Παρασκευή 16 Μαΐου 2014

Η άλλη Ευρώπη: Εθνικιστές, απομονωτιστές και αυτονομιστές


Η Ευρώπη μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου μοιράστηκε στους νικητές. Έτσι δημιουργήθηκαν δύο Ευρώπες: Η Δυτική καπιταλιστική Ευρώπη με τη ροή αμερικάνικου χρήματος και η ανατολική Ευρώπη με τη Σοβιετική διοίκηση. 
Το παράδειγμα αυτό παρέμενε σταθερό για πολλές δεκαετίες. 
Η κατάρρευση της σοβιετικής ένωσης ώθησε τη Δυτική Ευρώπη στο να επεκταθεί σταδιακά σε πρώην χώρες της ανατολικής Ευρώπης με άτσαλους διασκελισμούς και με μοναδικό γνώμονα τη διεύρυνση της εσωτερικής αγοράς της ΕΕ. 
Για να σφραγιστεί αυτή η επέκταση δημιουργήθηκε το ευρώ, όχι μόνο ένα ευρωπαϊκό νόμισμα αλλά μια νομισματική πολιτική που περνούσε πλέον από τα χέρια των κρατών μελών στα χέρια μιας Κεντρικής Τράπεζας. 
Δημιουργήθηκε έτσι όχι μόνο ένας σκληρός πυρήνας χωρών που εγκατέλειψαν τη νομισματική τους πολιτική στα χέρια μη αιρετών γραφειοκρατών αλλά και ένα εργαλείο προσηλυτισμού των υπολοίπων χωρών στον ευρωζουρλομανδύα.
Παρότι λίγες από τις αρχικές χώρες τηρούσαν τα κριτήρια ένταξης, αυτό σκοπίμως παραβλέφθηκε. Η πολιτική των στραβών ματιών και της εθελοτυφλίας ήταν θεμέλια για την ίδρυση και την επιβολή του ενός ενιαίου και ομοούσιου νομίσματος. 
Το άγιο πνεύμα του Ευρώ φώτισε τα μυαλά και των υπολοίπων ελίτ: Το δέλεαρ για αυτές ήταν μεγάλο: Φτηνός δανεισμός από την ΕΚΤ: τροφή στη διαφθορά.
Έτσι δημιουργήθηκε το τέρας του Φράνκενστάιν μονάχα που τα μέλη του δεν ήταν από νεκρά πτώματα αλλά από ζωντανές χώρες οι ασθενέστερες των οποίων θα ψοφούσαν στις νέες συνθήκες.   
Το μόνο που έπρεπε να κάνουν οι ευρωελίτ ήταν να πείσουν τους πληθυσμούς για τον ευρωμονόδρομο: Ο ευρωφράνκεσταϊν δεν έπρεπε να εγκαταλειφθεί: ήταν θέμα ζωής και θανάτου. Ευζωίας για τις ελίτ που τσέπωναν τα φθηνά δάνεια και θανάτου για τους λαούς στους οποίους θα τα χρέωναν πάρα πολύ ακριβά. 
Τα δήθεν  αυστηρά ευρωπαϊκά κριτήρια και η όποια ευρωπαϊκή εποπτεία έκανε περίπατο. Στο βασίλειο των τυφλών, οι εθελότυφλοι θα κυβερνούσαν. 
Τα πράγματα επιδεινώθηκαν ακόμη περισσότερο με την αμερικανική κρίση του 2008 που προέκυψε από τη φούσκα των στεγαστικών, φούσκα που απλά ήταν το επιστέγασμα κακών χρηματοπιστωτικών πρακτικών πολλών ετών και μιας νεοφιλελεύθερης αντίληψης που απαγόρευε όχι μόνο τον προστατευτισμό αλλά και οποιοδήποτε εποπτεία και έλεγχο στις πρακτικές του χρηματοπιστωτικού συστήματος. 
Αυτό ακριβώς το αντιεπιστημονικό δόγμα ήταν ένας από τους βασικούς παράγοντες που κρίσεις ξεπήδησαν και σε άλλες χώρες που μετέτρεψαν τις οικονομίες τους σε χρηματοπιστωτικές όπως η Ιρλανδία, η Ισλανδία, η Ελλάδα και η Κύπρος. Οι αμερικάνοι έπρεπε να βρουν χωματερές χρέους. Και οι λαοί ήταν οι καλύτεροι υποψήφιοι.
Έτσι λοιπόν ο εύκολος και γρήγορος πλουτισμός των λίγων θα χρεωνόταν στους πολλούς για πολλά χρόνια.  
Είναι λογικό λοιπόν σήμερα εν μέσω αλλεπάλληλων κρίσεων να παρατηρούμε το παράδοξο φαινόμενο των τραπεζιτών και των μετόχων τους που πλουτίζουν ενώ προκάλεσαν την κρίση και των λαών που δεν την προκάλεσαν που φτωχαίνουν. 
Οι οικονομικές ανισότητες έχουν γυρίσει στα επίπεδα του 19ου αιώνα. Ο νεοφιλελευθερισμός με το πιστόλι της κρίσης και των αδιεξόδων στον κρόταφο των κοινωνιών σαρώνει το τελευταίο εμπόδιο, το κοινωνικό κράτος, διαλύοντας μαζί του και όλα τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα που το κράτος αναγκάστηκε να ενσωματώσει κάτω από τις πίεσεις των εργατικών και κοινωνικών αγώνων του 18ου, 19ου, και 20ου αιώνα.
Ακόμη και σε μια χώρα που έχει ευνοηθεί οικονομικά από την ευρωπαϊκή κρίση σκανδαλωδώς, την Γερμανία, τα οφέλη δεν ήταν κοινωνικά: Σύμφωνα με τον ΟΑΣΑ η οικονομική ανισότητα στη Γερμανία έχει γυρίσει στην εποχή του Κάιζερ! 
Και θα πάει ακόμη πιο πίσω. Αυτό που οι ευρωπαϊκές ελίτ και τα μήντια τους -όλα τους σχεδόν ελεγχόμενα από το χρηματοπιστωτικό- ονομάζουν πρόοδο και μεταρρύθμιση είναι ουσιαστικά μια οπισθοδρόμηση στη φεουδαρχία, μόνο που σήμερα οι φεουδάρχες δρουν «συλλογικά» μέσα από Hedge Funds, οίκους αξιολόγησης, τράπεζες και πολυεθνικές: 
Η ουσία δεν αλλάζει: οι νεοφεουδάρχες υφαρπάζουν την ιδιοκτησία των νόμιμων κατόχων τους, είτε αυτή πρόκειται για άυλη «περιουσία» όπως δικαιώματα και νόμοι είτε για ημιυλική όπως καταθέσεις, μισθοί και συντάξεις, είτε για υλική, όπως γη και σπίτια.   
Αυτή είναι η ουσία. Αυτό συμβαίνει στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη. Αυτό καλούμαστε να υπηρετήσουμε. 
Μια τέτοια αισχρή πρόκληση δεν μπορεί να μείνει αναπάντητη. Δυστυχώς και με λίγες εξαιρέσεις η απάντηση σε αυτή την πρόκληση της οπισθοδρόμησης έρχεται συνήθως από το παρελθόν και λέγεται εθνικισμός. Πότε μετριοπαθής και ως εκ τούτου υποφερτός και πότε ακραίος και φρικτός. 
Όλους αυτούς τους νεο0εθνικισμούς, η προπαγάνδα των ευρωπαϊκών ελίτ, ελίτ που πλέον είναι αναχρονιστικές γιατί πιστεύουν σε μια Ευρώπη που δεν υπάρχει πια, τους χαρακτηρίζει ακραίους, με εξαίρεση τους ακραίους εκείνους που κρίνει χρήσιμους για τον ηλίθια σχεδιασμένο επεκτατισμό της όπως τους ναζί της Ουκρανίας.
Στην πραγματικότητα, σήμερα ακραίοι για την Ευρώπη είναι όλοι αυτοί που αμφισβητούν τις πολιτικές της γερμανοκρατούμενης ΕΕ, πολιτικές που παραδόξως συνδυάζουν την λιτότητα με τον νεοφιλελευθερισμό. Από όπου και αν προέρχονται. 
Αυτή η αντίληψη της «ακρότητας», της μη συμμόρφωσης δηλαδή στα κυρίαρχα ευρωδόγματα και επιβουλές, ήταν η κινητήριος δύναμη που δημιούργησε τη θεωρία των δύο άκρων στην Ελλάδα που ταύτιζε την παραστρατιωτική Χρυσή Αυγή με τον μετριοπαθέστατο Σύριζα, ένα από τα λίγα παραδείγματα σε ολόκληρη την Ευρώπη αριστερού κόμματος με ισχυρή λαϊκή απήχηση.
Όσο για την αριστερά στην υπόλοιπη Ευρώπη, αυτή συνήθως απαντάει στο ερώτημα των τελευταίων ετών «που πήγε» ή «τι κάνει η αριστερά» με τη λαμπερή απουσία της.
Άλλωστε, εδώ και δεκαετίες δε μιλάμε πλέον για την αριστερά των εργαζομένων αλλά για αυτή της νομενκλατούρας με ερείσματα στα μήντια και στη δημόσια διοίκηση. 
Αυτός είναι ο λόγος που ο Τσίπρας φαντάζει ως η καλύτερη επιλογή της Ευρωπαϊκής αριστεράς: η ανικανότητα της να αναδείξει επιλογές όλα αυτά τα κρίσιμα χρόνια. Και με τέτοια φτώχια της αριστεράς, ο Τσίπρας φαντάζει καλή λύση. 
Όσο για το σοσιαλισμό, απομεινάρια κάποιας ειλικρινούς μορφής του στην Ευρώπη υπάρχουν μόνο στις σκανδιναβικές χώρες. Και δεν ξέρουμε για πόσο θα κρατήσουν ακόμη.  
Σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη υπάρχουν τα σοσια-ληστικά κόμματα, το alter ego των καπιταληστών, απόλυτα συνδεδεμένα και εξαρτημένα από τη χρηματοπιστωτική αλητεία. Αν μπορούσαμε να το περιγράψουμε με 5 γράμματα θα το περιγράφαμε ως «ΠΑΣΟΚ».  
Εξαίρεση αποτελούν τα σοσιαλιστικά κόμματα της πρώην ανατολικής Ευρώπης: αυτά είναι απλά τα απομεινάρια των κομμουνιστικών καθεστώτων που μεταμφιέστηκαν σε σοσιαλιστές για να επιβιώσουν του θανάτου του σοβιετισμού και να συνεχίσουν να έχουν προνόμια και στο νέο καπιταλιστικό πλαίσιο. 
Αυτό είναι λίγο πολύ το πολιτικό πλαίσιο σήμερα στην Ευρώπη. 
Ο δικός μου ορισμός για τον ακραίο πολιτικό χώρο είναι αυτός που είναι αντικοινωνικός και οι δράσεις του στρέφονται κατά κοινωνικών ομάδων. 
Με αυτήν, την πραγματική έννοια του ακραίου, ακραίες είναι οι κυβερνήσεις που εφαρμόζουν αντικοινωνικές πολιτικές και όχι οι πολιτικοί τους αντίπαλοι που θέλουν να κρατούν αποστάσεις ή ασκούν πολεμική απέναντι σε τέτοιες καταστροφικές πολιτικές. 
Αλλά ας δούμε όχι μόνο τι έχει προκαλέσει την κρίση σε διάφορες χώρες της Ευρώπης και πως αυτές απάντησαν στις προκλήσεις της αλλά και τις αποσχιστικές ή απομονωτικές πολιτικές δυνάμεις που ισχυροποιήθηκαν ανάμεσα σε άλλα από την εμμονή της γερμανοκρατούμενης ΕΕ να εκβιάσει μέσω της ευρωπαϊκής κρίσης για μια βίαια ενοποίηση: 

Το παράδειγμα της Ισλανδίας: 

Η Ισλανδία αποτελεί μια εξαίρεση όχι στο τι προκάλεσε την κρίση της αλλά στο πως την αντιμετώπισε. 
Μπήκε στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Ζώνη με προοπτική να ενταχθεί και στην ΕΕ. 
Η οικονομία της βασισμένη κυρίως στην αλιεία γνώρισε μια μεταμόρφωση με την ιδιωτικοποίηση των τραπεζών της το 2002. Σύντομα, η Ισλανδία θα γίνει ένα διεθνές χρηματοπιστωτικό κέντρο. 
Και θα το πληρώσει ακριβά. Το 2008 καλείται να πληρώσει τις ζημιές των τριών μεγάλων τραπεζών της. Τα μεγέθη τα οποία έπρεπε να εγγυηθεί ήταν πολύ μεγαλύτερα από το ΑΕΠ της. 
Χιλιάδες Ισλανδοί μεταναστεύουν σε ένα κύμα που η  Ισλανδία είχε να γνωρίσει από τα τέλη του 19ου αιώνα. 
Η Ισλανδία όμως στο ερώτημα οι τράπεζες ή οι πολίτες μας και στον εκβιασμό «too big to fail» θα προτιμήσει τους πολίτες της. 
Ξεχωρίζει τις εγχώριες από τις ξένες καταθέσεις και επενδύσεις και προστατεύει τις πρώτες από τη χρεωκοπία των τραπεζών της. 
 Στα αιτήματα των ξένων επενδυτών η νέα κυβέρνηση της Ισλανδίας απάντησε με δύο δημοψηφίσματα στα οποία οι Ισλανδοί αρνήθηκαν τις απαιτήσεις των επενδυτών (κυρίως της Μ. Βρετανίας και της Ολλανδίας). Παρότι υπό καθεστώς ΔΝΤ, η Ισλανδία δεν παρέδωσε τη δημοκρατία της στο διεθνές κεφάλαιο αλλά επιδίωξε αποτελεσματικά την αυτονομία της: 
Η οικονομία της Ισλανδίας γύρισε από την αλιεία ηλιθίων του καζινοκαπιταλισμού στην αλιεία και ανάκαμψε το 2012. 
Σήμερα η ισλανδική κυβέρνηση διεκδικεί και κούρεμα κομματιού των απαιτήσεων των επενδυτών προκειμένου να «ξεπαγώσει» περιουσιακά τους στοιχεία στην Ισλανδία και να άρει τους περιορισμούς κεφαλαίου που έγιναν προκειμένου να προστατευτεί η ισλανδική οικονομία με στόχο να ανακουφίσει οικονομικά τους Ισλανδούς που έχουν υποθηκεύσει τα σπίτια τους ελέω κρίσης. Παρόμοια επιδίωξη έχει όπως θα δούμε αμέσως παρακάτω και η κυβέρνηση της Ουγγαρίας. . 
Η Ισλανδία αντιμετώπισε μια τεράστια κατ’ αναλογία κρίση. Έκανε τα ακριβώς αντίθετα από ότι η Ελλάδα: προστάτευσε τους πολίτες της και γύρισε στη βασική της οικονομία απαξιώνοντας το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. 
Το παράδειγμα της Ισλανδίας απέδειξε ότι δεν υπάρχουν αδιέξοδα, μονάχα εκβιασμοί. Γι’ αυτό και δεν παίχτηκε από τα συστημικά μήντια παρά μονάχα όταν αυτό έγινε μέσα από τη σκοπιά ανυπόστατης προπαγάνδας όπως αυτή που δημιούργησε ο πάντα «αξιόπιστος» και «εργατικότατος» Πάσχος Μανδραβέλης. 

Το ανορθόδοξο παράδειγμα της Ουγγαρίας 

Αν το παράδειγμα της Ισλανδίας δεν παίχτηκε στην Ελλάδα από τα συστημικά μήντια παρά μονάχα για να σπιλωθεί από μια ανυπόστατη Μανδραβελική προπαγάνδα, το παράδειγμα της Ουγγαρίας δεν παίχτηκε πουθενά, λες και η Ουγγαρία ανήκε σε άλλο πλανήτη και όχι στην κεντρική Ευρώπη. 
Και ο λόγος για αυτός είναι απλός: Όχι μόνο γιατί οι Μερκελιστές απεχθάνονται τον πρωθυπουργό της Ουγγαρίας Viktor Orban που πρόσφατα εκλέχθηκε για τρίτη θητεία από τους Ούγγρους αλλά και γιατί η «αριστερά» παρουσιάζεται ως μια «ορθοδοξία»: οποιαδήποτε άλλη λύση εκτός του πλαισίου που η ίδια αποδέχεται της χαλάει την πιάτσα. 
Η πολιτική σταδιοδρομία του Orban δεν μπορεί να μπει σε ένα καλούπι. 
Έχει κατηγορηθεί ως κομμουνιστής, ναζί, δικτάτορας ενώ ο Daniel Cohn-Bendit τον κατηγόρησε ότι είναι ο «Ευρωπαίος Hugo Chavez», κατηγορίες αντιφατικές που επαληθεύουν την προηγηθείσα διατύπωσή μας ότι ο Orban και οι πολιτικές του δεν μπορούν να μπουν σε ένα καλούπι.
Ο Orban έγινε γνωστός όταν ως ηγέτης φοιτητικού κινήματος απαίτησε την αποχώρηση των σοβιετικών στρατευμάτων από την Ουγγαρία. 
Στην πρώτη του πρωθυπουργική θητεία μόλις στα 35 του που ξεκινάει το 1998 σημειώνεται συνεπής στροφή προς τη Δύση. Το 1999 η Ουγγαρία μαζί με τις Τσεχία, Ρουμανία και Πολωνία μπαίνουν στο ΝΑΤΟ. 
Κατά τη διακυβέρνηση Orban σχεδόν όλοι οι οικονομικοί δείκτες βελτιώνονται. 
Το 2002 ξαναπαίρνουν την εξουσία οι σοσιαλιστές, οι οποίοι παρότι επίγονοι του κουμουνιστικού κόμματος, εφαρμόζουν νεοφιλελεύθερες πολιτικές και προχωρούν σε ιδιωτικοποιήσεις. 
Η Ουγγαρία μπαίνει στην ΕΕ το 2004. 
Χάρη στις ευρωπαϊκές συνθήκες και τις πολιτικές των δήθεν σοσιαλιστών, η Ουγγαρία χρειάζεται οικονομική διάσωση ήδη από το 2008. 
Όταν ο Orban ξαναπαίρνει την εξουσία το 2010 η κατάσταση είναι οικτρή: η Ουγγαρία βρίσκεται σε εξάρτηση από την ΕΕ και το ΔΝΤ για την επιβίωση της και το βάρος του προγράμματος διάσωσης το πληρώνουν οι απλοί πολίτες. 
Ο Orban δείχνει τις προθέσεις του από την αρχή. Υπονομεύει τις διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ και προχωράει στα αδιανόητα: Βάζει υψηλούς φόρους στο τραπεζικό σύστημα και σε μεγάλες εταιρίες: Αυξάνει μισθούς σε κάποιες κατηγορίες δημοσίων υπαλλήλων ενώ περιστέλλει δαπάνες του ευρύτερου προϋπολογισμού. 
Εθνικοποιεί εταιρίες στρατηγικού χαρακτήρα όπως οι ενεργειακές. Μειώνει την τιμή του ρεύματος. 
Η ΕΕ γίνεται έξω φρενών με τον αιρετικό Orban γιατί καταπατά τη νεοφιλελεύθερη βίβλο της: Τα δυτικά μήντια εξαπολύουν τη γνωστή τους εκστρατεία λάσπης χαρακτηρίζοντας τον ως δικτάτορα, αυταρχικό, απολυταρχικό, ακροδεξιό. 
Ο Orban θα βάλει υψηλά πρόστιμα στα ελεγχόμενα από τους δυτικούς μήντια (σκεφτείτε κάτι σαν τη δική μας ιδιωτική τηλεόραση: αυτή δουλεύει για τις τράπεζες που τους δίνουν δανεικά και μη εξυπηρετούμενα) πυροδοτώντας ένα νέο τσουνάμι λάσπης από τους πατρώνες τους, τα διεθνή μήντια.
Παρότι η Γερμανία είναι με διαφορά ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Ουγγαρίας, ο Orban θα συγκρουστεί και μαζί της και θα τη στηλιτεύσει ανοιχτά.  
Όταν η Μέρκελ αναφέρει το 2013 σε σχέση με τα μέτρα που πρέπει να πάρει η ΕΕ εναντίον της Ουγγαρίας πως δεν είναι η ώρα να στείλουμε το ιππικό ακόμη, ο Orban απαντάει πως «Οι Γερμανοί έχουν ήδη στείλει το ιππικό κάποτε… σε μορφή τανκς. 
Το αίτημα μας θα ήταν να μην το ξαναστείλουν. Δεν ήταν καλή ιδέα τότε και δεν δούλεψε…»
Οι οίκοι αξιολόγησης με τις αυτοεκπληρούμενες οικονομικές προφητείες τους τιμωρούν τον Orban και την Ουγγαρία υποβαθμίζοντας τα ομόλογά της σε απολύτως σκουπίδια. 
Η Ουγγαρία έχει πλέον αποκλειστεί από τις διεθνείς αγορές. Αλλά ο Orban είναι ανυποχώρητος. 
Παίρνει μια μικρή οικονομική ανάσα από την Κίνα που σε πείσμα των οίκων αξιολόγησης αγοράζει ουγγρικά ομόλογα. 
Αποκτά επιρροή και στην κεντρική τράπεζα της Ουγγαρίας. Και προχωρά στην επίτευξη του «αδιανόητου»:  Τον Αύγουστο 2013 πετάει το ΔΝΤ από τη χώρα αποπληρώνοντας πρόωρα δόση 2,15 δις Ευρώ. 
Άλλωστε το είχε πει νωρίτερα σε ανύποπτο χρόνο: Υπάρχει ζωή και έξω από την ΕΕ και «πως προτιμούμε να έχουμε την ασπίδα ΕΕ και ΔΝΤ αλλά αν χρειαστεί θα σταθούμε μόνοι μας στα πόδια μας»
Το 2013 τα περισσότερα νούμερα της Ουγγρικής οικονομίας είχαν βελτιωθεί: Έλλειμμα κάτω του 3%, μείωση του λόγου χρέους ΑΕΠ, θετικός ρυθμός ανάπτυξης.  
Και ο Orban συνέχισε την επιδίωξη του αδιανόητου. Παρότι αντισοβιετικός και παρότι το 2007 κατηγόρησε όχι μόνο πως η Ουγγαρία κινδυνεύει να επιστρέψει στη σφαίρα επιρροής των Ρώσων αλλά και πως η Ουγγαρία είχε γίνει ο καλύτερος στρατώνας της Gazprom (του ρωσικού κολοσσού φυσικού αερίου), το 2014 ο Orban θα προχωρήσει σε στρατηγική συμμαχία με έναν άλλο ηγέτη που τα δυτικά μήντια έχουν πολεμήσει περισσότερο ακόμη και από τον ίδιο: Τον Vladimir Putin. 
Τον Ιανουάριο του 2014 ο Orban θα πάρει από τη Ρωσία χαμηλότοκο 30ετές δάνειο 12 δις ευρώ ώστε η ρωσική εταιρία Rosatom να χτίσει δύο πυρηνικά εργοστάσια σε ένα εγχείρημα παραγωγής φτηνής ηλεκτρικής ενέργειας και μερικής ενεργειακής μελλοντικής απεξάρτησης της Ουγγαρίας. 
Το ήδη υπάρχον πυρηνικό εργοστάσιο στο Paks παράγει το 40% της ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας. 
Δεν είναι μόνη η δυτική προπαγάνδα που συνδέει τον Orban με τον Putin: και οι δύο πολιτικοί άνδρες χαρακτηρίζονται από το Stratfor, το σημαντικότερο ινστιτούτο ανάλυσης των ΗΠΑ ως μεγάλοι στρατηγικοί σχεδιαστές.
Μετά την επανεκλογή του το 2014 ο Orban σχεδιάζει να «απαλλοτριώσει» το ιδιωτικό σύστημα ασφάλισης της χώρας για να ανακουφίσει τους Ούγγρους που έχουν υποθηκεύσει τα σπίτια τους λόγω κρίσης, κάτι που όπως είδαμε επιδιώκει με άλλα μέσα και η Ισλανδία. 
Στην ομιλία του το Μάιο του 2014 ο Orban με πολύ χαμηλούς τόνους τόλμησε να μιλήσει για το Παράδειγμα της «Κεντρικής Ευρώπης» για το πώς η αντιγραφή των δυτικών τρόπων δεν αρκεί για να ξεπεραστούν οι προκλήσεις. 
Με τη ρωσική αρκούδα να έχει βγει από το λήθαργο, την Αμερική αποδυναμωμένη και την Ευρώπη σε μόνιμη κρίση, πολλοί αναλυτές άρχισαν να μιλούν για το φόβο της Ορμπανοποίησης, το φόβο δηλαδή και άλλες χώρες της κεντρικής Ευρώπης (πρωτίστως η Ρουμανία) να απομακρυνθούν από τα ευρωπαϊκά νεοφιλελεύθερα δόγματα και να ακολουθήσουν μεικτές πολιτικές. 
Η Ουγγαρία και η Ελλάδα έχουν κοινά: Βρίσκονται σε σταυροδρόμι συγκρούσεων μεγάλων δυνάμεων και έχουν παρόμοιο αριθμητικά πληθυσμό. Τα πρώτα στην προτίμηση των ψηφοφόρων κόμματα τους σήμερα, το Fidesz και ο Σύριζα αν και σε διαμετρικά διαφορετικά σημεία του πολιτικού φάσματος δε διστάζουν να συγκρουσθούν με τα κυρίαρχα σήμερα δόγματα και επιταγές της ΕΕ. Αλλά εκεί τελειώνουν οι ομοιότητες. Γιατί αφενός οι Ούγγροι παρά τις απειλές δε φοβήθηκαν τη σύγκρουση και ήδη από το 2010 έχουν επιλέξει αντιμερκελιστική κυβέρνηση. Αφετέρου γιατί ενώ η Ουγγαρία είναι σχετικά φτωχή χώρα και η Ελλάδα σχετικά πλούσια σε πλουτοπαραγωγικές πηγές, η Ουγγαρία έχει το μισό λόγο χρέους/ΑΕΠ από την Ελλάδα και αυτός βαίνει μειούμενος ενώ της Ελλάδας αυξάνει ολοταχώς. 
Χωρίς τον Orban το αρκετά πιο ακραίο κόμμα Jobbik το οποίο δεν έχει κόκκινες γραμμές με το φιλοναζιστικό κομμάτι του παρελθόντος της Ουγγαρίας, μπορεί σήμερα να ήταν κυβέρνηση καθώς στις εκλογές του 2014 πήρε το 20% των ψήφων. 
Ο Orban, χωρίς να έχει κάνει τους Ούγγρους πλούσιους, τουλάχιστον δεν υποθήκευσε το μέλλον τους και τους ξαναέδωσε πίσω την εθνική τους υπερηφάνεια. Στην Ελλάδα η μόνη περηφάνια που επιτρέπεται είναι η ψωροπερηφάνια και το gay pride parade. Χωρίς να θέλουμε φυσικά να κατηγορήσουμε το δεύτερο αναρωτιόμαστε για ποιο λόγο πρέπει να νιώθεις ντροπή που ανήκεις σε κάτι μεγαλύτερο από σένα εκτός και αν ανήκεις σε κάποια μειονότητα. 

Το αντιπαράδειγμα της Ουκρανίας και οι ματοβαμμένοι Ευρωπόντιοι πιλάτοι

Ότι σε σωστές δόσεις μπορεί να σώσει, σε υπερδοσολογίες μπορεί να σε σκοτώσει. Και αυτό δεν ισχύει μόνο στην ιατρική αλλά και στην πολιτική και την οικονομία. 
Την απάντηση στην καταληκτική ερώτηση  του προηγούμενου κεφαλαίου τη δίνει το παράδειγμα της Ουκρανίας. Γιατί μπορεί ο Ουγγρικός εθνικισμός σήμερα να αφορά την εθνική περηφάνια και κυριαρχία, ο Ουκρανικός εθνικισμός επικεντρώνεται στη ρητορική μίσους η οποία με τις ευλογίες της αμερικανοκίνητης και γερμανοκίνητης «μεταβατικής κυβέρνησης» μετουσιώθηκε σε μαζικά ρατσιστικά εγκλήματα κατά ρωσόφωνων  στην Οδησσό και το Ντόνετσκ. 
Αυτό δεν ήταν έκπληξη. Μετά την υπονόμευση κατά της φιλορωσικής κυβέρνησης μερικούς μήνες πριν στο Κίεβο που πήρε μεγάλες αντικυβερνητικές διαστάσεις, η ρητορική μίσους κορυφώθηκε.
Έτσι η πρώην φιλοδυτική πρωθυπουργός Υulia Tymoshenko δήλωνε σε τηλεφωνική της συνομιλία μετά την απόσχιση της Κριμαίας: «Είμαι έτοιμη να αρπάξω ένα πυροβόλο και να πυροβολήσω αυτόν τον μητερογαμιά (συγχωρέστε μας για την ελεύθερη μετάφραση) στο κεφάλι»… «Είναι η ώρα να αρπάξουμε τα πολυβόλα και να πάμε να σκοτώσουμε τους αναθεματισμένους Ρώσους μαζί με τον αρχηγό τους»… «Θα χρησιμοποιήσω όλα τα μέσα μου για να κάνω ολόκληρο τον κόσμο να ξεσηκωθεί και να μη μείνει ούτε ένα καμένο χωράφι στη Ρωσία». 
Και πως θα το επιτύγχανε αυτό η Tymoshenko; 
Όταν της μεταφέρθηκε το ερώτημα του Viktor (μάλλον του πρώην προέδρου επί εποχής πρωθυπουργίας της Tymoshenko Viktor Yushchenko ) «τι θα κάνουμε με τους 8 εκατομμύρια Ρώσους που έχουν μείνει στην Ουκρανία; Είναι απόβλητοι» η απάντηση της Tymoshenko ήταν  απέριττη:  «Πρέπει να σκοτωθούν με πυρηνικά όπλα». 
Και αυτό το τυφλό μίσος δεν εκφράζει μόνο την Timoshenko: Βουλευτές της «μεταβατικής κυβέρνησης» δήλωναν για τους δολοφονημένους της Οδησσού: «Να καούν σα σουβλάκια» ενώ ανάμεσα στο πλήθος που παρακολουθούσε το μακελειό της Οδησσού, όταν μια γυναίκα προσπαθούσε να βγει από το φλεγόμενο κτήριο από έναν όροφο ψηλά στο κτήριο, ακουγόντουσαν φωνές «Αυτό δεν είναι γυναίκα. Οι γυναίκες κάθονται σπίτια τους. Αφήστε την να σκάσει» για να ακολουθήσουν χειροκροτήματα και επευφημίες από το πλήθος όταν η γυναίκα έσκασε τελικά στο πάτωμα.  
Για να καταλάβει κάποιος τι έχει γίνει στην Ουκρανία πρέπει να δει το ευρύτερο πλαίσιο. 
Στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ που μπήκαν νωρίς στην ΕΕ, η ευρωπαϊκή κηδεμονία εμπόδισε το πλιάτσικο που έγινε στη Ρωσία και σε άλλες χώρες της πρώην σοβιετίας όπου χρησιμοποιήθηκαν συγκεκριμένα εγχώρια πρόσωπα, οι μετέπειτα ολιγάρχες για να απομυζήσουν τον εθνικό πλούτο και να μεταβιβάσουν μέρος του σε ολιγάρχες του εξωτερικού όπως ο διεθνής κερδοσκόπος George Soros και η παρέα του. 
Η ανάμειξη του Soros στην Ουκρανία μπορεί να μην ήταν τόσο έντονη όσο στην προ του Πούτιν Ρωσία, ήταν υπαρκτή όμως καθώς η ίδια η Tymoshenko δήλωσε δημοσίως πως ο Soros την «συμβούλευε»
Και ήταν το ζήτημα της φυλακισμένης για οικονομικά σκάνδαλα Tymoshenko και των υψηλά ισταμένων γνωριμιών της που θα εμπόδιζε την περαιτέρω συνεργασία ΕΕ-Ουκρανίας καθώς ένα από τα ακανθώδη ζητήματα στην στενότερη εμπορική συνεργασία ήταν το αίτημα της ΕΕ για απελευθέρωση της Tymoshenko το οποίο εμφανίστηκε και με τη μορφή τελεσίγραφου από την ΕΕ προς την φιλορωσική τότε Ουκρανική κυβέρνηση τον Οκτώβριο  του 2013.
Λίγο αργότερα ξεκινάν οι Ουκρανικές εξεγέρσεις, υποκινούμενες τόσο από τις ΗΠΑ αλλά και από τη Γερμανία που έδρασαν μάλλον παράλληλα και όχι από κοινού.
Στη νέα μεταβατική κυβέρνηση θα συμμετείχε εκτός από τον άνθρωπο των αμερικάνων και τον άνθρωπο των Γερμανών και ο ναζιστικός Δεξιός Τομέας. και παρότι η Δύση φροντίζει να πολεμά κάθε είδους εθνικισμό όταν αυτός εναντιώνεται στον άνευ όρων νεοφιλελεύθερο οικονομικό και πολιτικό επεκτατισμό της, στην περίπτωση της ναζιστικής συμμετοχής στην νέα μεταβατική κυβέρνηση της Ουκρανίας, σύσσωμη σχεδόν η Δύση έσπευσε να αναγνωρίσει τη μη εκλεγμένη κυβέρνηση ενώ από τους πρώτους που δώσαν χέρια με το νέο Ουκρανό Πρωθυπουργό ήταν ο Ευάγγελος Βενιζέλος
Το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής της ΕΕ και των ΗΠΑ ήταν η Ουκρανία να χάσει την Κριμαία από τη Ρωσία και να απειλείται με εμφύλιο καθώς στο αιματοκύλισμα των κυβερνητικών η Ανατολική Ουκρανία απάντησε με δημοψηφίσματα στα οποία η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων αποφάσισαν την αυτονομία τους.
Η Ουκρανία είναι αυτή τη στιγμή το πιο καυτό σημείο του πλανήτη και οι εξελίξεις εκεί θα καθορίσουν το μέλλον της ιστορίας.

Σκωτία

Όσοι νομίζουν ότι τα προβλήματα που έχει γιγαντώσει η ευρωπαϊκή πολιτική αφορούν μόνο το πρώην ανατολικό μπλοκ, κάνουν λάθος.
Η ίδια η πάλαι πότε ισχυρή Μεγάλη Βρετανία απειλείται με διάλυση, κίνδυνος μικρός αλλά εντούτοις πραγματικός. 
Επί πρωθυπουργίας Tony Blair ο οποίας επέτρεψε τη διενέργεια σχετικού δημοψηφίσματος, οι Σκωτσέζοι ψήφισαν υπέρ του να δημιουργηθεί σκοτσέζικο κοινοβούλιο και κυβέρνηση.  Το 2007, πρωθυπουργός της Σκοτίας εκλέγεται ο Alex Salmond του SNP, του Εθνικού Κόμματος της Σκωτίας, ενός κόμματος που είναι παράλληλα σοσιαλδημοκρατικό αλλά και εθνικιστικό καθώς επιδιώκει την ανεξαρτητοποίηση της Σκωτίας. 
Το 2011 το SNP υπό την ηγεσία του Salmond σχηματίζει κυβέρνηση πλειοψηφίας. 
Έχοντας το βλέμμα στραμμένο στην ΕΕ, ο Salmond προκηρύσσει δημοψήφισμα ανεξαρτητοποίησης της Σκωτίας από τη Μ. Βρετανία για το Σεπτέμβριο του 2014.
Σε αντίποινα κατά της ΕΕ και υπό το φόβο διάλυσης της Μ.Βρετανίας, ο πρωθυπουργός της David Cameron φέρεται αποφασισμένος να διενεργήσει δημοψήφισμα το 2017 για το αν η Μ.Βρετανία θα παραμείνει στην ΕΕ. 
Υπό την πίεση της προοπτικής του βρετανικού δημοψηφίσματος, η ΕΕ πιέζει τη Σκωτία δηλώνοντας πως αν ανεξαρτοποιηθεί δε θα είναι αυτόματα κράτος μέλος της ΕΕ αλλά θα πρέπει εκ νέου να θωρηθεί η υποψηφιότητα της.
Σε απάντηση των ευρωπαϊκών προκλήσεων, ο Salmond απειλεί πως θα κλείσει τα σκωτζέζικα νερά στα αλιευτικά της ΕΕ σε περίπτωση που η ΕΕ δεν θα δεχθεί την τυχόν ανεξάρτητη Σκωτία  αυτόματα ως κράτος μέλος της ΕΕ. Αυτή είναι η Ευρώπη της συνεργασίας και της αλληλεγγύης. 

Ιρλανδία

Οι εξελίξεις στη Σκωτία μπορεί να πυροδοτήσουν εξελίξεις και στην Ιρλανδία κυρίως μετά την «ευρωπαϊκή» κρίση της και το «πρόγραμμα στήριξης της» από την ΕΕ και το ΔΝΤ που έφερε τρομακτική ανεργία και μετανάστευση. Από 4.7% το 2007, η ανεργία φθάνει στο 14.6% ενώ η πορνεία διπλασιάζεται κατά το ίδιο διάστημα. 
Τα αίτια της Ιρλανδικής κρίσης είναι παρόμοια με αυτά της ελληνικής: Η ιρλανδική οικονομία μετατρέπεται σταδιακά σε χρηματοπιστωτική: Η ένταξη στο μηχανισμό του ευρώ και τα χαμηλά επιτόκια από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ανάμεσα σε άλλους παράγοντες οδήγησαν την Ιρλανδία να αυξήσει κατακόρυφα τη ροή κεφαλαίων και να γίνει διεθνές χρηματοπιστωτικό κέντρο. 
Δυστυχώς, η φούσκα που έκανε κάποιους να πλουτίσουν θα έσκαγε στα μούτρα των πολλών που από το 2008 και έπειτα καλούνται να πληρώσουν τη χρηματοπιστωτική νύφη-λάμια. 
Ένα από τα αποτελέσματα της ιρλανδικής κρίσης ήταν και πολιτικό: Το «αριστερό» αυτονομιστικό κόμμα Sinn Fein, που σημαίνει «Εμείς» (μόνοι μας) και που έχει συνδεθεί με τον IRA (Ιρλανδικός Επαναστατικός Στρατός) σε δημοσκοπήσεις του Μαΐου για τις ευρωεκλογές έπαιρνε τις 3 από τις 11 θέσεις της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας. 
Η απάντηση σε αυτή την πρόκληση δεν άργησε να έρθει: Ο ηγέτης του Sinn Fein, Gerry Adams, ο οποίος είχε μια ζωή πολιτικά ταραχώδη και με πολλαπλές διώξεις, θα βρεθεί για μια ακόμη φορά στο στόχαστρο: Ο Adams θα συλληφθεί για ένα ιδιαίτερα απεχθές έγκλημα που έγινε το 1972! 
Οι διώξεις για της πολιτικές σκοπιμότητες συνεχίζονται.
Πιθανή απόσχιση της Σκωτίας μπορεί να ανοίξει το δρόμο τα επόμενα χρόνια και για την Ιρλανδία

Αγάπη μου, συρρίκνωσα τη Μεγάλη Βρετανία

Όπως είδαμε, μπροστά στον κίνδυνο να εμφανιστούν διαλυτικά φαινόμενα στη Μ. Βρετανία, ο πρωθυπουργός της Cameron απειλεί την ΕΕ με δημοψήφισμα το 2017.
Και μπορεί ο Cameron να μπλοφάρει αλλά υπάρχει κάποιος που δεν μπλοφάρει, κάποιος για τον οποίο η έξοδος της Μ. Βρετανίας από την ΕΕ αποτελεί κεντρική πολιτική επιλογή. 
Αυτός ο κάποιος είναι ο Nigel Farage, ηγέτης του κόμματος UKIP, του κόμματος της ανεξαρτησίας.
Ο Farage δεν είναι απλά «ευρωσκεπτικιστής». Είναι πολέμιος των Βρυξελών. Και οι δημοσκοπήσεις θέλουν το κόμμα του αν όχι πρώτο, τουλάχιστον δεύτερο στις ερχόμενες ευρωεκλογές.
Η γερμανική πολιτική αναγκάζει τους ούτως ή άλλως ευρωσκεπτισκιστές Βρετανούς να έχουν ξεκάθαρη αντιευρωπαϊκή εκπροσώπηση στο Ευρωκοινοβούλιο! 
Και είναι λογικό: Αφού η «ευρωπαϊκή προοπτική» της Μεγάλης Βρετανίας συμβάλλει σε φαινόμενα ικανά να την μετατρέψουν σε Μεσαία ή Μικρή ή ακόμη και καθόλου Βρετανία! 

Γαλλία

Εκλογικά αντίστοιχη είναι και η κατάσταση στη Γαλλία. Ο προηγούμενος Γάλλος Πρόεδρος, ο Nicolas Sarkozy σκόπευε να διατηρήσει την επιρροή της Γαλλίας επιδιώκοντας μια μιλιταριστική πολιτική. Αν η Μέρκελ κρατούσε τα οικονομικά και διοικητικά πρωτεία, ο Sarkozy φανταζόταν μια Γαλλία να ηγείται του μελλοντικού στρατιωτικού βραχίονα της ΕΕ. Εξ ου και η προθυμία του για συμμετοχή στο βομβαρδισμό της Λιβύης και η κοινή επιχείρηση με τους Γερμανούς στο Μάλι.
Δυστυχώς για τον Sarkozy, το βασικό για τους Γάλλους πολίτες δεν ήταν τα παιχνίδια ισχύος σε κοντινότερες ή μακρινότερες γωνιές του πλανήτη αλλά η διάσωση του βιοτικού τους επιπέδου και του «γαλλικού τρόπου ζωής».
Με την πτώση του Sarkozy διαλύεται το δίδυμο Μερκοζύ. Οι Γάλλοι θα επιλέξουν το «σοσιαλιστή» Hollande, ο οποίος θα εξελιχθεί όπως εύστοχα αν και υπερβολικά είχε προειδοποιήσει ο Αλέξης Τσίπρας σε «Ολανδρέου» και δε θα καταφέρει να κάνει τίποτε για να αναχαιτίσει τα φαινόμενα που υποβαθμίζουν τη γαλλική οικονομία και το βιοτικό επίπεδο των Γάλλων.
Με τον Hollande να γίνεται  ο πιο αντιδημοφιλής πρόεδρος στην σύγχρονη ιστορία της Γαλλίας, το πολιτικό κενό που εμφανίζεται αδυνατεί να καλυφθεί από κάποια από τις συστημικές πολιτικές δυνάμεις της Γαλλίας. 
Αντί αυτών, είναι το Εθνικό Μέτωπο (FN), το κόμμα της Marine Le Pen που «γεμίζει το κοινό» και πείθει όλο και περισσότερους Γάλλους ψηφοφόρους. Όταν η ηγεσία της παραδόθηκε από τον ακροδεξιό πατέρα της, η Marine φρόντισε να λειάνει πολλές από τις από τις επίμαχες θέσεις του κόμματος. 
Σήμερα η κεντρική θέση του FN της Le Pen για τη Γαλλία είναι περίπου ότι και η θέση του UKip  του Nigel για τη Μ. Βρετανία: Η Γαλλία πρώτα για τους Γάλλους: Εθνική κυριαρχία, έλεγχος και περιορισμός του μεταναστευτικού, μείωση της επιρροής των Βρυξελών στη χάραξη γαλλικής πολιτικής και επιπρόσθετα έξοδος από το Ευρώ,
Πάροτι το UKip έρχεται σε σύγκρουση με το FN για το ποιος θα ηγείται του μετώπου κατά των Βρυξελλών και του Βερολίνου στο ερχόμενο ευρωκοινοβούλιο, φαντάζει πολύ πιθανόν να συνεχίσουν να υπάρχουν υπόγειες γέφυρες ανάμεσά τους.
Οι δημοσκοπήσεις θέλουν τη Marine Le Pen πολύ κοντά στην πρωτιά στην Ευρωεκλογές. Αν αυτή η τάση συνεχιστεί και η Le Pen κατακτήσει αργότερα και τη Γαλλική προεδρία, ενδεχόμενη συνέχιση της γερμανικής αδιαλλαξίας θα σημάνει τη διάλυση της ευρωζώνης. Οριστικά και αμετάκλητα. 

Ιταλία

Αν κατέβουμε ακόμη ποιο νότια στη δικιά μας Μεσόγειο, θα βρούμε τις αυτονομιστικές σπίθες να έχουν αναζωπυρωθεί από την οικονομική κρίση και ακόμη περισσότερο από τις καταστροφικές πολιτικές «αντιμετώπισης» της.
Η Ιταλία είχε εδώ και καιρό αυτονομιστικά ζητήματα με τμήματα του κάποτε πλουσίου Βορρά να θέλει να αποσχιστεί από το φτωχό Νότο. Κύριος πολιτικός εκφραστής αυτού του αιτήματος να είναι η Λέγκα του Βορρά. 
Η πολιτική διαδρομή της Λέγκας τα προηγούμενα χρόνια έχει αποθαρρύνει πολλούς υποστηρικτές της. Παρά ταύτα, οι δημοσκοπήσεις θέλουν τη Λέγκα να αυξάνει το ποσοστό της και να έχει εκπροσώπηση στο Ευρωκοινοβούλιο όπου φιλοδοξούν να δημιουργήσει κοινό αντιφεντεραλιστικό μέτωπο με τα UKip και FN. 
Αν και η Λέγκα δεν πείθει τους Ιταλούς, μιας και πολύ περισσότεροι ψηφοφόροι επιλέγουν σε ποσοστό κοντά στο 20% ένα άλλο κόμμα που τάσσεται κατά του Ευρώ, το κόμμα των Πέντε Αστέρων του κωμικού Beppe Grillo, οι αποσχιστικές τάσεις σε κομμάτια του πληθυσμού έχουν σαφώς ενισχυθεί και σε αυτό έχουν συμβάλει όχι μόνο οι καταστροφικές οικονομικές πολιτικές της γερμανικές ηγεμονίας μέσα στην ΕΕ αλλά και τα αίσχη της στην Ουκρανία που οδήγησαν στο δημοψήφισμα της Κριμαίας: 
Στις 16 Μαρτίου του 2014, την ίδια μέρα που διεξάγεται το δημοψήφισμα στην Κριμαία διοργανώνεται ιδιωτικά δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Βενετίας. Τα αποτελέσματα είναι σαρωτικά: 87% των ψήφων είναι υπέρ της ανεξαρτητοποίησης της Βενετίας. 
Παρότι το ίδιο το δημοψήφισμα είναι μεθοδολογικά αναξιόπιστο, μετέπειτα δημοσκοπήσεις επιβεβαιώνουν ότι η κυρίαρχη τάση στη Βενετία είναι η απόσχιση.
Η απάντηση από τον ευρωφασισμό δεν αργεί να έρθει: Στις 2 Απριλίου του 2014 24 Ιταλοί συλλαμβάνονται στη Βενετία από την αντιτρομοκρατική υπηρεσία  με την κατηγορία ότι σχεδίαζαν συνομωσία απόσχισης. Στη διάθεση τους βρέθηκε ένα τρακτέρ που είχε αυτοσχέδια μετατραπεί σε …τανκ! Προφανώς θα όργωναν τα χωράφια των αποσχιστικών τάσεων για να δρέψουν αργότερα τον απαγορευμένο καρπό της αυτονομίας.

Η Ισπανία και το κόκκινο πανί του Ευρώταυρου

Είναι γνωστό το αίτημα της αυτονόμησης των Βάσκων. Αυτό που δεν είναι γνωστό είναι οι αυτονομιστικές τάσεις φθάσαν και στην … Καταλονία! 
Το Δεκέμβριο του 2013 τα καταλανικά κόμματα συμφωνήσαν να διεξαχθεί δημοψήφισμα για την ανεξαρτητοποίηση της Καταλονίας στις 7 Νοεμβρίου του 2014,λίγο μετά το δημοψήφισμα της Σκωτίας.
Ο λόγος είναι η φτωχοποίηση της κάποτε πλούσιας Καταλονίας εξαιτίας της κρίσης και των πολιτικών αντιμετώπισης της. Και αυτό δεν είναι δικιά μας εκτίμηση αλλά δηλώνεται και στη διατύπωση της ανακοίνωσης του καταλανικού δημοψηφίσματος: το δημοψήφισμα θα διενεργηθεί «εκτός και αν το κοινωνικοοικονομικό και πολιτικό πλαίσιο καταστήσει μια αναβολή απαραίτητη»
Η ισπανική κυβέρνηση φρόντισε να τονίσει με τον εμφατικότερο των τρόπων πως ένα τέτοιο δημοψήφισμα απλά «δε θα γίνει»
Περιμένουμε λοιπόν και συλλήψεις Καταλανών σύντομα με την κατηγορία της «τρομοκρατίας»

Ευρωπαϊκός Βορράς εναντίον Ευρωπαϊκού Βορρά

Είναι λογικό και αναμενόμενο οι χώρες που έχουν πληγεί από τη γερμανική ηγεμονία να αμφισβητούν το τωρινό ευρω-ιερατείο. Ο «ευρωσκεπτικισμός» όμως πλήττει και την κοιτίδα της οικονομικής δικτατορίας του Ευρώ, τον Ευρωπαϊκό Βορρά. 
Στη Φινλανδία το κόμμα των Finns (των αληθινών Ολλανδών), εθνικιστικό κόμμα με αριστερή φορολογική πλατφόρμα, πολέμιο της ΕΕ και υπέρ του μεταναστευτικού ελέγχου αγγίζει πλέον δημοσκοπικά το 20% των ψήφων. 
Στη Δανία, το Κόμμα των Δανών (DPP), με θέσεις κατά της ένταξης στο Ευρώ και με το οξύμωρο του ελέγχου στο μεταναστευτικό και της αυξημένης κοινωνικής πρόνοιας για ευαίσθητες ομάδες των Δανών αγγίζει και αυτό το 20% των ψήφων. 
Στην Αυστρία, το FPO, το Αυστριακό κόμμα της Ελευθερίας της, το κόμμα που κάποτε πρέσβευε τον πανγερμανισμό έχει εδώ και καιρό μετεξελεχθεί σε Πατριωτικό κόμμα. Οι θέσεις του είναι κατά του Ευρώ και υπέρ του μεταναστευτικού ελέγχου και τα ποσοστά του σήμερα ξεπερνούν το 20%
Στην Ολλανδία το PVV, το κόμμα της Ελευθερίας του Geer Wilder, με θέσεις αντιμεταναστευτικές, αντιϊσλαμικές και εξόδου από την ΕΕ αγγίζει και αυτό το 20%.
Ακόμη και στην ίδια τη Γερμανία ένα νεοσύστατο κόμμα, το AFD (Εναλλακτική για τη Γερμανία), ένα κόμμα που θέλει να κάνει την «επανάσταση των λογικών ανθρώπων» με θέσεις κατά του Ευρώ ή έστω υπέρ του ανασχεδιασμού του και με ενστάσεις για το βάρος που σηκώνει η Γερμανία για χάρη της υπόλοιπης ΕΕ, αναμένεται να μπει στο ευρωκοινοβούλιο. 
Κάποια από αυτά τα κόμματα αναμένεται να τερματίσουν πρώτα στη χώρα τους στις ευρωεκλογές. 

Συμπεράσματα

Η ενιαία Ευρώπη σήμερα δεν υπάρχει. Είναι ένα κατασκεύασμα των μήντια. Το 60% των Ευρωπαίων δηλώνουν δυσαρεστημένοι από την Ευρώπη. 
Τα περισσότερα από τα ευρωπαϊκά κόμματα που περιγράφονται προπαγανδιστικά από τα τραπεζικά μήντια (στην πλειοψηφία τους τα μήντια ελέγχονται από το χρηματοπιστωτικό) ως ακραία δεν είναι τα αίτια των δεινών της Ευρώπης αλλά κάποιες φορές απλά συμπτώματα και σπανιότερα απόπειρες λύσης των άλυτων προβλημάτων που το ιερατείο του Ευρώ έχει δημιουργήσει. 
Κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ΑΝΕΛ δεν είναι κατασκευάσματα μιας νοσηρής ελληνικής ιδιοτροπίας αλλά εκφράζουν μια πανευρωπαϊκή δυσφορία κατά των γραφειοκρατών που χαράσσουν τις πολιτικές της ΕΕ. . 
Τα συστημικά κόμματα που μιλάν για μια Ευρώπη της προόδου, αποκρύπτουν συστηματικά την πραγματική εικόνα της Ευρώπης σήμερα. Είναι αυτά που οδηγούν την Ευρώπη σε σίγουρη αποσύνθεση. 
Είναι αυτά που εξασφαλίζουν στους τραπεζίτες κέρδη και ασυλία και στέλνουν το λογαριασμό στους λαούς.
Στις Ευρωεκλογές ψηφίζουμε αν η ΕΕ θα αλλάξει ή θα διαλυθεί. Και για να μην διαλυθεί η Ευρώπη πρέπει άρδην να απαλλαχθεί των «καθηκόντων» του το πολιτικό προσωπικό που υπηρετούσε την τραπεζοκρατία προκειμένου τα συστημικά κόμματα, τα μήντια και οι συναφείς τους επιχειρηματίες να ρουφάν με το μπουρί δανεικά και αγύριστα «φθηνά δάνεια» από την ΕΚΤ και να τσουγκράν τα παραγεμισμένα ποτήρια τους στην υγεία του κορόιδου.
Δεν υπάρχει καμία άλλη διέξοδος για τους Ευρωπαϊκούς λαούς από τα ευρωαδιέξοδα των Βρυξελλών και του Βερολίνου πέρα από μια άλλη Ευρώπη και την επιστροφή της πολιτικής στο προσκήνιο αντί της δράσεως της στο παρασκήνιο.

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com 16/5/2014. 
Read More »

Πέμπτη 8 Μαΐου 2014

Είναι μεγάλα νούμερα: 226 κοριτσάκια προς πώληση και οι 2500 Ευρωπαίοι τζιχαντιστές



Σε σειρά άρθρων μου υποστηρίχτηκε με σθένος πως η Αλ Κάιντα πριν την επίθεση της 11η Σεπτεμβρίου του 2001 στους δίδυμους πύργους της Ν.Υ και τον προσχεδιασμένο «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» που ακολούθησε δεν ήταν παρά μια μικρή περιφερειακή οργάνωση με μικρή επιρροή στον κόσμο της τρομοκρατίας και πως ο διαβόητος ηγέτης της Οσάμα Μπιν Λάντεν δεν ήταν παρά ένας βαλιτσάκιας του πραγματικού άξονα του κακού, του άξονα ΗΠΑ, Ισραήλ, Σαουδικής Αραβίας, Κουβέιτ και Πακιστάν ο οποίος έσπρωχνε χρήματα και εξοπλισμό στους Μουτζαχεντίν του Αφγανιστάν για να το κάνει το Βιετνάμ της Σοβιετικής Ένωσης.
 

Την ίδια πρακτική της στήριξης των εξτρεμιστών, ο άξονας του κακού εφάρμοσε και στο Κόσσοβο ενώ πολύ πιο έντονα θα την εφάρμοζε και κατά της Λιβύης και της Συρίας σε μια υπονόμευση που ξεκίνησε με την Αραβική Άνοιξη και την τηλεπώληση  του προϊόντος που οι αμερικάνοι λατρεύουν να ονομάζουν δημοκρατία στους αφελείς πληθυσμούς της Δύσης.
Όλοι γνώριζαν ότι οι Τζιχαντιστές δε θα σταματούσαν με την καταστροφή κρατών και τη βίαια ισλαμοποίηση τους. Όλοι γνώριζαν ότι οι Τζιχαντιστές δεν ελέγχονται. Όλοι οι υψηλά ιστάμενοι γνώριζαν πως πολεμώντας το φάντασμα της Αλ Κάιντα θα αναβίωναν τον ισλαμικό εξτρεμισμό.
13 χρόνια μετά την εκκίνηση του πολέμου κατά τις τρομοκρατίας οι τζιχαντιστές φυτρώνουν πλέον σαν τα μανιτάρια και το μόνο που τους σταματάει πλέον είναι  η Συρία.
Ας αναλογιστούμε τι έχει συμβεί αυτά τα τελευταία 13 χρόνια: Το Ιράκ έχει γίνει κομματάκια, στο Αφγανιστάν οι Ταλιμπάν λύνουν και δένουν ενώ μονάχα μερικές ζώνες είναι υπό κάποιο είδος ελέγχου. Η Λιβύη, μια από τις προηγμένες χώρες της περιοχής με σχεδόν δυτικό επίπεδο ζωής, έχει σπάσει σε φυλαρχούμενες περιοχές και βρίσκεται σε μια κατάσταση τέτοιου χάους όπου ο υπουργός εξωτερικών μπορεί να καυχιέται ότι απήγαγε τον πρωθυπουργό. Και η Συρία, μάλλον η περισσότερο πολυπολιτισμική χώρα της περιοχής με μακραίωνη παράδοση συνύπαρξης, σήμερα θρηνεί εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και ακόμη και αν κερδίσει τον πόλεμο κατά τον ισλαμιστών δε θα είναι σίγουρο αν θα μπορέσει ποτέ να κλείσει τις πληγές της.
Θέλω να ευχαριστήσω λοιπόν τα δυτικά μήντια και τις κυβερνήσεις τους για τη μεγάλη τους συμβολή στην πρόοδο της ανθρωπότητας και τους πολίτες τους που χειροκροτούσαν την καταστροφή χωρών και ανθρώπων στο όνομα της δημοκρατίας και της ειρήνης.
Αφού λοιπόν ζούμε πλέον τον αραβικό αλλά και τον Ευρωπαϊκό χειμώνα ας δούμε  ποιο κομμάτι του δυτικού κόσμου απειλείται  περισσότερο από αυτόν.
Και η απάντηση είναι: Μα φυσικά η Ευρώπη.
Αφενός λόγω εγγύτητας με την φλεγόμενη Μέση Ανατολή. Αφετέρου γιατί περιέχει ισλαμικούς πληθυσμούς σε μια εποχή που η κατάσταση ανάμεσα σε μουσουλμάνους και μη μουσουλμάνους πολώνεται από πολλαπλούς παράγοντες: Αφ’ ενός τα αίσχη που οι δυτικοί διέπραξαν όχι μόνο στον αραβικό κόσμο αλλά και σε μουσουλμάνους του δυτικού κόσμου (μην ξεχνάμε τις απαγωγές μουσουλμάνων ακόμη και μέσα από ευρωπαϊκές χώρες όωπς πχ στην Ελλάδα επί υπουργίας Βουλγαράκη). Αφ ετέρου είναι η ίδια η αναβίωση της ισλαμικού εξτρεμισμού που ακολούθησε.
Η κατάσταση πολώνεται ακόμη περισσότερο από μια νεά αντιμεταναστευτική λογική της ΕΕ που έχει να κάνει και με τους ανωτέρω λόγους αλλά και με την άνοδο ακροδεξιών δυνάμεων σε όλη την Ευρώπη, δυνάμεων που γεννήθηκαν από τα αδιέξοδο του Ευρώ  και που συνήθως έχουν ξεκάθαρα αντιμεταναστευτικά χαρακτηριστικά.
Όταν αναφέρθηκα σε «κίνδυνο» φυσικά δεν εννοούσα κάποιον κίνδυνο άμεσο  αλλά μια αργή διαδικασία ακόμη μεγαλύτερης πόλωσης με άσχημες συνέπειες για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες, τη συνοχή τους και την αρμονία τους.
Για να καταβάλετε πως τα επιχειρήματα μου δεν αφορούν κάποια κινδυνολογία με σκοτεινές σκοπιμότητες, θα σας πω μονάχα ένα νούμερο.
2500 χιλιάδες Ευρωπαίοι πολίτες έχουν ήδη φύγει για να ενταχθούν στους ομάδες των τζιχαντιστών που πολεμούν το καθεστώς της Συρίας, 2500 χιλιάδες Ευρωπαίοι έχουν φύγει για να συμμετάσχουν σε έναν «ιερό πόλεμο», φαινόμενο που εξακολουθεί να συμβαίνει παρά ότι το καθεστώς Άσαντ έχει πλέον το πάνω χέρι και οι πιθανότητες επιβίωσης νεοσύλλεκτων ισλαμιστών είναι λιγότερες από ότι στο παρελθόν. Αυτό δε φαίνεται να τους αποτρέπει.
Για αυτόν ακριβώς το λόγο συνεδριάζουν σήμερα Ευρωπαίοι υπουργοί: Για να βρουν τρόπο να σταματήσουν Ευρωπαίους από το να γίνουν εθελοντές τζιχαντιστές.
Και αν η «έξοδος» νεοσύλλεκτων ιερών πολεμιστών αποτελεί θέμα, η πιθανή επιστροφή εμπειροπόλεμων από τη Συρία στην Ευρώπη αποτελεί ακόμη μεγαλύτερο θέμα, κυρίως γιατί δεν πρόκειται για έναν «κανονικό» πόλεμο, αλλά για πολλαπλές ισλαμιστικές ομάδες που έχουν σχηματίσει ένα ευρύτερο δίκτυο όχι απλά τρομοκρατικό αλλά και εγκληματικό. (Γιατί διαχωρίζουμε αυτούς τους δύο όρους; Αυτό θα το δούμε στην περίπτωση της Boko Haram με την οποία θα ασχοληθούμε σε λίγο.)
Για αυτό το λόγο η μεγάλη Βρετανία απειλεί να προβεί στο προφανώς αντιδημοκρατικό μέτρο να ποινικοποιήσει τη συμμετοχή Βρετανών πολιτών στον «ιερό πόλεμο» κατά της Συρίας.
Ο λόγος φυσικά είναι καθαρά εσωτερικός: Γύρω στο 5% του συνολικού πληθυσμού της Μεγάλης Βρετανίας είναι μουσουλμάνοι. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι πακιστανικής καταγωγής.
H Μεγάλη Βρετανία δεν θέλει να δει να φουντώνουν περιστατικά όπως αυτό της 22 Μαΐου του 2013 όπου βρετανός στρατιώτης δολοφονήθηκε άγρια σε κοινή θέα από δύο βρετανούς μουσουλμάνους νιγηριανών καταβολών.
Αυτός ήταν και ένας από τους λόγους που η Μεγάλη Βρετανία είπε όχι το 2013 σε επίθεση των «συμμαχικών δυνάμεων» στη Συρία αδειάζοντας και οδηγώντας τους εταίρους τους τους Αμερικανούς στην πρώτη τους διπλωματική ήττα από το τέλος του ψυχρού πολέμου και ύστερα: Η Μεγάλη Βρετανία, η τουλάχιστον, σημαντικά τμήματα της πολιτικής της ελίτ αναγνώρισαν το γεγονός ότι η Συρία αποτελεί ζώνη πυρασφάλειας στην εξάπλωση των ένοπλων εκείνων στοιχείων που συνιστούν τον τζιχαντισμό.
Άλλωστε η Μεγάλη Βρετανία έχει ήδη μεγαλύτερα προβλήματα συνοχής από ότι οι παραγωγοί ειδήσεων θέλουν να δείξουν και από ότι οι καταναλωτές ειδήσεων θέλουν να παραδεχτούν:
 Το 2014 γίνεται δημοψήφισμα για την ανεξαρτητοποίηση της Σκωτίας. Αν η Σκωτία φύγει, θα αποτελέσει παράδειγμα και για την Ιρλανδία συνθήκες που έχουν άμεσα να κάνουν και με την πρόσφατη σύλληψη του επικεφαλής του Sinn Fein Gerry Adams για ένα ιδιαίτερα απεχθές έγκλημα που αποδόθηκε στον IRA, τον Επαναστατικό Ιρλανδικό Στρατό το … 1972.
Η Μεγάλη Βρετανία μπορεί να μην είναι στο κοντινό μέλλον και τόσο μεγάλη.
Η ίδια η Μεγάλη Βρετανία σκέφτεται να κάνει το δικό της δημοψήφισμα για έξοδο της από την Ευρώπη το 2017.
Και η ιδέα της μεγάλης Ευρώπης μπορεί να μην ταιριάζει σε μια πολύ μικρότερη Ευρώπη.
Αλλά για την άλλη Ευρώπη, της αποσύνθεσης, της διάλυσης και του απομονωτισμού που τα μήντια μας κρύβουν επιμελώς, θα έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε στο επόμενο άρθρο. 
Τώρα θα μιλήσουμε για κάτι που σε αντίθεση με τη Μεγάλη Βρετανία και τη Μεγάλη Ευρώπη, είναι ήταν και θα παραμείνει μεγάλο: Τον Αλλάχ και τις οργανώσεις που γίνονται στο όνομα του. 


Το παράδειγμα της Boko Haram.


Στομάχια ανακατεύτηκαν στο άκουσμα της είδησης ότι η τρομοκρατική οργάνωση Boko Haram απήγαγε 276 κοριτσάκια σχολικής ηλικίας σκοτώνοντας και άλλους 300 άμαχους στη Νιγηρία τον προηγούμενο μήνα. 
Τα καλά νέα είναι ότι περίπου πενήντα από αυτά ξέφυγαν. Και εκεί τελειώνουν τα καλά νέα. 
Ας δούμε όμως ποια είναι αυτή η οργάνωση.
Η Boko Haram μπορεί να μην είναι άμεσα γέννημα θρέμμα του «Πολέμου κατά της τρομοκρατίας» και της χρηματοδότησης πριν και μετά αυτού της ισλαμικής τρομοκρατίας από ΗΠΑ-Σαουδική Αραβία- Ισραήλ- Πακιστάν κλπ.
Αλλά δημιουργήθηκε ένα χρόνο μετά την προκήρυξη του πολέμου κατά της τρομοκρατίας.
Το όνομα Boko Haram σημαίνει «η δυτική εκπαίδευση είναι αμαρτία» ενώ το όνομα που αρχικά επιλέχτηκε για την οργάνωση ήταν «Η Σύναξη των ανθρώπων της παράδοσης για Προσηλυτισμό και Τσιχάντ».
Παρότι τα ονόματα της δηλώνουν αρκετά σαφώς τις προθέσεις της, ήταν η σύλληψη και η πιθανώς δολοφονία του ηγέτη της Mohamedd Yusuf από τις νιγηριανές αρχές που άνοιξε το κεφάλαιο του τρόμου με αποκορύφωσή του την απαγωγή των κοριτσιών.
Παρότι η Boko Haram δεν είναι απευθείας γόνος της πολιτικής των ΗΠΑ, ο μεγαλύτερος όγκος της οικονομικής της δραστηριότητας δεν προέρχεται από τη Νιγηρία.
Δημοσιεύματα θέλουν οργανώσεις τύπου Αλ Κάιντα να έχουν συμβάλει στη χρηματοδότηση της.
Σε δηλώσεις του ο απόστρατος συνταγματάρχης του αμερικανικού στρατού Chris Moghalou δήλωσε πως τα έσοδα της οργάνωσης από ληστείες αλλά και από τις οικονομικές δραστηριότητας της σωματεμπορίας αλλά του λαθρεμπορίου ναρκωτικού και όπλων με άλλες οργανώσεις του είδους από το 2006 εως και το 2011 ανέρχονται στα 70 εκατομμύρια δολάρια.
Τα κοριτσάκια απήχθηκαν από την Boko Haram όχι μόνο για εσωτερική κατανάλωση. Πολλά από αυτά θα πωληθούν σε καλές τιμές στα δίκτυα που περιλαμβάνουν και ισλαμιστικές οργανώσεις που εμπλέκονται και στη Συρία.

Στο παρελθόν είδαμε επίσης και δημοσιεύματα όπου Σύριες πρόσφυγες απαγάγονταν για να πωληθούν ως σεξουαλικές σκλάβες.
Αυτό το ιδιότυπο είδος οικονομίας τροφοδοτεί αυτού του τύπου τις οργανώσεις και φαίνεται να μην είναι τόσο σπάνιο για τις οργανώσεις φανατικών ισλαμιστών.
Αλλά για να μην είμαστε και άδικοι, φανατικοί ισλαμιστές δεν χρειάζεται πάντα να εξαναγκάζουν γυναίκες να γίνονται σεξουαλικές σκλάβες: Γιατί υπάρχουν και εθελόντριες σεξουαλικές σκλάβες…
Η ισλαμιστική παράκρουση έχει φτάσει σε τέτοια σημεία ώστε μουσουλμάνος κληρικός υπαγόρευσε πως γυναίκες θα πρέπει να κάνουν τη σεξουαλική τους Τζιχάντ. Και δεν εννοούσε φυσικά σεξουαλική απελευθέρωση απέναντι στους φαλλοκράτες μουσουλμάνους αλλά το ακριβώς αντίθετο: Να γίνουν σεξουαλικές σκλάβες των  τζιχαντιστών.
Και δημοσιεύματα θέλουν δεκάδες γυναίκες να ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα.
Το 2013 η κυβέρνηση της Τυνησίας προσπάθησε να αποτρέψει μουσουλμάνες Τυνήσιες από το να κάνουν την τζιχάντ τους στη Συρία.
Σήμερα είναι η βρετανική κυβέρνηση που προσπαθεί να αποτρέψει μουσουλμάνους Βρετανούς να κάνουν την τζιχάντ τους στη Συρία.
Όχι τόσο γιατί φοβούνται τι θα πάθουν αυτοί εκεί, αλλά το τι θα κάνουν όταν και όσοι επιστρέψουν από το συναγελασμό τους με πολεμιστές τύπου Boko Haram.
Η σύγκρουση των πολιτισμών όπως την οραματίστηκε ο Samuel Huntington to 1992 έχει αρχίσει να παίρνει σάρκα και οστά. Άρχισε να υλοποιείται από αυτούς που τον σχεδίασαν στη Μέση Ανατολή και μέσω της Ουκρανίας περνάει και στην Ευρώπη.
Αν δεν υπάρξουν διπλωματικές λύσεις και αμοιβαίες υποχωρήσεις από όλους τους παίκτες της γεωπολιτικής σκακιέρες η παγκόσμια σταθερότητα μπορεί να απειληθεί. 


Όσο για τα 226 Νιγηριανά κοριτσάκια που απήχθηκαν, δεν χρειάζεται κανείς πονόψυχος και ευαίσθητος να ανησυχεί για αυτά: Βρίσκονται σε καλά χέρια.
Στα Χέρια του Αλλάχ. Και όπως συχνά λέγεται: Allahu Akbar: Ο Αλλάχ είναι μεγάλος. 


Πέτρος Αργυρίου, 8/5/2014


(Στο επόμενο άρθρο μας: Η άλλη Ευρώπη. Η Ευρώπη των αυτονομιστών και των εθνικιστών που: Αιτίες και αιτιατά)
Read More »

Σάββατο 3 Μαΐου 2014

Κακός ψόφος: Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος βασανισμού




Το βράδυ της Τρίτης 30 Απριλίου του 2014 η πολιτεία της Οκλαχόμα εκτέλεσε με ένεση τον 38χρονο Clayton Lockett.

Το έγκλημα του ήταν ότι σε εισβολή του σε σπίτι 19χρονης την πυροβόλησε και την έθαψε ζωντανή ενώ πρόλαβε να βιάσει και τη φίλη της σε μια μεθοδική επίδειξη μισανθρωπίας.
 

Η εκτέλεση του όμως δεν πήγε όπως είχε σχεδιαστεί.
 

Οι εκτελέσεις υποτιθέμενα οφείλουν να γίνονται γρήγορα και να αποφεύγουν κατά το δυνατό την πρόκληση πόνου.
 

Ο Lockett βογκούσε και σπαρταρούσε.
 

Στα πρώτα 16 λεπτά του μαρτυρίου του, οι κουρτίνες ανάμεσα στο θάλαμο εκτέλεσης και την αίθουσα παρακολούθησης της έπεσαν, για να μην βλέπουν οι πολίτες το φρικτό θέαμα.
 

Διατάχτηκε η διακοπή της εκτέλεσης.
 

Μετά από 43 λεπτά βασανιστικής πάλης με τα θανάσιμα φάρμακα μέσα του, ο Lockett προδόθηκε από την καρδιά του και πέθανε.
 

Σε αυτό το άρθρο δεν πρόκειται να συζητήσουμε την ίδια τη θανατική ποινή αλλά θέματα γύρω από αυτήν:
 

Ένας από τους λόγους που συνεχίζουν οι εκτελέσεις ποινικών είναι για να στέλνει το κράτος ένα ηχηρό μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση πως μονάχα αυτό κατέχει το «μονοπώλιο» της βίας και του θανάτου και πως το κατέχει νόμιμα.
 

Ένα άλλο τεράστιο θέμα είναι το ποια είναι η ευθύνη αυτών που εκτελούν τις θανατηφόρες εντολές των αρχών: Είτε κρατώντας τουφέκι ή τσεκούρι, ή χορηγώντας μια ένεση ή πατώντας ένα κουμπάκι, όποια μορφή και αν έχει αυτή η εκτέλεση δεν αλλάζει το γεγονός είτε αυτοί είναι δήμιοι που ακολουθούν τις εντολές των ανωτέρων τους να εκτελέσουν κάποιον. Είναι δηλαδή όργανα θανάτου όσο και η ένεση που κρατάν ή το κουμπί που πατάνε.
 

Και ακόμη μεγαλύτερο θέμα είναι πως οι γιατροί που μετέχουν της διαδικασίας είναι επίορκοι αφού καταπατούν με τον πιο προφανή και προκλητικό τρόπο τον όρκο του Ιπποκράτη.
Το σώμα έχει τη δικιά του βούληση. Ακόμη και αν άλλοι έχουν αποφασίσει το βιολογικό του τερματισμό, αυτό δίνει τη δική του μάχη για να επιβιώσει ακόμη και αν το μυαλό έχει αποδεχτεί το θάνατο.
 

Αυτός είναι ένας από τους λόγους που πολλές από τις σοβαρές απόπειρες αυτοκτονίες δεν οδηγούν σε τερματισμό της ζωής: όσο και αν η νόηση θέλει να τερματίσει, συνήθως το σώμα διαφωνεί.
Ας γυρίσουμε όμως στην περίπτωση της εκτέλεσης του Lockett, μιας από τις πιο βασανιστικές και αργόσυρτες εκτελέσεις των τελευταίων δεκαετιών σε δυτικού τύπου δημοκρατίες.
 

Τι πήγε στραβά;
 

Μπορεί να σας εκπλήξει δυσάρεστα, αλλά ο βασανιστικός θάνατος του Lockett δεν ήταν ατύχημα.
Εδώ και μερικά χρόνια, φαρμακευτικές κυρίως της Ευρώπης αλλά και όχι μόνο, απέσυραν τα αποθέματα τους σκευασμάτων που χρησιμοποιούνταν για εκτελέσεις, με αποτέλεσμα οι πολιτείες που εφαρμόζουν τη θανατική ποινή στις ΗΠΑ να δυσκολεύονται να βρίσκουν πρόσβαση σε ενέσιμο θάνατο.
 

Οι φαρμακευτικές δεν είχαν κανένα λόγο να συνδέουν τους εαυτούς με μια βιομηχανία εκτελέσεων καθώς, ούτως οι άλλως, κάποια σωτήρια φάρμακα τους κατασκευασμένα για να θεραπεύουν έχουν δημιουργήσει μια βιομηχανία θανάτων από απρόβλεπτες παρενέργειες (περισσότερα για αυτό το θέμα στο βιβλίου μου «Τι δεν σας λένε οι Γιατροί, εκδ. ETRA 2009).
Δεν έχουν λοιπόν κανένα λόγο να δημιουργούν αρνητικούς συσχετισμούς πόσο μάλλον όταν η «αγορά» των εκτελέσεων είναι μικρή.
Όταν οι φαρμακευτικές κυκλοφορούν σκευάσματα για «ειδικούς σκοπούς» και για ειδική κατηγορία φαρμακευτικών καταναλωτών όπως οι ασθενείς με σπάνιες ασθένειες (περισσότερο για αυτό στο βιβλίο μου Θανάσιμες Θεραπείες, εκδ ETRA 2011) φροντίζουν οι τιμές των φαρμάκων αυτών να είναι εξαιρετικά υψηλές με κάποιες εξαιρέσεις όπου χαρίζουν παρτίδες φαρμάκων σε ομάδες ασθενών για να βελτιώσουν την εταιρική τους εικόνα.
 

Οι αρχές από την άλλη δεν είναι διατεθειμένες να πληρώσουν ακριβά για εκτελέσουν «αποβράσματα».
 

Έτσι λοιπόν το διαζύγιο φαρμακευτικών και της «βιομηχανίας» εκτελέσεων ήταν αναμενόμενο.
 

Οι πολιτείες έπρεπε πλέον να βρουν ένα τρόπο να εκτελούν χωρίς να εξαρτώνται από τις φαρμακευτικές.
 

Και ήταν τότε ακριβώς που άρχισε το φιάσκο με αυτοσχέδια πρωτόκολλα θανάσιμων κοκτέιλς γύρω από την παρασκευή και την απόκτηση των οποίων οι πολιτείες τήρησαν απόλυτη μυστικότητα.
Μετά από αυτήν την εξέλιξη, οι βασανιστικές εκτελέσεις άρχισαν να πυκνώνουν παρά τις αντιδράσεις και τις προειδοποιήσεις επιστημόνων και πολιτών για αυτό ακριβώς το απαίσιο ενδεχόμενο.
Η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκαν αυτά τα αυτοσχέδια πρωτόκολλα θανατηφόρων φαρμάκων ήταν τον Οκτώβριο του 2013 στον 51χρονο θανατοποινίτη William Happ στη Φιλαδέλφια όταν και του χορηγήθηκε υπερδοσολογία του ταχείας δράσης αναισθητικού μιδαζολάμη.
Μετά τη χορήγηση του θανάτου του, ο Happ άρχισε να ανοιγοκλείνει τα βλέφαρα του, να χασμουριέται. Το σαγόνι του άρχισε να κρεμάει. Το κεφάλι του κινήθηκε παρότι φαινόταν αναίσθητος.
Η πολιτεία της Οκλαχόμα πήρε τη σκυτάλη στους θανάσιμους πειραματισμούς.
Έχοντας ξεμένει από πεντοβαρβιτάλη, παράγγειλε σε φαρμακευτικό εργαστήριο αγνώστων στοιχείων να φτιάξει δόσεις της. Συνδυάζοντας τη μη πιστοποιημένη πεντοβαρβιτάλη με άλλα δύο φάρμακα προκάλεσε εικοσάλεπτο βασανισμό στο 38χρονο θανατοποινίτη Michael Lee Wilson o οποίος κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης του διαμαρτυρόταν πως ένιωθε όλο το σώμα του να καίγεται.
Ο βασανιστικός θάνατος του σημειώθηκε στις 9 Ιανουαρίου του 2014.
Παρά τα πρόσφατα προηγούμενα βασανιστικών εκτελέσεων, οι πολιτείες συνέχισαν απτόητες τους πειραματισμούς.
Μια εβδομάδα αργότερα το Ohio θα δοκιμάσει συνδυασμό μιδαζολάμης και υδρομορφόνης στον 53χρονο Dennis McGuire παρά τις προειδοποιήσεις ειδικών ότι η δοσολογία που η πολιτεία είχε αυθαίρετα επιλέξει να χρησιμοποιήσει θα ήταν βασανιστική: Όντως. Ο θανατοποινίτης ακουγόταν να βήχει καθώς πάλευε να αναπνεύσει. 
Έτσι λοιπόν φτάσαμε στην εκτέλεση του Lockett όπου και η πολιτεία της Οκλαχόμα αποφάσισε να χορηγήσει ένα ισχυρότερο κοκτέιλ δικιάς της επινόησης: Στο αναισθητικό μιδαζολάμη προστέθηκε βρωμιούχο βεκουρόνιο που παραλύει το αναπνευστικό και χλωριούχο κάλιο που σταματάει την καρδιά σε υπερδοσολογία.
 

Το αποτέλεσμα; Η πιο βασανιστική εκτέλεση των τελευταίων ετών.
 

Είναι προφανές ότι αυτό που συμβαίνει και συνεχίζει  σε πολιτείες των ΗΠΑ είναι σκάνδαλο. Η μυστικότητα που περιβάλλει τους προμηθευτές των αυτοσχέδιων κοκτέιλ θανάτου αποτελεί πρόκληση στο δημοκρατικό αίσθημα των πολιτών που οφείλει να είναι ενήμερο για τις αποφάσεις και τις κινήσεις των αρχών σε ένα τόσο ευαίσθητο θέμα.
 

Αποτελεί επίσης ένα ακόμη παράδειγμα παράνομου ιατρικού πειραματισμού. Θα μου πείτε εδώ οι «αρχές» και οι εταιρίες δεν έχουν διστάσει να κάνουν παράνομους ιατρικούς πειραματισμούς σε αθώους, σε παιδιά, ακόμη και σε πληθυσμούς ολάκερους, στους θανατοποινίτες θα σκαλώσουν (περισσότερα για το θέμα στο βιβλίο μου «Θανάσιμες Θεραπείες»);
 

Από την άλλη, τέτοια «ατυχήματα» σπάνε την αποφασιστικότητα και την ασπίδα της ηθικής ανωτερότητας αρκετών υποστηρικτών της θανατικής καταδίκης, πόσο μάλλον την αισθητική τους αλλά και την πίστη τους στο προνομιακό δικαίωμα του κράτους όχι μόνο στο να σκοτώνει αλλά στο αντίθετο ακριβώς καθήκον το οποίο χρησιμοποιεί ως άλλοθι για να σκοτώνει: Το καθήκον του να επιμελείται της ευζωίας των πολιτών του. .
 

Αν το κράτος δεν μπορεί με ασφάλεια να επιφέρει το θάνατο, κλονίζεται σοβαρά και η πίστη στην πρόθεσή του να προστατεύει αποτελεσματικά τη ζωή.
 

Ανικανότητα λοιπόν ή επίδειξη σαδιστικής πυγμής;
 

Ότι και από τα δύο και αν είναι, είναι ασύμβατο τόσο με τη δημοκρατία όσο και με την Ιατρική. Και πρέπει να σταματήσει. Όπως και τόσες άλλες εκτροπές της τρέχουσας παρακμιακής περιόδου της Δύσης.

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com. 3/5/2014
Read More »

Πέμπτη 1 Μαΐου 2014

Δώστε στο λαό Φεράρι

Αυτή η κυβέρνηση της κακιάς ώρας έχει πολλά πρωτογενή πλεονάσματα να επιδείξει. Γιατί να τα κρύψει άλλωστε;
Συνεπής όσο και προηγούμενες κυβερνήσεις σε λογιστικές ταχυδακτυλουργίες, υπερέχει στα πρωτογενή της πλεονάσματα έναντι άλλων:
Πρωτογενές πλεόνασμα αλητείας, μισανθρωπίας, ψεύδους, κυνισμού.
Μέσα σε μια τετραετία καταφέραμε να ξεπεράσουμε όλους τους στόχους: Κάποτε περιγράφαμε περιφρονητικά τη Βουλγαρία: Σήμερα ο μέσος Βούλγαρος έχει καλύτερους βιοτικούς όρους από το μέσο Έλληνα όσον αφορά τα οικονομικά του.
Αφού λοιπόν περάσαμε σαν σταματημένη την κάποτε καταφρονεμένη Βουλγαρία πάμε ταχύτατα για τη Λατινική Αμερική, με τις παραγκουπόλεις και τις αγεφύρωτες ανισότητες.
Για να φτάσουμε εκεί όμως χρειαζόμαστε ένα σούπερ όχημα, ένα σπορ αμάξι ένα σούπερκαρ. Μια Φεράρι.
Έτσι η κυβέρνηση χαρίζει κατασχεμένες Φεράρι σε πολίτες που μετέχουν στις αντίστοιχες κληρώσεις μέσω αποδείξεων δαπανών. Αυτά είναι: Η φτώχια θέλει καλοπέραση.
Δεν το κάνει για τους φτωχούς. Το κάνει για τις καημένες τις Φεράρι, να μη σαπίζουν στις αποθήκες του ΟΔΔΥ.
Καπιταλισμός Λόττο, για Λωτοφάγους.
Η «κυβέρνηση» δίνει προεκλογικά δίνει ότι έχει: πολιτική αλητεία, εξαπάτηση, εμπαιγμό.
Το ρεάλιτι σόου «ας τον φτωχό στη μοίρα του», γιατί η πολιτική έχει καταντήσει ένα φτηνό ρεάλιτι σόου, δίνει στους τυχερούς μέρισμα πρωτογενούς πλεονάσματος και Φεράρι. Μόνο για τους τυχερούς.
Και φυσικά η κυβέρνηση δεν μπορεί να δώσει στο λαό αυτά που δεν έχει: Αξιοπρέπεια, τσίπα, όραμα και μέλλον.
Για αυτό τους δίνει Φεράρι.
Μπορεί λοιπόν το ελληνικό όνειρο να δολοφονήθηκε το αμερικανικό όμως καλά κρατεί στα σάπια μυαλά των κυβερνώντων.
Μόνο αμερικανοκίνητες χούντες στη Λατινική Αμερική είχαν τέτοιο θράσος να εμπαίζουν τόσο ξεδιάντροπα το λαό τους.
Οι ξεπεσμένοι γόνοι της βλαχοαριστοκρατίας του παρελθόντος  που μας κυβερνούν σήμερα δείχνουν ξεκάθαρα το πόσο αντικοινωνικά τομάρια είναι.
Μπροστά τους, η Μαρία Αντουανέτα φαινόταν ουμανίστρια.
Κάποτε, όταν της διαμαρτυρήθηκαν πως ο λαός δεν έχει ψωμί ο θρύλος θέλει την Βασίλισσα της Γαλλίας να απαντά «ας φάνε παντεσπάνι», τόσο μακριά ήταν από τη λαϊκή πραγματικότητα και την απελπισία του καθημερινού άκαρπου μόχθου.
Σήμερα όταν διαμαρτύρονται στον Σαμαρά πως ο λαός δεν έχει να φάει, απαντά νοητά «ας δώσουνε τις αποδείξεις του σούπερ μάρκετ για να πάνε με φεράρι στα συσίτια της Εκκλησίας», γιατί, πώς να το κάνουμε, πολλοί ακροδεξιοί θεομπαίχτες είναι και παιδιά της εκκλησίας.
Όταν λοιπόν ο εξουσιαστής δεν πάει στο λαό, πάει ο λαός στον εξουσιαστή. Και μετά ο εξουσιαστής πάει από κει που ήρθε, στο διάολο δηλαδή.
Όταν ο λαός πήγε στη Μαρία Αντουανέτα, δεν έπεσε μόνο το τουπέ της. Αργότερα θα έπεφτε και το κεφάλι της.
Τα τελευταία της λόγια ήταν προς τον δήμιο της που του πάτησε κατά λάθος το πόδι: «Συγχωρέστε με κύριε».
Συγχωρεμένος να είσαι Αντωνάκη. Που μας τσαλαπάτησες τη ζωή. Αλλά δεν έπρεπε να μας πατήσεις τον κάλο.
Είναι δεδομένο ότι η κεφαλή της πολιτικής ηγεσίας στη χώρα πρέπει να απομακρυνθεί.
Κύριοι της ξεδιάντροπης εξουσίας:
Μήπως θα μας πείτε να καταδικάσουμε και τη Γαλλική επανάσταση; Από όπου και αν αυτή προέρχεται;
Ή μήπως την επανάσταση του 21; Από όπου και αν αυτή προέρχεται;
Όταν οι Γάλλοι βροντοκραυγάζαν και διεκδικούσαν «Ελευθερία, Ισότητα, Αδερφοσύνη» δεν εννοούσαν την ισότητα ανάμεσα στην αδερφότητα των Ελευθέρων αγορών.
Ξεφτιλίσατε τη Δημοκρατία.
Πουλάτε τρέλα και χαρίζετε απλόχερα φτώχια και Φεράρι.
Τις Φεράρι μπορεί να της βάλετε εκεί που ξέρετε.
Μπροστά στο μεγάλα ονόματα της μακραίωνης αρχαίας και νεώτερης ιστορίας.
Τον Φεραριστοτέλη
Τον Φεραρη Βελουχιώτη.
Εμάς, Φερ-άρια φυλή δε θαμας κάνετε γελοία ανθρωπάρια.
Επειδή καταδικάζετε και τον αντιδικτατορικό αγώνα από όπου κι αν προέρχεται, είναι καιρός να ξανακουστεί ένα από τα κυρίαρχα συνθήματα της εποχής που ξεχάστηκε γιατί δεν εγκρίθηκε από την αριστερή νομενκλατούρα:
 «Κάτω ο Τύραννος»
Κάτω, ο τύραννος. Και οι Έλληνες ξέρουν ποιους τους τυραννάει.
Συγχωρημένος να σαι Αντωνάκη.

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com, 1/5/2014


Read More »

Τρίτη 29 Απριλίου 2014

Μια τρύπα στο νερό: Η απατηλή μεγαλομανία της κίνησης 136



Ξεκινάμε δηλώνοντας αυτό που είναι πλέον προφανές: η κατάσταση είναι τραγική: Όπως έχει πρόσφατα διαφανεί, η πώληση της ΕΥΔΑΠ από το ΤΑΥΠΕΔ σε «ιδιώτη» θα υπονομεύσει και τους υδάτινους πόρους της Πελοποννήσου δημιουργώντας φόβους για ένα μέλλον τύπου Mad Max για ένα έστω (το φτωχότερο όπως πάντα) κομμάτι του πληθυσμού της, αφού ήδη έχουν τελεστεί οι μεθοδεύσεις που καθιστούν κάτι τέτοιο εφικτό.

Απέναντι σε έναν μεγάλο κίνδυνο, αυτόν της ιδιωτικοποίησης του νερού,  δημιουργήθηκαν πρωτοβουλίες πολιτών που κινητοποιούνται για να αποτρέψουν αυτό το ζοφερό ενδεχόμενο, πρωτοβουλίες όπως το «Σώστε το Νερό» και το «Save the Greek Water from Privatization» 

Περιττό να δηλώσω πως απέναντι σε αυτές τις κινήσεις των ανθρώπων αυτών τρέφω μεγάλο σεβασμό καθώς υπερασπίζονται το δημόσιο συμφέρον όχι μόνο απέναντι στο δόλο και την απληστία των λίγων αλλά και απέναντι  στην αδιαφορία και τη βλακεία των πολλών.

Όπως αναφέραμε τα πράγματα είναι τραγικά. Και το μόνο που είναι χειρότερο από το τραγικό είναι το τραγελαφικό καθώς όταν κάτι το τραγικό είναι και παράλληλα γελοίο, οι άνθρωποι δεν θα καταφέρουν ποτέ να αντιμετωπίσουν τα αίτια της τραγωδίας καθώς θα τα συνδέουν με τα αίτια της γελοιότητας και θα τα αντιμετωπίσουν και αυτά ως εξίσου γελοία.

Σε τι αναφέρομαι;

Μα σε μια από τις πρώτες και την πιο αποτυχημένη από τις κινήσεις που δημιουργηθήκαν για να αντιμετωπίσουν τους σχεδιασμούς πώλησης της ΕΥΑΘ, της Εταιρίας Ύδρευσης και Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης, την Κίνηση 136.

Γιατί απέτυχε παταγωδώς η κίνηση 136;
Όσοι αντιλαμβάνονται τι εστί σύγχρονη Ελλάδα γνωρίζουν την απάντηση:

Ανάμεσα στους αξιόλογους και καθαρούς αγωνιστές της κίνησης 136, μαζεύτηκε ένας ετερογενής συρφετός ανθρώπων με προσωπική ή και πολιτική ατζέντα που ήθελαν να καπελώσουν και να εξαργυρώσουν τη συμμετοχή τους στην κίνηση και για αυτό διέσπειραν σε όλους τους υπόλοιπους το «φόβο του καπελώματος», ένας φόβος που φοριέται και είναι πολύ της μόδας τα τελευταία χρόνια, λες και το ολιγαρχικά κόμματα διαθέτουν πλέον μια βάση εκατοντάδων χιλιάδων ατόμων που σπεύδουν να διαλύσουν ότι καινούριο πάει να γίνει και εναντιώνεται στα κατεστημένα συμφέροντα. 
Στην κίνηση συνέρευσαν άνθρωποι από καινούριους «πολιτικούς» χώρους ενώ στις τάξεις της εντάχθηκε και πρώην μέλος της ΑΚ, της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης που διετέλεσε σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις.

Μέχρι και σήμερα απέφευγα να γράψω αυτό το άρθρο για να μην πλήξω όχι την κίνηση 136 αλλά το ευρύτερο και δίκαιο τόλμημα της αποτροπής της ιδιωτικοποίησης του νερού.
Σήμερα βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να παρουσιάσω τα μαθήματα από το παρελθόν για καθαρά διδακτικούς λόγους. 
Η Κίνηση 136 λοιπόν είχε τη μεγαλεπήβολη ιδέα να εξαγοράσουν οι πολίτες της φραπεδούπολης με ίδια κεφάλαια την ΕΥΑΘ.
Η ιδέα ήταν σίγουρα μια λύση σε ένα μεγάλο πρόβλημα. Δυστυχώς αυτή η «λύση» σκόνταφτε στην πραγματικότητα της νοοτροπίας των Ελλήνων.
Οι Έλληνες, όταν πρόκειται για το κοινό καλό, δε δίνουν δεκάρα, πόσο μάλλον 136 ευρώ ο καθένας για να αγοράσουν πχ  την ΕΥΑΘ. Τα λεφτά αυτά τα κρατούν για τις δύσκολες εκείνες εποχές που η κυβέρνηση τους τα ζητάει εκβιαστικά σαν μπράβος της νύχτας.

Αδύνατη στάθηκε και η ευρύτερη γνωστοποίηση του εγχειρήματος στους πολίτες της Θεσσαλονίκης καθώς τα μεγάλα μέσα είναι τα πιστά σκυλιά της ολιγαρχίας.
Επιχειρησιακά λοιπόν το εγχείρημα αποδείχτηκε ένα φιάσκο.
Παρά τις γενναίες προθέσεις και τα παχιά λόγια, τα λεφτά που συγκεντρώθηκαν για τον ιερό σκοπό της επιβίωσης μας, δεν θα κατάφερναν να αγοράσουν μπουγατζερί υπό πτώχευση, πόσο μάλλον την ΕΥΑΘ. 
Μια από τις αιτίες αυτής της βροντερής αποτυχίας δεν ήταν μόνο η απάθεια των Θεσσαλονικέων αλλά και η βλακεία και προχειρότητα των διοργανωτών του εγχειρήματος.
Και εδώ επιτρέψτε μου μια μικρή παρένθεση προσωπικής μου εμπειρίας.
Όταν μια μικρή περιφερειακή ομάδα της κίνησης συγκεντρώθηκε στο γραφείο ενός εξ αυτών, ο  οικοδεσπότης συνέλλεξε τα κινητά και τα τοποθέτησε στην τουαλέτα ανοίγοντας τη βρύση για να μην γίνουν τηλεφωνικές υποκλοπές. Στο μυαλό του, σίγουρα η NSA παρακολουθούσε εντατικά εμάς, τους δέκα μικρούς Μήτσους της Θεσσαλονίκης για να δώσει αναφορά στους Rothschild και αυτοί να δώσουν εντολές δολοφονίας στη CIA για να μην εμποδιστούν τα συμφέροντά τους.
Δυστυχώς οι προφυλάξεις μας αποδείχτηκαν μάταιες: Μια έντιμη και αξιόλογη συναγωνίστρια μας που δεν είχε όμως τη δέουσα εμπειρία από αντικατασκοπεία όπως ο οικοδεσπότης μας, επισκέφτηκε την τουαλέτα για βιολογικούς λόγους και όταν επέστρεψε μας γνωστοποίησε πως κάποιος είχε ξεχάσει τη βρύση ανοιχτή και πως εκείνη την είχε κλείσει. Ήμασταν πλέον έρμαιο της CIA και τελικά μας δολοφόνησε και τους 10.

Από την παραπάνω αφήγηση όλα τα παραπάνω είναι αληθή εκτός από το ότι μας  δολοφόνησε η CIA αν καταλαβαίνετε την ειρωνεία.
Αλλά τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο διασκεδαστικά. Αφού η κίνηση 136 δεν κατάφερε να πείσει τους Σαλονικιούς να αγοράσουν το νερό τους, άλλαξε το σχεδιασμό της.
Όχι μόνο δεν πτοήθηκε αλλά προχώρησε… στο να βρει επενδυτή!
OMG! Η κίνηση 136 θα νικούσε το μεγάλο κεφάλαιο με τα ίδια του τα μέσα! Απλά μεγαλοφυές. Οι άνθρωποι μάλλον θα εμπνεύστηκαν από την άλλη διάνοια του Ελληνισμού, τον μεσσία Αρτέμη Σώρρα.
Η μεγαλομανία μπορεί να αρχίζει να μοιάζει με μεγαλείο όταν βρει αρκετούς ανθρώπους για να την πιστέψουν.
Έτσι η κίνηση προχώρησε στο plan B του success story της, την εύρεση «στρατηγικού επενδυτή».
Και πράγματι βρήκαν επενδυτή και μάλιστα τι επενδυτή (για την ακρίβεια ο επενδυτής τους βρήκε μέσα από το περιβάλλον του δημάρχου Θεσσαλονίκης Μπουτάρη).
Ένα μεγάλο φιλάνθρωπο και φιλέλληνα που είχε το δικό του ρόλο στο καταστροφικό για την Ελλάδα κούρεμα των ελληνικών ομολόγων (άσχετα που διαφήμιζε μέσω της όποιας εμπλοκής του το iPad, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία).

Τον Robert (Bob) Apfel, τον οποίο είχε ανακαλύψει και φιλοξενήσει το ανερχόμενο αστέρι της ιδιωτικής τηλεόρασης Κώστας Μπογδάνος στην εκπομπή του «Ευθέως»

Με τις πλάτες και τις ιδέες του Apfel, η κίνηση 136 μετεξελίχτηκε σε «Ένωση Πολιτών για το Νερό» για να μπορέσει να κάνει προσφορά στο ΤΑΥΠΕΔ και να πάρει το 51% της ΕΥΑΘ.
Το σχέδιο του Apfel που ενστερνίστηκε κίνηση η 136 ήταν απλό και για αυτό και φαινόταν λειτουργικό. Ήταν ένα σχέδιο καπιταλισμού με λαϊκή βάση, αρκετά μακριά από τις αρχικές και αλληλέγγυες αντιλήψεις της κίνησης 136. Ο «λαϊκός καπιταλισμός» θα εισχωρούσε μέσα από τις κερκόπορτες των μεγαλομανών της κοινωνικής αλληλεγγύης. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Αλλά ας γυρίσουμε στο σχέδιο Apfel: 
Μικροδάνεια θα δίνονταν από «κοινωνικές τράπεζες» του εξωτερικού σε όσους δημότες δεν μπορούσαν να διαθέσουν τα 136 ευρώ που αντιστοιχούσε στο κάθε υδρόμετρο προκειμένου συνολικά να συγκεντρωθεί η προσφορά για την εξαγορά του 51% της ΕΥΑΘ: Η κίνηση 136 (aka Ένωση Πολιτών για το Νερό) μετονόμασε τα τραπεζικά αυτά ιδρύματα σε «Επενδυτές Κοινωνικής Ευθύνης» (22 συνολικά από δαύτους) για να μην ξεχνάει και τις καταβολές της και ουσιαστικά προέτρεπε τους δημότες να παίρνουν μικροδάνεια ώστε να μην τα χρεωθεί η ίδια και να μην είναι απαιτητά μέσω του κομματιού της ΕΥΑΘ που επιδίωκε να αποκτήσει για χάρη των δημοτών.
Με άλλα λόγια η  ΕΠΝ ουσιαστικά εγγυόταν στους  δημότες για την φερεγγυότητα των δανειστών.
Επιπρόσθετα, η ΕΠΝ ανέφερε πως την κίνηση της στήριζε και o Βρετανός Βουλευτής και υπουργός επί Θάτσερ John Redwood και το Bill & Melinda Gates Foundation.
Ας δούμε όμως ποιοι είναι οι Apfel, Redwood και τι σχέση ανέπτυξαν οι 22 τράπεζες (Επενδυτές Κοινωνικής Ευθύνης) και το ίδρυμα Gates με την ΕΠΝ.

Ο Robert Apfel παρουσιάζεται από την Ένωση Πολιτών για το Νερό (ΕΠΝ) ως ιδρυτής και πρόεδρος της Bondholders, μιας εταιρίας που όπως δηλώνει και το όνομα της ασχολείται με ομόλογα και όχι μόνο.

Αυτό που δεν περιέγραψε η ΕΠΝ είναι πως ο Apfel είναι ιδρυτής και πρόεδρος μιας άλλης εταιρίας, της Acupay. Και τι κάνει αυτή η καλή εταιρία; Ανάμεσα σε άλλα, παρέχει υπηρεσίες φοροαπαλλαγών. Ναι: Φοροαπαλλαγές, το αντικείμενο της είναι οι φοροαπαλλαγές και προφανώς επιδιώκει να έχει μεγάλους πελάτες.
Φορολογικά παράθυρα για μεγάλους πελάτες. Λίγο μακριά από τη βάση του «λαϊκού καπιταλισμού».
Όπως πολύ μακριά από τη βάση του «καπιταλισμού με λαϊκή βάση» ήταν και η Margaret Thatcher. Την οποία ο Apfel δημοσίως δηλώνει ότι θαυμάζει.΄
Και δεν ήταν ο μόνος Θατσερικός στους υποτιθέμενους υποστηρικτές της κίνησης 136:
Η Κίνηση στους υποστηρικτές της ανέφερε τον πρώην υπουργό της Thatcher John Redwood (αμφιβάλλουμε αν ο Redwood έχει ποτέ του ακούσει τα ονόματα Apfel ή κίνηση 136).
Ποιος είναι αυτός;
Ας δούμε πως τον παρουσιάζουν δημοσιεύματα αλλά και πως εμφανίζει ο ίδιος τον εαυτό του: Ο αξιότιμος κύριος John Redwood είναι ο «Pol Pot της ιδιωτικοποίησης». Σε συνέντευξη του αναφέρει: «Εγώ ήμουν ο (εθνο)πατέρας (της ιδιωτικοποίησης)…»
«Ήμουν ο πιονέρος που τους είπε ότι μπορεί να γίνει».
Μεγαλοφυές:  Η « Ένωση πολιτών για το Νερό»(ΕΠΝ) δεν είχε πρόβλημα στο να  βασιστεί στον άνθρωπο που ενέπνευσε τη Thatcher να προχωρήσει στο μακελειό των ιδιωτικοποιήσεων, τον πατέρα της ιδιωτικοποίησης, προκειμένου να μπορέσει (η ΕΠΝ) να επιδιώξει να δώσει την ΕΥΑΘ στους Θεσσαλονικείς … μέσω της ιδιωτικοποίησης.
Ούτε ο Σώρρας δε θα μπορούσε να σκεφτεί κάτι τέτοιο.
Μέσα στη μεγαλομανία της η ΕΠΝ ξέχασε μερικά βασικά μαθήματα καπιταλισμού: Ο καπιταλιστής μπορεί να σου πουλήσει το ίδιο το σκοινί με το οποίο θα τον κρεμάσεις… πόσο μάλλον το σκοινί με το οποίο θα κρεμαστείς».
Να ξανατονίσουμε φυσικά ότι το δίλλημα στο οποίο υπέκυψε η ΕΠΝ ήταν μάλλον φανταστικό. Είναι αμφίβολο αν ο Redwood άκουσε ποτέ κάτι για την ΕΠΝ ή τον Apfel. Και θα καταλάβετε αργότερα το γιατί κάνω αυτόν τον ισχυρισμό.
Περιμένετε! Έχει και καλύτερο ακόμη. Θυμάστε στο επεισόδιο που σας ανέφερα με τα κινητά που μαζεύτηκαν και τη βρύση που αφέθηκε ανοιχτή για να μη μας βρει η NSA και οι Rothschild;
Ε λοιπόν, τελικά οι Rothschild βρήκαν την κίνηση 136: Ο John Redwood εκτός από υπουργός της Thatcher υπήρξε και διευθυντής της NM Rothschild!
Αχ βρε συναγωνίστρια Έλσα: Τι σου ήρθε να κλείσεις τη βρύση;
Αλλά ας αφήσουμε την ειρωνεία για να γυρίσουμε στην ειρωνεία.
Τα πράγματα γίνονται όλο και καλύτερα. Θυμίστε τους επενδυτές κοινωνικής ευθύνης από τους οποίους η ΕΠΝ προέτρεπε τους άπορους δημότες να πάρουν δάνεια;
Από όσο έψαξα, ούτε ένας από αυτούς δεν έχει ανακοινώσει μια τέτοια δραστηριότητα για τη Θεσσαλονίκη. Και επειδή η μη ανακοίνωση δραστηριότητας δε σημαίνει υποχρεωτικά ότι η δραστηριότητα δεν υπήρξε, έστειλα mail  και στους 22 «επενδυτές κοινωνικής ευθύνης» για να επιβεβαιώσω τη στήριξη τους προς την ΕΠΝ. Ούτε ένας δεν απάντησε! Προφανώς γιατί δεν είχαν την παραμικρή ιδέα για το τι τους ρωτούσα!
Με άλλα λόγια η ΕΠΝ παρουσιάζει ως επενδυτές, τραπεζικά ιδρύματα ειδικού σκοπού και χαρακτήρα μεν που κατά πάσα πιθανότητα ούτε είχε ελέγξει ούτε καν είχε επικοινωνήσει!
Και γίνεται όλο και καλύτερο!
Αναφέρθηκε ότι το εγχείρημα της ΕΠΝ το στήριζε επίσης και το Bill and Melinda Gates Foundation: Ιδού η απάντηση τους (μεταφρασμένη) στο αίτημα μας να επιβεβαιώσουν την είδηση ότι σχετίζονται με τον Bob Apfel ή/και με την κίνηση 136:

10/5/2013. Από Media@gatesfoundation.org.:

«Αγαπητέ Πέτρο.
Ευχαριστούμε για το mail σου και συγγνώμη για την καθυστέρηση. Εξετάσαμε την αναφορά σας και ανακαλύψαμε πως η ιστορία είναι λάθος. Το ίδρυμα Bill και Melinda Gates δεν έχει σχέση με αυτό το εγχείρημα (της εξαγοράς της ΕΥΑΘ από την ΕΠΝ)»

Μετά την οξεία καταστροφή κάποιων νευρώνων μου από αυτή την επίθεση στη λογική που δέχτηκα και για να λύσω αυτό τα οξύμωρα που καμαρωτά εμφανίζονταν μπροστά μου έπρεπε να απευθυνθώ στον εγκέφαλο του εγχειρήματος της ΕΠΝ, τον μεγάλο φιλέλληνα και φιλάνθρωπο Robert Apfel .
Στην ερώτηση μου για ποιο λόγο το ίδρυμα Gates αρνήθηκε οποιαδήποτε ανάμειξη στην «λαϊκή» εξαγορά της ΕΥΑΘ παρά τους αντίθετους ισχυρισμούς εκ μέρους του και εκ μέρους της ΕΠΝ, ο Apfel δήλωσε ξεκάθαρα το όραμα του για την ΕΠΝ… Αφού πρώτα μου πούλησε πρόλογο γα το Yes We Can του προέδρου Ομπάμα (οι διευθύνσεις των mails αυτών δεν θα δημοσιοποιηθούν για ευνόητους λόγους)

Από Robert Apfel, 5/11/2013:

«Αγαπητέ Πέτρο 

(μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα και μετά μπήκε στο ζουμί…)
…ελπίζω και εσύ να ενώσεις τις δυνάμεις σου με την Ένωση Πολιτών για το Νερό στην υποστήριξη του σκοπού του να κάνουμε διαθέσιμο ασφαλές καθαρό και φθηνό πόσιμο νερό και καλή αποχέτευση για όλους τους ανθρώπους του πλανήτη. Στην έκφραση ενδιαφέροντας τους που υπέβαλαν στις ελληνικές αρχές η ΕΠΝ εξέφρασε το θαυμασμό της για την εστίαση του ιδρύματος Gates στα προβλήματα της κακής αποχέτευσης.
Η ΕΠΝ θέλει τους Έλληνες να υποστηρίξουν το έργο του Gates και άλλων σε αυτό το πεδίο.
Η ΕΠΝ περιέγραψε ένα πρόγραμμα το οποίο θα επιτρέψει σε υπαλλήλους της ΕΥΑΘ που είναι ειδικοί στην αποχέτευση και το νερό, να προσφέρουν εθελοντικά τις υπηρεσίες τους για να βοηθήσουν ανθρώπους σε μέρη του κόσμου που χρειάζονται τη βοήθεια τους. Η ΕΠΝ θα υποστήριζε αυτό το πνεύμα της βοήθειας, μέσω πληρωμένων αδειών για το προσωπικό.( Σαν πληρωμένες διακοπές για όσους υπαλλήλους προσφέρονται εθελοντικά να βοηθήσουν σε χώρες που είναι λιγότερο τυχερές από την Ελλάδα)
Πέτρο, οι κοινότητες που εξυπηρετεί η ΕΥΑΘ δεν είναι πλούσιες με χρηματικούς όρους. Αλλά οι Έλληνες είναι πλούσιοι σε μια ιστορία 2700 ετών πρωτοπορίας στα υδραυλικά- τη μηχανική συστημάτων ύδρευσης και αποχέτευσης. Όντως , ο όρος «Υδραυλική» είναι ελληνικός και ο πρώτος μεγάλος υδραυλικός μηχανικός (ο Ευπαλίων) ήταν Έλληνας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η βίδα του Αρχιμήδη παραμένει στον πυρήνα της διαδικασίας της άντλησης υγρών- περισσότερο από 2200 χρόνια μετά την εισαγωγή της στην Μείζονα Ελλάδα.
Οπότε είναι πρέπον και κατάλληλο, το έθνος που γέννησε την υδραυλική και τη μηχανική των συστημάτων ύδρευσης και αποχέτευσης – οι κληρονόμοι του Ευπαλίωνα και του Αρχιμήδη- να μοιραστούν τη σημαντική τους γνώση με κοινότητες σε όλο τον κόσμο όπου αυτή η γνώση μπορεί να είναι χρήσιμη.
Με θετικό πνεύμα, γνωρίζω ότι ο σκοπός της παγκόσμιας πρόσβασης σε ασφαλείς υπηρεσίες αποχέτευσης μπορεί να επιτευχθεί.
Robert Apfel»

Ο Apfel αποκάλυπτε ουσιαστικά ότι δεν περίμενε από το ίδρυμα Gates να βοηθήσει την ΕΠΝ και τους Έλληνες αλλά από την ΕΠΝ, την ΕΥΑΘ και τους Έλληνες να βοηθήσουν τις «φιλανθρωπίες» τις δικές του και του Gates. Επίσης αποκάλυψε ότι η ΕΠΝ είχε συμφωνήσει (προφανώς ως αντάλλαγμα για το πλάνο που κατέστρωσε ο Apfel) να παραχωρεί εργάσιμες μέρες της ΕΥΑΘ (εις βάρος φυσικά των πολιτών της Θεσσαλονίκης) σε «φιλανθρωπικό τουρισμό» πληρωμένο από την ΕΥΑΘ, κάτι που θα χαροποίησε αρκετούς συνδικαλιστές. Για κάθε έναν εργαζόμενο που θα μοχθούσε σε έλη για το καλό της ανθρωπότητας, 9 ‘Ελη-νες θα κάναν διακοπές σε πεντάστερα ξενοδοχεία του τρίτου κόσμου για το καλό του κώλου τους.
Η φιλανθρωπία είναι μεγάλη μπίζνα και με πολύ καλή έξωθεν μαρτυρία. Και ο Gates το ξέρει αυτό. Και η Μαριάνα Βαρδινογιάννη το ξέρει αυτό. Και η Μαρί Κυριακού το ξέρει αυτό. Και ο Apfel φαίνεται να το ξέρει αυτό.
Όταν απάντησα στον Apfel πως σέβομαι τις γνώσεις για την Αρχαία Ελλάδα αλλά το θέμα μου είναι η σημερινή και του έθεσα σκληρές ερωτήσεις για τους δικούς του ισχυρισμούς καθώς και για τους ισχυρισμούς της ΕΠΝ, o Αpfel δεσμεύτηκε να απαντήσει την επομένη.

Δεν το κανε ποτέ.

Όταν ανέφερα τα καθέκαστα σε δύο ενεργούς παράγοντες της ΕΠΝ, εκείνοι μου είπαν ναι μπράβο ψάξ’ το και άλλο και πες μας.

Προφανώς και δεν τους ενδιάφερε αν όλα αυτά που τσαμπουνούσαν ήταν φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Προφανώς δεν τους ενδιάφερε ότι η «συμφωνία» που «κλείσαν» ήταν τύπου «εκεί που μας χρωστούσαν μας κλέψαν και το γάιδαρο.». Προφανώς και δεν τους ενόχλησε ότι πίσω από το σχέδιο τους δεν υπήρχε χρηματοδότηση. Τα κέρδη άλλωστε των επαγγελματιών ακτιβιστών δεν είναι πάντα μόνο χρηματικά οφέλη.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι με αυτά τα δεδομένα είτε η ΕΠΝ (εννοώ αυτούς στην ΕΠΝ που κάναν τη διαπραγμάτευση με τον Apfel- οι υπόλοιποι δεν μπορούσαν να ξέρουν, όφειλαν όμως να υποψιαστούν ότι κάτι δεν πάει καλά) από βλακεία  «έχασε στην μετάφραση» όσα της είπε ο Apfel , είτε ο Apfel πούλησε παραμύθι στη ΕΠΝ είτε η ΕΠΝ επιχείρησε να εξαπατήσει τους Θεσσαλονικείς και τον Ελληνικό λαό γενικότερα με μια πρόχειρη ονειροφαντασία της που δεν είχε ούτε το θάρρος ούτε την ωριμότητα να εγκαταλείψει όταν κατάλαβε ότι ήταν ανέφικτη –τουλάχιστον ανέφικτη να γίνει από την ΕΠΝ.

Αναφερθήκαμε στη θεία Μάγκυ, την Θάτσερ, τη γυναίκα που ήταν τόσο μισητή από μερίδα του αγγλικού πληθυσμού που όταν πέθανε σχετικά πρόσφατα, υπήρχαν άνθρωποι που πανηγύριζαν με πλακάτ που έγραφαν «Η Μάγκυ πέθανε».
Και όμως η Μάγκυ θα είχε δίκιο σε ένα και μόνο πράγμα: Θα είχε δίκιο αν το «δεν υπάρχει κοινωνία. Υπάρχουν μόνο τα άτομα και οι οικογένειες τους» το είχε πει για την Ελλάδα. Μια χώρα με χιλιάδες φυλάρχους προεστούς, παρέδρους και παράγοντες. Μια χώρα γεμάτη με οικογενειοκρατούμενες φράξιες, παράγκες, ομάδες, κόμματα και παρατάξεις.
Κινήματα, πραγματικά κινήματα, ήταν αυτά στην Κερατέα και στις Σκουριές. Κίνημα ήταν και οι εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές. Αυτό είναι κοινωνία. Αλλά είναι πολλοί που επικαλούνται την κινηματικότητα και την κοινωνία μονάχα για πολιτικά και προσωπικά οφέλη. Ας το θυμούνται αυτοί οι ψευτοκινηματίες: μεγάλες υποκινήσεις αν δεν έχεις την οργάνωση και τη χρηματοδότηση  του Σόρος ή τα κονδύλια και τις υποδομές της CIA, δύσκολα στήνεις.
Όσο κινήματα καθοδηγούνται από επαγγελματίες της υποκίνησης εμείς θα λέμε κάνουμε κινήματα και οι εξουσιαστές θα λένε "κάντε μας κουνήματα".

Η υπόθεση Apfel είναι πραγματικά κόλαφος. Όχι μόνο για χώρους που θέλουν να δείχνουν ένα αφοσιωμένο προς την κοινωνική πρόοδο προφίλ όταν οι προσωπικές ατζέντες αυτών που συνιστούν τους χώρους αυτούς αγγίζουν τη μεγαλομανία αλλά αποτελεί κόλαφο και για τη δημοσιογραφία, μια από τις μόνιμες πηγές παρακμής σε αυτή τη χώρα.
Από τα έντυπα που δημοσίευσαν θέματα σχετικά με την ΕΠΝ και τον Apfel, ούτε ένα δεν ήλεγξε τη βασιμότητα των αίολων ισχυρισμών τους. Και ελάχιστα έδειξαν μα στοιχειώδη εύλογη καχυποψία ως θα όφειλαν, καχυποψία που όμως περιορίστηκε στο κατά πόσο ο Apfel και η ΕΠΝ ήταν συμβατοί ιδεολογικά μεταξύ τους και όχι στο κατά πόσο οι ισχυρισμοί τους ήταν συμβατοί με την πραγματικότητα.
Με τέτοιο πλεόνασμα βλακείας, μεγαλομανίας, πνευματικής οκνηρίας  και αλαζονείας που έχουμε σε αυτή τη χώρα, θα χάσουμε και τα αυγά και τα πασχάλια και τα νερά και τα πάντα όλα. Τουλάχιστον ας επιδιώξουμε αυτό που  δεν τολμήσαμε ποτέ στη ζωή μας. Αφού δεν μπορέσαμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια, ας τελειώσουμε τουλάχιστον με αξιοπρέπεια.

(Περισσότερα για τον πόλεμο κατά της ελληνικής διατροφής διαβάστε εδώ)
Read More »

Κυριακή 27 Απριλίου 2014

Ο πόλεμος κατά της ελληνικής διατροφής



Put the ελληνική φέτα down

Η φέτα είναι αρχαία, σύμφυτη με τον πολιτισμό μας. Είναι επίσης ένα προϊόν το οποίο με μεγάλους διασκελισμούς κατακτά τις αγορές δημιουργώντας για το μέλλον προϋποθέσεις για τη δημιουργία εκατοντάδων χιλιάδων εργασίας για την ελληνική οικονομία.
Είναι επίσης ένα είδος που το όνομα του προστατεύεται από τις κακές πρακτικές και εμπορικές επιβουλές καθώς έχει επάξια κερδίσει τον τίτλο ΠΟΠ (Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης).
Με άλλα λόγια, κανένα τυροκομικό προϊόν που παράγεται εκτός Ελλάδος και με τρόπο διαφορετικό του παραδοσιακού, δεν δύναται να ονομαστεί «Φέτα».
Φυσικά, οι μεγάλες ξένες τυροκομικές εταιρίες έχουν βάλει εδώ και καιρό τη φέτα στο μάτι και θέλουν ένα μεγάλο κομμάτι της, αν όχι όλη.
Οι πόλεμοι της φέτας δεν είναι καινούριοι λοιπόν. Η ελληνική Φέτα πολέμησε απέναντι σε εμπορικά θηρία όπως η Γαλλία, η Γερμανία και η Δανία. Και κέρδισε:  Το 1996 το όνομα φέτα κατοχυρώνεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Το 1999 η απόφαση προσβάλεται και η φέτα εξορίζεται από τον κατάλογο των ΠΟΠ από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Εντούτοις η Φέτα επανέρχεται στον κατάλογο Π.Ο.Π το 2002. Είχαμε ξανά τον εθνικό μας Π.Ο.Π σταρ.
Τα μεγάλα συμφέροντα, της Αμερικής πλέον, όμως δεν το βάλαν κάτω.
Στα πλαίσια της υπό διαπραγμάτευσης Διατλαντικής Εμπορικής και Επενδυτικής Εταιρικής Σχέσης (TTIP) μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ που επιδιώκει ένα ακόμη πιο παγκοσμιοποιημένο μέλλον όπου τα ολιγοπώλια θα έχουν μόνο μεγαλύτερη εμπορική ισχύ αλλά και νομική ισχύ πάνω σε κράτη που τυχόν θελήσουν να τους αντισταθούν, οι αμερικανοί βάλαν βιτρίνα Καναδικές εταιρίες για να «κλέψουν» τη Φέτα. Παρά την απίστευτη αδράνεια του ελληνικού κοινοβουλίου και των ειδικών επιτροπών της Βουλής που έδειχναν να θεωρούν την παραχώρηση ενός ακόμη εθνικού θησαυρού λήξασα (με κάποιες ελάχιστες εξαιρέσεις βουλευτών όπως ο κος Κασιπίδης και βουλευτών της αντιπολίτευσης), την παρτίδα την έσωσε η ΕΕ, η οποία συγκρούστηκε στο θέμα των ΠΟΠ με τον άσπονδο σύμμαχο της τις ΗΠΑ, όχι φυσικά για χάρη της Ελλάδας αλλά γιατί στην Ευρωπαϊκή λίστα ΠΟΠ είναι και εθνικά τυροκομικά προϊόντα πολύ σημαντικότερων χωρών όπως η Ολλανδία, η Ιταλία κοκ.
Ας δούμε όμως τι συμβαίνει όταν τα ελληνικά προϊόντα παράγονται από μεγάλες εταιρίες του εξωτερικού.

Το ελληνικό γιαούρτι σε ξένα χέρια

Είναι δροσερό, υγιεινό ιδιαίτερο και έχει κατακτήσει τις ΗΠΑ: είναι το ελληνικό γιαούρτι (έτσι είθισται να ονομάζουν οι Αμερικανοί το στραγγιστό γιαούρτι αν και αυτή δεν είναι η μοναδική του ονομασία). Αν εξαιρέσουμε όμως μια μεγάλη ελληνική εταιρία με πολύ σημαντικό μερίδιο στην αμερικανική αγορά που λόγω μνημονίου και ελληνικών κυβερνήσεων μετέφερε την έδρα της στο εξωτερικό, οι υπόλοιπες ελληνικές εταιρίες μικρό μόνο μερίδιο της αμερικανικής αγοράς έχουν.
Και εδώ βρισκόμαστε μπροστά σε ένα μυστήριο: Αν δεν έχουν συνολικά οι ελληνικές εταιρίες το μεγαλύτερο κομμάτι της αμερικανικής αγοράς ελληνικού γιαουρτιού αξίας πάνω από 5 δις ετησίως, νούμερο που αντιστοιχεί στο 50% των συνολικών πωλήσεων γιαουρτιού στις ΗΠΑ, τότε ποιος το έχει;
Η απάντηση είναι: Ένας τσομπάνης. Και δεν είναι κάποιος Έλληνας βοσκός που μεγαλοπιάστηκε. Αλλά η εταιρία Chobani  του περίπου συνομηλίκου μου Τούρκου επιχειρηματία Hamdi Ulukaya , εταιρία που κατέχει το 38% των συνολικών πωλήσεων ελληνικού γιαουρτιού στις ΗΠΑ.
Ο Hamdi Ulukaya ξεκίνησε σφετεριζόμενος ένα άλλο ελληνικότατο γαλακτοκομικό προϊόν, την ελληνική φέτα.
 Ακολουθώντας τη συμβουλή του πατέρα του ο Hamdi ίδρυσε την τυροκομική εταιρία Eyphrates στη Νέα Υόρκη για να πουλάει «ελληνική» φέτα στους Αμερικανούς. Για να φτιάξει το δικό του success story, συνέχισε  με την ίδια τακτική, να φτιάχνει και να πουλάει τα προϊόντα των άλλων.
 Δεν είναι τυχαίο που χρησιμοποιήσαμε για τις πρακτικές του Ulukaya τον όρο «σφετερισμός» ο οποίος φαίνεται είναι εξαιρετικά ήπιος αν κάποιος συμμεριστεί τις καταγγελίες της πρώην γυναίκας του Ayse Giray. Η Ayse κατάθεσε σε αμερικανικό δικαστήριο πως ο Ulukaya κόμπαζε σε φίλους και γνωστούς για το ότι έκλεψε τη συνταγή γιαουρτιού του από την Φάγε καθώς και πως για να ξεκινήσει την αυτοκρατορία του δεν είχε διστάσει να κλέψει μια επιταγή  ύψους 750000 δολαρίων από την οικογενειακή του τυροκομική επιχείρηση στην Τουρκία εκβιάζοντας την ίδια του την οικογένεια να τον χρηματοδοτήσει για να μην την εξαργυρώσει. Στη συνέχεια και αφού πήρε δανεικά και αγύριστα κοντά στις 500000 δολάρια από τη πρώην του για να στήσει την Euphrates, έκλεψε επιταγές και από τον αδερφό του και πλαστογράφησε την υπογραφή.
Αλλά ας αφήσουμε την «υγιέστατη» επιχειρηματικότητα του Ulukaya που μοιάζει με μύθο βιβλικού κακού και ας ασχοληθούμε με τα «υγιέστατα» προϊόντα του:

Στην παρουσίαση της έρευνας Google για αποτελέσματα, η Chombani περιγράφει  το γιαούρτι της ως εξής:
«Αυθεντικό στραγγιστό Ελληνικό Γιαούρτι φτιαγμένο με το σωστό τρόπο με μόνο φυσικά συστατικά και χωρίς καθόλου συντηρητικά»
Έχουμε ήδη πάρει μια ιδέα για το ποιος είναι ο τρόπος ο «σωστός» για τον  Ulukaya.
Αλλά ας πάμε στο υπόλοιπους και πιο ουσιαστικούς ισχυρισμούς της Chombani για το προϊόν της:
Το γιαούρτι της μπορεί να είναι όντως στραγγιστό αλλά ούτε αυθεντικό ούτε Ελληνικό είναι καθώς ούτε από ελληνικό γάλα παρασκευάζεται αλλά ούτε και από Έλληνες.
Όσο για το ότι είναι «φυσικό», φυσικά και είναι… Για όσους είναι τόσο αστοιχείωτοι ώστε να πιστεύουν ότι τα γενετικά τροποποιημένα είναι «φυσικά».
Γιατί σύμφωνα με συνηγόρους του καταναλωτή στις ΗΠΑ, το γάλα που χρησιμοποιεί η Chombani για το γιαούρτι της παράγεται από αγελάδες που ταΐζονται με γενετικά τροποποιημένες τροφές.
Αυτός ο «σωστός» τρόπος παραγωγής της Chombani, δεν αρκείται μόνο στους πιθανούς κινδύνους της επιβολής της γενετικά τροποποιημένης κουλτούρας στην γεωργία και την κτηνοτροφία:
Σύμφωνα με πληθώρα δημοσιευμάτων, ο μαζικός τρόπος παραγωγής της Chombani απειλεί να προκαλέσει (οργανική) ρύπανση στο περιβάλλον.
Περί τίνους πρόκειται;
Ως υποπροϊόν της παραγωγής στραγγιστού γιαουρτιού παράγεται όξινος ορός γάλακτος. Αν μεγάλες ποσότητες όξινου ορού γάλακτος βρεθούν σε ποτάμια ή λίμνες, η φυσιολογική τους αποσύνθεση είναι ικανή να προκαλέσει «ασφυξία» σε υδρόβιους οργανισμούς και να διαταράξει σοβαρά τα οικοσυστήματα αυτά.
Μέχρι σήμερα μέρος του παραγόμενου όξινου γαλακτικού ορού χρησιμοποιείται ως ζωοτροφή αλλά υπάρχει όριο στο πόσο από αυτό μπορούν τα ζώα να καταναλώσουν μέχρις ότου να εμφανιστεί κάποιου είδους δυσανεξία με δυσάρεστες αλλά όχι φυσικά δραματικές επιπτώσεις.
Ερευνητές επιδιώκουν να αξιοποιήσουν το οργανικό απόβλητο σε παιδικές φόρμουλες γάλακτος, άλλοι να το χρησιμοποιήσουν ως πρώτη ύλη για την παραγωγή ενέργειας ενώ bodybuilders το χρησιμοποιούν για γρήγορη ανάπτυξη μυϊκού όγκου και αθλητές για την γρηγορότερη αποκατάσταση μυϊκών τραυμάτων.
Ακόμη και έτσι όμως, οι σημερινές εφαρμογές και χρήσεις του όξινου ορού γάλακτος δεν αρκούν για να απορροφήσουν το σύνολο της ποσότητας που παράγεται από μεγάλες μονάδες παραγωγής του γιαουρτιού όπως αυτές της Chombani, δημιουργώντας με αυτό τον τρόπο ένα κάποιο περιβαλλοντικό ζήτημα.
Πέρα από το «σωστό» τρόπο παραγωγής της, η Chombani είχε και κάποια από εκείνα τα κρούσματα αλλοίωσης προϊόντων που έχουμε δει στη βιομηχανία τροφίμων, κρούσματα που θα μπορούσαν να φαίνονται διασκεδαστικά αν δεν ήταν τόσο δυσάρεστα και ακόμη και επικίνδυνα για την υγεία των καταναλωτών.
Στην περίπτωση της Chombani τα πράγματα ήταν κάπως πιο αθώα: Παρτίδες του στραγγιστού της γιαουρτιού αποσύρθηκαν το 2013 από την ίδια την εταιρία καθώς σε αυτές είχε αναπτυχθεί μούχλα, δυσάρεστη αλλά μάλλον ακίνδυνη και σίγουρα πολύ λιγότερο επικίνδυνα από τη σαπίλα της
εταιρικής απληστίας.

Συμπεράσματα

Η ελληνική διατροφή και η βάση της βάλλεται σημαντικά: με πρόφαση την ανταγωνιστικότητα και με εργαλείο την ελληνική κρίση, είναι το γάλα, η πρώτη ύλη για όλα τα υπόλοιπα γαλακτοκομικά προϊόντα που πλήττεται.
Οι Έλληνες κτηνοτρόφοι ήδη συμπιέζονται από τις εταιρίες και ο κλάδος τους αρχίζει να φαίνεται όλο και λιγότερο ελκυστικός και βιώσιμος.
Ήδη, στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης και της Παγκοσμιοποίησης, οι Έλληνες κτηνοτρόφοι έχουν δεχτεί ισχυρότατα πλήγματα από φτηνές και μαζικές εισαγωγές κρέατος.
Ακόμη ισχυρότερα πλήγματα δέχονται από ένα ιδιότυπο λαθρεμπόριο κρέατος καθώς και παραποίησης ταμπελών και σφραγίδων πιστοποίησης και προέλευσης:
Οργανωμένα κυκλώματα μεταφέρουν ζώα από χώρες όπου μπορούν να τα αγοράζουν φτηνά και παρακάμπτοντας υγειονομικούς ελέγχους τα φέρνουν σε σφαγεία εντός Ελλάδος όπου και παίρνουν την Ελληνική σφραγίδα για να διοχετευτούν στη συνέχεια στην ελληνική (αλλά και στην ευρωπαϊκή) αγορά ως ελληνικά κρέατα.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες, είναι αμφίβολο το πόσο θα αντέξουν οι Έλληνες κτηνοτρόφοι.
Χωρίς αυτούς, πολλές ελληνικές εταιρίες θα κλείσουν τα γαλακτοκομικά τους τμήματα και θα αφοσιωθούν μόνο στα τυροκομικά στα οποία θα χρησιμοποιούν φθηνά ξένα γάλατα.
Τι σημαίνει αυτό π.χ  για την ελληνική φέτα; Αυτό που σημαίνει είναι πως η φέτα που θα παράγεται με αυτόν τον τρόπο δεν θα νοείται πλέον ως ελληνική. Μπορεί λοιπόν μετά από κάποια χρόνια να δούμε  Έλληνες βιομήχανους να συντάσσονται με τα γερμανικά και αμερικάνικα λόμπι για να καταργήσουν τον προστατευτισμό που υπάρχει για τη φέτα αλλά και για άλλα ΠΟΠ ώστε να κρατήσουν μερικά ψίχουλα από την μεγάλη πίττα της παγκόσμιας αγοράς που κάποτε ήταν ολοδικιά τους.
Το να χάσουμε λοιπόν τον εθνικό μας ΠΟΠ σταρ είναι μια πιθανότητα. Μαζί με αυτόν θα χαθούν όχι μόνο χιλιάδες από τις σημερινές θέσεις εργασίες αλλά θα χαθεί οριστικά και η πιθανότητα να δημιουργηθούν δεκάδες χιλιάδες καθώς τα ελληνικά ΠΟΠ κατακτάν τις διεθνείς αγορές με γοργούς ρυθμούς τα τελευταία χρόνια.
Εδώ η Φέτα (ανάμεσα σε τόσα άλλα) χάνεται και αυτοί το λεν ανάπτυξη…

(Το παρόν κείμενο ανήκει στο παράρτημα του πολυαναμενόμενου βιβλίου μου «Παρά Φύση» για τις κακές πρακτικές της βιομηχανίας τροφίμων και φαρμάκων το οποίο είναι σχεδόν αδύνατο να εκδοθεί στο κρισιακό περιβάλλον χωρίς τη συνδρομή των αναγνωστών. Για όσους θέλουν και μπορούν να συνεισφέρουν σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς στην έκδοση του βιβλίου με τη μέθοδο της προαγοράς του βιβλίου μπορούν να μου το κοινοποιήσουν στην ηλεκτρονική διεύθυνση petrosarguriou2@windtools.gr. Είμαστε μερικές μόνο δεκάδες προαγορές πριν το βιβλίο βρει το δρόμο του για το τυπογραφείο προκειμένου να εμπλουτίσει τη βιβλιοθήκη και το γνωστικό σας πεδίο)
Read More »

Τετάρτη 23 Απριλίου 2014

23η Απριλίου 2014: Διπλή εθνική γιορτή



Μεγάλη μέρα σήμερα παρότι όπως τόσες άλλες έχει 24 ώρες.

Πόσα μπορούν να συμβούν σε 24 ώρες όμως.

Κατακλυσμοί, σεισμοί, καταποντισμοί.

Τίποτε τέτοιο δεν συνέβη στην Ελλάδα στις 23 Απριλίου του 2010.

Αυτό που της συνέβη και οδήγησε στην τραγωδία της 23/10/2010, διαπρεπές ανάμεσα σε τόσα άλλα εξίσου σκοτεινά πολιτικά εγκλήματα, είναι η "εκλεγμένη" ανταμοιβή της με έναν ηγέτη που ξεπέρασε τις προσδοκίες ακόμη και των πιο ηλιθίων και απλήστων ψηφοφόρων του.

Τον Γεώργιο Παπανδρέου, γνωστό και ως ΓΑΠ (αγγλιστί GAP), το για μεγάλο διάστημα αγαπημένο παιδί των μήντια που έκανε προεκλογική εκστρατεία με τα μανίκια σηκωμένα δίπλα σε απεργούς, με το σύνθημα "λεφτά υπάρχουν", με τη δέσμευση να μη βάλει τη χώρα του στο ΔΝΤ γιατί αυτό θα σήμαινε καταστροφή για τη χώρα.

Τις προεκλογικές του δεσμεύσεις τις αντέστρεψε εντελώς ξεκινώντας μια πορεία εφιάλτη για τη χώρα,μια πορεία που βρήκε επάξιους συνεχιστές στις διάδοχες του κυβερνήσεις:

Μέσα σε 4 χρόνια χάθηκαν εργασιακά δικαιώματα, ανθρώπινες ζωές, ανθρώπινο δυναμικό, εκατοντάδες δις, κομματάρες του ΑΕΠ, συντάξεις και μισθοί, δουλειές, σπίτια, νοικοκυριά, αξιοπρέπειες, όνειρα και η εθνική κυριαρχία:

Ούτε σε πόλεμο τέτοια ζημιά. Μα ο Παπανδρέου το 'χε πει καθαρά και ξάστερι όταν βρισκόταν ακόμη στο τιμόνι του μελλοντικού ναυαγίου του: βρισκόμαστε σε πόλεμο.

Και ο άμαχος Έλληνας βρέθηκε ξανά στη μοίρα του μετανάστη. Ακόμη και μέσα στη χώρα του. Πολίτης τρίτης κατηγορίας.

Θύμα. Κυνηγημένος.

Σαν σήμερα, ο Γιωργής ο Παπανδρέου έκανε την μαλακοπερήφανη του διακύρηξη από το Καστελόριζο για την υπαγωγή μας στα μνημόνια.

Τόσο το μέρος όσο και η μέρα περιείχαν συμβολισμούς.

Το ακριτικό Καστελόριζο επιλέχτηκε για να συμβολίζει την κατάργηση των εθνικών συνόρων από τους δανειστές.

Πλέον η Ελλάδα θα ήταν μια χώρα ανοχείρωτη, απροστάτευτη.

Όσο για τη μέρα;

Αυτήν ο Γιωργάκης την επέλεξε για να συμπίπτει με την ονομαστική του γιορτή.

Να γιορτάσει διπλά: Την καταστροφή μιας χώρας που βαθειά περιφρονούσε να τη γιορτάσει μαζί με το όνομα του.

Όπως ο Άγιος Γεώργιος σκότωσε το δράκο, έτσι και ο Άγιος Γιώργος Παπανδρέου σκότωσε τον κακό δράκο που λεγόταν Ελλάδα με ένα χτύπημα.

Μα τα παραμύθια συνεχίστηκαν και οι πραγματικοί δράκοι βρήκαν μπόλικο κι ανθρώπινο φαί, σάρκες και μυαλά που περίσσευαν...

Ο Γιώργος θα μπορούσε να διαλέξει μιαν άλλη μέρα κοντινή, την 21η Απριλίου όπως διάλεξε ο συνονόματος του Γεώργιος Παπαδόπουλος.

Άλλωστε αυτές οι εποχές του ζόφου έχουν τόσα κοινά σημεία: Δικαιώματα πολιτών σε περιστολή, η Δημοκρατία στον Γύψο και το δώρο της διαίρεσης της Κύπρου τότε.

Αλλά ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν πολύ πιο έξυπνος από τον συνονόματό του: Για χαζός είναι δαιμονικά έξυπνος:

Δεν ήθελε η δικιά του Χούντα να επισκιάζεται από την μπανάλ χούντα των τάνκς.

Γιατί πλέον υπάρχουν εξίσου ισχυρά όπλα που δεν προσελκύουν τη διεθνή κατακραυγή.

Το καρότο και το μασίγιο των αγορών: τα αδιέξοδα. Η πλύση εγκεφάλου των ιδιωτικών μήντια: Μια ολόκληρη επιχείρηση πειθαναγκασμού.

Η χούντα του Γιωργή του Παπανδρέου και των διαδόχων του και δημοκρατικό περίβλημα φοράει και πολύ περισσοτέρους έχει καταστρέψει από αυτήν του συνονόματου του.

Και ο ΓΑΠ είχε την νερωνική ευφυία να την εγκαινιάσει τη μέρα της ονομαστικής του γιορτής.

Χρωστάω και εγώ στον Γεώργιο Παπανδρέου. Όπως όλοι οι Έλληνες που δεν ανήκουν στην ελίτ.
Δεκάδες χιλιάδες ευρώ που αυξάνουν μέρα με τη μέρα και που μας τα παίρνουν έμμεσα για να πλουτίζουν άμεσα οι τραπεζίτες και να επιπλέουν οι πολιτικοί και οι καναλάρχες.

Χρωστάω στο Γιώργο, χρωστάω σαν Έλληνας.

Χωρίς αυτόν ίσως να μην είχα φτιάξει και το προσωπικό μου blog, το agriazwa.blogspot.gr. Τέτοια ήταν η ανάγκη μου να τον ξεσκεπάσω, να τον σταματήσω.

Όσο και αν πέτυχα το πρώτο προβλέποντας με σχετική ακρίβεια τις μελλοντικές του κινήσεις και την κατάντια στην οποία θα' φερνε τη χώρα, το δεύτερο ήταν αδύνατο να επιτευχθεί από έναν μοναχικό συγγραφέα. Δεν κατέστη δυνατό ούτε καν από τις εκατοντάδες χιλιάδες Αγανακτισμένους της Αθήνας. Φυσικά και ο Παπανδρέου είχε άγιο εκείνες τις μέρες της οργής: Τον Όσιο Της Κοινοβουλετικής Βρωμιάς, το ΚΚΕ που σταμάτησε τους διαδηλωτές πριν μπούνε στη βουλή συνεπικουρώντας τα ΜΑΤ.

Περάσαν χιλιάδες μέρες σήψης από τότε και η γάγγραινα προχωρά όλο και βαθύτερα.

Είναι η ενσάρκωση μιας άλλης σαπίλας, μιας σαπίλας πνευματικής, ηθικής και κοινωνικής που μας άδειαζε από τα σπλάχνα μας και μας ταρίχευε.

Ίσως κάποτε να γλυτώσουμε από την οικονομική γάγγραινα. Ίσως να το φέρουν έτσι οι καιροί. Ίσως και όχι.

Αυτό που αδυνατούμε όμως να καταλάβουμε είναι πως αν δεν ξεφορτωθούμε την άλλη, την εσωτερική, πάλι Σισσύφειες πέτρες θα κουβαλάμε.

Τι με κοιτάτε μωρέ σαν χάνοι;

Μεγάλη μέρα σήμερα.

Διπλή γιορτή σήμερα.

Δύο εφιάλτες γιορτάζουν σήμερα.

Βαρέστε τις καμπάνες.

Ανοίξτε τις σαμπάνιες.

Γιορτάστε το θάνατο μιας χώρας.

Πέτρος Αργυρίου, 23/4/2014


Read More »