Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κουρής. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κουρής. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2015

Η «πολυεθνική» Dream Team του Γιάνης και η Ευκλείδεια Τσακαλώτεια Γεωμετρία



Όταν η Ζωή Κωνσταντοπούλου καλούσε τον πρώην Υπουργού Οικονομικών και νυν διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, Γιάννη Στουρνάρα να καταθέσει στην Εξεταστική επιτροπή για τα μνημόνια, όφειλε να γνωρίζει ότι βρόνταγε στου κουφού την πόρτα.
Η βαρηκοΐα του Στουρνάρα σε θεσμικά καλέσματα οφείλεται όχι μόνο στη θεσμική προστασία που του παρέχει ο ρόλος του ούτε μόνο στο ότι όπως έχουμε περιγράψει κατά το παρελθόν χαίρει της πλήρους προστασίας της ΕΕ.
Οφείλεται επίσης στις πολύ στενές σχέσεις που έχει με τους δύο διαδοχικούς Υπουργούς Οικονομικών, τον Ευκλείδη Τσακαλώτο και το προκάτοχο του Γιάνη Βαρουφάκη.
Η σχέση του αυτοπροσδιοριζόμενου ως Κεϋνσιανού Στουρνάρα με τον Τσακαλώτο έχει περιγραφεί ως πάλαι πότε σχέση δασκάλου-μαθητή ενώ η γυναίκα του Ευκλείδη υπηρετεί εδώ και χρόνια στην Τράπεζα της Ελλάδος.
Ο Γιάνης επίσης έχει δημοσίως αποκαλύψει πως με τον άλλο Γιάννη έχουν φάει ψωμί κι αλάτι μαζί.
Αυτές οι σχέσεις μας θυμίζουν πόσο μικρός είναι ο κόσμος για τις Ελίτ. Μας θυμίζει τον ΓΑΠ και τον συμμαθητή του και συγκάτοικο του Αντώνη Σαμαρά.
Τρίγωνα και τετράγωνα, μια ευκλείδεια τσακαλώτεια  γεωμετρία των παρεών όχι άμεσα αναγνωρίσιμη για τους αγεωμέτρητους της πολιτικής ανάγνωσης.  
Ενθυμούμενοι το σύμπαν του ΓΑΠ, αναπόφευκτο το να αναφέρουμε πως δεν είναι η πρώτη φορά που ο Γιάνης λειτουργεί ως αντηλιακό υψηλού βαθμού προστασίας για την υπερέκθεση των πολιτικών και των δράσεων τους στο έντονο φως της δημοσιότητας: Με την περίφημη θέση του «δεν φταιν οι πολιτικοί, οι πολιτικές φταίνε» ο Γιάνης έχει λεκτικά και ονομαστικά προστατεύσει όχι μόνο τον φίλο του Γιώργο Παπανδρέου αλλά και τον Παπακωνσταντίνου. Δεν έχουμε θέμα με τα αντιηλιακά. Αλλά όταν αυτά αφορούν την προστασία από τον ήλιο της δικαιοσύνης τον νοητό, τότε αυτά ακριβέστερο θα ήταν να περιγράφονται ως αντιλαϊκά.
Συνεπής με όλα τα προηγούμενα ήταν και  η θέση του Γιάνη για την Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του Χρέους καθώς δημοσίως έκρινε τη σύσταση της όχι μόνο άσκοπη αλλά και παραπλανητική.
Το ελληνικό χρέος έχει αλλάξει τόσες φορές χέρια που θα ήταν μάταιο πλέον να ελεγχθεί, ισχυρίστηκε δημοσίως ο Βαρουφάκης, λες και ο κύριος σκοπός της επιτροπής ήταν να ιχνηλατήσει τη διαδρομή του χρέους και όχι να ξεκαθαρίσει ποιο κομμάτι του προϋπολογισμού πήγαινε παράνομα στις τσέπες κυβερνητικών αξιωματούχων και ιδιωτών και ποιο ποσοστό των δανείων κάλυπτε αυτού του είδους τις μαύρες τρύπες.  
Η θέση γενικά του Γιάνη σε αυτά τα επίδικα ήταν ουσιαστικά μια θέση πολύ δημοφιλής για τους Έλληνες πολιτικούς: Περασμένα ξεχασμένα, μην γινόμαστε αρχαιολόγοι, ας κοιτάξουμε μπροστά. Ας αλλάξουμε τις πολιτικές στον κόσμο.
Για να αλλάξουν οι πολιτικές στον κόσμο, συστρατεύτηκαν  εθελοντικά μαζί με το Γιάνη μεγάλα ονόματα του παγκόσμιου οικονομικού παιχνιδιού, ενώ ο Γιάνης φρόντισε να στρατολογήσει επ’ αμοιβή ακόμη περισσότερα.
Αρκετοί από αυτούς όπως οι Γκάλμπρεηθ, Σακς και Παναρίτη υπήρχαν και στο περιβάλλον του ΓΑΠ.
Ο Πιγκάς της Lazard είχε εμπλοκή στα ελληνικά πράγματα με το ρόλο του στο PSI ενώ οι Σορός Σαμπαγιατί και Γκλεν Κιμ ήταν σχετικά καινούριοι στο ελληνικό παιχνίδι.
Κανένας από αυτούς δεν έχει σκοτώσει τη μάνα του αλλά από όλους αυτούς μόνο ο Γκάλμπρεϊθ δεν έχει σκοτώσει μάνες και κόρες χιλιάδων άλλων:
Η Παναρίτη ήταν η μαθητευόμενη μάγισσα της Παγκόσμιας Τράπεζας που συμβούλευε τον πρόεδρο του Περού Αλμπέρτο Φουτζιμόρι καθώς αυτός διέπραττε στο όνομα της μεταρρύθμισης τα πολλαπλά εγκλήματα εναντίον του λαού του Περού ενώ ο Σακς, «κεϋνσιανός» κι αυτός, πήρε τη σκυτάλη από το εργαλείο του αμερικάνικου οικονομικού ιμπεριαλισμού Μίλτον Φρίντμαν για τη ρευστοποίηση του πρώην ανατολικού μπλοκ. 
Τρέμουν τα κόκκαλο του Τζον Μέυναρντ Κέυνς με αυτούς τους νεοκευνσιανούς όσο τρέμουν τα κόκκαλα του Μαρξ με τους μεταμοντέρνους κομμουνιστές.
Αλλά ας επιστρέψουμε στην A Team του κεϋνσιανού Βαρουφάκη:
Ο Σαμπαγιάτι δούλεψε στην Goldman Sachs, την εταιρία που έχει διαβρώσει βαθύτατα το πολιτικό προσωπικό του Δυτικού κόσμου, που συνεχίζει να κερδοσκοπεί εις βάρος των πολιτών παρά τον ρόλο της στην παγκόσμια οικονομική κρίση του 2007-2008, τη Goldman Sachs που μέσω των Swap της κατάφερε η κυβέρνηση Σημίτη να μαγειρέψει τα ελληνικά στατιστικά και να βάλει τη χώρα στην Ευρωζώνη, με το αζημίωτο βέβαια για την Goldman Sachs που θα την πληρώνουμε για πολλά χρόνια ακόμη για τις ανεκτίμητες υπηρεσίες που μας προσέφερε.
Ο Ιρανός Σαμπαγιάτι έκανε καριέρα και στη Lehman Brothers, την εταιρία της οποίας οι κερδοσκοπικές πρακτικές οδήγησαν στην κατάρρευσή της που πυροδότησε την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2007-2008 και που οδήγησε στη διάσωση των αδερφών της εταιριών που ασκούσαν τις ίδιες κερδοσκοπικές πρακτικές με τα λεφτά των αμερικανών φορολογούμενων.
Στελεχάρα της Lehman Brothers υπήρξε και ο κορεάτης Γκλεν Κιμ. Στην περίπτωση του Κιμ θα σταθούμε λίγο περισσότερο καθώς τον κληρονόμησε και ο Ευκλείδης Τσακαλώτος για να τον χρησιμοποιήσει για την άρση των capital controls. To μάρμαρο φυσικά για όλα αυτά συνεχίζουμε να το πληρώνουμε εμείς.
Αφού λοιπόν τα τσακάλια της Lehman και όχι μόνο, οδήγησαν τον πλανήτη σε παγκόσμια οικονομική κρίση, συμβουλεύουν τον οικονομολόγο υπουργό οικονομικών μιας κυβέρνησης οικονομολόγων για το πώς να σώσει την Ελλάδα.
O Βαρουφάκης δημιούργησε μια all star team θρύλων του παρελθόντος.
Ο Kim μάλιστα ήταν πιο all around παίχτης καθώς έχει δουλέψει και για ομοσπονδιακή υπηρεσία της Γερμανίας ενώ έχει βρεθεί και στον ESMS.
Αυτή την ομάδα οικονομικών δολοφόνων, καζινοκαπιταλιστών και εφαρμοστών του δόγματος του σοκ που χουν γαμήσει χώρες και πληθυσμούς αντέταξε ο Βαρουφάκης απέναντι στα γερμανικά Πάντζερ.
Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί πως δεν είναι κακό να χρησιμοποιείς τα μέσα του αντιπάλου σου.
Το θέμα είναι το ποιος χρησιμοποιεί ποιον.
Οι Τσίπρας/Βαρουφάκης προσπάθησαν να αντιπαραθέσουν στους Γερμανούς την ψευδαίσθηση ότι είχαν μαζί τους ένα κομμάτι του αμερικάνικου παράγοντα και των αγορών ώστε οι Γερμανοί να κάνουν παραχωρήσεις και να επιτρέψουν ένα μαλακό μνημόνιο που ήταν εξ αρχής ο στόχος της κυβέρνησης.
Η κυβέρνηση λογάριασε χωρίς τον ξενοδόχο: Όπως ήταν απολύτως αναμενόμενο, οι Γερμανοί δεν τσίμπησαν. Δε θα ήταν δυνατό να τσιμπήσουν. Οι Γερμανοί, όντας σκληροί ρεαλιστές δε θα μπορούσαν να εξαπατηθούν. Οι Γερμανοί γνώριζαν πολύ καλά πως οι Αμερικάνοι δεν θα άφηναν την κόντρα για την ηγεμονία και τη μορφή της ΕΕ, την οποία ήμουν από τους πρώτους που ανέδειξα, να πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.
Όσο σημαντική κι αν είναι η Ελλάδα για τις ΗΠΑ γεωπολιτικά –και όντως είναι- η Γερμανία, η πρώην υποτακτική της, είναι κατά πολύ σημαντικότερη και με τίποτε δε θα ήθελαν οι ΗΠΑ να την εξωθήσουν στο να αυτονομηθεί ακόμη περισσότερο.
Ήταν πολύ εύκολο λοιπόν για αυτόν τον λόγο αλλά και για άλλους που έχουμε περιγράψει κατά το παρελθόν, οι Γερμανοί να δουν την μπλόφα.
Και αυτό έκαναν. Την άφησαν μάλιστα να επιστρέψει ως μπούμερανγκ στην ελληνική πλευρά, ενισχυμένη από όλους τους εκβιασμούς που μπορούσαν να ασκήσουν ως οι ηγεμόνες της Ευρώπης που εδώ και καιρό είναι.
Σε όλη αυτή την καταστροφή μεγάλο ρόλο έπαιξε και η μεγαλομανία του Δραγασάκη του οποίου το end game ήθελε τη «Νέα Αριστερά» να αντικαθιστά το φθαρμένο και διεφθαρμένο σοσιαλδημοκρατικό πόλο εξουσίας, το ΣΥΡΙΖΑ να αποκτά ευρύτερο ρόλο στα πολιτικά πράγματα της Ευρώπης ως μπροστάρης νέων συσχετισμών και ως εκ τούτο να γίνει εφικτό να περάσουν νέα ηπιότερα μείγματα πολιτικής που θα επέτρεπαν την πολιτική μακροημέρευση των νέων αριστερών κομμάτων στις χώρες τους.
Τόσο ο Τσίπρας όσο και ο Δραγασάκης θέλαν δηλαδή όχι ουσιαστική αλλαγή αλλά αντικατάσταση φθαρμένων τμημάτων του ευρωπαϊκού συστήματος εξουσίας, ρεκτιφιέ.
Σε αυτό το ρεκτιφιέ οι Γερμανοί δεν είχαν κανένα πρόβλημα. Δεν ήθελαν όμως να αμφισβητηθεί ο κινητήρας της νέας Ευρωπαϊκής μηχανής, το δόγμα της δημοσιονομικής σταθερότητας.
Δεν έχουν πρόβλημα να δεχτούν το ΣΥΡΙΖΑ ή τους Podemos, αρκεί αυτοί να μην έχουν αξιώσεις ισοτιμίας, αρκεί αυτοί να είναι υποτακτικοί.
Και αυτό οι Γερμανοί το κατάφεραν ήδη με το ΣΥΡΙΖΑ ήδη μέσα σε μερικούς μήνες.
Ο ΣΥΡΙΖΑ μαγεύτηκε τόσο από την επικοινωνιακή του δεινότητα που θεώρησε ότι θα μπορούσε να μεταφέρει τις θεαμαπάτες του και στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή κρατώντας δύο καρπούζια στην ίδια μασχάλη.
Νόμιζε ότι μπορούσε να φτιάξει ομελέτα χωρίς να σπάσει αυγά και μάλιστα με υλικά που σκόπιμα επέλεξε από το παλιό σάπιο πολιτικό δυναμικό στην προσπάθεια του να αποδείξει σε όλο τον πλανήτη πόσο ακίνδυνος και μη ριζοσπάστης είναι…
Τώρα θα πρέπει να αρκεστεί με όποιο κόκκαλο του πετάνε οι Γερμανοί σαν καλό σκυλί που είναι.
Οι ευθύνες της αριστερής και της ευρύτερης πρώην αντιμνημονιακής δημοσιογραφίας είναι για μια ακόμη φορά τεράστιες.
Για χάριν του οράματος μας τυφλώσαν στη συγκάλυψη. Καμιά από τις παραπάνω πληροφορίες τις εντελώς διαθέσιμες δεν πήρε την έκταση που έπρεπε στα αντιμνημονιακά μήντια. Στα ψιλά πέρασε και η υπόθεση φοροδιαφυγής ύψους 1,9 μυρίων του τωρινού αντιπροέδρου της Βουλής ΠΑΣΟΚογενή Αλέξη Μητρόπουλου. Ανασύρθηκε συμπτωματικά (;) αμέσως μετά το Παρών του στην ψήφιση του Μνημονίου Τσίπρα. Για μήνες δε βοούσαν «δε θέλουμε ΠΑΣΟΚΟ «φοροφυγά» για  βουλευτή στο ΣΥΡΙΖΑ, πόσο μάλλον για αντιπρόεδρο της βουλής»  παρότι η προσφυγή του για την υπόθεση του απορρίφτηκε από το διοικητικό εφετείο Αθηνών ήδη από το Φεβρουάριο του 2014.
Ας γίνουν τώρα οι δημοσιογράφοι της αριστεράς πληρωμένοι δολοφόνοι του συστήματος για μια ακόμη φορά, να δολοφονούν όποιον μπαίνει στο μάτι των αποικειοκρατών και μάλιστα υπό το γενικό πρόσταγμα του αρχιστράτηγου του αυριανισμού Γιώργου Κουρή.
Άξιοι της μοίρας τους.
Εμείς πάλι δεν αξίζουμε την μοίρα που μας επιφυλάσσουν.
Μένει να το αποδείξουμε. Έμπρακτα.


Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogpsot.com, 17/08/2015
Read More »

Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2015

Η κατάντια της πρώην "αντιμνημονιακής" δημοσιογραφίας

Κατά το παρελθόν έχουμε ασχοληθεί με το ποιόν των συστημικών δημοσιογράφων, αρθρογράφων και συγγραφέων. Αν ψάξετε στο blog, όλο και κάτι θα βρείτε για τον Πάσχο, το Θέμο, το Μάκη, τη Σώτη, τη Λένα Διβάνη, τον Πέτρο Τσατσόπουλου, τον Θανάση Χειμώνα, το Χωμενίδη, όλες αυτές τις καλοπληρωμένες οδαλίσκες που στην πλειοψηφία τους κατέλαβαν τον πνευματικό κόσμο με αριστερά διαβατήρια στην κωλοτσέπη τους.
Η μετάλλαξη των Συριζανέλ σε μνημονιακό κόμμα μας επιβάλλει να ασχοληθούμε και με μικρότερα σαρκοβόρα ψάρια της δημοσιογραφίας, μεταμφιεσμένα μέχρι και πρόσφατα υπό αντιμνημονιακό μανδύα.  
Με την αναμενόμενη ψήφιση του Τρίτου και μακρύτερου μνημονίου με την πανηγυρική μα εσωκομματικά Πύρρειο κοινοβουλευτική πλειοψηφία των 222 βουλευτών, ενός μνημονίου κοινωνικού αρμαγγεδώνα, πλήρους εκχώρησης της εθνικής κυριαρχίας και του δημοσίου πλούτου της χώρας, ενός μνημονίου που συσσωμάτωσε όλα εκείνα τα προκλητικά μέτρα για το καθένα από τα οποία πέφταν κορμιά υπό τις προηγούμενες κυβερνήσεις, ενός μνημονίου προκατασκευασμένου και ετοιμοπαράδοτου, η αριστερά δεν έχει κανένα ηθικό πλεονέκτημα.
Η αλήθεια είναι πως αυτό το είχε χάσει πολύ πριν την ψήφιση του μνημονίου 3 και σε αυτό, σημαντικό ρόλο έπαιξε η ελληνική δημοσιογραφία, η τέταρτη εξουσία που έχει ανέλθει πολύ περισσότερο στην εξουσιαστική ιεραρχία από όσο υποδηλώνει ο αριθμητικός της χαρακτηρισμός.
Στην πραγματικότητα η δημοσιογραφία στην Ελλάδα είναι η Τρίτη εξουσία που παίρνει εντολές από την πρώτη εξουσία, κάποτε την Αμερική και τώρα τη Γερμανία σε αγαστή εξουσία με τη δεύτερη εξουσία που είναι οι Έλληνες ολιγάρχες.
Στη τέταρτη θέση της πυραμίδας βρίσκονται οι ισχυρότερες των συντεχνιών και των συνδικάτων, με τις πολιτικές και κομματικές συντεχνίες να έχουν δεσπόζουσα θέση ανάμεσά τους.
Στη διαπάλη για την εξουσία δεν υπάρχει ηθική.
Την έλλειψη ηθικής της κυβερνώσας φατρίας μαρτυρούσε η προσέγγιση της από την ιδρυτή του αυριανισμού, την Νάντια Κομμανέντσι του κιτρινισμού, το αρχέτυπο των Μάκη και Θέμου, τον Πρώτο διδάξαντα, τον Γιώργο Κουρή.
Με την εφημερίδα του Κόντρα ο Κουρής επανεφηύρε για μια ακόμη φορά τον εαυτό του και το ρόλο του.
Ο Αντιμνημονιακός Κουρής πόνταρε στο σωστό άλογο παρουσιάζοντας το ΣΥΡΙΖΑ ως κάτι το νέο που θα πολεμούσε τόσο τον γερμανικό ιμπεριαλισμό όσο και το σάπιο πολιτικό σύστημα το οποίου ο ίδιος ο Κουρής υπήρξε συναρχιτέκτονας.
Με τους Συριζανέλ να γίνονται σκληρά μνημονιακοί, ο Κουρής επιστρέφει στα παλιά του κόλπα της δολοφονίας προσωπικότητας για να μπορέσει να δημιουργήσει χρήσιμους αντιπερισπασμούς σε μια κυβέρνηση που έχει χάσει οποιαδήποτε νομιμοποίηση νωρίτερα από οποιαδήποτε άλλη.
Την τιμητική της έχει αυτή τη φορά η μαχητική Ζωή Κωνσταντοπούλου που φιγούραρε την Πέμπτη 13/08/2015 στο πρωτοσέλιδο της Κόντρα ως υστέρω αγάμητη κατίνα εκτός ελέγχου:

«Πατέρα και μάνα δεν έχει να την πάνε για εξετάσεις μετά το χθεσινό της παραλήρημα στη Βουλή;
Ο άντρας της δεν μπορεί να μαζέψει τη Ζωή;» μας ενημερώνει η Κόντρα.

Ο παλιός καλός Κουρής είναι εδώ, στην υπηρεσία των Συριζανέλ. Αλλά θα επανέλθουμε στο τι σημαίνει αυτό για την κυβέρνηση.

Την επομένη, ο Κουρής κάνει πάλι εξώφυλλο τη Ζωή. Αυτή τη φορά δεν θα καταφύγει σε τζιχαντίστικου τύπου φαλλοκρατισμούς. Τώρα την Ψυχιατρικοποιεί:

"Γελάει όλος ο κόσμος με τα καραγκιοζιλίκια της. 
ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΨΥΧΙΑΤΡΟ Η ΖΩΗ ΛΕΕΙ Ο ΦΛΑΜΠΟΥΡΑΡΗΣ.
Ξυπνάτε όλοι εσείς με τις μεγάλες θέσεις στον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν βλέπετε ότι κάποιοι πάνε να σας διαλύσουν για να διαλύσουν στη συνέχεια και τη χώρα"

Οι spin doctors που μας έχουν αποτρελάνει βγάλαν διάγνωση...

Ελάσσων εταίρος στις απόπειρες κατά της Ζωής, είναι και το πολύ μικρότερο ηλεκτρονικό περιοδικό Periodista των πασοκογενών και συνομήλικων του Τσίπρα Καπνίση/Μπεκιάρη.
Με οδηγό τον οπορτουνισμό και ποντάροντας στο σωστό άλογο, οι Καπνίσης/Μπεκιάρης παρουσίασαν ένα καλοστημένο σοβαροφανές τσιπρόφιλο ηλεκτρονικό περιοδικό το οποίο θα τους έδινε τη δυνατότητα να εξαπολύουν αυριανιστικές επιθέσεις όποτε κάτι τέτοιο κρινόταν σκόπιμο.
Χαρακτηριστικά, αναπαράγουμε μερικώς εντελώς κίτρινο δημοσίευμα της 5ης Αυγούστου σε σχέση με τη Ζωή:

«Η πληροφορία μας έρχεται από εξαιρετικά πληροφορημένη πηγή. 
Πασίγνωστος επιχειρηματίας, ο οποίος δείχνει ξεχωριστό ενδιαφέρον για την πολιτική καριέρα της Ζωής Κωνσταντοπούλου, παρήγγειλε τις προάλλες δημοσκόπηση προκειμένου να καταγράψει τι θα συνέβαινε σε περίπτωση που η Πρόεδρος της Βουλής κατέβαινε σε εκλογές ως επικεφαλής πολιτικού φορέα. 
Τα αποτελέσματα ήταν αποκαρδιωτικά. Σύμφωνα με την πηγή μας, ένα "κόμμα της Ζωής" θα κατέγραφε ποσοστό της τάξης του 1% στην έρευνα που διενεργήθηκε για λογαριασμό του επιχειρηματία.
Αυτό εξηγεί και την αμυντική στάση της Προέδρου της Βουλής, η οποία πασχίζει, παρά την σφοδρή αντιπολίτευση που ασκεί στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, να παραμείνει όχι μόνο στη θέση της, αλλά και στον ΣΥΡΙΖΑ. Γνωρίζει εξάλλου η Ζωή, ότι εκτός ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πολύ μεγάλες πιθανότητες... σταδιοδρομίας, παρά το γεγονός ότι το οικογενειακό background είναι ισχυρό. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου, ότι με επιστολή της παρακάλεσε τον πρωθυπουργό να την... προστατέψει από τις κυβερνητικές φωνές που της ασκούν κριτική. 
Επίσης, πρέπει να σημειωθεί ότι, όπως έχουν δείξει εξάλλου όλες οι δημοσκοπήσεις που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, η δημοφιλία της Ζωής Κωνσταντοπούλου κινείται σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα, γεγονός το οποίο αναμφίβολα την έχει προβληματίσει. 
Από εκεί και πέρα εξαιρετικό ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι για την πιθανότητα δημιουργίας πολιτικού φορέα από την πλευρά της Ζωής Κωνσταντοπούλου, έχουν γράψει - και μάλιστα με θετικό τρόπο - διάφορα έντυπα τα οποία πρόσκεινται πολιτικά στην Χρυσή Αυγή. 
Σε κάθε περίπτωση, όπως μας λένε οι πέριξ του περιβάλλοντος της Προέδρου της Βουλής, "Η Ζωή δείχνει να έχει καταλάβει ότι όποιος βρίσκεται έξω από το μαντρί κινδυνεύει να τον φάει ο λύκος. Για αυτόν τον λόγο λειτουργεί σπασμωδικά. Θέλει να αντιπολιτεύεται τον Τσίπρα, φοβάται, όμως, και μήπως βρεθεί εκτός ΣΥΡΙΖΑ»

Ανώνυμες, εξαιρετικά πληροφορημένες πηγές, ανώνυμοι πασίγνωστοι επιχειρηματίες, ανώνυμοι πέριξ του περιβάλλοντος της Προέδρου της Βουλής και ολίγη από θεωρία των δύο άκρων, ορίστε, το κυβερνητικό Periodista δεν έχει πολλά να ζηλέψει από τον Κουρή.

Αλλά το Κουριστάν δεν έχει δώσει σπόρους μόνο στην αριστερά.

Οι δημοσιογράφοι Τομ Παπατόλης και Αλεξάνδρα Τράγκα ήταν εξαιρετικά ενεργοί κατά κινηματική φάση του αντιμνημονιακού αγώνα.
Βρεθήκαν στις πλατείες, βρεθήκαν και στην Σπίθα, όπου ο Τομ Παπατόλης ανάπτυξε ιδιαίτερες σχέσεις με τον Μίκη Θεοδωράκη. Τίποτε το μεμπτό σε αυτό.
Μεμπτό υπήρξε το ότι ο χαρισματικός Τομ, όντως προγραμματιστής, στρεβλώς τεχνοκρατικά διέσπειρε στους κύκλους της ΣΠΙΘΑΣ πως υπήρχαν επιχειρηματίες πέριξ του Μίκη έτοιμοι και ικανοί να οδηγήσουν σε κατάρρευση το τραπεζικό σύστημα στην Ελλάδα σηματοδοτώντας έτσι την ανατροπή του συστήματος εξουσίας, μια ακόμη παραπλανητική παραμυθία που άκουσε ο αντιμνημονιακός  χώρος.
Αργότερα, Τομ και Τράγκα θα βρεθούν στο Kontra Channel που ίδρυσε ο Γιώργος Κουρής να κάνουν για μικρό διάστημα την δική τους τηλεοπτική «Επανάσταση».
Ο Τομ είδε και απόειδε και μετανάστευσε.
Η Αλεξάνδρα, συμπαρουσιάστρια του Τέρενς Κουικ στην εκπομπή του Kontra «bloggarontas με τον Τέρενς» ανέλαβε εκπρόσωπος διαδικτυακού τύπου του γραφείου του Τερενς για να γίνει μετά σύμβουλος του αποστάτη βουλευτή των ΑΝΕΛ απόστρατου Νταβρή.
Ο αντιμνημονιακός χώρος υπήρξε φοβερή πλατφόρμα για νέους οπορτουνισμούς και νέους οπορτουνιστές.

Χαρακτηριστική είναι και η περίπτωση του εκδότη της «αντιμνημονιακής» εφημερίδας με τους εντυπωσιακούς και συνήθως ανακριβείς τίτλους, «το Χωνί», Γιώργου Χριστοφορίδη.
Ο Χριστοφορίδης, αφού χρησιμοποίησε αρχικά το Δημήτρη Καζάκη και το ΕΠΑΜ, προσδέθηκε στο άρμα του Πάνου Καμμένου και των ΑΝΕΛ για να κατέβει υποψήφιος βουλευτής στον Πειραιά μαζί τους.
Ο Χριστοφορίδης υπήρξε υπάλληλος των Γιαννακόπουλων ενώ θήτευσε στη μεγάλη σχολή του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου μαζί με τον συνεργάτη του και ιδρυτή του «Τρωκτικού» Σωκράτη Γκιόλια, η δολοφονία του οποίου παραμένει όχι μόνο αδιευκρίνιστη αλλά και σκανδαλωδώς αδιερεύνητη, κυρίως γιατί φαίνεται να σχετίζεται με την κόντρα Μάκη Θέμου, τις μαύρες σακούλες με τα εκατομμύρια για τις οποίες ο δεύτερος σκανδαλωδώς απαλλάχτηκε με βούλευμα παρότι η υπόθεση σχετιζόταν με ροζ εκβιασμούς κατά του πρώην πρωθυπουργού Κωστάκη Καραμανλή και που οδήγησαν σε απόπειρα αυτοκτονίας του συνεργάτη του Ζαχόπουλου.
Ας πάρουμε λοιπόν μια γεύση το πώς ταυτίζει το αντιμνημονιακό λαϊκό αίσθημα με την συγκυβέρνηση Συριζανέλ ο Χριστοφορίδης μέσα από δημοσίευμα που ακολούθησε την προκήρυξη του δημοψηφίσματος:

«Άκου, ξεφτίλα... τόσες μέρες, βδομάδες, μήνες σε ακούω να μου λες ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν διαπραγματεύεται, αλλά προσποιείται. ΤΩΡΑ, που τους έτριψε τα τελεσίγραφα στα μούτρα, ΤΙ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ;
Άκου, ξεφτίλα...μου έλεγες ότι ο Τσίπρας θα υπογράψει «μνημονιάρα», μπροστά στην οποία το mail Χαρδούβελη μοιάζει -λέει.- παιδική χαρά. ΤΩΡΑ, που ο Τσίπρας λέει «εγώ δεν βάζω την υπογραφή μου στην ταφόπλακα του ελληνικού λαού»,ΤΙ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ;
Άκου, ξεφτίλα...μου έλεγες πως ο Τσίπρας είναι ίδιος με τον Σαμαρά.ΤΩΡΑ, που αντί για «ουδείς αναμάρτητος» είπε «στον αυταρχισμό και στη σκληρή λιτότητα απαντάμε με δημοκρατία, ψυχραιμία, αποφασιστικότητα»,ΤΙ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ;
Άκου, ξεφτίλα...μου λες ΤΩΡΑ ότι δεν πρέπει να μιλήσει ο ελληνικός λαός, δεν είναι η ώρα, είναι επικίνδυνο, δεν πρέπει να γίνει έτσι, υπάρχουν άλλες διαδικασίες, θα μας μουτρώσουν οι Ευρωπαίοι.ΠΩΣ ΤΟΛΜΑΣ ΚΑΙ ΜΟΥ ΛΕΣ ότι δημοψήφισμα θα γίνεται ΜΟΝΟ όποτε σε βολεύει εσένα… ;
…Άκου μνημονιακό παπαγαλάκι, της υποτέλειας, των μνημονίων, του Σόιμπλε, του Σαμαρά...
...έχεις αυτο-ξεφτιλιστεί τόσο πολύ, που ξεμπρόστιασες ο ίδιος τον εαυτό σου.
...η ξεφτίλα σου μυρίζει, βρομάει από χιλιόμετρα μακριά…
Τώρα, μιλάμε εμείς»

Από τα παραπάνω θα κρατήσουμε το «…Άκου μνημονιακό παπαγαλάκι, της υποτέλειας, των μνημονίων, του Σόιμπλε...
...έχεις αυτο-ξεφτιλιστεί τόσο πολύ, που ξεμπρόστιασες ο ίδιος τον εαυτό σου.
...η ξεφτίλα σου μυρίζει, βρομάει από χιλιόμετρα μακριά…»
Μετά την κυβερνητική απαξίωση του ΟΧΙ και την ψήφιση του χειρότερου μνημονίου είναι κάπως ταιριαστό, δε βρίσκετε;

Για να πάμε πιο αριστερά, ένας άλλος που θήτευσε στη σχολή Μάκη αλλά επιχείρησε να διαχωριστεί πλήρως είναι ο Αλέξης Μαρκέλλος.
Ο Μαρκέλλος μέσα από την προσωπική του σελίδα, έστησε μια αγωνιώδη αφήγηση των δήθεν διαπραγματεύσεων, ένα πραγματικό θρίλερ όπου ο Διγενής Τσίπρας πάλευε στα μαρμαρένια (σ)αλώνια.
Η ήττα του, θα πρέπει να γίνει σεβαστή από το λαό με συμμόρφωση στην καθυπόταξη του.
Στην αφήγηση του δικού μας, του καλού παιδιού που προσπάθησε τουλάχιστον αλλά νικήθηκε από την ανωτέρα βία συμβάλλουν αρθρογραφικά και οι συμπαθείς Κατερίνα Ακριβοπούλου και Λάκης Λαζόπουλου στο site του Αλ Τσαντίρι. Για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα προχωρούν μάλιστα ένα βήμα παραπέρα επιχειρηματολογώντας πως στην ήττα του νεαρότερου πρωθυπουργού συνέβαλλαν και η αμφιθυμία του λαού ο οποίος είναι διπολικός και δεν ξέρει τι θέλει, παρότι είναι από τις ελάχιστες φορές που ο λαός διαδήλωσε υπέρ μιας κυβέρνησης και φάνηκε γενναίος βροντοφωνάζοντας όχι με τις τράπεζες κλειστές και μια παγκόσμια επιχείρηση μαύρης προπαγάνδας να μαίνεται.
Δεν είναι διπολικός πλέον αυτός ο λαός. Αντίθετα, σχιζοφρενής ή βαλτός είναι αυτός που ισχυρίζεται πως κυβέρνηση που έφερε τέτοιο μνημόνιο με τέτοιο τρόπο είναι δημοκρατική, αριστερή ή πατριωτική.
Εκτός κι αν είσαι κομματικό όργανο του ΣΥΡΙΖΑ όπως η Αυγή οπότε ο κυβερνητισμός σου δεν είναι απλά αναμενόμενος αλλά επιβεβλημένος.
Κυρίως όταν στελεχώνεις την κυβέρνηση με πρώην αριχσυντάκτες σου όπως ο νέος Παγκαλίσκος Νίκος Φίλης που περιέγραφε το τρίτο μνημόνιο ως μια μικρή ανεπαίσθητη αύξηση της τιμής στα … μακαρόνια. Το μνημόνιο είναι ευτυχία κύριε Φίλη, για όλους πλην των μακαρονάδων.

Πολλοί αν και όχι όλοι οι αρθρογράφοι της Εφημερίδας των Συντακτών προσπάθησαν επίσης να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα συγκαλύπτοντας ουσιαστικά την καταστροφική πορεία της συγκυβέρνησης.

Την πάπια έκανε και το Hot Doc του συμβόλου της μαχητικής δημοσιογραφίας Κώστα Βαξεβάνη.
Από πότε η μαχόμενη δημοσιογραφία κρατά δύο μέτρα και δύο σταθμά και λειτουργεί παραταξιακά και με κίνητρα προσωπικής φιλίας;

Αξιοπρεπέστατη και αντικειμενική στάση κράτησε το Press Project, ατομικά ο κος Δελαστίκ και το Unfollow.

Στο Unfollow όμως θα μπορούσε κάποιος κακοπροαίρετος να προσάψει παραταξιακά κίνητρα καθώς ο Άρης Χατζηστεφάνου και άλλοι συντάκτες του βρίσκονται πολύ πιο κοντά στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ από ότι ποτέ υπήρξαν στο ΣΥΡΙΖΑ.
Δυστυχώς, ακόμη και στο χώρο της εξωκοινοβουλευτικής δημοσιογραφίας βλέπουμε ενίοτε να επικρατούν λογικές παρεϊστικες, παραταξιακές και ομερτά και συγκάλυψη της κλίκας. Δεν είναι κανόνας αλλά ενίοτε συμβαίνει.
Σε τι αναφερόμαστε;
Τον Ιούλιο του 2013, ο πρώην αντιεξουσιαστής και νυν ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ακαδημαϊκός και μετέπειτα μέλος για λόγους που με ξεπερνάν της απαξιωμένης πλέον Επιτροπής Αλήθειας Σπύρος Μαρκέτος συλλαμβάνεται μαζί με σύντροφο του στο αεροδρόμιο Μακεδονία.
Δικαίως: Οι δυο τους συνόδευαν μια 16χρονη Σομαλή με κλεμμένο ολλανδικό διαβατήριο στην απόπειρά της να επιβιβαστεί σε πτήση για Ιταλία.
Ασχέτως από το αν τα κίνητρά τους ήταν ηρωικά ή υστερόβουλα, η κατοχή κλεμμένου διαβατηρίου από την ανήλικη εγείρει σοβαρά ερωτηματικά για τη διαδρομή αυτού του διαβατηρίου καθώς και για το βαθμό της γνώσης που έφεραν για αυτή οι δύο τους.
Οποιοσδήποτε άλλος θα είχε χοντρά προβλήματα με το νόμο.
Σχεδόν σύσσωμος όμως ο πολιτικός κόσμος και τύπος της αριστεράς μαζί με μεγάλο κομμάτι του ακαδημαίκού κόσμου, έσπευσε να προστατεύσει τον Μαρκέτο από τις συνέπειες του νόμου και μάλιστα προληπτικά, προτού καν βγάλει ανακοίνωση η ΕΛΑΣ, μιλώντας για προβακάτσιες και σκευωρίες εκ μέρους της ΕΛΑΣ και εις βάρους του Μαρκέτου.
Δεν θα δειχναν κανένα τέτοιο ζήλο για κουλουρτζή από την Νέα Τρίγλια.

Η επιλεκτική προστασία είναι χαρακτηριστική και της Αριστεράς.

Στις 11 Αυγούστου του 2015, ο Τσαβέντ Ασλάμ, μάλλον ισόβιος πρόεδρος της πακιστανικής κοινότητας συλλαμβάνεται μαζί με τέσσερις ομοεθνείς του από «άνδρες» της ομάδας ΔΙΑΣ.
Σχεδόν σύσσωμος ο αριστερός τύπος περιγράφει τη σύλληψή του ως ρατσιστική. Δεν είναι αυτός ο χαρακτηρισμός που θα αμφισβητήσουμε.
Αλλά το γεγονός ότι εύκολα έχει ξεχαστεί ότι για τον κολλητό του ΚΕΕΡΦΑ και της Ανταρσύα Τσαβέντ Ασλάμ έχει εκδοθεί ένταλμα σύλληψης από την Ιντερπόλ για σωματεμπορία.
Παρότι η αριστερά επέμενε στην αφήγηση ότι και αυτό ήταν σκευωρία των αμερικανών για να καταστρέψουν κάποιον που κατήγγειλε τις πολύ πραγματικές απαγωγές πακιστανών από τη CIA επί εποχής Βουλγαράκη, οι λεπτομερέστατες περιγραφές από πακιστανικές εφημερίδες του «δικτύου Ασλάμ» καθώς και εμπιστευτική συνομιλία μου με Πακιστανό αξιωματούχο (απολογούμαι για το ότι επικαλούμαι πηγή ανώνυμα) που μου περιέγραψε πως πακιστανός πρέσβης στην Αθήνα απομακρύνθηκε εξαιτίας του θέματος Ασλάμ, δεν κάνουν τη θεωρία της σκευωρίας και τόσο πιστευτή.

Αλλά ας ανατρέξουμε στο παρελθόν για την εμπλοκή αριστερών μέσων και δημοσιογράφων με την πολιτική ή οικονομική εξουσία κάτι που αν θέλαμε να περιγράψουμε σε μερικές μόνο λέξεις θα επικαλούμασταν την αμίμητη ατάκα της πρώην ΓΓ του ΚΚΕ Αλέκας Παπαρήγα για την πώληση του κομματικού ραδιοσταθμού του ΚΚΕ 902 σε ιδιώτες: Τι να κάνουμε, σε καπιταλιστικό περιβάλλον ζούμε!

Ας αντλήσουμε λοιπόν κι άλλα στιγμιότυπα από την επίδραση που έχει αυτό το καπιταληστικό περιβάλλον στον αριστερό τύπο.

Όλοι θυμόμαστε τον συμπαθή κο Κούλογλου να κάνει πλάτες στον ΓΑΠ με την προεκλογική του συνέντευξη λίγο πριν την ολέθρια άνοδο του στην εξουσία όπου μας διαβεβαίωνε πως δεν θα αφήσει το ΔΝΤ να έρθει στη χώρα όταν ήδη το είχε προσυμφωνήσει.
Αυτό που δε θυμόμαστε γιατί σχεδόν κανένας άλλος εκτός από εμένα δεν το περιέγραψε είναι το πώς ο Κούλογλου χρησιμοποίησε εκπομπή του σημαντικού «Ρεπορτάζ Δίχως Σύνορα» σαν μηχανισμό της προεκλογικής εκστρατείας του τότε βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Νάσου Αλευρά.
Αλλά αυτό είναι πταίσμα μπροστά σε άλλα.

Το ΑΝΤΙ πχ ήταν ένα ιστορικό περιοδικό της αριστεράς που έδωσε μεγάλες μάχες κατά του ΓΑΠ και της Μαργαρίτας πολύ πριν την πρωθυπουργία του.
Οι επακόλουθες μηνύσεις τους το εξάντλησαν οικονομικά.
Το περιοδικό κλείνει.
Συντάκτης του θα στήσει το νεοδημοκρατικό ANTINEWS, που με την αρωγή του πρώην αριστερού και δικηγόρου των Μελισσανίδιδων Φαύλου Κρανιδώτη, θα αποτελέσει ένα βασικό μοχλό για την προώθηση του αποστάτη Αντώνη Σαμαρά στην προεδρία της ΝΔ και αργότερα στην πρωθυπουργία της Ελλάδας.

Πολύ χειρότερη μοίρα θα έχει το ιστορικό αριστερό σατυρικό περιοδικό «το Ποντίκι».
Σύμφωνα με ρεπορτάζ του Κώστα Βαξεβάνη, αυτό θα αγοραστεί από τον συχνά τηλεοπτικό Αντώνη Δελατόλα για όλα για το ποσό των 1.200.000.
Λίγο αργότερα, ο Δελατόλας θα πουλήσει το ένα τρίτο του Ποντικιού σε εταιρεία συμφερόντων του πράκτορα επιρροής του Αμερικανικού Παράγοντα και υπονομευτή της ελληνικού τραπεζικού συστήματος, Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, με την μορφή αποπληρωμής από την Proton Bank του Λαυρεντιάδη, δανείου της εταιρείας του Δελατόλα.
Στην συνέχεια, ο Δελατόλας θα πάρει και παχυλότατο δάνειο από τον νεοτραπεζικό απατεώνα και εφοπλιστή Βίκτωρα Ρέστη, ο οποίος έχει ήδη αγοράσει μέσω του τότε συνεργάτη του Πάλλη το ένα τρίτο του «Πρώτου θέματος».
Το παμε ξανά: Δελατόλα για όλα.

Ένα άλλο ιστορικό περιοδικό, το Nemecis της Λιάνας Κανέλλη και του Γιώργου Μπαχά, αποδυναμώθηκε οικονομικά στις δικαστικές μάχες που έδωσε και αυτό κατά του ΓΑΠ προ της πρωθυπουργίας του και της μάνας του της Μαργαρίτας, μετά τη δημοσίευση προκλητικής επιστολής που έστειλε η Μαργαρίτα στον πολυθρύλητο γιόκα της.
Η άνοδος της ηλεκτρονικής ενημέρωσης και η μνημονιακή αποδυνάμωση της αγοραστικής ικανότητας θα οδηγήσουν το Nemecis σε διακοπή της έκδοσής του και τον εκδότη και για τρία φεγγάρια εργοδότη μου στα δικαστήρια.
Ο συλλέκτης και χορηγός τέχνης βρέθηκε αντιμέτωπος με κατηγορίες για πώληση πλαστών έργων τέχνης, πληροφορία που ελάχιστα διαδόθηκε από τα αριστερά μήντια. Είμαι βέβαιος πως αν ο συμπαθέστατος μου Μπαχάς τύχαινε να ναι δεξιός, τα αριστερά μήντια θα τον είχαν ξεσκίσει.
Αλλά έτσι είναι. Τα δικά μας παιδιά. Τα δικά τους παιδιά. Και όλοι οι υπόλοιποι που είναι τα παιδιά ενός κατώτερου θεού.

Γράφω αυτό το άρθρο με θλίψη γιατί αναφέρομαι σε ανθρώπους που κατά καιρούς συμπάθησα και εκτίμησα.
Το γράφω με πλήρη επίγνωση ότι θα με οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερο αποκλεισμό.
Αδιάφορο μου είναι.
Γιατί και τον Αλέξη Τσίπρα συμπαθούσα και εκτιμούσα.
Αλλά είναι η στιγμή που η θλίψη μετατρέπεται σε οργή όταν βλέπεις τον Πρωθυπουργό να περιγράφει χθες πως το «δίλλημα ήταν μνημόνιο με ευρώ ή μνημόνιο με δραχμή».
Αν μας το λεγες προεκλογικά αυτό προφανώς δε θα είχαμε κανένα λόγο να σε διαφοροποιήσουμε από τους προκατόχους σου.
Ούτε ή άλλως μόλις έξι μήνες μετά δεν έχουμε κανένα λόγο να σε διαφοροποιήσουμε από τους προκατόχους σου.
Κάποτε τα πυρά του δημοσιογραφικού συστήματος πέφτουν στο ΣΥΡΙΖΑ σύσσωμο.
Τώρα που ο προεδρικός ΣΥΡΙΖΑ έγινε μνημονιακότερος των μνημονιακών φέρνοντας ένα αντιμνημονιακό μνημόνιο και επιμένοντας σε ένα ανένδοτο ενδοτισμό, τα βρώμικα μνημονιακά και πρώην αντιμνημονιακά μήντια, χτυπάν από κοινού όσους από το ΣΥΡΙΖΑ επιμένουν στην αντιμνημονιακή προεκλογική ρητορική του κόμματος του, αυτήν για την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ ψηφίστηκε, αυτή την οποία ο προεδρικός ΣΥΡΙΖΑ ξεπούλησε.
Ο προεδρικός ΣΥΡΙΖΑ αποδείχτηκε μια πολυσυλλεκτική οφθαλμαπάτη, μια βαλβίδα εκτόνωσης κι ένας δούρειος ίππος μαζί.
Μένει να δούμε αν θα επαναληφθεί το ίδιο έργο με πρωταγωνιστές τους Λαφαζάνη/ Στρατούλη που έχουν δυστυχώς εκλογική βάση αρκετά golden boys του συνδικαλισμού των προνομίων.
Αυτή τη φορά πρέπει να βιαστούμε. Δεν πρέπει να δώσουμε καμιά ανοχή σε οτιδήποτε το μνημονιακό.
Μετά την απάτη του προεδρικού ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ, ευκταίο θα ήταν το κυρίαρχο λαϊκά αντιμνημονιακό αίσθημα να βρει πολιτική αντιπροσώπευση. Πραγματική. Ας τους δοκιμάσουμε και ας ξεράσουμε όσους βρεθήκαν μεταμφιεσμένοι. Γρήγορα. Όσο πιο γρήγορα γίνεται.
Αλλιώς, η μόνη άλλη λύση είναι η καταφυγή στην εμπειρία της Γαλλικής επανάστασης.
Σύντομα το σύνθημα «να καεί να καεί το Μπουρδέλο η Βουλή» θα αρχίσει να ηχεί στους δρόμους όπως παλιά.
Σίγουρα το μνημονιακό τόξο έχει φροντίσει να πάρει τα μέτρα του.
Καιρός να πάρουμε και μεις τα μέτρα του για την κηδεία του.
Και στον επικήδειο ας ακουστεί και αυτό. Από το protagon είναι δυστυχώς και δυστυχώς ήταν εξόχως προφητικό περιγράφοντας από το 2014 την ανίερη συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ Κουρή και τις συνέπειες της:

«Όλοι τον γνωρίζουν (τον Κουρή) από παλιά, δεν υπάρχουν αθώοι εδώ. Ο άνθρωπος περικλείει όλες τις συνιστώσες του κακού- κανείς δεν έχει γλυτώσει από τους βρώμικους πολέμους που κήρυττε ανάλογα με τη συγκυρία κάθε εποχής.
Το ‘89 έβριζε με χυδαίους χαρακτηρισμούς το τότε κόμμα του Παν. Λαφαζάνη και συκοφαντούσε τον ηγέτη του, τον Χαρίλαο Φλωράκη, ακόμα και ως κάτοχο κότερου. Χειρότερα έλεγε για το τότε κόμμα του Παν. Σκουρλέτη, το ΚΚΕ εσ., και τον Λεωνίδα Κύρκο, που αποκαλούσε φιλιππινέζα του Μητσοτάκη. Η αριστερά  είχε υποστεί την πιο βρώμικη και χωρίς φραγμούς επίθεση του εκδότη αυτού τα χρόνια που κατοχυρωνόταν ο όρος «Αυριανισμός».
Η ανανεωτική αριστερά, όπως θα θυμάται ο Δημ. Παπαδημούλης, είχε επίσημο πόλεμο με το φαινόμενο αυτό και είχε πρωτοστατήσει στην υπεράσπιση του Μάνου Χατζηδάκι από τις εμετικές επιθέσεις του Γ. Κουρή.
…Πιθανότατα δεν υπάρχει εκδοχή, συνιστώσα ή στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ που δεν βίωσε κάποια στιγμή τη φρίκη της επίθεσης χωρίς όρους και αρχές, που δεν τον έπνιξε η οργή για τη βρωμιά των κάτω από τη ζώνη κτυπημάτων, που δεν ανατρίχιασε από τον ωμό κιτρινισμό, ρατσισμό, φασισμό που συνέθεσαν τον δυσώδη χυλό του Αυριανισμού, που δεν ένιωσε οιονεί στόχος.
Ο Αυριανισμός ήταν γέννημα του ΠΑΣΟΚ αλλά με ευκολία στράφηκε εναντίον του και το πολέμησε με ελεεινό τρόπο χωρίς αυτό να τον εμποδίσει να το ξαναστηρίξει και να το ξαναφήσει καμιά δυό φορές ακόμα. Ήταν η «εφημερίδα που γκρέμισε τον Καραμανλισμό» αλλά αυτό δεν πείραζε όταν στήριζε τον μικρό Καραμανλή για ένα διάστημα και τον Σαμαρά για ένα άλλο. Όποιος δεν ζαλιζόταν από τις απότομες  στροφές του συγκροτήματος ισχυριζόταν ότι δεν ήταν οι αμετακίνητες ιδεολογικές αρχές του εκδότη που τις υπαγόρευαν αλλά τα δάνεια, τα χρέη και τα τραβήγματα με τη Δικαιοσύνη. Γύρευε ποια είναι η αλήθεια, κατά την προσφιλή του έκφραση.
Λένε ότι αν γίνει πυρηνικός πόλεμος το μόνο είδος που θα γλυτώσει θα είναι η κατσαρίδα. Αν υπάρχει αντίστοιχό της σε άνθρωπο αυτό είναι ο Γιώργος Κουρής. Όποια μεταβολή και αν συνέβαινε στον πολυτάραχο βίο της Μεταπολίτευσης αυτός βρισκόταν πάντα στο συμφερότερο στρατόπεδο. Πάρα πολλοί καταστράφηκαν από λάθος συμμαχίες, ηττήθηκαν από κακές εκτιμήσεις των συσχετισμών και περιέπεσαν στην ανυπαρξία, αλλά όχι ο αρχιερέας του Αυριανισμού. Αυτός ο τερατώδους αντοχής εκδότης άλλαζε σαν χαμαιλέων έντυπα, ηλεκτρονικά μέσα, συνεταίρους και παρατάξεις και πάντα κατάφερνε να επιβιώνει. Ακόμα και αυτην την εποχή, που φαίνεται να τελειώνουν τα ψέματα για πολλούς λούμπεν επιχειρηματίες, αυτός ξαναγίνεται κυρίαρχος παίκτης. Εκεί που τον θυμόσουν στη φυλακή για δυσθεώρητα χρέη, ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι έχει ξαναγίνει ρυθμιστής του δημοσίου βίου…
Ήταν η πρώτη φορά που η αριστερά, η μόνη αμόλυντη από τον Αυριανισμό, ακούμπησε πάνω του. Και αυτό είναι το χειρότερο των ημερών αυτών γιατί, προ των πυλών της εξουσίας, δείχνει να έμαθε τι κάνουν τα κόμματα εξουσίας. Συμμαχούν ακόμα και με τον πιο ορκισμένο εχθρό τους. Θα το βρεί και αυτή μπροστά της όπως όλοι οι προηγούμενοι»


Πέτρος Αργυρίου, agriazwablogspot.com, 14/08/2015
Read More »