Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2015

Αριστερή μνημονιακή κυβέρνηση ορθόδοξα διαμαρτυρόμενη


Κοιτάξτε το λιμάνι του Πειραιά. Θα δείτε σίγουρα την τρικυμία. Τρικυμία εν κρανίω.
Τρεις βουλευτίνες του ΣΥΡΙΖΑ, δεν θέλω καν να θυμάμαι το ονόμα τους, μια καρακάτι, καρακαλτάκα, δεν ξέρω τι, διαδηλώνουν για το ξεπούλημα μιας μεγάλης έκτασης γης στη Δραπετσώνα, μαζί με το … λιμάνι του Πειραιά.
Για πράγματα που υπογράψαν.
Για πράγματα που επιβάλλουν. Πίσω τους απλωμένο το πανό «ΣΥΡΙΖΑ: τα λιπάσματα ανήκουν στον … λαό».
Φυσικά. Ο λαός φυτοζωεί. Και θέλει λίπασμα.
Αντί για αυτό θα φάει μόνο πούτσα. Χωρίς λιπαντικό.
Μακαρόνια Φίλη, μαρμελάδες και γεμιστά Φωτίου.
Έτσι είναι είναι η ζωή: Κάποιος μπορεί να τη βλέπει μισοάδεια και κάποιος μισογεμιστή.
Οι άνθρωποι ζουν στον παράλληλο σύμπαν του παραλλήλου προγράμματος τους.
Διαδηλώνουν κατά του εαυτού τους. Τζέκιλ και Χάιντ.
Μνημονιακή κυβέρνηση διαμαρτυρίας στα μνημονιακά μέτρα που ψηφίζει, πλέον με συνταγματικότατο τρόπο.
Ο Κατρούγκαλος, λαύρος κάποτε κατά της αντισυνταγματικότητας των μνημονίων, σήμερα είναι ο αρχιπροκρούστης των συντάξεων.
Ο Σκουρλέτης να αποχωρεί έξω φρενών από στούντιο της διαπλοκής γιατί του είπαν ότι κόβονται οι συντάξεις. Δεν κόβονται. Περικόπτονται τους είπε αυτός και τους έδειξε.
Το NEW SPEAK του ΣΥΡΙΖΑ έχει ξεπεράσει αυτό του μοιραίου προεκλογικού ΓΑΠ του 2008.
Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ που δε θέλω να θυμάμαι τ' όνομα του μέχρι να βρεθεί απέναντι στη λαϊκή κρίση, σήμερα να λέει -στα κανάλια της διαπλοκής πάλι- πως κάποτε οι Έλληνες τα σπάγανε στα μπουζούκια και τώρα πρέπει να σπάσουνε τους κουμπαράδες των σπιτιών τους ξεπερνώντας ακόμη και το αλησμόνητο «μαζί τα φάγαμε» του Πάγκακου.
Τρεις άλλοι βουλευτές του να διαδηλώνουν κατά του εαυτού τους. Δεν μπορεί να διδάξεις παλιό σκυλί του κενόδοξου πολιτικού ακτιβισμού καινούρια κόλπα.
Κάνουν τα πάντα για να αποδείξουν ότι παρότι κάνουν πολύ χειρότερα από τους προκατόχους τους, τα κάνουν «αριστερά».
Το χορό φυσικά κρατεί ο άρχοντας του πεντοζαλιού, ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος εφαρμόζει μνημόνια που δεν πιστεύει.
Μας έχεις πεντοζαλίσει τον έρωτα νέο απολίθωμα του φοιτητικού συνδικαλισμού.
Ψηφίσαμε την πρώτη φορά την φαντασία στην εξουσία και μας βγήκε ο Άδωνις στην εξουσία -σε τέτοιους βαθμούς απόλυτης γελοιότητας έχουν φτάσει οι πολιτευτές του ΣΥΡΙΖΑ.
Ανήθικοι τυχοδιώκτες, ρόμπες ξεκούμπωτες με αριστερόστροφη στύση.
Ληγμένα ναρκωτικά παντού. Ειλικρινά δώστε και σε μας αυτά που πίνετε.
Οι πρόσφυγες της Τασίας που τα βράδια εξαφανίζονται σαν φαντομάδες.
Τα σχολεία του Schrödinger: Δεν ξέρεις αν λειτουργούν ή όχι αν δεν μπεις στην αίθουσα.
Η πρώτη φορά «διδακτικός εθελοντισμός για την απόκτηση μορίων» του Φίλη που είναι στην ουσία ριμέηκ της πρότασης Λοβέρδου κάποια λίγα χρόνια πριν, μας λέει ότι κάποιοι πρέπει να κάνουν τα πάντα για ένα μόριο, ανδρικό.
Εμείς οι δυο οι Φίλη που τρώμε το σταφύλι.
Και ο αντιπρόεδρος του ευρωκοινοβουλίου Παπαδημούλης να μας λέει για ευρύτερο μέτωπο με ΠΑΣΟΚ και ΠΟΤΑΜΙ. Ναι, το ΠΑΣΟΚ που θα βάζανε φυλακή και το ΠΟΤΑΜΙ του Μπόμπολα.
Τα χα πει, τα χαμε προβλέψει, τα χαμε περιγράψει από τα πρώτα δείγματα της Αριστεράς 1.
Αυτό δεν είναι κυβέρνηση. Ριμέηκ του Tween Peaks είναι, γραμμένο και σκηνοθετημένο από τον Σεφερλή.
Το φαινόμενο Τσίπρα, αφού καθυπόταξε τον πληθυσμό στην δική του εθελοδουλία, αφού σκότωσε αναδυόμενα κομμάτια της αριστεράς στην Ευρώπη και τα θαψε για δεκαετίες στο νεκροταφείο της ΤΙΝΑ, αφού έχει κάνει τα πάντα πουτάνα, προχωρά ακάθεκτο στο να μην αφήσει τίποτε αγάμητο στη χώρα … εκτός από το μεγάλο κεφάλαιο.
Οι λίστες και τα αδικήματα από πίσω τους παραγράφονται, οι εφοριακοί κυνηγάν παρά τις δεκάδες χιλιάδες μεγαλοϋποθέσεις τα… πανηγύρια… Μη μας παρεξηγεί ο κος Αλεξιάδης αν του πούμε ότι η εφορία του είναι για τα πανηγύρια και ότι είναι κατασκευασμένη για να γαμάει μόνο νομοταγείς και τη μαρίδα.
Άλλωστε είναι γνωστό το πόσο αδιάφθορο είναι στο σύνολο του το σώμα των εφοριακών όπως και το ότι οι συνδικαλιστές του είναι όλοι τους ανεξαιρέτως διαμάντια ηθικής.
Νέα Ελλάδα, έχεις πεθάνει και κάνεις ότι δεν το ξέρεις ακόμη.
Και μια που αναφερθήκαμε στα σχολεία και μια που στο επόμενο άρθρο μας θα ασχοληθούμε με την κατάσταση στον κόσμο, ας μεταφέρουμε απόσπασμα από άρθρο της τωρινής αναπληρώτριας υπουργού παιδείας, της ΣΙΑΣ Αναγνωστοπούλου (οποιοδήποτε ομοιότητα καθώς και το ομόηχο του ονόματος της με τη CIA είναι συμπτωματική και τυχαία, και δεν έχει καμία σημα-σία, ή (συν)ου-σία): Δοξάστε την όπως η ίδια δόξαζε τον ερντογανισμό το 2012, όταν ήδη ο σουλτάνος συνεργαζόταν με τον τζιχαντισμό:
«Μέσα από την επανεπινόηση και επικαιροποίηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το ΑΚΠ (του Ερντογάν)  κατασκευάζει ένα νέο τουρκικό όραμα, στο οποίο εμπερικλείεται το κεμαλικό (αλλά είναι πιο μεγαλειώδες από αυτό), παράγοντας έναν μεγάλο πολιτισμικό και οικονομικό χώρο προς εξάπλωση: έναν παγκόσμιο μουσουλμανικό χώρο, με κέντρο την Κωνσταντινούπολη. […] Στο πλαίσιο των υψηλών στόχων, η τουρκική εξωτερική πολιτική συγκροτείται με άξονα τη νέα αποστολή του τουρκικού έθνους: να συμβάλει ηγεμονικά στον ‘εκπολιτισμό’ του μουσουλμανικού κόσμου, στην πολιτική και πολιτισμική μεταρρύθμισή του»
Με κέντρο τους 86 δολοφονημένους της Άγκυρας, την καταστολή ατομικών δικαιωμάτων από τον Κουρδοφάγο πλέον Ερντογάν.
Εσύ, η αριστερή υπουργός παιδείας.
Μόνο χλεύη τους πρέπει.
Η ελπίδα ήρθε στην Ελλάδα, πήρε τον πούλο και έφυγε με την ουρά στα σκέλια.
Μας απέμεινε μονάχα η τραγωδία κι ο κυνισμός και η γελοιότητα που την χλευάζουν και την μετονομάζουν «παράλληλο πρόγραμμα», εμπροσθοβαρές και μοναδική ευκαιρία.
Είναι μοναδική ευκαιρία. Να πάρουμε το αίμα μας πίσω από εσάς τους βρυκόλακες της εξουσίας και τους αυλοκόλακες σας.
Χορτάσαμε πια. Μπουχτίσαμε.
Από μακαρόνια Φίλη, από Γεμιστά Φωτίου, από τα λιπάσματα του λαού, από την προληπτική αντικαρκινική πολιτική Κουρουμπλή.
Φάγαμε και ξαναφάγαμε μνημόνια, φτάνει πια, μπουχτίσαμε.
Ελάτε να σας τρατάρουμε στη μάπα αυτά που μας φιλέψατε. Να φάτε εσείς στη μάπα τα μνημόνια που ψηφίσατε.
Καλόπαιδα.
Όχι, δεν θα κόψουμε εμείς τις βουλευτικές αποζημιώσεις. Θα τις περικόψουμε. Μέχρι να πιάσουμε κόκκαλο. Σκουρλέτης style.

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com, 13/10/2015
Read More »

Σάββατο 3 Οκτωβρίου 2015

Η σκιά της Ρωσίας πάνω από τη Συρία


Είμαστε βαθιά βουτηγμένοι στη δυτική προπαγάνδα, κολλημένοι όπως οι μύγες στο μέλι, ή καλύτερα οι μύγες στα σκατά.
Κανείς δεν έκλαιγε όταν οι αμερικάνοι και οι συμμάχοι τους διαλύαν τις πιο προηγμένες χώρες της Μ.Ανατολής με τη βοήθεια των πάντα χρήσιμων ηλιθίων τους, των εξτρεμιστών ισλαμιστών. Αντιθέτως, πολλοί χειροκροτούσαν το προοίμιο της ανείπωτης καταστροφής, την αραβική άνοιξη για να παινέσουν την αυτοδημοκρατικότητά τους.
Τώρα, αρκετά χρόνια μετά, με το προσφυγικό να παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, πολιτικοί και μήντια ανακαλύπτουν πως το πρόβλημα πρέπει να λυθεί στις ρίζες του, στα αίτια του.
Αποφεύγουν φυσικά να τονίσουν πως τα αίτια του προβλήματος δεν είναι μόνο ο ισλαμικός εξτρεμισμός αλλά και αυτός που τον εξόπλισε και του έστρωσε το δρόμο με βομβαρδισμούς και κατοχές: ο δυτικός ιμπεριαλισμός, οι ίδιοι τους δηλαδή που τώρα θέλουν να αντιμετωπίσουν τις αιτίες του προβλήματος.
Οι ρωσικές αεροπορικές επιχειρήσεις δεν έχουν κίνητρα μόνο γεωπολιτικά καθώς το λιμάνι της Ταρτούς στη Συρία είναι η μοναδική τους βάση στη Μεσόγειο.
Πέρα από την προθυμία τους να αποδείξουν έμπρακτα στο δυτικό σύστημα πως η νέα Ρωσία είναι μια δύναμη που δεν δύναται να απομονωθεί παρά τις λυσσαλέες προσπάθειες της Δύσης, οι Ρώσοι κάνουν αυτό που οι σύμμαχοι μονάχα επικαλούνται όταν στην ουσία ευνοούν το αντίθετο: Οι Ρώσοι βομβαρδίζουν θέσεις εξτρεμιστικών ισλαμιστικών ομάδων.
Οι δυτικοί μπορεί να έχουν δίκιο σε ένα πράγμα: ότι στην παρούσα φάση οι Ρώσοι μπορεί να μη στοχεύουν πρωτίστως στην ISIS αλλά σε μικρότερες ισλαμιστικές ομάδες που έχουν μικρότερη κινητικότητα από αυτήν.
Ξεχνούνε όμως ότι και αυτές οι ομάδες έχουν συμβολή στην αποσταθεροποίηση της ευρύτερης περιοχής και στην αμοιβαία ενδυνάμωση άλλων ισλαμιστικών ομάδων στην Αφρική κι όχι μόνο μέσω του σωματεμπορίου, ναρκεμπορίου, λαθρεμπορίου όπλων και πετρελαίων με κεντρικό δίαυλο την Τουρκία.
Σε αυτό το σημείο έγκειται το ζωτικό ενδιαφέρον της ρωσικής επέμβασης.
Έχοντας πικρή πείρα από τη δράση των εξτρεμιστών ισλαμιστών στο Αφγανιστάν προς το τέλος της σοβιετικής εποχής αλλά και σε άλλες περιοχές της ρωσικής επικράτειας ή έστω σφαίρας επιρροής όπως η Τσετσενία και το Ουζμπεκιστάν, οι Ρώσοι θέλουν να περιορίσουν τα ακραία ισλαμιστικά δίκτυα για λόγους δικής τους εσωτερικής ασφάλειας.
Αυτός ήταν ό λόγος που ο Πούτιν συνεργάστηκε με τον Bush Jr στα πλαίσια του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας».
Φυσικά και ο Πούτιν δεν μοιραζόταν το όραμα της αμερικάνικης κυριαρχίας πλήρους φάσματος στον 21ο αιώνα που κρυβόταν πίσω από τον πόλεμο υπέρ της τρομοκρατίας, απλά αυτός του δινε το άλλοθι για να αντιμετωπίσει εσωτερικές ή περιφερειακές απειλές.
Ας μην τρέφουμε αυταπάτες. Αυτό για το οποίο προειδοποιούσε ο Πούτιν, έχει ήδη συμβεί: Από την εποχή της αμερικάνικης εισβολής στο Αφγανιστάν, το διεθνές σύστημα συναίνεσης και ασφάλειας έχει καταρρεύσει. Πλέον δεν είναι μόνο οι ΗΠΑ και το Ισραήλ που μπορούν να παραβιάζουν το διεθνές δίκιο όποτε τους κατέβει.
Πάρτε το παράδειγμα της Συρίας. Με την άνοδο και τις φρικαλεότητες των τζιχαντιστών, ο υποτιθέμενος πόλεμος κατά των τζιχαντιστών από τους δυτικούς και τάχαμου τα κράτη της βασιλευόμενης σουνιτικής θεοκρατίας έγινε μονάχα για τα μάτια του κόσμου και ως εκ τούτου, όπως είχα άλλωστε προειδοποιήσει κανένα αποτέλεσμα δε θα μπορούσε να έχει.
Οι μοναδικοί που πολεμούσαν τους τζιχαντιστές ήταν οι Αλεβίτες του Άσαντ και οι ηρωικοί Κούρδοι ενώ οι υποτιθέμενοι δημοκράτες του Ελεύθερου Συριακού Στρατού αντί να πολεμούν για τη δημοκρατία στη χώρα τους την έχουν κάνει με ελαφρά για να βρουν τη δημοκρατία στις χώρες που κατέστρεψαν τη χώρα τους.
Είναι αστείο όταν στο όνομα του πολέμου κατά των τζιχαντιστών κανείς δεν βγάζει κιχ για τις αεροπορικές επιδρομές της Τουρκίας κατά των Κούρδων της Συρίας και όταν η Σαουδική Αραβία, ένα από τα πιο οπισθοδρομικά κράτη του πλανήτη, βομβαρδίζει την Υεμένη, όλοι να αντιδρούν όταν η Ρωσία μπαίνει ένοπλα στο παιχνίδι.
Να θυμίσουμε στους συμπολίτες μας, κανονικά πρεζάκια της δυτικής προπαγάνδας, πως αυτό που χωρίζει τη μεσόγειο από τους τζιχαντιστές δεν είναι το ΝΑΤΟ αλλά οι Κούρδοι και οι Αλεβίτες.
Και αυτό που την ενώνει είναι συγκεκριμένοι Έλληνες και Τούρκοι λαθρέμπορες.
Η ρωσική επέμβαση θα δημιουργήσει κι άλλους πρόσφυγες φωνάζουν κροκοδείλια οι δυτικοί.
Oh really?
Ο πληθυσμός της Συρίας το 2011 πριν το ξεκινήσει το τζιχαντιστικό πανηγύρι με την πλήρη στήριξη των δυτικών, ήταν 23 εκατομμύρια. Σήμερα εκτιμήσεις το θέλουν στα 17, ενώ άλλες εκτιμήσεις μιλάν για 3 εκατομμύρια ήδη πρόσφυγες για άλλα 7 εκατομμύρια παρεκτοπισμένους.
Το μισό δηλαδή του συριακού πληθυσμού ψάχνει να βρει πατρίδα και στέγη.
Η ρωσική επέμβαση φυσικά και δε θα είναι ρόδινη. Καμία πολεμική επιχείρηση δεν είναι. Επιπρόσθετα, τυχόν ατυχηματική εμπλοκή μπορεί να οδηγήσει σε αιφνίδια και αναπότρεπτη κλιμάκωση ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ρωσία.
Αλλά πρέπει να έχουμε κάτι κατά νου: Ο τζιχαντισμός δεν απειλεί πρωτίστως την ΕΕ. Χωρίς καμία αμφιβολία και όπως ήδη είδαμε στην ΕΕ, η άνθηση του τζιχαντισμού αυξάνει τη συχνότητα τρομοκρατικών ενεργειών και θέτει ζητήματα εσωτερικής δημοκρατίας ενώ το προσφυγικό κάνει τους αρμούς της ΕΕ να τρίζουν. Η μεγαλύτερη απειλή όμως για την εσωτερική δημοκρατία της ΕΕ είναι ο κυρίαρχος καζινοκαπιταλισμός επί του εδάφους του οποίου διογκώνονται οι συνέπειες του τζιχαντισμού.
Οι τζιχαντιστές δεν είναι οι ισλαμιστές τρομοκράτες των περασμένων δεκαετιών που αρκούνται στον αυτοπροσδιορισμό τους ως τέτοιοι.
Οι τζιχαντιστές είναι επεκτατιστές. Πολλές ακόμη χιλιάδες πληθυσμού στη Μ. Ανατολή αλλά και στην Αφρική θα πληρώσουν με τις ζωές τους την εξάπλωση των τζιχαντιστικών δικτύων που εδώ και καιρό όχι μόνο συμβαίνει αλλά και προωθείται από τις μεγάλες και τις περιφερειακές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις προκειμένου να ανατρέψουν μη αρεστά τους καθεστώτα.
Οφείλει κάποιος επίσης να συνυπολογίσει πως η τζιχαντίστικη επιρροή στα βαλκάνια είναι σημαντική μέσω «αλληλέγγυων» βαλκανικών ισλαμιστικών δικτύων με ιστορική πλέον παράδοση και πως σε συνδυασμό με αναδυόμενους υπερεθνικισμούς μπορούμε να δούμε φαινόμενα αντίστοιχα της Γιουγκοσλαβίας του 1990.
Για την Ελλάδα, ο περιορισμός του Τζιχαντισμού, είναι τόσο ζωτικής σημασίας όσο και για τη Ρωσία για πολλούς λόγους.
Αν δε θέλει κάποιος το νοτιότερο κομμάτι της Μεσογείου να γίνει άντρο πειρατικού τζιχαντισμού.
Αν δε θέλει κάποιος να δει την ήδη σημαντική τουρκική επιρροή στα Βαλκάνια να γιγαντώνεται.
Αν δε θέλει συνεργάτες πλέον και των τζιχαντιστών έλληνες εφοπλιστές να ενισχύονται κι άλλο – όχι πως δεν είναι εδώ και αρκετές δεκαετίες κράτος εν κράτη.
Αν δε θέλει κάποιος τη πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης να σκάει κάποια στιγμή στο μέλλον.
Όσο για τους πρόσφυγες, θεμιτό και όμορφο και υψηλό και παράδειγμα προς μίμηση η προσφορά χείρας βοήθειας. Αλλά πάνω απ όλα, οι πρόσφυγες χρειάζονται περισσότερο και πάνω από όλα αυτό που χάσαν. Την χώρα τους. Τα σπίτια τους. Τις ζωές τους.
Υπήρξαμε και εμείς και πρόσφυγες και μετανάστες και την καταλαβαίνουμε την προσφυγιά.
Κάπου εκεί όμως ξεκίνησαν κάποια από τα πολλά παράδοξα μας και την διπολική μας κατάσταση.
Γιατί οι οικονομική μετανάστες από τη δεκαετία του πενήντα και μετά πήγαιναν στις χώρες που κατέστρεψαν τη δική μας: Στις ΗΠΑ, τη Μ. Βρετανία και αργότερα τη Γερμανία.
Τους καταστροφείς μας που γίναν σύμμαχοι και εγγυητές.
Εθνική κυριαρχία και κουραφέξαλα. Προτεκτοράτο ήμασταν, προτεκτοράτο θα μαστε.
Και ενώ πάλι αντιδράτε στα γραφόμενα, ο εξτρεμιστικός ισλαμισμός προελαύνει και αλλού.
Οι Ταλιμπάν κατέλαβαν την Πόλη Κουντούζ σε μια από τις πιο «πλούσιες» επαρχίες του Βορείου Αφγανιστάν με τα γνωστά επακόλουθα: Ομαδικούς βιασμούς, εκτελέσεις κι άλλες όμορφες εκδηλώσεις της οργανωμένης ανθρώπινης κτηνωδίας.
Οι Ταλιμπάν είχαν αυτή τη φορά την ενίσχυση από ομάδες του Πακιστάν αλλά και του Ισλαμικού κινήματος του Ουζμπεκιστάν που έχει δηλώσει αλληλέγγυο με την ISIS κάτι που με βάση το ιστορικό προηγούμενο, καθόλου δε θα έπρεπε να εκπλήσσει.
Συρία, Λιβύη, Ιράκ, Αφγανιστάν. Όπου έχει επέμβει ο δυτικός ιμπεριαλισμός, ο εξτρεμιστικός ισλαμισμός προελαύνει, οι χώρες διαλύονται και οι πληθυσμοί υποφέρουν.
Πότε στο διάολο σας σαν πολίτες θα ζητήσετε να καταδικαστούν για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας οι ηγετικές ομάδες του δυτικού κόσμου;
Πότε θα σταματήσετε να παπαγαλίζετε την καραμέλα των αντιδυτικών κακών;
Ποτέ.
Απλά θα κλαίτε υποκριτικά για το χυμένο γάλα. Και θα θαυμάζετε το νόμπελ ειρήνης στο τζάκι της ΕΕ και του Μπάρακ Ομπάμα.


Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com, 3/10/2015
Read More »

Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2015

Απλά Τσιπραστείος (συνέντευξη Τσίπρα στον Κλίντον)


Δεν ήταν και κάποιο μυστικό ότι ο Τσίπρας και η ομάδα του προσέγγιζαν προεκλογικά την αμερικανική πλευρά για να τη χρησιμοποιήσουν ως αντίβαρο στις γερμανικές πιέσεις.
Η προσέγγιση όμως επί του αμοραλιστικού εδάφους της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ κατάντησε πλήρη εξάρτηση.

Όπως αποδεικνύει απόρρητο έγγραφο του Έλληνα πρέσβη στην Ουάσινγκτον Χρήστου Παναγόπουλου τον Ιουλίου του 2015 που διέρρευσε η Καθημερινή λίγες μέρες μόλις πριν, η ελληνική πλευρά λειτούργησε ως κράχτης των αμερικανικών θέσεων.

Έχοντας χάσει τον πόλεμο για την ηγεμονία της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής (να υπενθυμίσουμε ότι ήμασταν από τους πρώτους αν όχι οι πρώτοι που επισημάναμε τον ακήρυχτο αυτό πόλεμο ανάμεσα σε Γερμανία-Αμερική), οι Αμερικάνοι χρησιμοποίησαν την ελληνική πλευρά ως κολαούζο για να υπενθυμίζουν πως είναι ο αρχίμπατσος της Δύσης, αυτός που καθορίζει το γεωπολιτικό παιχνίδι.

Όταν η Ελλάδα διατυμπάνιζε τη γεωπολιτική της σπουδαιότητα, στην ουσία βροντοφώναζε πως το γεωπολιτικό δόγμα της Δύσης και η εφαρμογή του ανήκουν στις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.
Σταδιακά, οι αρχικές ελληνικές θέσεις εγκαταλείπονται πλήρως και υιοθετούνται οι αμερικανικές. Γεωπολιτική σημασία, μια αόριστη αναδιάρθρωση χρέους που παραπέμπεται στη καλή πρόθεση των Γερμανών και πλήρης τίμηση των «υποχρεώσεων και δεσμεύσεων» της ελληνικής πλευράς.

Στο παιχνίδι μπήκαν και οι Γάλλοι που προετοίμασαν τεχνικά κείμενα προκειμένου η Ελλάδα να μην καταφύγει σε στάση πληρωμών ώστε να μη φαν πιστόλι οι φορτωμένες με ελληνικά ομόλογα και να μην πέσει και η Γαλλία τουλάχιστον προς το παρόν στα νύχια της Γερμανίας.
Με άλλα λόγια ο Τσίπρας λειτούργησε ως ο υπηρέτης τριών αφεντάδων και οδήγησε τη χώρα σε παράδοση στους Γερμανούς για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα του δυτικού συστήματος.

Δύσκολα θα μπορούσε να βρει κάποιος έναν τόσο χρήσιμο ηλίθιο που μετάτρεψε το λαό σε ένα κατ εικόνα και ομοίωση του «ηγέτη του» εθελόδουλο μόρφωμα που μετά από πέντε χρόνια αγώνων και βασανιστηρίων ψήφισε … μνημόνιο…

Όπως είχαμε προλέξει, ο Τσίπρας και η ομάδα του περάσαν όλες τις εξετάσεις υποτέλειας με άριστα. 
Τώρα, το δυτικό σύστημα μπορεί να τον περιφέρει στα σαλόνια του με τη βοήθεια της Δασκαλάκης Αγγελοπούλου (αλήθεια, διαβάστε το αυτοβιογραφικό της βιβλίο για να καταλάβετε το γιατί η πουτανιά είναι ντροπή μόνο για τους φτωχούς). Άλλωστε αυτές οι εξελίξεις ήταν προγραμματισμένες. Η σχέση Αγγελοπούλου Τσίπρα χρονολογείται τουλάχιστον από το 2014, φανταζόμαστε και αρκετά νωρίτερα.
Περάστε κόσμε να δείτε το αριστερό φρικιό που γαυγίζει και δεν δαγκώνει: Το τέρας που έκανε το ΟΧΙ ΝΑΙ, που έχει κάνει 4 εκλογικές αναμετρήσεις σε κάτι παραπάνω από ένα χρόνο, τον άνθρωπο που διέλυσε το κόμμα του, έδιωξε τη νεολαία του και ανάγκασε το λαό του να ψηφίσει μνημόνια.
Ο τηλεοπτικός διάλογος Τσίπρα Κλίντον ήταν χρήσιμος για την άντληση συμπερασμάτων για τον απόλυτο δημαγωγό ηγετίσκο της μπανανίας και πιστό πλέον σκυλί του δυτικού συστήματος εξουσίας.
Ο Μπιλ ήταν και αυτός παραπληροφορημένος από την επαφή του με το περιβάλλον Παπανδρέου όσαν αφορά πχ την κατάσταση με τα αιολικά πάρκα στην Βόρεια Ελλάδα. Ο ΓΑΠ είχε πείσει αφού ήδη είχε πειστεί πως το μόνο που χώριζε την Ελλάδα από το να γίνει μικρή Αμερική ήταν ένα μνημόνιο δρόμος.
Όσο ηλίθιος φάνταζε ο ΓΑΠ στα ελληνικά πράγματα, χρήσιμος δη, τόσο ηλίθιος φαίνεται κι ο Τσίπρας στα διεθνή.
Τα αμήχανα γελάκια του κι η ρητορεία του που έγινε ηλίου φαεινότερο πως είναι κατασκευασμένη μόνο για εσωτερική κατανάλωση, αποκάλυψαν τον Τσίπρα για αυτό που είναι: Ένα θαύμα της κατασκευής πολιτικού προφίλ για το εσωτερικό της χώρας και ένας αξιογέλαστος παραμελημένος μαθητής για τα διεθνή που προσποιείται πως μπορεί να λειτουργήσει και εκτός κομματικού θερμοκηπίου.
Αφού ο Τσίπρας έγινε αυτοβούλως Ανδρέας Παπανδρέου φτάνοντας σε μια φρικιαστική απομίμηση της εκφοράς του πολιτικού λόγου και των χειρονομιών του, κάλυψε τη διαδρομή μιας γενιάς κι έγινε και ΓΑΠ, ξεπερνώντας τον μάλιστα καθώς ο ΓΑΠ ήταν ο χρήσιμος ηλίθιος των αμερικανών.
Ο Τσίπρας κατάφερε, χωρίς να χει τα βαρίδια αλλά και τα διεθνή ερείσματα του ΓΑΠ, να γίνει ο χρήσιμος ηλίθιος Αμερικάνων, Γάλλων και Γερμανών.
Μετά το τεράστιο φιάσκο της συνέντευξης Κλίντον όπου ο Τσίπρας μιλούσε ως υποψήφιος ανταποκριτής αμερικάνικης εφημερίδας στην Ελλάδα που προσπαθούσε να καταλάβει τις και να περιγράψει ιδιάζουσες παθογένειες της κι όχι ως Έλληνας πρωθυπουργός αποφασισμένος να τις ξεριζώσει, ο Τσίπρας αποφάσισε να κάνει αυτό που ξέρει πολύ καλά να κάνει: Να ρίξει πυροτέχνημα αρνούμενος για τα μάτια του κόσμου και μόνο την προσφώνηση των Σκοπίων ως Μακεδονία σε σύσκεψη του ΟΗΕ, με αποτέλεσμα να φάει ο ίδιος πόρτα για να μην ξεχνάει τη θέση του.  
Τα τελευταία 6 χρόνια, παίρνουμε όρκο πως δεν μπορεί να υπάρξει χειρότερος πρωθυπουργός από τον προηγούμενο. Και κάθε φορά, ο επόμενος πρωθυπουργός μας διαψεύδει.
Αυτό δεν είναι απλή κατρακύλα.
Αυτό είναι μια ελεύθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο που οι πολιτικοί μας θέλουν να βαπτίζουνε bungee jumping. Και θα τελειώσει μόνο όταν το φανταστικό σκοινί που υποτίθεται πως αφού πρώτα φτάσουμε στο χαμηλότερο μας σημείο θα μας επαναφέρει στην πρόοδο και την ανάπτυξη, μόνο όταν αυτός ο ομφάλιος λώρος με τη διαπλοκή και την υποτέλεια γίνει θηλιά στο λαιμό τους.


Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com, 1/10/2015 
Read More »

Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2015

Πρώτη φορά ... ο ελληνικός λαός ψήφισε ... μνημόνιο!!!



Η μεγάλη νικήτρια των χθεσινών εκλογών είναι αδιαμφισβήτητα η Άνγκελα Μέρκελ.
Μας πήρε 5 χρόνια πλύσης εγκεφάλου, συρρίκνωσης του βιοτικού μας επιπέδου, καταστολής και ανυπολόγιστης κοινωνικής καταστροφής για να συνθηκολογήσουμε.
Τον Ιανουάριο του 2015 το 52% των βουλευτών ανήκαν σε κόμματα με αντιμνημονιακή ρητορική.
Σήμερα και μετά την μνημονιακή στροφή Συριζανέλ, το ποσοστό των βουλευτών με δηλωμένη μνημονιακή αφοσίωση ανέρχεται στο 87%.
Ο «ηγέτης» κατάφερε να τελειώσει το «μνημόνιο αντιμνημόνιο». Από δω και πέρα και με τη βούλα του ελληνικού λαού έχει μόνο μνημόνιο.
Ο Αλέξης Τσίπρας, το παιδί λάστιχο, κατάφερε τα αδιανόητα: Μετά την μεταδημοψηφισματική απαξίωση της αντιμνημονιακής λαϊκής βούλησης, τη διάλυση του κόμματος του κατ απαίτηση των δανειστών και την ψήφιση του μνημονίου, ο Αλέξης Τσίπρας όχι μόνο επιβίωσε αλλά έβαλε τον ίδιο τον ελληνικό λαό να υπογράψει το τέλος του.
Ο βιρτουόζος μίμος του Ανδρέα έχει πια περάσει όλες τις εξετάσεις του διεθνούς συστήματος εξουσίας και μάλιστα και με το παραπάνω και αποτελεί πλέον ένα από ποια χρήσιμα εργαλεία της γερμανικής Ευρώπης.
Χθες η Ελλάδα έπεσε. Και έπεσε από τα μέσα.
Ο γελαστός εφιάλτης κατάφερε να νομιμοποιήσει όλα τα μνημόνια, όλες τις πολιτικές ευθύνες, όλα τα εγκλήματα εις βάρος του ελληνικού λαού και εγκαινίασε την νέα μεταπολίτευση όπως είχα ξανά και ξανά προλέξει, μια μεταπολίτευση ελπίζω βραχείας διαρκείας.
Ελέω και της αποχής και με την εκβιαστική δύναμη των capital controls, μετέτρεψε το 61% του ΟΧΙ στα μνημόνια σε 87% ΝΑΙ σε μερικές μόνο βδομάδες, μεγαλειώδες επίτευγμα του γερμανικού σχεδιασμού σε συνδυασμό με τον απαράμιλλο πολιτικαντισμό του «ηγέτη».
Ο Αλέξης, δεν απαιτεί πολλά: Όπως κάθε καλός σατράπης, το μόνο που απαιτεί είναι από τους αυλικούς και τους υπηκόους του τυφλή πίστη.
Και αυτήν εισέπραξε.
Κατάφερε μάλιστα, πάλι ελέω αποχής, να διασώσει από την πανωλεθρία και τον κυβερνητικό εταίρο του, τον Πάνο τον Καμμένο του οποίου οι άσφαιρες μπαλοθιές κατά της διαπλοκής ακούγονται μέχρι τον Όλυμπο και έχουν και ηχώ τόσο κούφιες που είναι.
Ο «ηγέτης», μακιαβελικός μέχρι το κόκκαλο, είναι ο μεγάλος νικητής του ελληνικού πολιτικού συστήματος.
Ο νέος Καρλομάγνος που ακούει στο όνομα Άνγκελα, πίνει μπυρόνια στο όνομα του Αλέξης.
Το σχέδιο Σόιμπλε βαίνει προς την ολοκλήρωσή του όσον αφορά την κατάκτηση της Ελλάδας.
Κάποτε ο Σόιμπλε είχε απευθύνει προς τον Τσίπρα το εύλογο ερώτημα «να δούμε πως θα το εξηγήσεις στους ψηφοφόρους σου» αναφερόμενος στο μνημόνιο που έμελλε να υπογράψει. .
Ο Αλέξης δεν χρειάστηκε να εξηγήσει τίποτε.
Με ελεεινούς τακτικισμούς επέβαλε στον ελληνικό πληθυσμό τη δική του αφήγηση, πως δεν γινόταν τίποτα παραπάνω από όσα ο ίδιος επιδίωξε, πως δεν υπήρχε εναλλακτική.
Αριστερά επέβαλε την ΤΙΝΑ και ανάγκασε τον «κυρίαρχο λαό» να βάλει πλατιά φαρδιά χθες την τζίφρα του στην παράδοση της εθνικής κυριαρχίας, μέγα οξύμωρο.  
Τώρα ο Αλέξης Τσίπρας θα μας ξηγήσει τ’ όνειρο.
Όταν οι εφιάλτες ξηγούν τ’ όνειρα, κρύος ιδρώτας λούζει τα κορμιά των απλών ανθρώπων.
Να δούμε εμείς πως και σε ποιον θα εξηγήσουμε τις πορείες και τις αγώνες μας κατά του μνημονίου 3 που άμεσα ή έμμεσα ψηφίσαμε σε ποσοστό 87%.
Οι άνθρωποι μαθαίνουν από τα λάθη τους. Οι Έλληνες όχι.
Καλώς ήρθατε στο υπόλοιπο της θλιβερής μνημονιακής ζωής μας.


Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com. 21/9/2015
Read More »

Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου 2015

Ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε και τον Τσίπρα να τελειώνουμε



Δεν περίμενε τη συμβουλή μου το σύστημα εξουσίας εντός και εκτός των συνόρων.
Το χει ήδη πράξει.
Ο δικός μας Αλέξης, είναι ο δικός τους Αλέξης.
Έχει πάρει και συστημικό ISO.
Πολλοί πολιτικοί φροντίζουν να δημιουργούν ένα αίσθημα οικειότητας, να μπορεί ο κάθε ανερμάτιστος άνθρωπος με κενό προσωπικότητας και πλεόνασμα εγώ να ταυτίζεται μαζί τους.
Έτσι ο Καραμανλής έγινε Κωστάκης, ο ΓΑΠ Γιωργάκης και ούτω καθεξής.
Ο Αλέξης δε χρειάστηκε να προσπαθήσει πολύ.
Το χε.
Δε θα ταν δύσκολο να φανταστεί κάποιος να τον έχει φίλο του από το σχολείο.
Στο γυναικείο πληθυσμό ο Αλέξης γαμάει.
Έχει καταφέρει να ενεργοποιήσει το πανίσχυρο και θεότυφλο μητρικό φίλτρο.
Πόσες γυναίκες δε θα θέλαν έναν τέτοιο σύντροφο, ένα τέτοιο παιδί, έναν τέτοιο γαμπρό;
Έτσι λοιπόν η γυναικεία κουτοπονηριά made in Greece, μεταμφιέζεται σε πολιτικό κριτήριο και σκεπάζει τον Αλέξη όπως η κουβέρτα το μπεμπέ.
Εξ ου και το μίσος προς την Κωνσταντοπούλου. Ποια γυναίκα θα θελε μια τέτοια αχώνευτη αλογομούρα με απαιτήσεις να της κάνει το σπίτι γης μαδιάμ;
Δεν χωράν πολλές κακιές πεθερές σε ένα σπιτικό. Ένας μονάχα τύραννος για κάθε σπίτι.
Α ρε πουτάνα ανδροκρατία κι αφόρητη σεξουαλική καταπίεση αιώνων που έφτιαξες γυναίκες που να σου μοιάζουν.
Τι κι αν χάλασε το δικό του κομματικό σπίτι ο Αλέξης; Τι κι αν αναγνώρισε μονομιάς όλες τις ανομίες των προηγούμενων νοικάρηδων;
Είναι καλό παιδί.
Πίσω από το μύθο του καλού παιδιού έχουν θρονιαστεί πολλά κωλόπαιδα.  
Τολμάμε και μιλάμε εμείς για παιδιά, η χώρα των κάκιστων παιδαγωγών.
Ας μιλήσουμε για τα παιδιά του Τσίπρα και το ιδιωτικό τους σχολείο.
Τρελαίνεσαι να βλέπεις αριστερούς να επιχειρηματολογούν «δεν είναι το θέμα ότι ο Αλέξης πήγε το παιδί του σε ιδιωτικό σχολειό, ο κάθε ένας θέλει το καλύτερο για το δικό του παιδί. Το πρόβλημα είναι ότι δε μας δίνει τα φράγκα να τα πάμε και εμείς».
Πασοκίλα του κερατά και αριστερά των προνομίων, τσουνάμι οχετού ξεχύνεται ξανά αυτές τις μέρες.
Δεν είναι το θέμα αν η ιδιωτική εκπαίδευση είναι καλύτερη ή χειρότερη από την ιδιωτική.
Είναι πολυπαραγοντικό το τι ποιότητα εκπαίδευσης παρέχει ένα ίδρυμα και πως κρίνεται αυτή.
Το ζήτημα είναι ότι έχετε χάσει την μπάλα.
Η δημόσια εκπαίδευση είναι κατάκτηση των πολλών.
Το να στέλνει ένας αριστερός πρωθυπουργός τα παιδιά του σε ιδιωτικά σχολεία είναι ροχάλα στα μούτρα του δημοσίου χαρακτήρα της εκπαίδευσης.
Αν δεν σας αρέσει το επίπεδο της δημόσιας εκπαίδευσης, να την βελτιώσετε αντί να την απαξιώνετε.
Οι αριστεροί που παλεύουν για να είναι πχ το νερό δημόσιο αγαθό και δίνουν τα φράγκα τους στη Perrier και άλλες εταιρίες που ιδιωτικοποιούν το νερό…
Σκατά στα μούτρα σας.
Έτσι, ενισχύστε κι άλλο τον τεχνομεσαίωνα.
Με σχολεία χωρίς δασκάλους, χωρίς θέρμανση, χωρίς κωλόχαρτα –αυτά τα πήρε η Βούλτεψη όταν ο ΣΥΡΙΖΑ της έφερνε κόψιμο- κάθεστε και υπερασπίζεστε το δικαίωμα του αριστερού να στέλνει τα παιδιά του σε ιδιωτικά σχολεία.
Για αυτήν την Αριστερά των προνομίων μιλάμε, την αριστερά με αριστερό λόγο και δεξιά χούγια και τσέπη.
Τι να περιμένει κανείς;
Το καλύτερο για τα παιδιά σας; Καλυτερότερο ακόμη δεν είναι για τα θρεφτάρια σας να τους αφήσετε και 25 σπίτια και 15 τραπεζικούς λογαριασμούς 15 μυρίων έκαστος;
Μπρίκια κολλούσε το ΠΑΣΟΚ και ενίοτε και η ΝΔ τόσα χρόνια;
Πώς φτιάχτηκε το δημόσιο χρέος που καλούμαστε να πληρώσουμε, αυτό το χρέος που ο Αλέξης αναγνώρισε πανηγυρικά;
Από τη δημόσια εκπαίδευση;
Τι να περιμένει κανείς;
Σε μια χώρα που κυριαρχεί η παραπαιδεία;
Σχολείο στέλνετε τα παιδιά α) για να τα παρκάρετε και β) για να μπορούν να δώσουν πανελλήνιες.
Φροντιστήριο τα στέλνετε για να μπορούν να περνάνε πανελλήνιες και να τρυπώσουν.
Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.
Και όταν περνούσαν γινόντουσαν δημόσιοι ή καθηγητές του δημοσίου ή των φροντιστηρίων.
Ένα κυκλικό σχήμα, ένας ουροβόρος όφις που μας έφαγε, ένα σύστημα που δημιουργούσε ανθρώπους που το μόνο που ξέραν να κάνουν ήταν να αναπαράγουν το σύστημα.
Και για αυτό δεν έφταιγε ο δημόσιος χαρακτήρας της παιδείας. Έφταιγε η ιδιοτέλεια και η κουτοπονηριά του Έλληνα και των πολιτικών που ανάγκαζαν τους καθηγητές να μην κόβουν πλέον παιδιά που δεκάρα τσακιστή δε δίναν για την μόρφωσή τους για να μπορούν όλοι, κουτσοί στραβοί να πηγαίνουν στον Άγιο Παντελεήμονα του δημοσίου μετατρέποντας το στην εύφορη κοιλάδα των τεμπέληδων.
Το δημόσιο που τρεις λαλούν και δυο δουλεύουν. Το δημόσιο που αυτοί οι δύο στους πέντε που γαμιούνται στη δουλειά χρησιμοποιούνται ως πολιτική ασπίδα για τους άλλους 3 παντελώς άχρηστους συναδέλφους τους και οι 3 άχρηστοι συνάδελφοι χρησιμοποιούνται ως πολιτικό επιχείρημα για την απαξίωση και τη συρρίκνωση του δημοσίου.  
Ναι στο δημόσιο χαρακτήρα της παιδείας. Ναι στην ισότιμη πρόσβαση όλων σε αυτή. Όχι σε μια κοινωνία πτυχιούχων που απαξιώνει την χειρονακτική εργασία. Όχι στην αναξιοκρατία.
Κι αφού ούτως γαμήσατε τη δημόσια παιδεία, εδώ και χρόνια βροντοφωνάζετε με τις πράξεις σας:  
Ναι στα ιδιωτικά σχολεία.
Ναι στην παραπαιδεία.
Ναι στα προνόμια για τους λίγους καθώς φανταζόμαστε ότι αυτή η περίοδος αναδιανομής πλούτου προς τα πάνω είναι μια απλή ίωση που θα περάσει και θα ξαναγίνουν όλα … ΠΑΣΟΚ.
Ναι στον Ερνέστο των ιδιωτικών σχολείων.
Στο φινάλε φινάλε, ιδιωτικοποιήστε και την πουτάνα τη μάνα που σας ξεπέταξε.
Δεν το λέω εγώ.
Ο ποιητής το λέει.

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogpspoto.com, 17/9/2015
Read More »

Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2015

Αριστερόμετρα και αριστεροκράτες


Βρισκόμαστε αμήχανοι και παραλυμένοι μια βδομάδα πριν τις εκλογές που θα κάνουν και με τη βούλα της βουλής την Ελλάδα ευρωαποικία.

Εκλογές αντάξιας της μπανανίας μας.

8 μήνες πριν ο λαός έβαλε στη βουλή κόμματα με αντιμνημονιακή ρητορεία σε ποσοστό πάνω του 50%.

Σήμερα τα κόμματα που έχουν αντιμνημονιακές αναφορές δεν ξεπερνούν το 20% του εκλογικού σώματος ενώ τα κόμματα με ξεκάθαρο αντιμνημονιακό λόγο δεν θα ξεπεράσουν το 10% της εκλογικής προτίμησης. Προφανέστατο το έλλειμμα εκπροσώπησης και η ζημία που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ στον αντιμνημονιακό αγώνα. Στις δημοκρατίες μονάχα δεν έχουμε έλλειμμα εκπροσώπησης και δημοκρατία δεν υπάρχει στις αποικίες καθώς εις αυτές ο λαός δεν είναι ποτέ κυρίαρχος.
Ο ΣΥΡΙΖΑ αφού κατάλαβε τον αντιμνημονιακό χώρο ξεμπέρδεψε και με αυτόν και τώρα προχωρά όπως είχαμε προλέξει στη νέα μεταπολίτευση όπου το μνημόνιο και αντιμνημόνιο «έχουν τελειώσει», την κυβερνητική ατζέντα την φτιάχνουν οι δανειστές και οι ντόπιοι υπάλληλοι απλά επιδιώκουν να πλειοδοτήσουν στα διαχειριστικά και επιχειρούν να καταδείξουν τις επιμέρους διαφορές δεξιάς αριστεράς όπως το μεταναστευτικό για να έχουν λόγο ύπαρξης.
Πρώτη φορά αριστερά, πρώτη φορά πρωθυπουργός για 8 μήνες, πρώτη φορά πρωθυπουργός που διέλυσε το κόμμα του και έχασε τη νεολαία του για να παραδώσει τη χώρα στους δανειστές. Πονάει πάντα η πρώτη φορά.
Πρώτη φορά αριστερά. Και τι αριστερά. Αριστεροκρατία, ξεπεσμένη, εκφυλισμένη και αλαζονική μέχρι το μεδούλι.
Με τη Φωτίου να λέει πως ηγέτες σαν τον Τσίπρα γεννιούνται κάθε εκατό χρόνια, την κυρά Τασία να μας λέει λίγο πολύ ότι οι πρόσφυγες έρχονται στα ελληνικά νησιά για ακριβό τουρισμό και τα χουν βουλιάξει στον … πλούτο, τον Μητρόπουλο να έχει αυτοκτονήσει και να χει αναστηθεί, τον Κουρουμπλή να θέλει να βάλει πρόστιμα στους μη φρόνιμους καρκινοπαθείς και να μας λέει ότι σε 2-3 χρονάκια θα χουμε σύστημα υγείας πρότυπο, τη Φωτίου πάλι να λέει πως η κυβέρνηση είναι έτοιμη να φτιάξει μαρμελάδες για τους φτωχούς, προφανώς σκοπεύει να τη βγάλει από τα αυτιά της και τον Φίλη να μας λέει λίγο πολύ πως το μνημόνιο 3 είναι αύξηση στα μακαρόνια κατά κλάσματα του σεντ.
Το παντεσπάνι ξεχάσατε.
Έχει λοιπόν και η αριστερά της Μαρίες Αντουανέτες της, μπόλικες από δαύτες, να φαν κι οι κότες.
Τι στο διάολο έχει συμβεί;
Μετά την πτώση της ΕΣΣΔ η ευρωπαϊκή αριστερά και ιδιαίτερα η ελληνική, αρχίζει και έχει έλλειμμα. Έλλειμμα πατρονίας.
Σε αναζήτηση καινούριου ρόλου και εργοδότη βρίσκεται.
Ένα κομμάτι της θα μείνει με το βλέμμα στα μαυσωλεία να περιμένει τον μαρμαρωμένο κουμουνιστή να ξυπνήσει, όντως κάποτε ορθόδοξοι και με τις μεταφυσικές εγγραφές της θρησκείας έντονες παρά τις σπουδές στον διαλεκτικό υλισμό.
Ένα άλλο κομμάτι θα στραφεί από το διαλεκτικό υλισμό στον υλισμό νέτα σκέτα και στις πηγές του, τις ΗΠΑ. Τι να την κάνεις την τσίπα μπροστά στις ΗΠΑ και με ηγέτη Τσίπρα.
Εξού και τα ΗΠΑ ΞΗΠΑ.
Θα αφομοίωναν πρακτικές του Δημοκρατικού κόμματος, το οποίο παρότι ιμπεριαλιστικό όσο και το ρεπουμπλικάνικο έδινε και δίνει ιδιαίτερη έμφαση σε μειονότητες.
Αυτό ήταν πολύ καλή ιδέα για τη Νέα Αριστερά καθώς άνθρωποι και ομάδες με σεξουαλικές ιδιαιτερότητες και μετανάστες δεν είχαν πολιτική αντιπροσώπευση σε μια χώρα ούτως ή άλλως ανούσια συντηρητική.
Έτσι βγήκαν παγανιά για νέα πελατεία.
Στο μεταξύ προέκυψε και μια τεράστια καπιταλιστική κρίση και μια ιμπεριαλιστική επίθεση στην Ελλάδα που ξανάκανε την αριστερά ξανά επίκαιρη.
Μόνο που η Νέα Αριστερά δεν ήταν η αριστερά που στο πρώτο μισό του προηγούμενου αιώνα οι απλοί άνθρωποι αγαπούσαν και εμπιστεύονταν.
Ήταν η αριστερά του πανεπιστημιακού lifestyle, των ψευτολογίων και των ψευδολογιών, του τουριστικού ακτιβισμού.
Η αριστερά που δεν δίσταζε να θυσιάζει δικαιώματα των πολλών για τα προνόμια λιγότερων.
Η αριστερά που σήμερα προσκυνά στην Καισαριανή και υπόσχεται στους νεκρούς αγωνιστές πως δεν θα προδώσει τους αγώνες τους.
Μα γιατί να τους προδώσει; Όταν μπορεί να τους σφετεριστεί;
Δεν προδίδονται οι αγώνες των νεκρών αγωνιστών. Μόνο των ζωντανών.
Οι αγώνες των νεκρών δεν προδίδονται. Γίνονται απλά αντικείμενο χυδαίας πολιτικής εκμετάλλευσης.
Η μέθοδος είναι παλιά όσο και η Εκκλησία.
Για να αγωνίζονται να πεθαίνουν και να βασανίζονται άνθρωποι για κάτι, σημαίνει ότι αυτό το κάτι είναι σπουδαίο.
Αυτό το ηθικό δέος η αριστερά το εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο για να μπορεί να γίνεται ο αριστερός ψάλτης της δεξιάς, όπως η εκκλησία υπερεπένδυσε σοφά στους πρωτοχριστιανούς και τις διώξεις τους για να μπορεί να αποκτήσει κοσμική εξουσία και να διώκει μετά αυτή.
Έτσι και τα αριστερά ιερατεία και οι γραμματείς και φαρισαίοι τους. 
Κάναν το ηθικό δέος ηθικό πλεονέκτημα. Και το κουμπώσαν με την διανοητική ανωτερότητα που οι αριστερές σπουδές απλόχερα χαρίζουν. Εξού και το ιδιότυπο της αριστεράς αλαζονείας.
‘Ένα πράγμα τρέμουν πλέον οι νεοαριστεροί, αυτοί που έχουν βάψει το πολιτικό τους DNA κόκκινο όταν το αίμα στις φλέβες τους τους φαντάζει γαλάζιο:
Το αριστερόμετρο.
Φοβούνται τη φοβερή του δύναμη. Το έχουν δοκιμάσει ο ένας πάνω στον άλλο με ολέθρια αποτελέσματα.
Ξέρουν τη φοβερή του δύναμη: το έχουν δοκιμάσει πρώτα απ όλα στους ανένταχτους, σε αυτούς που δε γουστάρουν να φοράνε κουστουμάκια με δεξιά ή αριστερά μανίκια.
Αυτούς το αριστερόμετρο στην Ελλάδα τους εξαφάνισε, τους εκτόπισε.
Μεταπολιτευτικά, δεν είχες και δεν έχεις θέση στην Ελλάδα αν δεν έχεις υπογράψει πιστοποιητικό φρονημάτων, αριστερό ή δεξιό.
Το γνωρίζω καλά. Ανήκω σε αυτή τη σιωπηλή μειοψηφία.
Αυτήν την αριστερά την γνωρίζουν καλά οι ολιγαρχίες του πλούτου και οι πολιτικοί τους. Την ξέρουν καλύτερα κι από την παλάμη τους.
Δεν είναι δα η αριστερά της Λατινικής Αμερικής που είναι έμπρακτα επικίνδυνη για τον καπιταλισμό χάρη στη ζωογόνο δύναμη του ινδιανισμού.
Δεν είναι η αριστερά των δικαιωμάτων. Είναι η αριστερά των προνομίων. Δεν είναι αριστερά. Είναι αριστερισμός.
Αυτήν την αριστερά την ήξερε κι ο μεγιστάνας της Fiat Ανιέλι όταν έγραφε πως «Υπάρχει ένα είδος Αριστεράς που είναι πιο χρήσιμη από την Δεξιά. Πρόκειται για εκείνη την Αριστερά που μπορεί να κάνει όλα όσα δεν θα μπορούσε να κάνει η Δεξιά».
Την ήξερε κι η Θάτσερ «Το πρόβλημα με το σοσιαλισμό είναι ότι κάποια στιγμή τελειώνουν τα λεφτά των άλλων» έλεγε η σιδηρά κυρία.
Maggie’s dead, long live Alexis.
Με τα συνθήματα μπορείς να κερδίσεις εκλογές. Δεν μπορείς όμως να κυβερνάς μόνο με συνθήματα.
Αυτή η αριστερά. Η αριστεροκρατία. Η αριστερά που δικαιώνει τους πολέμιους της τους οποίους καταλήγει να υπηρετεί και εξαφανίζει τους επικριτές της.
Θα περιμένατε μια έντιμη και ειλικρινή αριστερά σε μια χώρα εγωπαθών υποκριτών;
Δυστυχώς μέσα στη μνημονιακή αγωνία μας, όχι μόνο την περιμέναμε. Κάναμε αμάν και πώς να την κάνουμε κυβερνώσα αριστερά.
Η έλπιδα ήρθε και μας γάμησε πατόκορφα.
Τώρα μετανάστευσε στη Μ.Βρετανία και στο πρόσωπο του απολύτως σύμφωνα με βρετανικά δημοσιεύματα μη εκλέξιμου Jerremy Corbyn. Ευτυχώς, γιατί ο Τσίπρας ήταν απόλυτα εκλέξιμος και είδαμε που κατέληξε αυτό.
Καλό ταξίδι στην ελπίδα λοιπόν. Απλά ελπίζουμε να έχει ξεκαυλώσει από τις 8μηνες διακοπές στην Ελλάδα και να μην κάνει τη Μ. Βρετανία Φαληράκι.

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com, 14/9/2015
Read More »

Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου 2015

Μεγάλη Μπίζνα η προσφυγιά



Δημιουργήσαμε τέρατα. Χειροκροτούσαμε την ώρα της σύλληψής τους.
Και τώρα η σκιά τους σκεπάζει τις ζωές μας και τις αλλάζει.
Στη μεγάλη φιέστα της αραβικής άνοιξης κανείς δεν τολμούσε να αντιδράσει. Το δάκτυλο στην σκανδάλη του όπλου που εκτόξευε εύκολες κατηγορίες αντιδημοκρατικότητας ήταν όπως πάντα νευρικό κι ευέξαπτο.
Ακόμη και όταν οι ψευδαισθήσεις περί αραβικής άνοιξης διαλύθηκαν μαζί με τις χώρες θύματα της με την άμεση ή έμμεση σύμπραξη των μεγάλων ευρωοατλαντικών δυνάμεων και των αράβων συμμάχων τους, λίγοι ήταν οι χώροι που πρόταξαν έστω και θεωρητικά τα στήθια τους απέναντι στην ιμπεριαλιστική εισβολή στη Λιβύη και υπονόμευση στη Συρία, παρότι ο ελβετικός σουγιάς του ισλαμικού εξτρεμισμού είχε βγει από την τσέπη των μεγάλων δυνάμεων για να μακελέψει και να σκορπίσει τον τρόμο και το χάος στην Μέση Ανατολή με τις ευλογίες των ισχυρών χρηματοδοτών του.
Δεν αντιδράσαμε στις αιτίες και τώρα ψάχνουμε τρόπο να αντιμετωπίσουμε τα συμπτώματα.
Χρόνια πριν είχα προειδοποιήσει για την άνοδο του εξτρεμιστικού ισλαμισμού, του τζιχαντισμού. Είχα επίσης δηλώσει σαφώς πως η αποσταθεροποίηση της Μέσης Ανατολής θα είχε μεγάλες συνέπειες για την Ευρώπη και όχι για την Αμερική.
Σήμερα η Ευρώπη αλλάζει: προς το χειρότερο.
Ακόμη και κεντροευρωπαϊκές χώρες, δορυφόροι της γερμανικής ηγεμονίες απομακρύνονται από αυτή υπό την πίεση των κατακλυσμιαίων προσφυγικών και καταφεύγουν σε εθνικιστική εσωστρέφεια.
Τα επιχειρήματά τους πως δεν φτιάξαν αυτοί το πρόβλημα και πως οι πρόσφυγες θέλουν να πάνε Γερμανία ευσταθούν.
Υπάρχουν λύσεις: Μια συνθηκολόγηση στη Συρία.
Ακόμη και ο μιλιταριστής Κάμερον που πριν από δύο χρόνια πίεζε για εισβολή στη Συρία, υπό την πίεση των προσφυγικών συμβάντων στο Καλέ και τις τριβές με τη Γαλλία, επιχειρηματολογεί για ειρήνευση στη Συρία.
Και δυστυχώς είναι από τους λίγους πολιτικούς άνδρες που τολμά κάτι που για τις ΗΠΑ αποτελεί ταμπού.
Ούτε καν η «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνηση στην εφτάμηνη διέλευση της από την πολιτική εξουσία δεν τόλμησε να ψελλίσει για τον τερματισμό του πολέμου στη Συρία αλλά αρκούνταν σε ουμανιστικά ευχολόγια παρά ότι, ούτως ή άλλως προβληματικά στην τροφοδοσία τους ελληνικά νησιά, δέχονται καθημερινά ροές που συνολικά ξεπερνάν τους πληθυσμούς υποδοχής.
Ξεκινήσαν οι σύμμαχοι προ μηνών λέει οι σύμμαχοι τον πολέμο κατά της ΙΣΙΣ, του ισλαμικού κράτους.
Είχα προλέξει πως η «εκστρατεία» κατά της ΙΣΙΣ με τον τρόπο που επιλέχτηκε να διεξαχθεί δεν θα είχε κανένα αποτέλεσμα και πως ήταν απλά ένα πυροτέχνημα για να καθησυχαστούν οι δυτικοί πληθυσμοί.
Οι μόνοι που στην ουσία αναχαιτίζουν την ΙΣΙΣ ήταν στο παρελθόν ο Άσαντ και το σηιτικά στοιχεία της Μέσης Ανατολής και σήμερα σχεδόν αποκλειστικά οι ηρωικοί Κούρδοι.
Αντί να στηριχθούν οι κυματοθραύστες του Τζιχαντισμού, οι σπόνσορες της τζιχάντ Σαουδάραβες και οι άραβες σύμμαχοι τους βομβαρδίζουν την … Υεμένη.
Και ο Σουλτάνος Ερντογάν για μικροπολιτικούς λόγους που εξυπηρετούν τη μεγαλομανία του, στο όνομα του πολέμου κατά της ΙΣΙΣ, βομβαρδίζει τους Κούρδους.
Θα πρέπει να επιμείνουμε στο ρόλο της Τουρκίας.
Η Τουρκία και οι Τζιχαντιστές υπήρξαν και μάλλον συνεχίζουν να είναι συνέταιροι. Γιατί να μην είναι άλλωστε;
Ο πόλεμος είναι μπίζνα. Η προσφυγιά είναι μπίζνα: Όπλα, κορμιά και πετρέλαια της Τζιχάντ περνούν κερδοφόρα μέσα από την Τουρκία και το αντίστροφο…
Το πιο πρόσφατο παράδειγμα του τουρκικού ρόλου ήταν ο εντοπισμός από το ελληνικό λιμενικό μόλις προχθές πλοίου βαρυφορτωμένου με όπλα που απέπλευσε από τα παράλια της Τουρκίας με προορισμό την διαλυμένη πλέον Λιβύη των φυλάρχων και των τζιχαντιστών.
Τα παχυλά κονδύλια της ΕΕ για το προσφυγικό που παίρνει η Τουρκία, εμπλουτίζονται με τη σωματοεμπορία καθώς οι περισσότεροι διακινητές έχουν την έδρα τους στην Τουρκία και από τα παράλια της ξαποστέλνουν πρόσφυγες και μετανάστες στην Ελλάδα και την Ιταλία.
Οι ταρίφες γνωστές πλέον: Από 700 εώς 1700 ευρώ το προσφυγικό κεφάλι. Κι οι μέθοδοι γνωστές: οι πρόσφυγες στοιβάζονται σε σαπιοκάραβα του χαμηλότερου δυνατού κόστους, πλοιάρια «μιας χρήσης» που βουλιάζονται αύτανδρα όταν εμφανίζεται το λιμενικό για να μπορούν οι διακινητές να διαφύγουν πίσω από το προπέτασμα των πνιγμένων.
Οι Ιταλοί είχαν μέχρι και τον προηγούμενο μήνα συλλάβει 800 λαθρέμπορους. Όχι τα μεγάλα κεφάλαια.
Γιατί δεν είναι μόνο οι διακινητές που εδρεύουν στην Τουρκία.
Συνεργοί τους εντός Ελλάδος, Ιταλίας και ευρύτερα Ευρώπης αναλαμβάνουν την ηπειρωτική διακίνησή των προσφύγων και μεταναστών.
Θα σταθούμε μια στιγμή στην έκφανση αυτού του φαινομένου στην Ελλάδα. Η Ελλάδα του ελλειμματικού κράτους και του οργανωμένου παρακράτους είχε ευρύτατα δίκτυα εκμετάλλευσης των πολυποίκιλων μεταναστευτικών κυμάτων των τελευταίων δεκαετιών. Τα δίκτυα αυτά σχηματίστηκαν από χαμηλόβαθμους και υψηλόβαθμους κρατικούς αξιωματούχους σε σύμπραξη με μικρούς και μεγαλύτερους επιχειρηματίες που συνεργάστηκαν με ξένους σωματέμπορες.
Αν η Ιταλία δεν μπορεί ή δεν θέλει να πιάσει τα μεγάλα κεφάλια, η Ελλάδα ούτε που θα τολμούσε να διανοηθεί κάτι τέτοιο.
Όσο για τις ανθρωπιστικές οργανώσεις και ΜΚΟ, αυτές σε κάθε μεγάλη ανθρωπιστική κρίση επιδεικνύουν ότι η μεγάλη τους προτεραιότητα είναι η εξασφάλιση κονδυλίων. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα.
Όπως ίσως καταλάβατε, η προσφυγιά είναι μπίζνα.
Αντί πρεσβείες σε «ουδέτερες» χώρες γύρω από τις ζώνες της προσφυγιάς συντονισμένα να υπερστελεχωθούν και να προσφέρουν στους πρόσφυγες ασφαλή πρόσβαση έστω και με αντίτιμο για τους έχοντες στις χώρες που επιθυμούν να βρεθούν, αφήνουμε τα θύματα των δικών μας πολιτικών στα χέρια των σωματέμπορων και μετά κάνουμε επίδειξη τσάμπα ανθρωπισμού.
Αντί να πιέσουμε για να σταματήσουν οι ιμπεριαλιστές επιβουλές και να σταματήσουν παιδιά να διαμελίζονται, να ακρωτηριάζονται, να βιάζονται με μια ειρήνευση σε επίπεδο χωρών και μια αναπόφευκτη πλέον διάφανη εκστρατεία κατά των τζιχαντιστών, γεμίσαμε μια άλλη Μεσόγειο με δάκρυα για το μωρό που ξέβρασαν οι ακτές μας.
Τραγωδίες που δεν βλέπονται εύκολα ξεχνιούνται.
Φτάνει πια με τα ευαγγέλια του ανέξοδου ουμανισμού.
Ειρήνη στη Συρία τώρα.
Κοινό διεθνές μέτωπο κατά των τζιχαντινιστών.
Καταδίκη της Τουρκίας και στήριξη στους ηρωικούς Κούρδους.
Λευτεριά στην Παλαιστίνη.
Τι από αυτά έχει ποτέ στηρίξει Ελληνική κυβέρνηση;

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com, 4/9/2015
Read More »

Πέμπτη 27 Αυγούστου 2015

Εκλο-yes man



Προειδοποιούσα από τις αρχές του Φλεβάρη, μέρες μόλις μετά τον αρχικό ενθουσιασμό της έλευσης του «καινούριου» πως αν η συγκυβέρνηση δεν επέλεγε να συγκρουστεί στο εξωτερικό μέτωπο με την ΕΕ και στο εσωτερικό με τους ολιγάρχες, αναπόφευκτα θα οδηγούνταν σε ρήξη στο εσωτερικό πρώτα με το κόμμα και μετά με το λαό.
Η ρήξη στο κόμμα είναι ήδη πραγματικότητα. Προσωπικοί φίλοι και επιλογές του νεαρότερου πρωθυπουργού αλλά και ιδρυτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ τον εγκαταλείπουν με ένα αίσθημα απέχθειας. Μένει να τον χωρίσει κι η γυναίκα του όπως ο ίδιος καλαμπουρίζοντας προειδοποίησε πως θα συνέβαινε αν αυτός δεν έφερνε μια καλή συμφωνία, 
Δεν είναι ότι τόσοι πολύ πρόδωσαν την εμπιστοσύνη του πρωθυπουργού: Το αντίθετο. Ο Τσίπρας πρόδωσε την λαϊκή και κομματική εμπιστοσύνη φέρνοντας το δικό του μνημόνιο ενώ παράλληλα επιχειρούσε και μια βίαια προσαρμογή όχι μόνο της ελληνικής κοινωνίας αλλά και του κόμματος το οποίο τελικά και μετέτρεψε σε ένα προσωπικό φέουδο, μια σύναξη αυλικών.
Η αριστερή παρένθεση ολοκληρώθηκε με το χειρότερο δυνατό τρόπο.
Ήταν απολύτως αναμενόμενο: Από τις πρώτες μέρες της διακυβέρνησης άρχισε να διαφαίνεται πως ο Αλέξης Τσίπρας ήθελε την ευρωπαϊκή χρηματοδότηση πάση θυσία. Και αυτό στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα σήμαινε ένα και μόνο πράμα: Μνημόνιο 3, γνωστό στη συνέχεια ως «μνημόνιο Τσίπρα».
Με επικοινωνιακά τρικς επιχείρησε να κάνει πλύση εγκεφάλου στην κοινή γνώμη επιβάλλοντας ακόμη και στην ΕΕ το NEWSPEAK, φαντάζομαι με τις ευλογίες της: Θεσμοποίησε την τρόικα, βάπτισε το επερχόμενο μνημόνιο «έντιμο συμβιβασμό» και συμφωνία και προχώρησε στην κατάπτυστη απαξίωση του δημοψηφισματικού ΟΧΙ στη συμφωνία Γιούνγκερ και την μετατροπή του σε ναι σε όλα, για να περάσει τελικά εν ριπή οφθαλμού όλα όσα δεν τολμούσαν να περάσουν οι προκάτοχοί του.

Μετά από αυτό το κρεσέντο μνημονιακής αφοσίωσης, ήταν αναμενόμενο να κερδίσει την εύνοια και της Γερμανίας και της ελληνικής ολιγαρχίας που μετά την ψήφιση του μνημονίου από την ευρύτερη κοινοβουλευτική πλειοψηφία στην πρόσφατη ιστορία έπιναν νερό στο όνομα του.
Ο Τσίπρας έγινε ο μπάτλερ της Γερμανίας που σέρβιρε μνημόνια με απαράμιλλη επιδεξιότητα.

Προειδοποιήσα έγκαιρα για τη μορφή που έπαιρνε το μέλλον (η συνολική αποτίμηση εδώ) και περιέγραψα τους λόγους που το μέλλον έπαιρνε τέτοια τροπή.

Όλα είχαν πάρει από πολύ νωρίς το δρόμο τους. 

Έχοντας υπνωτίσει τη λαϊκή αντίδραση, ένα μόνο εμπόδιο έμενε να ξεπεραστεί από τον πρωθυπουργό: Οι συντροφικές τρικλοποδιές.

Έτσι άρχισε η επιχείρηση του εσωκομματικού ακρωτηριασμού στην Τσιπροκρούστεια κλίνη:
Ο Αλέξης νέος μα παιδί του κομματικού σωλήνα, προσπάθησε στην αρχή να φιμώσει με το δημοψήφισμα την εσωτερική αντιπολίτευση: Με το ισχυρό ΟΧΙ του ελληνικού λαού να χαλάει τη μανέστρα του, ο Τσίπρας έπρεπε να περάσει σε πιο ενεργούς τρόπους μνημονιακού κοσκινίσματος.
Έτσι, όπως μας αποκάλυψε με την χθεσινή του συνέντευξη, ήδη από τις 13 του Ιούλη όταν και προχωρεί στην τελική συμφωνία με το κουαρτέτο πλέον, ο Τσίπρας έχει αποφασίσει να προχωρήσει αιφνιδιαστικά σε εκλογές αμέσως μετά την ψήφιση του μνημονίου για να ξεφορτωθεί τα βαρίδια που επέπλεαν στην μνημονιακό βούρκο, με την ΕΕ να είναι πλήρως ενημερωμένη για τις προθέσεις του πρωθυπουργού: Ή τον πρωθυπουργό να είναι πλήρως ενημερωμένος για τις προθέσεις του από την ΕΕ. Δεν ξέρουμε ακόμη ποια ήταν η κατεύθυνση του ραπόρτου. Αυτό που γνωρίζουμε ήταν πως η ΕΕ ήταν έτοιμη από καιρό για το ενδεχόμενο των ελληνικών εκλογών. Ποια καλύτερη αποτύπωση από το πράσινο φώς που έδωσε χωρίς πολύ περίσκεψη ο κύριος πολιτικός εκφραστής της Γερμανικής επικυριαρχίας στην Ελλάδα, η καγκελάριος Μέρκελ, λέγοντας χαρακτηριστικά πως «οι εκλογές δεν είναι μέρος της κρίσης. Είναι μέρος της … λύσης…»
Κι όλα αυτά μέσα στο καλοκαίρι, με τα αντανακλαστικά του κόσμου να είναι αργά λόγω της θερινής μαστούρας όπως και όφειλαν να είναι προκειμένου να περάσουν όλα αυτά.
Και οι τακτικισμοί του ιντριγκαδόρου και οπουρτινιστή Τσίπρα δεν σταμάτησαν εκεί:
Για να εξαφανίσει τους εσωτερικά αντιπολιτευόμενους πολιτευτές από τον κοινοβουλευτικό χάρτη, επιχειρεί να κάνει τις εκλογές express παρακάμπτοντας τις διερευνητικές εντολές ώστε να μην προλάβει αυτό που σήμερα έχει βαπτιστεί Λαϊκή Ενότητα να σχηματιστεί.
Φυσικά ο Αλέξης μπορεί να είναι αλεπού, αλλά δεν είναι η μοναδική αλεπού στο παζάρι.
Ο Βαγγέλας ο Μεϊμαράκης, ένας πιο large Σαμαράς δίχως τικ και ορατούς κομπλεξισμούς που θα μπορούσε να είχε κάνει καριέρα δίπλα στον Κώστα Τσάκωνα, είδε την κίνηση Τσίπρα και την μπλόκαρε για να δώσει χρόνο στους πρωήν εσωκομματικούς αντιπάλους κάνοντας και αυτός την κίνησή του στην μεγάλη σκακιέρα της μικριπολιτικής που κυβερνά αυτή τη χώρα.

Κάποτε ο Τσίπρας έλεγε ότι θα συμμαχούσε και με το διάολο για να σωθεί η χώρα.
Το πε και το κανε: μόνο που οι διαβολικοί του σύμμαχοι δεν είχαν κατά νου να σωθεί η χώρα.
Έκτοτε τα πάντα πάνε κατά διαόλου.
Η εμμονή του Τσίπρα να σκέφτεται και να δρα με κομματικά κριτήρια έχει οδηγήσει σε αλλεπάλληλα αδιέξοδα του.

Ο Τσίπρας ολοκλήρωσε το έργο των προκατόχων του: Μετά από δεκαετίες πλιάτσικου και προσαρμογής της οικονομίας στο ευρωσύστημα, επί Τσίπρα η χώρα ξεφορτώθηκε και τα ψιλά που είχαν απομείνει στα ταμεία της για να πληρώνει «υποχρεώσεις» απέναντι στους Ευρωπαίους μπαταχτζήδες. Οδηγήθηκε σε απρομελέτητα capital controls καταβαραθρώνοντας την ήδη άτυπα ποινικοποιημένη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα της χώρας. οδηγώντας την σε εξορία ή εξουθένωση.
Ενώ μαινόταν οικονομικός πόλεμος κατά της χώρας, ο κος Τσίπραςπουλούσε ελπίδα και έδινε ανθοδέσμες στη Μέρκελ και το Σόιμπλε ενώ και οι υπουργοί του βρίσκονταν σε ομηρεία περιμένοντας τα καλά μαντάτα του έντιμου συμβιβασμού για να μάθουν ποιος θα είναι ο προϋπολογισμός των υπουργείων τους.
Απροσάρμοστοι υπουργοί όπως οι Βαρουφάκης και Βαλαβάνη οδηγήθηκαν σε παραίτηση ενώ ο ΓΓ γραμματέας Δημόσιας Περιουσίας Ν Κλούδας απομακρύνθηκε βίαια με το που ανέλαβε αναπληρωτής υπουργός ο συνδικαλιστής εφοριακός κος Αλεξιάδης, ίσως γιατί έσκαψε πολύ βαθειά και προσπαθούσε πάρα πολύ να δώσει αξία στη δημόσια περιουσία που ενόψει ξεπουλήματος της όφειλε να απαξιωθεί.
Από τη μάχη κατά της διαφθοράς, άγνωστο το γιατί, μόνο ο Νικολούδης απέμεινε.

Όλη αυτή η περίοδος θυμίζει έντονα τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησης ΓΑΠ, όταν αυτός και ο ΥΠΟΙΚ του Παπακωνσταντίνου όργωναν το διεθνές σκηνικό για να φέρουν το πρώτο μνημόνιο.
Εκεί φυσικά οι ομοιότητες τελειώνουν: Ο ΓΑΠ είχε αποστολή να βουλιάξει τη χώρα, να τη λοιδορήσει και να φέρει το πρώτο μνημόνιο για χάρη του ΔΝΤ. Ο Τσίπρας με τη δική του τουρνέ προσπάθησε να αναδείξει τη χώρα και σε κάποιο βαθμό τα κατάφερε. Το τίμημα ήταν όμως βαρύτατο: η ετοιμοθάνατη οικονομία δέχτηκε βαρύτατα πλήγματα και τελικά υπέκυψε σε ένα ακόμη μνημονιακό κώμα, βαθύτερο ακόμη και από τα προηγούμενα δύο.

Ο Τσίπρας δεν υπήρξε προδότης: Απλά Τσίπρασπις και περισσότερο ευρωπαίος από ότι Έλληνας.

Σήμερα η χώρα βρίσκεται σε πλήρη εξάρτηση από το ευρωσύστημα.
Τα επιχειρήματα του Τσίπρα πως οι εκλογές γίνονται για να μη βρεθεί όμηρος του παλαιοκομματισμού απευθύνονται σε αφελείς. Εκεί που οδήγησε τα πράματα ο Αλέξης, η ομηρεία του ήταν αναπόφευκτη.
Απλά χρησιμοποιεί τις εκλογές με τον ίδιο τρόπο που χρησιμοποίησε το δημοψήφισμα: για να νομιμοποίησει τις δικές του επιλογές. Και πλέον, και όλων των προκατόχων του.
Και για μια ακόμη φορά δε θα του βγει: Η αυτοδυναμία είναι όνειρο θερινής νυκτός, οι ΑΝΕΛ είναι μάλλον τελειωμένοι.
Μόνο το να βγει δεύτερο κόμμα, μόνο η απόδραση τον σώζει από την μνημονιακή πολιτική που κάτω από το καθεστώς ευρωβίας που του επιβλήθηκε, επέλεξε να επιβάλει.
Όπως είχαμε αναφέρει, το διακύβευμα αυτής της περιόδου για το ελληνικό πολιτικό σύστημα ήταν η δημιουργία μιας νέας μεταπολίτευσης και η μετατροπή του ισχυρότατου αντιμνημονιακού λαϊκού αισθήματος σε κάτι το ξεπερασμένο, κάτι το αναχρονιστικό.
Εξού και η νέα ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ Β που θυμίζει τόσο πολύ την ρητορική των προκατόχων του: Υπευθυνότητα, αξιοπιστία, κοιτάμε μπροστά δεν σημαίνουν τίποτε άλλο από το δίνουμε συγχωροχάρτια και συγκαλύπτουμε.
Έτσι πετιούνται στον κάλαθο των αχρήστων σημαντικοί λαϊκοί πόθοι και αιτήματα όπως ο λογιστικός έλεγχος του χρέους, οι γερμανικές αποζημιώσεις και τόσα άλλα.
Δυστυχώς για το ελληνικό πολιτικό σύστημα, μια νέα μεταπολίτευση δεν είναι εφικτή. Όσο και να ποντάρουν στην μνήμη του χρυσόψαρου που χαρακτηρίζει ενίοτε τον λαό, το μνημονιακό άλγος της καθημερινότητας δεν επιτρέπει πλέον ούτε καν επιλεκτική αμνησία.
Οι προεκλογικές εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ Β περί Παραλλήλου Προγράμματος είναι επίσης για αφελείς: Το παράλληλο πρόγραμμα των ισοδυνάμων, είναι σαν τα παράλληλα σύμπαντα: Μπορεί να υπάρχουν αλλά δεν εφάπτονται της πραγματικότητας που βιώνουμε.
Ο πρωθυπουργός θα μπορούσε να παραδεχτεί την συντριβή του από το γερμανικό ιμπεριαλισμό, να προχωρήσει στο δημοψήφισμα μετά στις εκλογές αρνούμενος να ακολουθήσει μνημονιακές επιταγές.
Αντ΄αυτού έκανε το δημοψήφισμα για να περάσει στο εσωτερικό του κόμματος το μνημονίο 3, εκτέθηκε από το δημοφησματικό αποτέλεσμα και τιμωρήθηκε από τους Γερμανούς για αυτό με ένα ακόμη σκληρότερο μνημόνιο από αυτό που διαφαινόταν στο τραπέζι μετά από την πάγια τακτική των διαπραγματευτικών μονομερών υποχωρήσεων που σε όλη τη διάρκεια της θητείας του ακολούθησε ο Τσίπρας.
Στη συνέχεια το πέρασε από τη βουλή και έπειτα προκηρύσσει εκλογές εμφανίζοντας τον εαυτό του πλέον ως αξιόπιστο μνημονιακό διαχειριστή.
Και αυτόν τον αμοραλισμό του «ηγέτη», του Τσε και Βαράτε με κι ας κλαίω, τον μοιράζονται και αρκετά στελέχη που έμειναν κοντά του, στελέχη που κορδώνονται που κάναν υπερβάσεις απέναντι στις αρχές τους και την ιδεολογία τους… Το μόνο πλεονέκτημα των ανθρώπων που υπερέβησαν τις αξίες τους για χάρη του ρεαλισμού είναι αυτό που έχουν οι αμοραλιστές: ότι δεν τους δεσμεύει κανένα ηθικό πλεονέκτημα ή δέσμευση.
Κλείνοντας, να προειδοποιήσουμε τον αυθεντικό ΣΥΡΙΖΑ, τον αντιμνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ που εκφράζεται πλέον μέσα από τη ΛΑ.Ε.
Παρότι το έργο το έχουμε δει, παρότι το σήκουελ της «Επιστροφής στο μέλλον» δεν πείθει, παρότι οι Λαφαζάνης- Στρατούλης έχουν γαλουχηθεί από το δηλητήριο του προνομιακού συνδικαλισμού, μια από τις πολλές κύριες παθογένειες της χώρας, δεν πρόκειται να εγκαταλείψουμε τον αντιμνημονιακό αγώνα.
Προαπαιτούμε όμως από τη ΛΑ.Ε να μην κάνει τα ίδια τερατώδη λάθη τα οποία όσο θα είναι στην αντιπολίτευση θα μοιάζουν ακίνδυνα:
Η χώρα είναι πλέον πλήρως εξαρτημένη από το ευρώ, πολύ περισσότερο από ότι ήταν το 2010, το 2012 κοκ. Έξοδος από την ευρωζώνη θα είναι πραγματικά χορός του Ζαλόγγου.
Η Ελλάδα θα οδηγηθεί σε πλήρη οικονομική απομόνωση και η καταστροφή θα είναι αναπόφευκτη μέχρι να καταφέρει η ελληνική οικονομία να προσαρμοστεί σε ένα μοντέλο αυτάρκειας.
Αν τα καταφέρει υπό τέτοιες συνθήκες, η ανάκαμψη θα έρθει γρήγορα.
Ο κος Λαφαζάνης ξεκίνησε στραβά: Άρχισε με μεγαλοστομίες ισχυριζόμενος πως η επόμενη βουλή θα είναι αντιμνημονιακή. Και ακόμη και αν υπάρχει προσχέδιο για εθνικό νόμισμα όπως αυτό περιγράφεται από τον κο Λαπαβίτσα και άλλους, αυτό δεν ισοδυναμεί με ολοκληρωμένο σχέδιο.
Οραματικές πολιτικές χωρίς ρεαλιστικά σχέδια υποκύπτουν εύκολα στο ρεαλισμό του Δεν Υπάρχει Εναλλακτική και συχνά γίνονται οι καλύτεροι του μπάτλερ. Τι καλύτερη απόδειξη από αυτό από την μνημονιακή κατάντια του κου Τσίπρα;
Ο λαός πρέπει να γνωρίζει πως βαδίζουμε σε αχαρτογράφητα νερά: Η μόνη βεβαιότητα που υπάρχει είναι η πλήρης υποταγή στο γερμανικό σχεδιασμό αν συνεχίσουν να επιβιώνουν και να επιβάλλονται οι μνημονιακές πολιτικές.
Δεν χρειάζεται αυτός ο λαός άλλες υπερβολές, ή μεγαλοστομίες ή ωραιοποιήσεις.
Όπως είχε τονίσει κάποτε και ο κος Βαρουφάκης για τον οποίον τρέφω μια κάποια εκτίμηση αλλά ελάχιστη εμπιστοσύνη, η ΛΑ.Ε οφείλει να κάνει αυτό που όφειλε να χε κάνει ως κάποτε ΣΥΡΙΖΑ: Δάκρυα και αίμα να τάξει αντί να τάζει μετά βεβαιότητας ένα καλύτερο μέλλον.
Όσοι τα προηγούμενα χρόνια έταξαν προεκλογικά εύκολες καλύτερες μέρες φέραν τελικά δάκρυα και αίμα.
Είναι πάρα πολύ το να ζητάμε από ένα κόμμα που ονομάστηκε Λαϊκή ενότητα να είναι Λαϊκό κι όχι λαϊκίστικο;


Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com, 27/8/2015
Read More »

Πέμπτη 20 Αυγούστου 2015

Το "σχέδιο Σόιμπλε"


Όταν κάποιος αρέσκεται να εκφέρει άποψη για το σχέδιο της Γερμανίας, θα πρέπει να έχει κατά νου το γερμανικό μοντέλο οικονομίας.
Προφανώς και η γερμανική οικονομία είναι βαρύτατα εξαγωγική οπότε και επιδιώκει να διαμορφώνει συνθήκες που ευνοούν αυτό ακριβώς: Τις εξαγωγές της.
Ας παραμετροποιήσουμε τις συνθήκες εκείνες που επηρεάζουν τις γερμανικές εξαγωγές:
Α) Η αναδιανομή του πλούτου προς τα πάνω: Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που επιτρέπουν στο μεγάλο κεφάλαιο να οργιάζει με την παράλληλη αποδόμηση του κράτους πρόνοιας σε πολλές χώρες έχουν περιορίσει την καταναλωτική ισχύ των μαζών στο δυτικό κόσμο. Οι πολύ πλούσιοι γίνονται ακόμη πλουσιότεροι, κάποιοι πλούσιοι πολύ πλούσιοι και κάποιοι άλλοι μεσαίοι, όλο και περισσότερο μεσαίοι γίνονται φτωχοί και όλοι και περισσότερο φτωχοί άποροι. Η φοβερή άνθηση του εμπορίου των ειδών υπερπολυτελείας δεν μπορεί να αναπληρώσει την γενική απώλεια της καταναλωτικής ισχύος των πληθυσμών.
Ελάχιστες πολιτικές δυνάμεις στέργουν για να ανατρέψουν τις συνθήκες αναδιανομής πλούτου προς τα πάνω
Β) Αποεπένδυση: Η μεγάλη απώλεια ελέγχου στον ιδιωτικό πλούτο που έφερε ο νεοφιλελευθερισμός έστρεψε τα μεγάλα κεφάλαια στις νέες μορφές καζινοκαπιταλισμού που έχουν σχεδόν μηδενικά οφέλη για την πραγματική οικονομία: Όταν κάποιος μπορούσε και δυστυχώς ακόμη μπορεί να διπλασιάσει σχεδόν στιγμιαία κεφάλαια επενδύοντας σε τοξικά προϊόντα ή σε στοιχηματικού τύπου διακυμάνσεις οικονομικών μεγεθών τα οποία μπορεί ο ίδιος και οι «συνεπενδυτές» του να επηρεάσουν, η επένδυση οι παραγωγικές επενδύσεις δεν μοιάζουν και τόσο ελκυστικές.
Ελάχιστες πολιτικές δυνάμεις στρέφονται κατά του καζινοκαπιταλισμού που θρέφει την αποεπένδυση.
Η αποεπένδυση ωφελεί την αναδιανομή του πλούτου προς τα πάνω ενώ παράγει καταστροφικά φαινόμενα για τις εθνικές και τοπικές οικονομίες: Λιγότερες επενδύσεις, λιγότερες δουλειές, περισσότερη ανεργία και λιγότεροι πόροι για να επενδυθούν από τα κράτη.
Όταν δε τα κράτη έχουν να εξυπηρετήσουν παράλληλα και δυσανάλογα χρέη, είναι πλέον αναγκασμένα να ξεπουλήσουν όλες τις υποδομές τους. Σε περιβάλλον αποεπένδυσης όμως η πώληση της δημόσιας περιουσίας και υποδομών γίνεται με όρους περισσότερο παραχώρησης, ούτε καν «πώλησης», πόσο μάλλον αξιοποίησης ή συνεκμετάλλευσης.
Γ) Οι νομισματικές ισοτιμίες: Η νομισματική σταθερότητα είναι σημαντική καθώς ελκύει μεγαλύτερο όγκο συναλλαγών στο σταθερό νόμισμα.
Για εξαγωγικές δυνάμεις όμως που δεν έχουν άμεσα ζητήματα χρέους, η σταθερότητα ενός νομίσματος καλό είναι να βρίσκεται στο κάτω άκρο των διακυμάνσεων. Ένα φθηνότερο ευρώ π.χ κάνει τα γερμανικά προϊόντα περισσότερο ανταγωνιστικά.
Η μεσογειακή κρίση κρατάει το ευρώ στα χαμηλά όρια των διακυμάνσεων του. Έξοδος από το ευρώ των προβληματικών χωρών της ευρωζώνης θα οδηγήσει μακροπρόθεσμα σε ένα σκληρό ευρώ, ένα ευρωμάρκο μετά από μια μεταβατική περίοδο αβέβαιου και φθηνού ευρώ.
Ας αρχίσουμε να συνδυάζουμε όλα τα παραπάνω.
Τυχούσες πρώην χώρες της ευρωζώνης δε θα μπορούν εύκολα να αγοράσουν γερμανικά προϊόντα με τα υποτιμημένα νέα εθνικά τους νομίσματα. Θα είναι υποχρεωμένες, αν θέλουν να επιβιώσουν, να ξαναδημιουργήσουν παραγωγική βάση.
Αυτό σε συνδυασμό με την ανατίμηση του ευρωμάρκου, θα μειώσει δραματικά τις γερμανικές εξαγωγές προς αυτές.
Αυτό λοιπόν που περιγράφεται από τα παπαγαλάκια της δεξιάς και αριστεράς πλέον ως «σχέδιο Σόιμπλε» είναι ουσιαστικά μια έσχατη καταφυγή της Γερμανίας σε περίπτωση μερικής αποδόμησης της Ευρωζώνης. Είναι το plan C της γερμανικής οικονομίας, ούτε καν το plan B. Η Γερμανία όφειλε να το έχει, το είχε και της φάνηκε και εξαιρετικά χρήσιμο.
Δεδομένης της ευρωεξάρτησης πολλών χωρών της Ευρώπης, ο Σόιμπλε εκβίαζε με το plan C του άλλες κυβερνήσεις, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι οι ίδιες με τίποτε δε θα ρίσκαραν νέα εθνικά νομίσματα. Ο Σόιμπλε χρησιμοποίησε το Plan C απέναντι σε άβουλους πολιτικούς για να περνάει το plan A του, την γερμανική Ευρώπη.
Αυτός είναι άλλωστε που ο Σόιμπλε και το μεγαλύτερο κομμάτι της γερμανικής πολιτικής σκηνής φανήκαν ικανοποιημένοι από την υπογραφή τρίτου μνημονίου, ενός μνημονίου πλέον γερμανικού.
Ας προχωρήσουμε λοιπόν στο plan A του γερμανικού ιμπεριαλισμού:
Οι εξαγωγικές προοπτικές της Γερμανίας δεν είναι ευοίωνες για τρεις λόγους: Ένας είναι ότι έχει φτωχοποιήσει τους παλιούς καλούς πελάτες της του Ευρωπαϊκού Νότου. Ο άλλος είναι ότι ο Ουκρανικός εμφύλιος για τον οποίο ευθύνεται ο γερμανικός μεγαλοιεδεατισμός μαζί με τα αμερικανικά γεωστρατηγικά δόγματα, έχουν περιορίσει τις μέχρι και πρόσφατα πολύ καλές Γερμανορωσικές εμπορικές σχέσεις.
Έτσι η Γερμανία έστρεψε εύλογα το βλέμμα της στις τεράστιες ασιατικές αγορές στις οποίες θα επιθυμούσε σφόδρα να αποκτήσει μεγαλύτερη διείσδυση καθώς οι ευρωπαϊκές της εξαγωγικές προοπτικές δε δείχνουν τόσο καλές όσο κατά το παρελθόν.
Η Κινέζικη κυβέρνηση, με την πρόσφατη υποτίμηση του κινεζικού νομίσματος έβαλε κάποιο φρένο στις εξαγωγικές φιλοδοξίες της Δύσης, για αυτό άλλωστε και η κίνηση αυτή καταδικάστηκε ως «νομισματικός πόλεμος» από το δυτικό κόσμο.
Από την άλλη, η Ευρωπαϊκή κρίση έχει κάνει την Γερμανία κατά εκατοντάδες δις πλουσιότερη καθώς οι πανικόβλητοι καταθέτες έσπευσαν να εξασφαλίσουν τις καταθέσεις τους σε γερμανικές τράπεζες με σχεδόν μηδενικά επιτόκια, παρέχοντας άφθονα κεφάλαια στη Γερμανία σχεδόν τσάμπα.
Πως μπορεί λοιπόν η Γερμανία να διατηρήσει την «εξωστρέφεια» της;
Ας δούμε το παράδειγμα της Ελλάδας: δύο μνημόνια με τα γνωστά επακόλουθα τους όχι μόνο δεν έφεραν σοβαρές επενδύσεις όπως άλλωστε ήταν αναμενόμενο μέσα σε ένα διεθνές περιβάλλον αποεπένδυσης σε συνδυασμό πάντα με τις ελληνικές δομικές στρεβλώσεις αλλά και έδιωξαν μαζικά υφιστάμενες ενώ ακόμη περισσότερες χαθήκαν.
Με τη Γερμανία να έχει φτιάξει το δικό της ΔΝΤ, τον ESM στον οποίο πλέον υπαγόμαστε και με το ρόλο του ΔΝΤ στην ευρωπαϊκή κρίση να έχει υποβαθμιστεί, οι Γερμανοί πλέον είναι έτοιμοι να τοποθετηθούν σε πραγματικές θέσεις της ελληνικής οικονομίας την οποία θα συνεχίζουν να συρρικνώνουν μέχρι να έχουν αγοράσει ότι αυτοί κρίνουν ως μελλοντικά κερδοφόρο.
Υπολογίζουμε πρόχειρα ότι αυτή η διαδικασία θα διαρκέσει περίπου μια τριετία. Όταν συμβεί αυτό, οι Γερμανοί θα χαλαρώσουν τη θηλιά χρέους και θα προσπαθήσουν να βελτιώσουν τα μακροοικονομικά της χώρας για να αυξήσουν τη δική τους κερδοφορία αλλά και την καταναλωτική ισχύ της χώρας και άρα και τις εξαγωγές τους.
Αν αυτό το επιτύχουν, θα έχουν ισχυρότατο επιχείρημα για να το επαναλάβουν και σε άλλες προβληματικές ευρωπαϊκές χώρες, καθώς οι κρίσεις της Ισπανίας, της Ιταλίας, της Πορτογαλλίας και της Ιρλανδίας δεν έχουν ξεπεραστεί απλά έχουν «κατασταλεί» προσωρινά.
Η Γαλλία είναι ο τελικός στόχος του Γερμανικού ιμπεριαλισμού.
Αυτός είναι και ο λόγος που οι Γάλλοι σκίστηκαν για να υπογράψουμε συμφωνία. Δεν πάλεψαν για μια καλή συμφωνία: πάλεψαν για όποια συμφωνία γιατί το grexit θα σήμαινε για τις τράπεζες τους απώλειες πολλών δις από τα δάνεια προς την Ελλάδα και θα τους έφερνε πιο κοντά στα σαγόνια της Γερμανίας. Με το μνημόνιο 3, η Γαλλία δεν έσωσε την Ελλάδα για να σωθεί η ΕΕ. Θυσίασε την Ελλάδα για να σωθεί η ίδια προσωρινά από το γερμανικό ιμπεριαλισμό.
Να σημειωθεί πως η Γερμανία είναι σε μεγάλο βαθμό κρατίστικη. Το νεοφιλελευθερισμό τον χρησιμοποιεί όπως τον χρησιμοποιούσε παλιότερη η Αμερική, σαν όπλο ιμπεριαλιστής επιβολής.
Από τις ιδρυτικές άλλωστε πράξεις του μνημονίου 3 ήταν η εξαγορά 14 αεροδρομίων της Ελλάδας από την ημικρατική Fraport.
Όταν ολοκληρωθεί το ευρύτερο γερμανικό σχέδιο, υπολογίζουμε σε μια δεκαετία από τώρα, με τους Γερμανούς να έχουν τοποθετηθεί σε σημαντικές θέσεις σε πολλές προβληματικές χώρες, τότε θα έρθει «η ευρωπαϊκή ανάπτυξη», μαζί μάλλον και με τις TTIP, τις διατλαντικές συμφωνίες εμπορίου που διακαώς επιθυμεί η Αμερική, κάτι που μαζί με τον ESM θα κεφαλοκλειδώσει όλες τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις των προβληματικών χωρών.
Αυτό είναι το «σχέδιο Σόιμπλε». Ότι δεν κατάφεραν οι Γερμανοί με τα όπλα, να το κάνουν με την οικονομία.
Οι γερμανικές επενδύσεις στη Μεσόγειο, θα οδηγήσουν πλέον τους Γερμανούς στην ανάγκη να εκφράσουν και γεωπολιτικές επιδιώξεις.
Τι θα κάνουν όμως σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο οι Αμερικανοί;
Η πρώην αμερικάνικη αυτοκρατορία είχε επιρροή σε πέντε ηπείρους. Και έχει πλέον, λόγο κακής στόχευσης, χάσει μεγάλο κομμάτι της και στις πέντε ηπείρους.
Όταν έχει χάσει εδώ και καιρό και κάτω από τη μύτη της πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής χωρίς μάλιστα αυτές οι χώρες να έχουν κάποια άλλη μεγάλη δύναμη να στραφούν, η απώλεια επιρροής τους στην Ευρώπη του ισχυρού Γερμανικού πόλου δεν είναι διόλου απίθανη.
Για όσους τους έχει διαφύγει, η Γερμανία επανενώθηκε το 1990. Λίγα χρόνια μετά ξεκινά το εγχείρημα της Γερμανικής Ευρώπης σημαντικό προστάδιο της οποίας υπήρξε η Γερμανική κυβέρνηση Σημίτη το 1996.
Η κυβέρνηση Σημίτη υπάρχει υπογείως μέχρι τις μέρες μας καθώς άνθρωποι του στελεχώνουν σημαντικά πόστα της διοίκησης σε όλες τις επόμενες κυβερνήσεις.
Οι Γερμανοί δεν ήθελαν μια νέα Κυβέρνηση Σημίτη στα χρόνια του μνημονίου καθώς αυτή έχει ταυτιστεί και δικαίως με το Ζόφο ενώ δε θα ήθελαν να φθαρεί μια «δική τους κυβέρνηση». Με την εξαίρεση τον Γιωργάκη Παπανδρέου που ήταν άνθρωπος των αμερικανών, μια εξαίρεση αναπάντεχα ευχάριστη για τους Γερμανούς καθώς έφερε την τόσο χρήσιμη για τις γερμανικές φιλοδοξίες ευρωπαϊκή κρίση, οι επόμενες κυβερνήσεις παρότι είχαν τα απαραίτητα ποσοστά σημιτισμού, δεν ήταν αμιγώς γερμανικές, δεν είχαν φτιαχτεί από το γερμανικό παράγοντα. Απλά σερνόμενοι και στα τέσσερα ενέδωσαν σε αυτόν.
Ικανοποιημένη λοιπόν βλέπει η Γερμανία, το ελληνικό πολιτικό σύστημα, παραδομένο σε αυτούς, να φθείρεται με ταχύτητες που ζει μεγαλώνει και πεθαίνει μια πυγολαμπίδα.
Η αμιγώς γερμανική κυβέρνηση εκτιμώ ότι θα έρθει στη χώρα στα τέλη της δεκαετίας.
Και θα είναι δεξιά, αφού η ελληνική αριστερά για μια ακόμη φορά έπαιξε το γνωστό της μεταπολιτευτικό ρόλο: να αυτοακυρώνεται, να αυτοαναιρείται, να φθείρεται και να διαφθείρεται και να αναχαιτίζει οτιδήποτε το ριζοσπαστικό θα επιχειρούσε να σπάσει τα δεσμά υποτέλειας της χώρας.  
Αυτό είναι λοιπόν το σχέδιο Σόιμπλε.
Δεν έχει καμία σχέση με Λαφαζάνηδες και Στρατούληδες. Και πολύ αμφίβολο είναι οποιοδήποτε κόμμα που προέρχεται από την ελληνική κομματοκρατία, μείζονα ή ελάσσονα, να μπορέσει να το ακυρώσει.
Γιατί οι Γερμανοί πολιτικοί έχουν πάντα κάτι που ελάχιστοι Έλληνες πολιτικοί είχαν ποτέ: Σχέδιο, που δεν σκαρφίστηκαν στο τσακίρ κέφι πανήγυρης ή απλού γλεντιού.


Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com, 20/8/2015.  
Read More »

Δευτέρα 17 Αυγούστου 2015

Η «πολυεθνική» Dream Team του Γιάνης και η Ευκλείδεια Τσακαλώτεια Γεωμετρία



Όταν η Ζωή Κωνσταντοπούλου καλούσε τον πρώην Υπουργού Οικονομικών και νυν διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, Γιάννη Στουρνάρα να καταθέσει στην Εξεταστική επιτροπή για τα μνημόνια, όφειλε να γνωρίζει ότι βρόνταγε στου κουφού την πόρτα.
Η βαρηκοΐα του Στουρνάρα σε θεσμικά καλέσματα οφείλεται όχι μόνο στη θεσμική προστασία που του παρέχει ο ρόλος του ούτε μόνο στο ότι όπως έχουμε περιγράψει κατά το παρελθόν χαίρει της πλήρους προστασίας της ΕΕ.
Οφείλεται επίσης στις πολύ στενές σχέσεις που έχει με τους δύο διαδοχικούς Υπουργούς Οικονομικών, τον Ευκλείδη Τσακαλώτο και το προκάτοχο του Γιάνη Βαρουφάκη.
Η σχέση του αυτοπροσδιοριζόμενου ως Κεϋνσιανού Στουρνάρα με τον Τσακαλώτο έχει περιγραφεί ως πάλαι πότε σχέση δασκάλου-μαθητή ενώ η γυναίκα του Ευκλείδη υπηρετεί εδώ και χρόνια στην Τράπεζα της Ελλάδος.
Ο Γιάνης επίσης έχει δημοσίως αποκαλύψει πως με τον άλλο Γιάννη έχουν φάει ψωμί κι αλάτι μαζί.
Αυτές οι σχέσεις μας θυμίζουν πόσο μικρός είναι ο κόσμος για τις Ελίτ. Μας θυμίζει τον ΓΑΠ και τον συμμαθητή του και συγκάτοικο του Αντώνη Σαμαρά.
Τρίγωνα και τετράγωνα, μια ευκλείδεια τσακαλώτεια  γεωμετρία των παρεών όχι άμεσα αναγνωρίσιμη για τους αγεωμέτρητους της πολιτικής ανάγνωσης.  
Ενθυμούμενοι το σύμπαν του ΓΑΠ, αναπόφευκτο το να αναφέρουμε πως δεν είναι η πρώτη φορά που ο Γιάνης λειτουργεί ως αντηλιακό υψηλού βαθμού προστασίας για την υπερέκθεση των πολιτικών και των δράσεων τους στο έντονο φως της δημοσιότητας: Με την περίφημη θέση του «δεν φταιν οι πολιτικοί, οι πολιτικές φταίνε» ο Γιάνης έχει λεκτικά και ονομαστικά προστατεύσει όχι μόνο τον φίλο του Γιώργο Παπανδρέου αλλά και τον Παπακωνσταντίνου. Δεν έχουμε θέμα με τα αντιηλιακά. Αλλά όταν αυτά αφορούν την προστασία από τον ήλιο της δικαιοσύνης τον νοητό, τότε αυτά ακριβέστερο θα ήταν να περιγράφονται ως αντιλαϊκά.
Συνεπής με όλα τα προηγούμενα ήταν και  η θέση του Γιάνη για την Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του Χρέους καθώς δημοσίως έκρινε τη σύσταση της όχι μόνο άσκοπη αλλά και παραπλανητική.
Το ελληνικό χρέος έχει αλλάξει τόσες φορές χέρια που θα ήταν μάταιο πλέον να ελεγχθεί, ισχυρίστηκε δημοσίως ο Βαρουφάκης, λες και ο κύριος σκοπός της επιτροπής ήταν να ιχνηλατήσει τη διαδρομή του χρέους και όχι να ξεκαθαρίσει ποιο κομμάτι του προϋπολογισμού πήγαινε παράνομα στις τσέπες κυβερνητικών αξιωματούχων και ιδιωτών και ποιο ποσοστό των δανείων κάλυπτε αυτού του είδους τις μαύρες τρύπες.  
Η θέση γενικά του Γιάνη σε αυτά τα επίδικα ήταν ουσιαστικά μια θέση πολύ δημοφιλής για τους Έλληνες πολιτικούς: Περασμένα ξεχασμένα, μην γινόμαστε αρχαιολόγοι, ας κοιτάξουμε μπροστά. Ας αλλάξουμε τις πολιτικές στον κόσμο.
Για να αλλάξουν οι πολιτικές στον κόσμο, συστρατεύτηκαν  εθελοντικά μαζί με το Γιάνη μεγάλα ονόματα του παγκόσμιου οικονομικού παιχνιδιού, ενώ ο Γιάνης φρόντισε να στρατολογήσει επ’ αμοιβή ακόμη περισσότερα.
Αρκετοί από αυτούς όπως οι Γκάλμπρεηθ, Σακς και Παναρίτη υπήρχαν και στο περιβάλλον του ΓΑΠ.
Ο Πιγκάς της Lazard είχε εμπλοκή στα ελληνικά πράγματα με το ρόλο του στο PSI ενώ οι Σορός Σαμπαγιατί και Γκλεν Κιμ ήταν σχετικά καινούριοι στο ελληνικό παιχνίδι.
Κανένας από αυτούς δεν έχει σκοτώσει τη μάνα του αλλά από όλους αυτούς μόνο ο Γκάλμπρεϊθ δεν έχει σκοτώσει μάνες και κόρες χιλιάδων άλλων:
Η Παναρίτη ήταν η μαθητευόμενη μάγισσα της Παγκόσμιας Τράπεζας που συμβούλευε τον πρόεδρο του Περού Αλμπέρτο Φουτζιμόρι καθώς αυτός διέπραττε στο όνομα της μεταρρύθμισης τα πολλαπλά εγκλήματα εναντίον του λαού του Περού ενώ ο Σακς, «κεϋνσιανός» κι αυτός, πήρε τη σκυτάλη από το εργαλείο του αμερικάνικου οικονομικού ιμπεριαλισμού Μίλτον Φρίντμαν για τη ρευστοποίηση του πρώην ανατολικού μπλοκ. 
Τρέμουν τα κόκκαλο του Τζον Μέυναρντ Κέυνς με αυτούς τους νεοκευνσιανούς όσο τρέμουν τα κόκκαλα του Μαρξ με τους μεταμοντέρνους κομμουνιστές.
Αλλά ας επιστρέψουμε στην A Team του κεϋνσιανού Βαρουφάκη:
Ο Σαμπαγιάτι δούλεψε στην Goldman Sachs, την εταιρία που έχει διαβρώσει βαθύτατα το πολιτικό προσωπικό του Δυτικού κόσμου, που συνεχίζει να κερδοσκοπεί εις βάρος των πολιτών παρά τον ρόλο της στην παγκόσμια οικονομική κρίση του 2007-2008, τη Goldman Sachs που μέσω των Swap της κατάφερε η κυβέρνηση Σημίτη να μαγειρέψει τα ελληνικά στατιστικά και να βάλει τη χώρα στην Ευρωζώνη, με το αζημίωτο βέβαια για την Goldman Sachs που θα την πληρώνουμε για πολλά χρόνια ακόμη για τις ανεκτίμητες υπηρεσίες που μας προσέφερε.
Ο Ιρανός Σαμπαγιάτι έκανε καριέρα και στη Lehman Brothers, την εταιρία της οποίας οι κερδοσκοπικές πρακτικές οδήγησαν στην κατάρρευσή της που πυροδότησε την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2007-2008 και που οδήγησε στη διάσωση των αδερφών της εταιριών που ασκούσαν τις ίδιες κερδοσκοπικές πρακτικές με τα λεφτά των αμερικανών φορολογούμενων.
Στελεχάρα της Lehman Brothers υπήρξε και ο κορεάτης Γκλεν Κιμ. Στην περίπτωση του Κιμ θα σταθούμε λίγο περισσότερο καθώς τον κληρονόμησε και ο Ευκλείδης Τσακαλώτος για να τον χρησιμοποιήσει για την άρση των capital controls. To μάρμαρο φυσικά για όλα αυτά συνεχίζουμε να το πληρώνουμε εμείς.
Αφού λοιπόν τα τσακάλια της Lehman και όχι μόνο, οδήγησαν τον πλανήτη σε παγκόσμια οικονομική κρίση, συμβουλεύουν τον οικονομολόγο υπουργό οικονομικών μιας κυβέρνησης οικονομολόγων για το πώς να σώσει την Ελλάδα.
O Βαρουφάκης δημιούργησε μια all star team θρύλων του παρελθόντος.
Ο Kim μάλιστα ήταν πιο all around παίχτης καθώς έχει δουλέψει και για ομοσπονδιακή υπηρεσία της Γερμανίας ενώ έχει βρεθεί και στον ESMS.
Αυτή την ομάδα οικονομικών δολοφόνων, καζινοκαπιταλιστών και εφαρμοστών του δόγματος του σοκ που χουν γαμήσει χώρες και πληθυσμούς αντέταξε ο Βαρουφάκης απέναντι στα γερμανικά Πάντζερ.
Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί πως δεν είναι κακό να χρησιμοποιείς τα μέσα του αντιπάλου σου.
Το θέμα είναι το ποιος χρησιμοποιεί ποιον.
Οι Τσίπρας/Βαρουφάκης προσπάθησαν να αντιπαραθέσουν στους Γερμανούς την ψευδαίσθηση ότι είχαν μαζί τους ένα κομμάτι του αμερικάνικου παράγοντα και των αγορών ώστε οι Γερμανοί να κάνουν παραχωρήσεις και να επιτρέψουν ένα μαλακό μνημόνιο που ήταν εξ αρχής ο στόχος της κυβέρνησης.
Η κυβέρνηση λογάριασε χωρίς τον ξενοδόχο: Όπως ήταν απολύτως αναμενόμενο, οι Γερμανοί δεν τσίμπησαν. Δε θα ήταν δυνατό να τσιμπήσουν. Οι Γερμανοί, όντας σκληροί ρεαλιστές δε θα μπορούσαν να εξαπατηθούν. Οι Γερμανοί γνώριζαν πολύ καλά πως οι Αμερικάνοι δεν θα άφηναν την κόντρα για την ηγεμονία και τη μορφή της ΕΕ, την οποία ήμουν από τους πρώτους που ανέδειξα, να πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.
Όσο σημαντική κι αν είναι η Ελλάδα για τις ΗΠΑ γεωπολιτικά –και όντως είναι- η Γερμανία, η πρώην υποτακτική της, είναι κατά πολύ σημαντικότερη και με τίποτε δε θα ήθελαν οι ΗΠΑ να την εξωθήσουν στο να αυτονομηθεί ακόμη περισσότερο.
Ήταν πολύ εύκολο λοιπόν για αυτόν τον λόγο αλλά και για άλλους που έχουμε περιγράψει κατά το παρελθόν, οι Γερμανοί να δουν την μπλόφα.
Και αυτό έκαναν. Την άφησαν μάλιστα να επιστρέψει ως μπούμερανγκ στην ελληνική πλευρά, ενισχυμένη από όλους τους εκβιασμούς που μπορούσαν να ασκήσουν ως οι ηγεμόνες της Ευρώπης που εδώ και καιρό είναι.
Σε όλη αυτή την καταστροφή μεγάλο ρόλο έπαιξε και η μεγαλομανία του Δραγασάκη του οποίου το end game ήθελε τη «Νέα Αριστερά» να αντικαθιστά το φθαρμένο και διεφθαρμένο σοσιαλδημοκρατικό πόλο εξουσίας, το ΣΥΡΙΖΑ να αποκτά ευρύτερο ρόλο στα πολιτικά πράγματα της Ευρώπης ως μπροστάρης νέων συσχετισμών και ως εκ τούτο να γίνει εφικτό να περάσουν νέα ηπιότερα μείγματα πολιτικής που θα επέτρεπαν την πολιτική μακροημέρευση των νέων αριστερών κομμάτων στις χώρες τους.
Τόσο ο Τσίπρας όσο και ο Δραγασάκης θέλαν δηλαδή όχι ουσιαστική αλλαγή αλλά αντικατάσταση φθαρμένων τμημάτων του ευρωπαϊκού συστήματος εξουσίας, ρεκτιφιέ.
Σε αυτό το ρεκτιφιέ οι Γερμανοί δεν είχαν κανένα πρόβλημα. Δεν ήθελαν όμως να αμφισβητηθεί ο κινητήρας της νέας Ευρωπαϊκής μηχανής, το δόγμα της δημοσιονομικής σταθερότητας.
Δεν έχουν πρόβλημα να δεχτούν το ΣΥΡΙΖΑ ή τους Podemos, αρκεί αυτοί να μην έχουν αξιώσεις ισοτιμίας, αρκεί αυτοί να είναι υποτακτικοί.
Και αυτό οι Γερμανοί το κατάφεραν ήδη με το ΣΥΡΙΖΑ ήδη μέσα σε μερικούς μήνες.
Ο ΣΥΡΙΖΑ μαγεύτηκε τόσο από την επικοινωνιακή του δεινότητα που θεώρησε ότι θα μπορούσε να μεταφέρει τις θεαμαπάτες του και στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή κρατώντας δύο καρπούζια στην ίδια μασχάλη.
Νόμιζε ότι μπορούσε να φτιάξει ομελέτα χωρίς να σπάσει αυγά και μάλιστα με υλικά που σκόπιμα επέλεξε από το παλιό σάπιο πολιτικό δυναμικό στην προσπάθεια του να αποδείξει σε όλο τον πλανήτη πόσο ακίνδυνος και μη ριζοσπάστης είναι…
Τώρα θα πρέπει να αρκεστεί με όποιο κόκκαλο του πετάνε οι Γερμανοί σαν καλό σκυλί που είναι.
Οι ευθύνες της αριστερής και της ευρύτερης πρώην αντιμνημονιακής δημοσιογραφίας είναι για μια ακόμη φορά τεράστιες.
Για χάριν του οράματος μας τυφλώσαν στη συγκάλυψη. Καμιά από τις παραπάνω πληροφορίες τις εντελώς διαθέσιμες δεν πήρε την έκταση που έπρεπε στα αντιμνημονιακά μήντια. Στα ψιλά πέρασε και η υπόθεση φοροδιαφυγής ύψους 1,9 μυρίων του τωρινού αντιπροέδρου της Βουλής ΠΑΣΟΚογενή Αλέξη Μητρόπουλου. Ανασύρθηκε συμπτωματικά (;) αμέσως μετά το Παρών του στην ψήφιση του Μνημονίου Τσίπρα. Για μήνες δε βοούσαν «δε θέλουμε ΠΑΣΟΚΟ «φοροφυγά» για  βουλευτή στο ΣΥΡΙΖΑ, πόσο μάλλον για αντιπρόεδρο της βουλής»  παρότι η προσφυγή του για την υπόθεση του απορρίφτηκε από το διοικητικό εφετείο Αθηνών ήδη από το Φεβρουάριο του 2014.
Ας γίνουν τώρα οι δημοσιογράφοι της αριστεράς πληρωμένοι δολοφόνοι του συστήματος για μια ακόμη φορά, να δολοφονούν όποιον μπαίνει στο μάτι των αποικειοκρατών και μάλιστα υπό το γενικό πρόσταγμα του αρχιστράτηγου του αυριανισμού Γιώργου Κουρή.
Άξιοι της μοίρας τους.
Εμείς πάλι δεν αξίζουμε την μοίρα που μας επιφυλάσσουν.
Μένει να το αποδείξουμε. Έμπρακτα.


Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogpsot.com, 17/08/2015
Read More »