομα και για τον αλυτρωτισμό του σκοπιανού συντάγματος έχει ο θεός» είναι η διαπραγματευτική θέση μιας κυβέρνησης που έχοντας ξεπουλήσει την εμπιστοσύνη που της δόθηκε από τον ελληνικό λαό, προσπαθεί να βρει ακόμη περισσότερα ερείσματα από τον ξένο παράγοντα.
Η θέση της μετριοπαθούς σε σύγκριση με προηγούμενες σκοπιανής κυβέρνησης είναι «Μακεδονία στον όρο και το σύνταγμα απείραχτο».
Ενδεικτική η πρόσφατη δήλωση Ζάεφ για το εσωτερικό κοινό του:  «Οι μακεδόνες έχουμε διαφορετικούς όρους και συνθήκες. Αλλάξαμε το σύνταγμα μια φορά το 1993 κι αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο βήμα."
Την ίδια στιγμή, ο πρωθυπουργός της Αλβανίας με τον οποίο βρισκόμαστε ήδη σε διαπραγμάτευση για μια συμφωνία θαλασσίων συνόρων, επαναφέρει το ζήτημα διεκδικήσεων των Τζάμηδων.
Η Ελλάδα, συνεχίζει να πουλάει μαζί με τον εαυτό της και κάτι που δεν είναι δικό της: Την προοπτική ένταξης στην ΕΕ.
Δεδομένου του ρόλου της Ελλάδας εντός της ΕΕ ως μέλος φάντασμα, αυτή η παλαιάς κοπής διπλωματία είναι επικίνδυνη για την ίδια την Ελλάδα, δεδομένου ότι αποτελεί πλέον μια ανάμνηση πρόσφατων μεν αλλά ανεπιστρεπτί παρελθουσών συνθηκών.  
Η κυβέρνηση Συριζανέλ δεν θέλει ή κάνει πως δεν βλέπει πως έχει διαμορφωθεί άξονας Τουρκίας-Αλβανίας-Σκοπίων και πως στις διαπραγματεύσεις πέρα από τις αμερικάνικες βλέψεις κεντρικό ρόλο παίζουν οι τουρκικές φιλοδοξίες.
Ενδεικτικά παραθέτουμε τις δηλώσεις Ερντογάν μία μέρα πριν τις δηλώσεις Ράμα στις 5 Φεβρουαρίου:  «Οι Τούρκοι και οι Μακεδόνες είναι αδέλφια και η Τουρκία θα βρίσκεται πάντα πίσω από την πΓΔΜ. Αυτό που έχουμε ξεχάσει το 1912 μπορεί τώρα να διορθωθεί» ενώ ο Ζόραν Ζάεφ στη χθεσινή του επίσκεψη στην Τουρκία ανταπέδωσε, χαρακτηρίζοντας την Τουρκία ως τον μεγαλύτερο υποστηρικτή των Σκοπίων στο θέμα του ονόματος και κάλεσε για περισσότερες τουρκικές επενδύσεις υποσχόμενος μηδενικούς φόρους για την επόμενη δεκαετία, κάνοντας την χώρα του δούρειο ίππο για περαιτέρω οικονομική διείσδυση στα Βαλκάνια.
Απ’ το Ιόνιο ως την Μακεδονία και το Αιγαίο, η Ελλάδα βρίσκεται σε «διαπραγμάτευση».
Ο Τουρκικός αναθεωρητισμός, όπως έχει εκφραστεί από τα πιο επίσημα τουρκικά χείλη, δεν είναι απλή ρητορική αλλά θα επιδιωχθεί και έμπρακτα, ακόμη κι αν κάτι τέτοιο δεν είναι ρεαλιστικό.
Ο Ερντογάν και το περιβάλλον του έχουν υιοθετήσει το δόγμα των δύο μετώπων: Η Τουρκία θεωρεί τον εαυτό της ικανό να ανταπεξέλθει σε πολεμικά μέτωπα: Στη Συρία και το Αιγαίο.
Οι εξελίξεις στη Συρία πλέον μπορούν να δημιουργήσουν ανάφλεξη στην ευρύτερη περιοχή.
Σε αντίθεση με την κρίση των Ιμίων όπου η κυβέρνηση Σημίτη τα γκρίζαρε υπέρ της Τουρκίας, ο αμερικανικός παράγοντας δεν είναι πλέον σε θέση να αποκλιμακώσει μια ελληνικοτουρκική κρίση καθώς ήδη η Τουρκία έχει δώσει έμπρακτα ράπισμα στα σχέδια των ΗΠΑ να φτιάξουν συνοριακό στρατό στη Συρία με συμμετοχή των Κούρδων.
Τον προηγούμενο μήνα, ο αμερικάνος πρέσβης Jeffrey Pyat δήλωνε με νόημα: «Η ανησυχία μας, ο φόβος μου είναι το ατύχημα».
Το «ατύχημα», συνέβη εχθές. Σκάφος του ελληνικού λιμενικού εμβολίστηκε από τουρκική ακταιωρό σε μια κίνηση που σύμφωνα με το αρμόδιο υπουργείο δεν ήταν ατύχημα αλλά τουρκική επιθετικότητα.
3 μέρες πριν, 6 τουρκικά αντιτορπιλικά ακινητοποιούν το πλοίο γεωτρύπανο Saipem 12000 της «ιταλικής» ΕΝΙ, εμποδίζοντας το να προχωρήσει σε ερευνητική γεώτρηση στο κυπριακό οικόπεδο 3, ενώ είναι θέμα εβδομάδων αν όχι ημερών μα βγάλουν οι Τούρκοι το δικό τους πλοίο γεωτρύπανα στο Αιγαίο.
Και τα δύο γεγονότα από μόνα τους αποτελούν Casus Belli αλλά ο Ερντογάν βασίζεται στον ενδοτισμό κυρίως της Ελληνικής αλλά και της Κυπριακής πλευράς, ελπίζοντας πως η γεωπολιτική αδιαφορία της κεντρικής κυβέρνησης της Ελλάδας θα παραλύσει και τ’ αντανακλαστικά του Ελληνικού Στρατού ποντάροντας ότι και τα ευρωπαϊκά αντανακλαστικά θα είναι εξίσου νοθρά.
Τι κρύβεται πίσω από όλα αυτά: Ας αφήσουμε τον πρόεδρο Ερντογάν να μας το πει:
 «Για εμάς ό,τι είναι το Αφρίν είναι και τα δικαιώματά μας στο Αιγαίο και στην Κύπρο»…
«Μη νομίζουν ότι δεν παρατηρούμε τις καιροσκοπικές κινήσεις έρευνας αερίου ανοιχτά της Κύπρου με τις και τις κινήσεις στις βραχονησίδες... Kάποιοι βλέπουν τις εξελίξεις στα νότια σύνορά μας και κάνουν λανθασμένους υπολογισμούς στην Κύπρο και το Αιγαίο»
«Οι μαγκιές τους είναι μέχρι να δουν τα αεροσκάφη, το στρατό και τον στόλο μας. Αυτές οι δουλειές δεν γίνονται με κρυφές φωτογραφήσεις σε απόμακρες βραχονησίδες με συμφωνίες που δεν ισχύουν και με αποστολή πλωτών γεωτρύπανων»… «Υπερεκτιμούν δήλωσε δε, τις δυνατότητες τους, στο Αιγαίο και την Κύπρο.»

«Συμβουλεύουμε τις εταιρείες που δραστηριοποιούνται στα κυπριακά κοιτάσματα να μην υπερβαίνουν τα όρια, στηριζόμενες στην ελληνοκυπριακή πλευρά».
Ο Ερντογάν, έχει αποδείξει τα τελευταία χρόνια ότι η ρητορική του δεν είναι απλά λεονταρισμοί καθώς δεν δίστασε να τα βάλει τόσο με τη Ρωσία όσο και προσφάτως με τις ΗΠΑ.
Το Αιγαίο έχει γκριζάρει, ο Ερντογάν απειλεί ανοιχτά Ελλάδα και Κύπρο με πόλεμο και προειδοποιεί τον διεθνή παράγοντα να μην εμπλακεί. Κι η κυβέρνηση και τα ελληνικά μήντια κάνουν πως δεν βλέπουν απέναντι στη μεγαλύτερη πρόκληση που έχει γνωρίσει ο Ελληνισμός τις τελευταίες δεκαετίες.
Σε αυτό ακριβώς ποντάρει ο Ερντογάν, παρά τον μεγάλο κίνδυνο η εξωτερική πολιτική του να οδηγήσει σε διαμελισμό της χώρας του.
Ο Ερντογάν εδώ και χρόνια έχει μπει σε πολιτική των υψηλότερων ρίσκων. Και με κάθε μέρα που περνάει, αυξάνει τα πονταρίσματα.
Το Αιγαίο είναι πλέον έμπρακτα στο τραπέζι της πολιτικής υψηλού ρίσκου του Ερντογάν.
Πολύ φοβάμαι ότι οδηγούμαστε σε μια άλλη μίνι εκδοχή της 7ετίας και σε νέο κυπριακό.
Εδώ που τα λέμε, ήδη έχουμε ξεπεράσει την 7ετία της μνημονιακής χούντας.
Ίσως να ‘μαι αισιόδοξος.
Ακόμη κι αν δεν είναι αυτό το σενάριο που το μέλλον θα επιλέξει, ο Ερντογάν θα ροκανίζει σιγά σιγά τα Ελληνικά και κυπριακά κεκτημένα. Με παράλληλη εργαλειοποίηση της διείσδυσης της Τουρκίας στα Βαλκάνια, των μειονοτήτων και του μεταναστευτικού.
Συνεχίζουν να λεν πως είναι η κατάλληλη στιγμή για την επίλυση του Σκοπιανού. Για την Τουρκία όμως φαίνεται να είναι η κατάλληλη στιγμή για την επίλυση του Ελληνικού και του Κυπριακού.
Η στιγμή που η Τουρκία θα κόψει τις μαγκιές Ελλάδας και Κύπρου στο Αιγαίο.
Ακούει κανείς;
Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogpspot.com, 13/2/2018
Read More »

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

Τα παραμάγαζα της Δυτικής Προπαγάνδας


Όταν το μονοπώλιο της ενημέρωσης των κρατικών καναλιών έσπασε, πρώτα με τα δημοτικά ραδιόφωνα και τηλεοράσεις κι έπειτα με τα ιδιωτικά, η εξέλιξη χαιρετίστηκε ως θρίαμβος της πολυφωνίας.
Σήμερα, κάνοντας μια απλή περιήγηση στα ιδιωτικά κανάλια, κάποιος εύκολα θα διαπιστώσει πως έχουν πανομοιότυπο «καλάθι ειδήσεων».
Είναι προφανές πως τα κανάλια παίρνουν γραμμή.
Στα διεθνή, η ελληνική τηλεόραση είναι υποκατάστημα των μεγάλων δυτικών δικτύων προπαγάνδας.
Στον πρώτο πόλεμο-τηλεοπτική υπερπαραγωγή, στον δεύτερο πόλεμο του κόλπου, τα ελληνικά κανάλια για βδομάδες παίζαν τα fake news του χημικού/βιολογικού οπλοστασίου μαζικής καταστροφής του Σαντάμ.
Την μοίρα του Ιράκ δεν την μάθαμε ποτέ μετά την εισβολή. Έπρεπε να καταλάβουν οι τζιχαντιστές το μισό Ιράκ για να εικάσουμε σε τι ελεεινή κατάσταση είχε περιέλθει το Ιράκ χάρη στον δυτικό ιμπεριαλισμό.
Η εισβολή στο Αφγανιστάν έπαιζε για μήνες. Το ότι μετά την εισβολή το μεγαλύτερο τμήμα του Αφγανιστάν ελέγχεται από συμμορίες ναρκεμπόρων δεν το μάθαμε ποτέ. (Συνολικά εδώ
Την αποσταθεροποίηση στη Μέση Ανατολή μάθαμε να τη λέμε Αραβική Άνοιξη και να την χειροκροτάμε σαν χρήσιμοι ηλίθιοι.  
Με βουλιμία στράφηκαν τα ελληνικά ΜΜΕ κατά του κοινωνικού κράτους του Καντάφι. Το ότι η Λιβύη διαλύθηκε μετά την επέμβαση κι είναι εδώ και χρόνια ζώνες επιρροής φυλάρχων, τοπικών παραγόντων δύναμης και εγχώριων και εισαγόμενων τζιχαντιστών δεν το μάθαμε ποτέ. ‘Επρεπε να κάνει το BBC ρεπορτάζ για το δουλεμπόριο αφρικανών στη Λιβύη για να ξαναμπεί η Λιβύη στον ειδησεογραφικό χάρτη.
Για να μάθουμε το ποιος έκανε τον πόλεμο απέναντι στην πολυπολιτισμική Συρία, το εικάσαμε όταν φτάσανε οι Τζιχαντιστές έξω από τη Βαγδάτη.
Μάθαμε για τους χιλιάδες τζιχαντιστές πολιτογραφημένους Ευρωπαίους που πήγαν να διαλύσουν τη Συρία από μια φευγαλέα αναφορά που διήρκησε μια δύο μέρες.
Και για την Υεμένη που βιώνει μια τεράστια ανθρωπιστική κρίση από τους βομβαρδισμούς των Σαουδαράβων μάθαμε εξαιτίας μιας κομματικής κόντρας.
Όταν τα κανάλια κάναν έμμεσες διαφημίσεις στο φαρμακευτικό καρτέλ χτυπώντας για μήνες τα καμπανάκια του συναγερμού για τις γρίπες των πουλερικών και των χοίρων, είχαν την παγκόσμια δημόσια υγεία κατά νου.
Στην τεράστια επιδημία χολέρας της Υεμένης στην οποία προστίθεται και μια επιδημία διφθερίτιδας που αποτελεί πραγματική υγειονομική βόμβα για την ευρύτερη περιοχή, ακούσαμε δυο τρεις αράδες.
Το ότι η Τουρκία χρησιμοποιούσε το μεταναστευτικό ως όπλο εξωτερικής πολιτικής το μάθαμε του Αγίου Πούτσου.
Ομιλία του προέδρου Πούτιν δεν ακούσαμε σχεδόν ποτέ στα ελληνικά μήντια.
Τρομοκρατικά χτυπήματα στην Δύση κρατάν ειδησεογραφικά εβδομάδες: Το προχθεσινό τεράστιο χτύπημα στην γενικά φίλια και γειτονική προς εμάς Αίγυπτο κράτησε μια μέρα.
Στην «ελληνική κρίση» τα ελληνικά κανάλια μας την δώσαν με τη διεθνή ματιά. Την συρρίκνωση του ελληνικού πληθυσμού δεν την μάθαμε ποτέ. Οι αυτοκτονίες σταματήσαν με την άνοδο των συριζανέλ στην εξουσία. Κι η ανάπτυξη έρχεται κάθε επόμενη ημέρα.
Συνεχίστε να αμφισβητείτε ότι τα ελληνικά ΜΜΕ είναι υποκαταστήματα της δυτικής προπαγάνδας και στο βαθμό που τους αναλογεί, συνεργοί εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. 
Σε όλα τα παραπάνω θέματα τα agriazwa ήταν εκεί. Κι η ανταμοιβή μου είναι κανά συνέχισε και κανά φιλικό χτύπημα στην πλάτη.
Κάτι πρέπει να αλλάξει. Άμεσα. Κι αυτό δεν είναι το blog.

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com, 28/11/2017 
Read More »

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

ΟΙ ΘΕΕΣ ΤΟΥ ΜΠΑΣΚΕΤ


Τις λίγες φορές που έχω γράψει σε τούτο εδώ το μπλογκ για ομαδικά αθλήματα ήταν για το ποδόσφαιρο και τη χρήση του ως βρώμικο μέσο εξουσίας και χειραγώγησης των μαζών.
Όχι αυτή τη φορά.
Αυτή τη φορά θα γράψω για ένα παραμύθι του μπάσκετ.
Μια φορά κι ένα καιρό, ο συγγραφέας αυτού του μπλογκ ήταν ένα από τους λίγους 18χρονους ευρωπαίους  μπασκετμπολίστες που είχε φτάσει το ένα μέτρο άλμα κι ίσως ο μόνος από αυτούς που ήταν λευκός κι απουσιολόγος.
Αλλά αυτό δεν είναι παραμύθι κι ελαχίστους πλέον αφορά.
Το παραμύθι το σημερινό είναι που έχει συνεπάρει τον συγγραφέα.
30 χρόνια μετά τον θρίαμβο του αντρικού μπάσκετ που έθεσε τις βάσεις για τις αμέτρητες επιτυχίες του ελληνικού μπάσκετ, το γυναικείο μπάσκετ πέρασε στους τέσσερις του Ευρομπάσκετ, μια επιτυχία που για μένα για πολλούς λόγους είναι μεγαλύτερη από αυτή του Ευρομπάσκετ του 87.
Είχα δει μερικά μόνο στιγμιότυπα από τους αγώνες της εθνικής κι ομολόγησα «βρε δες που έχει φτάσει το γυναικείο μπάσκετ».
Έτσι, όταν τυχαία πέρασα τηλεοπτικά  από τον προημιτελικό, δεν θέλησα να αφήσω την περιέργεια μου ανικανοποίητη.
Το παιχνίδι το πέτυχα στην αρχή του δεύτερου τετάρτου, με την Τουρκία να προηγείται 10 πόντους.
Στο σημείο εκείνο ο προπονητής μας άλλαξε την άμυνα σε ζώνη.
Και δεν πίστευα στα μάτια μου. Κι όσο περισσότερο άρχισα να πιστεύω, τόσο πιο απίστευτα πράματα κάναν οι τύπισσες μες στο γήπεδο.
Το ματς, από προημιτελικός έγινε αγώνας επίδειξης!
Ασσίστ απίστευτης αντίληψης πέφτανε βροχή τρυπώντας την τουρκική άμυνα.
Στατιστικά; 100% στις ελεύθερες βολές, 58,3% στα δίποντα, 52,4% στα τρίποντα!
Οι ελληνίδες, ισοπέδωσαν κυριολεκτικά μια από τις καλύτερες ομάδες στον κόσμο που από ένα σημείο και μετά, βλέποντας την απίστευτη απόδοση μας, δεν είχε διάθεση καν να επιδιώξει να χάσουν αξιοπρεπώς.
Το Σαββατοκύριακο, οι θεές μας παίζουνε ίσως ακόμη και για το χρυσό. Δεν είμαι πολύ αισιόδοξος για αυτό, γιατί σήμερα κάναν ένα πραγματικά ανεπανάληπτο παιχνίδι. Αλλά έχουν τρομακτική μπασκετική ευστροφία.
Εντάξει, καλό και το survivor, αλλά κοπέλες και γυναίκες της Ελλάδας, πάρτε τον αγαπημένο σας και στηρίξτε τις θεές μας.
Κι αν αυτός αρνηθεί επιλεκτικά γιατί «ποιο γυναικείο μπάσκετ;», βάλτε τον να μαγειρέψει για εσάς και τις φίλες σας και να πλύνει και τα πιάτα σαν καλό αγόρι που είναι ενώ εσείς θα πλακώνεστε στα πιτσόνια και τις μπύρες.
Το μπάσκετ δεν είναι φυσικά το σημαντικότερο πράμα στον κόσμο αλλά είναι κάτι.  
Η Ελλάδα όχι απλά μπορεί. Τα σπάει. Όταν οι χειρότεροι της δεν κάνουν τα κουμάντα κι όταν όλοι οι υπόλοιποι δεν έχουν τους χειρότερους ως πρότυπα.

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogpspot.com, 22/6/2017
Read More »

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

Μεσανατολικό χάος


28 Ιουνίου 2016: Τρομοκρατική ενέργεια στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης με 41 νεκρούς.

13 Ιουλίου 2016: Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Γιλντιρίμ μιλάει για εδαφική ακεραιότητα της Συρίας και εξομάλυνση των Τουρκοσυριακών σχέσεων . Την ίδια περίπου περίοδο επιχειρείται μια πρώτη τουρκορωσική προσέγγιση μετά την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους από την τουρκική αεροπορία και εξομάλυνση των σχέσεων με το Ισραήλ, για πρώτη φορά μετά από 8 χρόνια από την επιδρομή Ισραηλινών δυνάμεων σε τουρκικό πλοίο ανθρωπιστικής βοήθειας προς τη Γάζα. Η Τουρκία του Ερντογάν επιδιώκει ανεξάρτητη πολιτική και αυτό αποτελεί ύβρη για την Ουάσινγκτον και το ΝΑΤΟ.

15 Ιουλίου του 2016: Επιχειρείται το στρατιωτικό πραξικόπημα κατά του Ερντογάν με  την ανοχή ή την ενθάρρυνση αμερικανικών κύκλων που τον οδηγεί σε περαιτέρω στροφή της εξωτερικής πολιτικής του μακριά από τη Δύση ενώ ο χαμηλής κλίμακας εμφύλιος εναντίον των Κούρδων μαίνεται και εντείνεται.

9 Αυγούστου ο Ερντογάν επισκέπτεται τον Πούτιν.

22 Αυγούστου: Τρομοκρατικό χτύπημα σε κουρδικό γάμο στη Γκαζιαντέπ με πάνω από 50 νεκρούς που αποδίδεται στο ισλαμικό κράτος. Είναι η 6η τρομοκρατική ενέργεια που αποδόθηκε στο ισλαμικό κράτος εντός Τουρκίας.
Το φίδι που ο Ερντογάν έθρεφε μαζί με τους Αμερικάνους και τους Σαουδάραβες γύρισε να δαγκώσει το συνεταίρο του.

23 Αυγούστου ο Γιλντιρίμ περνάει κάτι που πρότινος αποτελούσε κόκκινη γραμμή για την τουρκική πολιτική: Δέχεται την παραμονή του Άσαντ στην εξουσία έστω και για μια μεταβατική φάση και βεβαιώνει πως η Τουρκία δεν θα επιτρέψει τη διάλυση της Συρίας σε επιμέρους εθνωτικά στοιχεία.
Γιατί όμως έκλεισε ο Ερντογάν το μάτι στον Άσαντ;
Για τον ίδιο λόγο που ήθελε να του το βγάλει: Τους Κούρδους.
Άσαντ και Ερντογάν ήταν φίλοι μέχρι που ο πρώτος άρχισε να στηρίζει τους Κούρδους.
Αργότερα, οι κούρδοι αποτέλεσαν την πιο αξιόμαχη δύναμη έναντι του ισλαμικού κράτους. Αφού λοιπόν οι αμερικάνοι έχουν άμεσα ή έμμεσα εξοπλίσει το ισλαμικό κράτος, συνεχίζοντας την παράδοση του να αποσταθεροποιούν χώρες μέσω του ισλαμικού εξτρεμισμού, αρχίζουν να στηρίζουν τους Κούρδους.
Μετά το ημιαυτόνομο Κουρδικό Ιράκ, οι Κούρδοι αρχίζουν να βλέπουν το όνειρο για ένα κουρδικό κράτος να καθίσταται κάπως εφικτό.
Πρόσφατα καταλαμβάνουν την Συριακή πόλη Χασάκα.
Πλέον οι Κούρδοι, σύμμαχοι του Άσαντ κατά του ισλαμικού κράτους, απειλούν την συνοχή της Συρίας.

Στις 22 Αυγούστου ο Άσαντ επιχειρεί να βομβαρδίσει αεροπορικώς την Χασάκα μα η συριακή αεροπορία αναχαιτίζεται από τα αμερικανικά αεροσκάφη.
Έχει ήδη η έμπρακτη στρατιωτική συνεργασία Ιράν-Ρωσίας, με τη Ρωσία να εγκαθιστά αεροσκάφη της σε Ιρανικές βάσεις και να επιδράμει κατά ισλαμιστικών στόχων.
Με το ισλαμικό κράτος αποδυναμωμένο, οι Κούρδοι επιχειρούν κι άλλες εδαφικές κατακτήσεις, αυτή τη φορά στη Βόρεια Συρία, κοντά στα σύνορα με την Τουρκία.
Έχοντας ήδη καταλάβει πόλη στη Βόρεια Συρία, είναι έτοιμοι να πάρουν και την γειτονική στην Τουρκία πόλη της Τζαραμπλούζ από το ισλαμικό κράτος.
Ο χειρότερος εφιάλτης των Τούρκων ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια τους: Ένας κουρδικός διάδρομος που ξεκινά από το Ιράκ και καταλήγει στη μεσόγειο, εφιάλτης που μοιράζεται πλέον κι ο Άσαντ. Το όνειρο των Κούρδων χρησιμοποιείται ως εφιάλτης κι από το ισλαμικό κράτος που στρατολογεί άραβες της περιοχής εκφοβίζοντας τους πως αν επικρατήσουν οι Κούρδοι θα ακολουθήσει γενοκτονία των Αράβων.
Οι Τούρκοι είχαν προειδοποιήσει από τον Μάρτιο πως αν οι Κούρδοι κινηθούν προς την γειτονική τους περιοχή θα επέμβουν.
Το παν και το καναν.

23 Αυγούστου, τουρκικά άρματα μάχης με τη βοήθεια φιλοτούρκων Σύριων ανταρτών και την αεροπορική στήριξη των ΗΠΑ βομβαρδίζουν  την Τζαραμπλούζ.
Παρά την ρητή προειδοποίηση της Ρωσίας πως θα προστατεύσει τους κούρδους, κάτι που έγινε για να αυξήσει την επιρροή της σε βάρος της δεδομένης αυξημένης επιρροής των ΗΠΑ σε αυτούς, η Ρωσία κοιτάζει την εισβολή από μακριά και απαντά με μια χλιαρότατη δήλωση.

23 και 24 Αυγούστου συμβαίνει πυρετός διαβουλεύσεων: Ο Κέρι συνομιλά με τον Λαβρόφ, Μέρκελ και Ολάντ τηλεφωνούν στον Πούτιν, ο Μπάιντεν επισκέπτεται τον Γιλντιρίμ, ενώ παρά τη σύλληψη του δεξιού του χεριού, ενεργοποιείται και ο Νταβάντουγλου για να κάνει επαφές με το δυτικό κόσμο και την Ελλάδα.
Είναι φανερό πως έχει υπάρξει προσωρινή συναίνεση και εγγυήσεις για την διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας της Τουρκίας.

Οι ισραηλινοί που θα είχαν αρκετούς λόγους να θέλουν ένα κουρδικό κράτος, μια δεύτερη μη αραβική νησίδα σε έναν αραβικό ωκεανό, ζυγίζουν τις εξελίξεις για να μη βρεθούν στη λάθος πλευρά της ζυγαριάς. Το δικό τους κουρδικό, η πρώτη τους προτεραιότητα είναι το παλαιστινιακό, και με την ισραηλινοτουρκική προσέγγιση θα έχουν έναν πονοκέφαλο λιγότερο, αυτό της απόπειρας του Ερντογάν να παρουσιαστεί ως πατρική φιγούρα των παλαιστινίων.
Οι κούρδοι της Βόρειας Συρίας έχουν πλέον να πολεμήσουν το ισλαμικό κράτος, Τουρκία και ΗΠΑ και σε κάποια φάση και τις δυνάμεις του Άσαντ.
Σύμμαχοι εναντίον πρώην συμμάχων, πρώην εχθροί που συμμαχούν, η κατάσταση στην περιοχή είναι χαοτική.  
Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα εναντίον του Ερντογάν και με τον κίνδυνο της Τουρκίας να σχηματίσει άξονα με Ρωσία και Ιράν, οι αμερικάνοι κάνουν τεμενάδες στον Σουλτάνο για να μη χάσουν το μεγαλύτερο κομμάτι επιρροής τους στην περιοχή.
Κι όπως φαίνεται, ανάμεσα στα ανταλλάγματα που είναι διατεθειμένοι να του δώσουν είναι και η Κύπρος.  Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του αντιπροέδρου Μπάιντεν για ομόσπονδη Κύπρο, κάτι που είναι σήμερα πιο εφικτό από ποτέ δεδομένης της επιτήρησης, του δεσίματος της Κύπρου στο Ισραηλινό άρμα μέσω των συμφωνιών για την εκμετάλλευση των ενεργειακών της αποθεμάτων και του σημερινού πολιτικού χάρτη της Κύπρου.
Σε όλα αυτά τα κοσμοϊστορικά, η Ελλάδα είναι άφαντη, ανύπαρκτη.

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com
Read More »

Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2016

Τι συμβαίνει στην Τουρκία


«Τ’ αγόρια μας το κάναν». Paul Henze, σταθμάρχης της CIA στην Άγκυρα για το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Τουρκία του 1980.
Για να καταλάβει κανείς εξελίξεις στην Τουρκία θα πρέπει να λάβει υπόψιν τις δύο παραμέτρους που τις καθορίζουν: Το εθνο-θρησκευτικό-πολιτικό-πολιτισμικό μωσαϊκό του εσωτερικού της και την γεωπολιτική της σημασία και ευαισθησία, με το δεύτερο να αποτελεί κοινό χαρακτηριστικό με την Ελλάδα και παραδόξως σημείο τριβής ανάμεσα στις δύο χώρες.
Θρησκευτικά η Τουρκία έχει μια σουνιτική πλειοψηφία και μια αλεβιτική μειοψηφία.
Εθνολογικά η Τουρκία έχει μια ογκώδη κουρδική μειονότητα.
Πολιτισμικά, η Κωνσταντινούπολη και τα παράλια έχουν πολύ μεγαλύτερο φιλοδυτικό προσανατολισμό λόγω εμπορίου και τουρισμού από ότι η βαθειά Τουρκία.
Πολιτικά, οι επίγονοι του Αττατούρκ Κεμαλιστές, επιμένουν πως ο στρατός είναι ο εγγυητής της τάξης και της ασφάλειας.
Πολλοί από αυτούς θεωρούν ότι τα συμφέροντα της Τουρκίας και των ΗΠΑ είναι αλληλένδετα.
Οι Κεμαλικοί σπανίως αμφισβήτησαν τον ισλαμικό χαρακτήρα της Τουρκίας αλλά σχεδόν πάντα επεμβαίνουν όταν εμφανίζονται επίδοξες ισλαμιστικές εξουσίες που απειλούν τη δική τους εξουσία.
Η σύγχρονη ιστορία της Τουρκίας δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή χωρίς το ρόλο που παίζουν τα στρατιωτικά πραξικοπήματα σε αυτήν.
Μετά το πέρας του Β’ παγκοσμίου πολέμου και την μετάβαση της διεθνούς εξουσίας από τη Μ.Βρετανία στις ΗΠΑ, η Τουρκία θα ενταχθεί στη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ.
Η εμφάνιση του διπολικού κόσμου ΗΠΑ/ΕΣΣΔ δεν αφήνει την Τουρκία αμέτοχη: όπως ακριβώς συμβαίνει και στις χώρες της Ευρώπης όπου δημιουργούνται τα περίφημα δίκτυα Stay Behind για την αποτροπή του κομμουνιστικού κινδύνου που παράλληλα έχουν σαν μέλημα και τη στήριξη των φιλοαμερικανικών κυβερνήσεων – δίκτυα εν δυνάμει δηλαδή γεωπολιτικές οπισθοφυλακές που λειτουργούν όμως περισσότερο ως στρατιωτικοπολιτικές εμπροσθοφυλακές- έτσι και στην Τουρκία δημιουργείται με τη χρηματοδότηση των ΗΠΑ το δίκτυο του Αντιαντάρτικου το οποίο θα παίξει σημαντικό ρόλο στα περισσότερα τουρκικά πραξικοπήματα.  
Στο τέλος της δεκαετίας του 1950, το τέλος της χρηματοδότησης του τουρκικού κατεστημένου από το σχέδιο Marshall και το δόγμα Τρούμαν, θα θέσει υπό αμφισβήτηση το σύστημα εξουσίας στην Τουρκία.
Έχει ήδη προηγηθεί το τέλος του μονοκομματικού συστήματος κι η άνοδος του δημοκρατικού κόμματος στην Τουρκία που όμως δεν κατάφερε να λύσει τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα που καθιστούσαν την κατάσταση έκρυθμη στο εσωτερικό.
Η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι ήταν η επίσκεψη του πρωθυπουργού Adnan Menderes στη Μόσχα:
Στις 27 Μαίου του 1960 λαμβάνει χώρα στρατιωτικό πραξικόπημα και ο στρατός δικάζει και εκτελεί τον Menderes μαζί με δύο άλλους πολιτικούς του κυβερνώντος κόμματος.
Το πραξικόπημα δεν λύνει κανένα από τα υποβόσκοντα οικονομικά προβλήματα. Η φοιτητική νεολαία και κομμάτι της εργατικής τάξης αρχίζει και ριζοσπαστικοποιείται προς το μαρξισμό, σύμπτωμα επικίνδυνο γεωπολιτικά για τις ΗΠΑ.
Σταδιακά εμφανίζεται και κάτι που περιγράφεται ως αριστερή τρομοκρατία και που θα αποτελέσει το άλλοθι για μια στρατηγική της έντασης και πολύ μεγαλύτερης κλίμακας ακροδεξιάς τρομοκρατίας με πρωταγωνιστές τους Γκρίζους Λύκους και το Αντιαντάρτικο δίκτυο.          
Το 1971 λοιπόν ο στρατός αναλαμβάνει ξανά με ένα τελεσίγραφο που αποστέλλει στην πολιτική ηγεσία και γίνεται για μια ακόμη φορά ο απόλυτος ρυθμιστής των πολιτικών πραγμάτων.
Ακολουθεί περίοδος καταστολής, διωγμών και βασανιστηρίων που δε λύνει τα οικονομικά προβλήματα του πληθυσμού.
Το αντίθετο: μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1970 η στρατηγική της έντασης έχει φτάσει στο απόγειο της και το χάος της περιόδου ξεπερνά το χάος των τελών της προηγούμενης δεκαετίας: Σημειώνονται περισσότερες από 5000 πολιτικού χαρακτήρα δολοφονίες!
Και σαν να μην έφταναν τα εσωτερικά της Τουρκίας, έρχεται το 1979 η ισλαμική αντιαντεπανάσταση στο Ιράν. Οι αμερικάνοι έχοντας χάσει το Ιράν, θα κάνουν τα πάντα για να μη ρισκάρουν να χάσουν και την Τουρκία: Έτσι συμβάλλουν στο να επιτύχει το ίδιο το στρατιωτικό κατεστημένο που είτε άμεσα είτε μέσω παραφυάδων του πολώνει την κατάσταση στο εσωτερικό της Τουρκίας, ένα ακόμη πραξικόπημα το 1980 για να επαναφέρει τον «νόμο και την τάξη».
250000 εως 650000 Τούρκοι φυλακίζονται, 50 εκτελούνται, 100 σκοτώνονται ενώ προσπαθούν να διαφύγουν, άλλοι εκατό πεθαίνουν στη φυλακή, οργανώσεις και συνδικάτα διαλύονται και τα πολιτικά κόμματα απαγορεύονται σε μια επιχείρηση που κάνει τα σημερινά αντίποινα Ερντογάν να μοιάζουν με φτωχό συγγενή.
Το πραξικόπημα του 1980 φέρνει μια πρώτη μεγάλη ρήξη στο βαθύ κράτος: Πάνω από 200 μέλη του μητρικού κόμματος των Γκρίζων Λύκων κατηγορούνται για περισσότερες από 600 δολοφονίες ενώ αποκαλύπτεται η σχέση τους με τις υπηρεσίες ασφαλείας και με δίκτυα ναρκωτικών και όπλων.
Η δεκαετία του 1980 χαρακτηρίζεται από μια χαμηλής έντασης σύγκρουση με τους κούρδους του PKK η οποία ολοένα και κλιμακώνεται με το PKK να σχεδιάζει να διακηρύξει κουρδική ανεξαρτησία μέχρι το 1994.
Μετά τον πρώτο πόλεμο του κόλπου που ξεκινά το 1991, οι γεωπολιτικές εξελίξεις οδηγούν ένα κομμάτι της τουρκικής πολιτικής σε συμβιβαστική διάθεση απέναντι στους Κούρδους με ένα κομμάτι του βαθέως κράτους να διαφωνεί έμπρακτα με μια σειρά πολιτικών δολοφονιών και σφαγών που θα χαρακτηριστούν ως «σιωπηλό» πραξικόπημα.
Η περίοδος αυτή θα ξεσκεπάσει το τουρκικό παρακράτος και το δίκτυο Εργκενεκόν. Το τουρκικό παρακράτος έχει αποθρασυνθεί τόσο που ετοιμάζει πραξικόπημα στο …  Αζερμπαϊτζάν, επιδιώκοντας να φέρει στην εξουσία έναν φιλότουρκο πρόεδρο, κατά πάσα πιθανότητα με τις ευλογίες των ΗΠΑ.
Σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις παίζει ένα «τροχαίο» στο οποίο σκοτώνονται στο ίδιο όχημα διάσημος αξιωματούχος της αστυνομίας μαζί με τον διαβόητο πρώην ηγέτη των γκρίζων λύκων, Αμπτουλάχ Κατλί ενώ του θανάτου διέφυγε ο φιλοκυβερνητικός κούρδος βουλευτής Σεντάτ Βουκάκ.
Η περίπτωση του Αμπτουλάχ Κατλί είναι χαρακτηριστικότατη για το βάθος και την έκταση του παρακράτους: Εκτελεστής με διεθνή εντάλματα σύλληψης, πληρωνόταν από τη MIT σε είδος (ναρκωτικά) τα οποία στη συνέχεια προωθούσε για να αγοράσει εξοπλισμούς, ο Catli κατηγορήθηκε από δημοσίευμα πως σχεδίαζε ενδεχόμενη δολοφονία του τότε Πάπα να τη χρεώσει σε Βούλγαρους και Ρουμάνους.
Ο Κατλί είναι χαρακτηριστικό δείγμα όχι μόνο του τουρκικού παρακράτους αλλά και της τουρκικής παραοικονομίας.
Δεν πρέπει να μας ξενίζει λοιπόν το ότι μια δεκαετία μετά η τουρκική παραοικονομία θα καλοδεχτεί τα φθηνά πετρέλαια των τζιχαντιστών και θα ευνοήσει τις βιομηχανίες εκμετάλλευσης προσφύγων και μεταναστών.
Για την περίοδο εκείνη, υψηλόβαθμος αξιωματούχος περηφανεύεται πως: «ήταν πάγια πρακτική της Τουρκικής πολιτικής ζωής».
Η δήλωση αυτή είναι μερική καθώς οι πολιτικές δολοφονίες όπως έχουμε δει είναι αναπόσπαστο κομμάτι της σύγχρονης Τουρκίας.
Άλλος αξιωματούχος δήλωνε πως δεν υπήρχε Τούρκος πολιτικός που να μπορούσε να εκλεγεί χωρίς να έχει ξέπλυμα χρήματος από πίσω να τον στηρίζει, κάτι που συνδυαστικά φανερώνει πως παρακράτος και παραοικονομία εξέβαλαν από κοινού στην τουρκική εξουσία.  
Εκείνο ακριβώς το διάστημα, οι σχέσεις Συρίας Τουρκίας θα ομαλοποιηθούν με την έκδοση του Κούρδου ηγέτη Οτσαλάν, μια ομαλοποίηση που θα κρατήσει αρκετά χρόνια μέχρι την αποσταθεροποίηση της Συρίας τα τελευταία χρόνια.
Το 1996 το ισλαμικό κόμμα της Ευημερίας του Νεκμετίν Ερμπακάν κερδίζει τις εκλογές και σχηματίζει συγκυβέρνηση με την Τανσού Τσιλέρ που θα κρατήσει ένα χρόνο.
Η κυβέρνηση Ερμπακάν, ενός ανθρώπου που είχε διωχθεί από τους πραξικοπηματίες του 1980 και που η πολιτική του είχε απαγορευτεί τότε για μια πενταετία, θα πέσει μετά από στρατιωτικό τελεσίγραφο. Στον Ερμπακάν, δηλωμένο αντισιωνιστή που ήθελε την Τουρκία ισλαμική κι έξω από το ΝΑΤΟ, θα ξαναπαγορευτεί να πολιτευτεί και το κόμμα της Ευημερίας θα απαγορευτεί κι αυτό το 1998 με επιχείρημα την κατάλυση του συνταγματικού διαχωρισμού θρησκείας-κράτους.   
Όπως περιγράφει ένας από τους πρωταγωνιστές του άτυπου πραξικοπήματος του 1997: «Στην Τουρκία, έχουμε ένα γάμο του Ισλάμ και της δημοκρατίας. Το παιδί αυτού του γάμου είναι η εκκοσμίκευση. Τώρα, αυτό το παιδί από καιρού σε καιρό αρρωσταίνει. Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις είναι ο γιατρός που σώζει το παιδί. Αναλόγως με το πόσο άρρωστο είναι το παιδί, χορηγούμε το κατάλληλο φάρμακο για να επανέλθει το παιδί»
Με άλλα λόγια, η Τουρκία είναι μια «ισλαμική δημοκρατία» και το πόσο δημοκρατία και πόσο ισλαμισμός επιτρέπεται σε αυτήν το καθορίζει ο στρατός κατά την παλιά κεμαλική παράδοση.
Μετά την απαγόρευση του ισλαμικού κόμματος της Ευημερίας, βουλευτές και μέλη του ανάμεσα στα οποία και ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ιδρύουν το κόμμα της Αρετής με πολύ λιγότερο ισλαμικό προφίλ.
Στον τότε δήμαρχο Κωνσταντινούπολης θα απαγορευτεί επίσης η συμμετοχή στην πολιτική για μια πενταετία μετά τη δημόσια απαγγελία ποιήματος που επαινούσε τον ισλαμισμό.
Το 2001 το κόμμα της Αρετής θα απαγορευτεί κι αυτό.
Η ισλαμική πολιτική όμως έχει αρχίσει ήδη να ανασυγκροτείται με μετριοπαθή πρόσωπο: ο ιμάμης Φετουλάχ Γκιουλέν, στενός σύμμαχος του Ερντογάν και με στενές σχέσεις με αμερικανικούς παράγοντες, δημιουργεί ένα δίκτυο μέσα στην παιδεία που στην ωρίμανση του θα έχει μεγάλη επιρροή και στο δικαστικό σώμα αλλά και στα μήντια.
Αμέσως μετά την απαγόρευση του κόμματος της Αρετής το 2001, ιδρύεται στη θέση του το κόμμα της Δικαιοσύνης και της Προόδου το οποίο κερδίζει εύκολα τις εκλογές του 2002.
Πρωθυπουργός γίνεται ο Αμπτουλάχ Γκιούλ. Παρότι ισλαμικό κόμμα, ο προσανατολισμός του είναι αρχικά φιλοδυτικός και φιλοαμερικάνικος.  
 Για μια ακόμη φορά τα γεωπολιτικά θα επηρεάσουν την πολιτική ζωή της Τουρκίας.
Η δεύτερη εισβολή στο Ιράκ θα αναστατώσει το ισλαμικό κόμμα καθώς μέλη του σε συνεργασία με το ρεπουμπλικανικό κόμμα θα αντιταχθούν στη χρήση νατοϊκών βάσεων στην Τουρκία για επιχειρήσεις στο Ιράκ.
Το 2003, με την βοήθεια της επίδρασης του Ιμάμη Γκιουλέν στο δικαστικό σώμα που επέτρεψε την επανάληψη των εκλογών στη Σύρτη αλλά και με τη συναίνεση του ρεπουμπλικανικού κόμματος, η απαγόρευση στον Ερντογάν να λάβει αξιώματα αίρεται.
Το 2003 ο Ερντογάν ορκίζεται πρωθυπουργός και ξεκινάει η θητεία του μακροβιότερου και πιο επιτυχημένου πρωθυπουργού της σύγχρονης Τουρκίας (αξίζει να σημειωθεί ότι από το πραξικόπημα του 1960 μέχρι την εκλογή Ερντογάν, είχαμε 43 πρωθυπουργικές θητείες, σχεδόν μία για κάθε χρόνο).
Η αρχική εστίαση του Ερντογάν είναι στην οικονομία. Ο πληθωρισμός πέφτει, οι Τούρκοι βλέπουν τα εισοδήματά τους να ανεβαίνουν, η λαοφιλία του Ερντογάν ανεβαίνει ακόμη περισσότερο.
Από το 2007 κι έπειτα, ο Ερντογάν επιχειρεί ανεπιτυχώς συνταγματικές αναθεωρήσεις για να αυξήσει τις πολιτικές δυνάμεις του Προέδρου και να παγιώσει την εκλογική ισχύ του κόμματος.
Στην αρχή της δεκαετίας του 2010, με τη βοήθεια του δικτύου Γκιουλέν, για πρώτη φορά στρατιωτικοί δικάζονται όχι μόνο για τα προηγούμενα πραξικοπήματα αλλά και για πιο σύγχρονα στρατιωτικά σχέδια όπως αυτό της Βαριοπούλας που φημολογούμενα προέβλεπε βομβιστικές επιθέσεις σε τζαμιά και ρίψη τουρκικού μαχητικού από την Ελλάδα στο Αιγαίο γα να αναβιώσει η στρατηγική της Έντασης.
Παρά τα θετικά του, το κόμμα του Ερντογάν έχει μια νεοθωμανική ατζέντα που επιδιώκει αυξημένη επιρροή της Τουρκίας στη Μ.Ανατολή και τα Βαλκάνια.
Για να γίνει αυτό στο εσωτερικό πρέπει να ενδυναμωθεί το ισλαμικό στοιχείο ενώ στο εξωτερικό οδηγεί σε ρήξεις με τον δυτικό άξονα, όπως συνέβη στις σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ μετά τον πόλεμο της Γάζας το 2008-9 και την Τουρκοισραηλινή ρήξη του 2010 μετά την ισραηλινή επιχείρηση στον Στόλο της Ειρήνης με ανθρωπιστική βοήθεια προς τη Γάζα.
Τα γεωπολιτικά θα ενδυναμώσουν την νεοθωμανική ατζέντα και τις φιλοδοξίες του Ερντογάν να γίνει «Σουλτάνος». Η σύντομη άνοδος του Μοχάμετ Μόρσι της ισλαμικής αδελφότητας στην Αίγυπτο ως παρενέργεια ή συνέπεια της αραβικήςάνοιξης το 2012, θα επιτρέψει στον Ερντογάν να φανταστεί έναν μεγάλο ισλαμικό άξονα Αιγύπτου-Τουρκίας ως αφετηριακού σημείου της ανασύστασης της οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Η ανατροπή του Μόρσι όμως από το στρατιωτικό κατεστημένου της Αιγύπτου θα βάλει τέλος σε αυτό το όραμα και θα ωθήσει τον Ερντογάν να επιδιώξει άλλες οδούς για έναν νεοοθωμανικό αιώνα και ίσως σε μια αντιαμερικανική πικρία.  
 Η αποσταθεροποίηση της Συρίας θα επιτρέψει στον Ερντογάν να φανταστεί αυξημένη τουρκική επιρροή σε περιοχές της Συρίας, να επιδιώξει μια Συρία υπό τουρκική επιρροή και θα τον στρέψει ενάντια στον παλιό του σύμμαχο, Μπασάρ αλ Άσαντ.
Η Τουρκία θα βοηθήσει τους ομόθρησκους τζιχαντιστές τονώνοντας παράλληλα την οικονομία της που ξαναντιμετωπίζει προβλήματα, μέσω του λαθρεμπορίου και αργότερα μέσω της βιομηχανίας του προσφυγικού/μεταναστευτικού.
Σε εκείνο περίπου το σημείο, εμφανίζεται μια ακόμη αποστασία. Ο πρώην πιστός τους σύμμαχος, ο Ιμάμης Γκιουλέν, δε συμμερίζεται τις νεοοθωμανικές φιλοδοξίες του Ερντογάν που δυσαρεστούν τους φίλους Αμερικάνους, καθώς ο ίδιος θέλει την Τουρκία ισλαμική μεν, αλλά κατά τα άλλα κατ’ εικόνα και ομοίωση των ΗΠΑ.
Οικονομικά σκάνδαλα που αφορούν μέχρι και το γιο του Ερντογάν δημοσιοποιούνται μέσα από τα δημοσιογραφικά δίκτυα του Γκιουλέν.
Η δημοφιλία του Ερντογάν όμως αναχαιτίζει την επίδραση των σκανδάλων στην κοινή γνώμη κι ο Ερντογάν περνά στην αντεπίθεση: κλείνει ειδησεογραφικά δίκτυα, προσπαθεί να λογοκρίνει τα κοινωνικά δίκτυα.
Έχοντας χάσει έναν ισχυρότατο εσωτερικό σύμμαχο, ο Ερντογάν τείνει ένα απρόσμενο κλαδί ελιάς:  Προς το φιλοκουρδικό κόμμα.
Στόχος είναι πλέον να αποκτήσει ως πρόεδρος σουλτανική ισχύ.
Και αυτός ο στόχος αποτυγχάνει: Γιατί στις εκλογές του 2015 μπορεί το κόμμα του να βγαίνει ενισχυμένο εκλογικά, δεν αποκτά όμως αυτοδυναμία.
Ο Ερντογάν έχει πλέον απομονωθεί κι από τους εθνικιστές.
Θα επιχειρήσει να αναστρέψει την κατάσταση: ξεκινά ένας ακόμη πόλεμος κατά των Κούρδων με επιχειρήσεις όχι μόνο κατά των Κούρδων στο εσωτερικό αλλά και με αντικουρδικές επιχειρήσεις στη Συρία και το Ιράκ που αποτελούν παραβίαση της εδαφικής ακεραιότητες των υπό διάλυση χωρών. Είναι ο Ερντογάν πλέον που χρησιμοποιεί την στρατηγική της έντασης για να παγιώσει την ισχύ του.
Ο Ερντογάν παίρνει την αυτοδυναμία στις επόμενες εκλογές… Αλλά το μαχαίρι της πολιτικής του είναι δίκοπο καθώς αυτό που έχει κερδίσει στο εσωτερικό μέτωπο το χάνει στο εξωτερικό.  
Κι αυτό γιατί οι Αμερικάνοι έχουν πλέον αρχίσει να ανησυχούν με την ανεξαρτητοποίηση της τουρκικής πολιτικής.
Και δεν είναι μόνο αυτοί: Οι Ρώσοι έχουν καταφέρει να αποκτήσουν σημαντικό ρόλο στη Συριακό παιχνίδι και τα τουρκικά σχέδια δεν συμφωνούν καθόλου μαζί τους.
Ως αποκορύφωμα των εντάσεων, τουρκικά μαχητικά ρίχνουν ρωσικό.
Οι ρωσοτουρκικές σχέσεις που οικονομικά επί Ερντογάν έχουν ενισχυθεί σημαντικά, διαλύονται σε μια μέρα με μεγάλες συνέπειες στην τουρκική οικονομία.
Απομονωμένος από παντού, ο Ερντογάν θα επιχειρήσει να βρει σανίδα σωτηρίας στα ναυάγια του προσφυγικού και θα επιχειρήσει να πάρει σημαντικά ανταλλάγματα από την Ευρώπη για να πάρει πίσω πρόσφυγες.
Η συμφωνία είναι όμως άκρως υποκριτική κι από τις δύο πλευρές.
Δυσαρεστημένος, ο Ερντογάν θα απομακρύνει το μετριοπαθές πρόσωπο του νεοοθωμανισμού στη Δύση, τον Νταβούτουγλου, στενό του συνεργάτη κι αρχιτέκτονα ενός «φυλοδυτικού» νεοοθωμανισμού.
Αφού χάνει έδαφος στις φιλοδοξίες του εκτός Τουρκίας που σε περίπτωση υλοποίησης τους θα του χαρίζαν μια μεσσιανικού τύπου αποδοχή κι όχι μόνο εντός Τουρκίας, ο Ερντογάν πρέπει να σφραγίσει τα πράγματα στο εσωτερικό με το δύσκολο τρόπο: Ο Ερντογάν σκοπεύει να αντικαταστήσει το τουρκικό κατεστημένο με έμπιστους ισλαμιστές.
Το κατεστημένο το γνωρίζει.
Αυτή είναι η εικόνα πριν το πραξικόπημα: Αμερικανοί, το φιλοαμερικανικό δίκτυο Γκιουλέν και νατοϊκοί και φιλονατοϊκοί αξωματούχοι δεν έχουν την πολυτέλεια να περιμένουν.
Ήδη όμως το στράτευμα και χάρη και στην παλαιότερη δράση του Γκιουλέν, δεν είναι το κλειστό σύστημα που ήταν κάποτε. Ο φόβος των διαρροών θα κάνει το πραξικόπημα να είναι μικρότερης κλίμακας και τελικά να αποτύχει.
Οι κινήσεις του Ερντογάν προς την Ανατολή με την προσέγγιση της Κίνας, την απόπειρα εξομάλυνσης σχέσεων με το Ισραήλ και πάνω απ΄όλα με την συγγνώμη και την επαναπροσέγγιση με την Μόσχα, καθιστούν προφανές ότι ο Ερντογάν ψάχνει πλέον περιφερειακές συμμαχίες και έχει αποσχιστεί από τον άξονα της Δύσης. Το πραξικόπημα θα επισπευτεί και για αυτό θα αποτύχει. Να θυμηθούμε πως και το πραξικόπημα του 1960 έγινε μετά την επίσκεψη του Μεντέρεζ στη Μόσχα.
Από το στιγμή που ο Ερντογάν διέφυγε της σύλληψης, το πραξικόπημα επιχείρησε να επιβληθεί και ψυχολογικά με τη βοήθεια των δυτικών μήντια που θέλαν από τις πρώτες στιγμές τον Ερντογάν να ψάχνει για άσυλο σε πολλές δυτικές πρωτεύουσες παράλληλα.
Ενδεικτικό είναι ότι κατά του πραξικοπήματος άρχισαν να παίρνουν στάση δυτικές κυβερνήσεις πολλές ώρες μετά την εκδήλωσή του ενώ εξίσου δηλωτική ήταν και η εμπλοκή της ΝΑΤΟικής βάσης του Ιντζιρλίκ σε αυτό.
Ο φόβος της διαρροής και η περιορισμένη κίνηση των πληροφοριών είχαν σαν αποτέλεσμα όπως αποκαλύπτεται από διεθνή μήντια στρατιώτες να μην γνωρίζουν ότι μετέχουν στο πραξικόπημα και επομένως να είναι παντελώς απρόθυμοι κι αμήχανοι απέναντι στον κόσμο που έσπευσε να προστατεύσει τον πρόεδρο Ερντογάν.
Το πραξικόπημα απέτυχε. Σειρά είχε το αντιπραξικόπημα: Μια εκκαθάριση που μοιάζει με πραξικοπηματικές εκκαθαρίσεις: Δεκάδες χιλιάδες στρατιωτικών, δικαστικών, εκπαιδευτικών, δημοσιογράφων.
Η σύλληψη επίσης των δύο αεροπόρων που υποτιθέμενα ρίξαν το ρωσικό αεροσκάφος είναι ένα σαφές μήνυμα: Ρωσία, δεν έριξα εγώ ο Ερντογάν το αεροσκάφος σου. Οι αμερικανοκίνητοι πραξικοπηματίες το ρίξαν.
Η αποτυχία του πραξικοπήματος που για μια ακόμη φορά είχε αν όχι την ενθάρρυνση, τουλάχιστον την σιωπηλή ή όχι συναίνεση αμερικανικών παραγόντων, αποτελεί ένα ακόμη μεγάλο χαστούκι στην αμερικανική γεωπολιτική, το δεύτερο μεγαλύτερο μετά την αναπάντεχη ρωσική επέμβαση στη Συρία, με απρόβλεπτες συνέπειες που είναι ικανές να θρέψουν φιλοδοξίες απογαλακτισμού χωρών από τη δυτική σφαίρα επιρροής.
Όσο για το αν ο Ερντογάν γίνεται πλέον πανίσχυρος στο εσωτερικό θα πρέπει να τονιστεί πως το αντιπραξικόπημα είναι ένα δίκοπο μαχαίρι καθώς με τις τόσες εκκαθαρίσεις είναι αναμενόμενο όχι μόνο ο τουρκικός διοικητικός μηχανισμός να υποβαθμισθεί αλλά παράλληλα ο Ερντογάν να πολώσει αξιωματούχους που δεν έτρεφαν εντελώς αρνητικά συναισθήματα απέναντι του, κάνοντας ακόμη πιο πιθανό ένα μεταπραξικόπημα ή ακόμη ακόμη κι ένα εμφύλιο, όχι στο τόσο κοντινό μέλλον, ενώ οι εστίες πυρός που ο Ερντογάν άνοιξε στο Κουρδικό, είναι πιο ζωντανές από ποτέ.
Μπροστά σε αυτό τον κίνδυνο, ο Ερντογάν, σπουδαίος μα βραχυπρόθεσμος τακτικιστής,  προβαίνει σε μια κίνηση που μπορεί να αποβεί μοιραία: Συμμαχεί με τον πιο στυγνό εκ των Τούρκων παραδοσιακών πραξικοπηματιών, το μητρικό κόμμα των Γκρίζων Λύκων, το MHP των ναρκωτικών, του λαθρεμπορίου όπλων, των δολοφονιών και των σφαγών.
Θα το βρει μπροστά του.
Κλείνοντας, για αυτούς που αρέσκονται να βλέπουν τη δημοκρατία παντού, ακόμη και σε λίμνη με αλιγάτορες, να μεταφέρουμε τη ρήση του Ερντογάν από προηγούμενες δεκαετίες: Η δημοκρατία είναι σαν ένα λεωφορείο: Όταν φτάσεις στη Στάση σου, κατεβαίνεις.
Δημοκρατία και Τουρκία υπήρξαν σταθερά ασύμβατες μέχρι σήμερα.


Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com. 29/7/2016    
Read More »

Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2016

WAR!!!


Το Μάρτιο του 2013 γράφτηκε ίσως το σημαντικότερο άρθρο στην μνημονιακή Ελλάδα κι όχι μόνο.
«Συρία, το τελευταίο οχυρό της παγκόσμιας σταθερότητας» χωρίς θαυμαστικά ή εισαγωγικά ή τίποτα.
Σήμερα, το άρθρο έχει επιβεβαιωθεί μέχρι τελευταίας κεραίας όσον αφορά τα γεωπολιτικά.
Η Ευρώπη απειλείται με διάλυση υπό την πίεση του προσφυγικού όπλου της Τουρκίας, ενώ έγινε ήδη δορυφόρος του ΝΑΤΟ και της γενοκτόνας παραβάτριας κάθε διεθνούς δικαίου Ερντογανικής Τουρκίας.
Η οποία από χθες επιχειρεί κατά του συριακού στρατού!
Κάνει γυμνάσια μαζί με τη Σαουδική Αραβία η οποία παρά τη φιάσκο της επέμβασης της στην Υεμένη απειλεί για χερσαία επέμβαση στη Συρία.
Ο ισλαμικός πόλος έχει διαμορφωθεί και μέχρι τώρα περιλαμβάνει την ΙΣΙΣ την Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία.
Αν δεν υπήρχε η αιγυπτιακή δικτατορία του Σίσι την οποία και σαφώς καταδικάζω θα περιλάμβανε και την Αίγυπτο.   
Θαυμάστε αραβική άνοιξη.
Πραγματικά. Φάτε αραβική άνοιξη.
Πιο βαρυχειμωνιά πεθαίνεις.
Ένα «ατύχημα» είναι το μόνο που χρειάζεται για να σκάσει η μπαρουταποθήκη.
Και το ατύχημα σε τόσο περιπλεγμένες καταστάσεις είναι το πιο πιθανό.
Οι Αμερικανοί αφήνουν την κόλαση της Μέσης Ανατολής να αναφλεγεί για να γίνει το δεύτερο και μεγαλύτερο Αφγανιστάν της Ρωσικής αρκούδας και για να αυξήσουν τον συντελεστή δυσκολίας περικυκλώνουν με ναοτϊκή ασπίδα τη Ρωσία.
Ακόμη κι η Σουηδία αναφέρει σενάρια πολέμου με τη Ρωσία ενώ η Μ. Βρετανία βρίσκεται σε γεωπολιτικό επίπεδο σε κατάσταση ψυχρού πολέμου μαζί της παρά τις βαρβάτες μπίζνες που χουν ανοίξει μαζί της.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία: μεγάλοι παίχτες θέλουν το τομάρι της Ρωσίας.
Το πρόβλημα της Ρωσίας δεν είναι στρατιωτικό: Είναι στρατηγικό: Δεν έχει πεδίο για να επιλέξει στρατιωτικές συγκρούσεις.
Η Ευρώπη είναι έτοιμη να κατασπαράξει τον εαυτό της κι οι Αμερικανοί θα βλέπουν το υπέροχο θέαμα με τα τηλεχειριστήρια στα χέρια.
Κι η Ελλάδα;
Ποια Ελλάδα, πλάκα με κάνεις;
Η διοίκηση του ΝΑΤΟ είναι τουρκική το επόμενο διάστημα και το ΝΑΤΟ θα περιπολεί στο Αιγαίο για το προσφυγικό.
Στόλος κατά του προσφυγικού με τουρκική διοίκηση όταν το όπλο της Τουρκίας είναι το προσφυγικό.
Λέγεται ότι αυτός ο κινηματικός τουρίστας, προεστός του φοιτητικού συνδικαλισμού, υποστηρικτής της απόδοσης του Αιγαίου στα ψάρια του, της κατάργησης των θαλλασίων συνόρων και της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας που τυχαίνει να ναι πρωθυπουργός μας δε προσγειώθηκε στη Ρόδο κατά το ταξίδι του στο Ιράν γιατί δεν του το επέτρεψαν οι Τούρκοι.
Δεν κάθομαι να διασταυρώσω, αρκετά με τον τέλειο εθελοντισμό μου, δεν μπορεί, μάλλον ράδιο αρβύλα θα ναι αλλά: Μην έχετε καμιά αμφιβολία ότι μέρος της Ελλάδας είναι αντάλλαγμα για τον πόλεμο που θα χάσει η Τουρκία στη Μ. Ανατολή.
Ετοιμαστείτε για δεύτερο κυπριακό.
Το ξέρατε ότι η Θράκη ανήκει στην Ελλάδα;
Δεν χρειάζεται.
Γιατί η τουρκική επιρροή στην περιοχή αυξάνει μέρα με τη μέρα.
Η Ρομά Σαμπιχά Σουλεiμάν που ο ΣΥΡΙΖΑ κατέβασε ως υποψήφια βουλευτή πολυπολιτισμικό χαιμαλί για τους νεοχίπιδες  και που όταν αποκαλύφτηκε ότι έχει ελληνική συνείδηση αμέσως η υποψηφιότητα της αναιρέθηκε, περιγράφει τις πρακτικές τουρκοποίησης των Ρομά της Θράκης: Πέντε ευρώ πάει σε κεφάλι Ρομά η μπούργκα μας λέει, η Ρομά «πράκτορας» των Ελλήνων.
Ρε κοπελιά αφού τα ξες. Άμα είσαι πράκτορας των Τούρκων ή των αμερικανών ή των Γερμανών ή Ισραηλινών το ελληνικό κράτος σε ανταμοίβει και σε προστατεύει. Άμα είσαι πράκτορας των Ελλήνων την γάμησες.
Ου να μου χαθείς γύφτισα τσιγγάνα που θες να γίνεις κι Έλληνας πολίτης. Ακόμη κι αν υπάρχουν Έλληνες σε αυτό τον τόπο πολίτες δεν είναι.
Τι Ρομά τι Ρωμιός λοιπόν;
Αν δεν προσκυνήσεις τον παγκοσμιοποιητή αλλά και να τον προσκυνήσεις θα σε τουρκέψουν.
‘Αστο να γίνει με τον εύκολο τρόπο.
Πέρα από την ειρωνεία, σε ευχαριστώ Σαμπιχά που πολεμάς για μια Ελλάδα που οι Έλληνες συλλογικά έχουν πάψει να υπερασπίζονται.
Επίσης να ευχαριστήσω την ακαδημία Αθηνών, τον ακαδημαϊκό κόσμο , τη δημοσιογραφία για την τιμή που μου έκαναν να μη με βραβεύσουν ποτέ και να με θάβουν ζωντανό.
Θα ήταν προσωπική προσβολή αν το έκαναν.
Όσο για κείνους τους Έλληνες που ζουν παράλληλες ζωές σε παράλληλα σύμπαντα παράλληλων πραγματικοτήτων με παράλληλα προγράμματα κι ισοδύναμα, απλά:
ΠΡΟΣΔΕΘΕΙΤΕ.
Global war is coming to a region close to you soon.

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com, 16/2/2016 
Read More »