Τρίτη, 23 Ιουνίου 2015

Μένουμε Μνημόνιο!



Εξέφρασα δημοσίως την ανησυχία μου την περίοδο πριν το «πλαίσιο συμφωνίας» της 20ης Φλεβάρη.
Βλέπετε τα σημάδια είχαν γίνει ήδη ορατά. Το 70/30 καλό μνημόνιο του Βαρουφάκη και του Σταθάκη, κυβερνητικές δηλώσεις του τύπου «το σχίσιμο των μνημονίων ήταν σχήμα λόγου» κι άλλα τέτοια νόστιμα, προϊδέαζαν τη στροφή της κυβέρνησης από τις φιλολαϊκές της προεκλογικές και προγραμματικές δηλώσεις προς μια στάση «ρεαλισμού» και «ευθύνης», τύπου ΝΔ ΠΑΣΟΚ.
Ακόμη κι όταν άμεσα αναθεμάτισα το επαίσχυντο πλαίσιο συμφωνίας της 20ης Φλεβάρη μου λέγαν πολλοί -αν όχι όλοι-πως «είναι πολύ νωρίς ακόμη» για να λάβουν την απάντηση μου πως είναι ήδη πολύ αργά.
Έκτοτε οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, για να αιτιολογήσουν την αδιαλλαξία τους, διαρκώς  επικαλούνται την μαύρη μέρα της 20ης Φλεβάρη, ακριβώς για αυτό που το πλαίσιο συμφωνίας πραγματικά ήταν: αποδοχή της κρατικής συνέχειας, αναγνώριση του χρέους και της δέσμευσης της εξυπηρέτησής του στο ακέραιο και επομένως και συγχωροχάρτι στις μεταπολιτευτικές πρακτικές του παλαιοκομματισμού.
Μόλις πρόσφατα πχ η ίδια η Μέρκελ δήλωνε: «… Σε αυτό το πνεύμα οι υπουργοί Οικονομικών στις συμφώνησαν στις 20 Φεβρουαρίου με την ελληνική κυβέρνηση σε μια βάση για την περαιτέρω δουλειά… Στην ίδια συμφωνία η ελληνική κυβέρνηση επαναβεβαιώνει την "ξεκάθαρη συγκατάθεσή της στην πλήρη και έγκαιρη εκπλήρωση των οικονομικών της υποχρεώσεων έναντι των δανειστών της".
Μετά τις 20 Φλεβάρη λοιπόν, η κυβέρνηση έχει πετάξει το αντιμνημονιακό της δέρμα και έχει δώσει όρκους υποταγής στο νεοφιλελευθερισμό και στον ευρωπαϊκό ολοκληρωτισμό.
Το μόνο που επιζητούσε πλέον ήταν ένα ανθρώπινο βιώσιμο προσωπείο, να της πετάξουν οι Γερμανοί ένα κόκκαλο να δώσει στους ψηφοφόρους. 
Κι αυτή την αδυναμία βούλησης ήταν που αναγνωρίζαν όλοι στο εξωτερικό. Και έτσι παίξαν ένα ασφαλές στοίχημα με μια κυβέρνηση που είχε από μόνη της ξεδοντιαστεί και γαύγιζε χωρίς να δαγκώνει.

Η πραγματική πορεία των διαπραγματεύσεων ως σήμερα
Παρά την πρωτοφανή προπαγάνδα από όλες τις μπάντες, εσωτερικό και εξωτερικό, αριστερά και δεξιά, περιέγραψα την πραγματική πορεία των διαπραγματεύσεων: Κάθε φορά που οι δανειστές λέγαν πως ήμασταν κοντά σε μια συμφωνία ήταν γιατί η κυβέρνηση είχε ενδώσει λίγο ακόμη. Και κάθε φορά ενέδιδε λίγο περισσότερο πουλώντας παράλληλα στο εσωτερικό ελπίδα, μιλώντας για έντιμους συμβιβασμούς και προεξοφλώντας την εγγύτητα μιας «καλής συμφωνίας», ενός εντίμου συμβιβασμού. Στάχτη στα μάτια του κόσμου δηλαδή και τίποτε παραπάνω γιατί το σχήμα των διαπραγματεύσεων ήταν απλούστατο: κάθε φορά που η κυβέρνηση υποχωρούσε οι δανειστές λέγαν είστε σε καλό δρόμο αλλά έχετε μπόλικο ακόμη. Και κάθε φορά η κυβέρνηση υποχωρούσε κι άλλο… μονομερώς, ενώ οι δανειστές παρέμεναν ακλόνητοι.
Ακόμη και όταν με την καθυστέρηση της πληρωμής της δόσης του ΔΝΤ τον Ιούνιο και το ενδεχόμενο καθολικής στάσης πληρωμών να βουλιάζει τα χρηματιστήρια και τις αγορές ομολόγων παγκοσμίως, η κυβέρνηση, όχι μόνο δεν επικαλέστηκε τα οικονομικά της πυρηνικά όπλα αλλά υποχώρησε ακόμη περισσότερο προσεγγίζοντας τις θέσεις των δανειστών κατά 90%.
Κι ακόμη κι έτσι, οι «βελτιωμένες προτάσεις» απορρίφθηκαν από τους δανειστές γιατί αυτοί μπορούσαν να διαβάσουν πίσω από τους ψευτολεονταρισμούς της νέας ελληνικής κυβέρνησης και την είχαν εκτιμήσει ως μια ακόμη κυβέρνηση προθύμων.
Κι οι δανειστές δικαιώθηκαν. Την Κυριακή η κυβέρνηση έδωσε κι ένα ακόμη 5% μέτρων που στο σύνολο τους αγγίζουν το 2.5% του ΑΕΠ. Κι αυτό μεταφράζεται σε πόνο για τους ήδη εξαντλημένους πολίτες.
8 δις μέτρα, από τα οποία αρκετά θα πέσουν στις ραχιτικές πλέον πλάτες των Ελλήνων φορολογούμενων ανεβάζοντας άμεσα το κόστος ζωής ανθρώπων που σήμερα μόλις και μετά βίας έχουν να φάνε, πόσο μάλλον να ανταπεξέλθουν σε αντισυνταγματικά χαράτσια.
Αν αυτό γινόταν όσο η κυβέρνηση ήταν στην αντιπολίτευση, οι Βαρουφάκης, Σταθάκης, Δραγασάκης θα ωρύονταν και δικαίως πως αυτά είναι ακραία υφεσιακά μέτρα και πως έτσι ανάπτυξη δε θα δούμε ποτέ. Τώρα που είναι πρώτη φορά αριστερά είναι επώδυνα αλλά απαραίτητα μέτρα. Προεκλογικά βέβαια κι ο ΕΝΦΙΑ ήταν αντισυνταγματικός και ο ΣΥΡΙΖΑ καλούσε να μην πληρωθεί. Τώρα είναι πατριωτικό καθήκον.
Το μαρτύριο της σταγόνας συνεχίζεται και από τη νεομνημονιακή κυβέρνηση.

Η μεγάλη συνθηκολόγηση και τα ανταλλάγματα
Μόνο κάτω από αυτό το πρίσμα της προσχεδιασμένης συνθηκολόγησης μπορεί να ειδωθεί η μέχρι σήμερα αδικαιολόγητη επίθεση φιλίας στους δανειστές που δείχναν απροκάλυπτα τιμωρητική διάθεση απέναντι στην ελληνική εκλογική αψηφισιά.
Δεν ήταν επίθεση φιλίας. Ήταν δείγματα αφοσίωσης. Δεν ήταν επιθέσεις φιλίας. Ήταν εξετάσεις που η κυβέρνηση περνάει μαζί με τα μέτρα.
Το ακόμη πιο εξοργιστικό της υπόθεσης είναι πως ο πρωθυπουργός θα επιχειρήσει να περάσει τα μέτρα από το κοινοβούλιο χωρίς καν να έχει υπογραφεί η συμφωνία, χωρίς να έχει πάρει ανταλλάγματα για τον ενδοτισμό του.
Και ποια θα είναι αυτά; Ποιο είναι το προφορικό τυράκι στην υφεσιακή και φορομπηχτική φάκα;
Φήμες για χρηματοδότηση 30 δις τα επόμενα πέντε χρόνια. Κι ίσως μια κουβέντα για αναδιάρθρωση χρέους. Σκληρά μέτρα θα παρθούν προκαταβολικά με αντάλλαγμα εικασίες.
Είναι σημαντικό ότι η κυβέρνηση επιχειρεί να μην ξαναμπεί σε φαύλο κύκλο δανεισμού και να μην υποθηκεύσει ακόμη περισσότερο τις επόμενες γενιές. Αν όμως χρειάζονται μέτρα 8 δις για την περίοδο 2015-2016 για να υπάρξει πρωτογενές πλεόνασμα 1% και 2% αντιστοίχως, τι θα συμβεί χωρίς κούρεμα του χρέους το 2018 που οι απαιτήσεις για πρωτογενές πλεόνασμα θα είναι της τάξης του 3.5% και πόσο επαχθείς θα είναι τότε οι όροι τυχόν δανεισμού; Μόνο να ανατριχιάζει μπορεί κανείς σε αυτή τη σκέψη.
Η εξάρτηση πλέον της ελληνικής πλευράς από τη γερμανική είναι πλήρης. Και δεν είναι εξ ανάγκης: Είναι εκ προθέσεως: Χαρακτηριστική η μεταστροφή του άλλοτε συμπαθέστατου κου Παπαδημούλη που τιτίβιζε διαρκώς «συμφωνία πάση θυσία!».
Και δεν είναι μόνο οικονομική αυτή η εξάρτηση. Δεν ξέρουμε πόσα άλλα ανταλλάγματα θα δώσει η κυβέρνηση στα θέματα των ΠΟΠ (φέτα κλπ), των διατλαντικών συμφωνιών που δίνουν το δικαίωμα στις πολυεθνικές να καταπιούν κράτη ολόκληρα και των μεταλλαγμένων που μπορούν να καταστρέψουν ή να αλυσοδέσουν οπισθάγκωνα την αγροτική παραγωγή μιας χώρας.
Άλλωστε, για να υποχωρήσει η Αμερική στο θέμα της παραδοσιακής της επιρροής στην Ελλάδα και για υποβαθμιστεί παράλληλα και ο ρόλος του ΔΝΤ στις ελληνικές διαπραγματεύσεις οι Γερμανοί προφανώς και έχουν δώσει κάποια ανταλλάγματα: Το πρώτο και εμφανές είναι η εξάμηνη παράταση στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας ενώ φανταζόμαστε πως παραχωρήσεις έχουν γίνει κάτω από το τραπέζι και για τα ΠΟΠ, τα μεταλλαγμένα και τις διατλαντικές συμφωνίες, ζητήματα στα οποία η κάποτε αδαμάντινη ευρωπαϊκή πλευρά διαρκώς μειώνει τις αντιστάσεις της.

Γεωπολιτικά παράδοξα
Πως γίνεται όμως η Γερμανία να επιτρέπει τη σύναψη συμφωνίας για ενεργειακό αγωγό μεταξύ Ελλάδας και Ρωσίας;
Εδώ ερχόμαστε στην απρόσμενη χρησιμότητα της νέας κυβέρνησης για τα σχέδια του γερμανικού ολοκληρωτισμού: Είναι κοινό μυστικό πως η Γερμανία χρειάζεται άφθονη ενέργεια για τη βιομηχανία της και πως ο πιο αξιόπιστος πάροχος της είναι η Ρωσία. Χρησιμοποιώντας τα παβλοφικά αντανακλαστικά των αμερικανών στο θέμα της Ουκρανίας, αφού ήδη έχουν συμφωνήσει με αυτούς πως για τα επόμενα χρόνια η Ουκρανία θα είναι το πιο καυτό γεωπολιτικό σημείο του πλανήτη, οι Γερμανοί δεν έχουν κανένα πρόβλημα να παρακάμψουν την προβληματική Ουκρανία και να παίρνουν το φυσικό τους αέριο μέσω Τουρκίας, Ελλάδας αλλά και άλλων αγωγών που θα μειώσουν την πλήρη ενεργειακή τους εξάρτηση από τη Ρωσία.
Με άλλα λόγια, ο Τουρκικός Αγωγός που ο Τσίπρας ονομαστικά ελληνοποίησε ως ελληνικό αγωγό –άλλωστε του Αλέξη του αρέσει να ελληνοποιεί, από αγωγούς μέχρι μετανάστες, με εξαίρεση το γιό του που τον λένε Ερνέστο- είναι και γερμανική διπλωματική νίκη. Το ότι παρουσιάζεται ως ελληνική την κάνει ακόμη μεγαλύτερη, γιατί οι ενδεχόμενες τριβές θα προκύψουν ανάμεσα στην αμερικανική και την ελληνική πλευρά, με απρόβλεπτες συνέπειες για τη δεύτερη. Και αυτά τα περιγράφει κάποιος που είναι υπέρ της Ελληνορωσικής προσέγγισης. Με άλλα λόγια, ο ΣΥΡΙΖΑ γίνεται ο Δούρειος Ίππος της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής.

Γιατί οι Γερμανοί μας κρατήσαν νεκροζώντανους
Αλλά ας γυρίσουμε στη χρησιμότητα που επιδεικνύει ο ΣΥΡΙΖΑ για τους Γερμανούς και που φαντάζομαι πως τους εκπλήσσει ευχάριστα: Εκεί που φοβόντουσαν για έναν απρόβλεπτο και αποσταθεροποιητικό εχθρό, βρίσκουν έναν εξαιρετικό σύμμαχο.
Έτσι μόνο εξηγείται το γεγονός του ότι παρότι στραγγαλίζουν την κυβέρνηση, κρατούν με αρκετά υψηλό κόστος τη ρευστότητα στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα μέσω του ELA: Αν οι Γερμανοί ήθελαν πάση θυσία και εννοούμε πάση θυσία να ρίξουν την κυβέρνηση, θα είχαν στεγνώσει και τις τράπεζες.
Δεν έχουν όμως ιδιαίτερους λόγους να ρίξουν μια κυβέρνηση όταν αυτή σταδιακά ευθυγραμμίζεται με τους στόχους τους.
Η αρχικά απολύτως βάσιμη και δυστυχώς ακόμη δημοφιλής υπόθεση του ότι οι Γερμανοί θέλουν να ρίξουν αυτήν την κυβέρνηση γιατί απλά και μόνο έχει αριστερό πρόσημο, οφείλει να πάει περίπατο.
Επιτρέψτε μου να εξηγήσω αυτό που σας έλεγα για μια κυβέρνηση που περνάει διαρκώς τις εξετάσεις:
Είναι η μοναδική κυβέρνηση που θα μπορούσε να περάσει με τόση άνεση τέτοια αντιλαϊκά μέτρα και να χαίρει ακόμη της λαϊκής υποστήριξης.
Και αυτό δεν οφείλεται μόνο στα αργά αντανακλαστικά του κόσμου και την ανάγκη του να βρει κάπου αποκούμπι.
Η επικοινωνιακή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ είναι εξαιρετική: Η μετουσίωση των λέξεων Τρόικα σε Θεσμοί, των μνημονίων σε συμφωνίες και έντιμους συμβιβασμούς, είναι μέρος του New Speak του ΣΥΡΙΖΑ , ενός New Speak τόσο επιτυχημένου που υιοθετήθηκε ακόμη και από την πλευρά των δανειστών.
Γιατί όμως τέτοια προσήλωση της ηγετικής ομάδας της ελληνικής κυβέρνησης στην Γερμανική πλευρά;

 Τι ωθεί την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ σε άνευ όρων παράδοση;
 Ας προσπαθήσουμε να ακτινογραφήσουμε την ηγετική αυτή τη στιγμή ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ που διαμορφώνει τις εξελίξεις.
Ο στρατάρχης, ο μεγάλος αρχιτέκτονας και σκακιστής του ΣΥΡΙΖΑ, ο κύριος Δραγασάκης, είναι αφοσιωμένος στην αναβίωση της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Θαρρεί πως έχει να παίξει σημαντικό ρόλο και να υποσκελίσει την ούτως ή άλλως φθαρμένη σοσιαλδημοκρατία, κάνοντας ότι αυτή κάποτε έκανε αλλά καλύτερα. Στα πλαίσια αυτής της στρατηγικής χτίστηκε το πανευρωπαϊκό προφίλ του Αλέξη Τσίπρα.
Συμφωνούν οι γερμανικές φιλοδοξίες με αυτές του Δραγασάκη; Πρέπει να πειστούν πως ναι. Και ο ούριος άνεμος για αυτή τη σύμπλευση θα έρθει από τη θυσία της Ελλάδας ως νέα Ιφιγένεια.
Στα πλαίσια της στρατηγικής Δραγασάκη, ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιχειρηθεί να χρησιμοποιηθεί ως δούρειος ίππος και για την αφομοίωση των PODEMOS, δεδομένου του αδιεξόδου στο οποίο σύντομα θα περιέλθει η ισπανική κεντρική πολιτική. Το παράδειγμα προς αποφυγή που γεννούσε αντιδραστικές στον γερμανικό ολοκληρωτισμό πολιτικές δυνάμεις, μπορεί κάλλιστα να χρησιμοποιηθεί ως υπόδειγμα προς μίμηση για την αφομοίωση τους στο γερμανικό ολοκληρωτισμό.
Ο κος Βαρουφάκης θέλει κι αυτός να έχει βάλει το λιθαράκι του στη δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. Το έχει άλλωστε δηλώσει κατά εξακολούθηση.
Ο κος Σταθάκης με το αδιάψευστο ένα εκατομμύριο επενδυμένο σε μεγάλα funds δεν θα ήταν και πολύ σώφρον να στραφεί κατά του προσωπικού του οικονομικού συμφέροντος.
Όσο για τον κο Παππά, μαρτυρία για το ρόλο του αποτελεί η δυσάρεστη έκπληξη προ της οποίας βρέθηκαν η Βαλαβάνη και ο Λαφαζάνης όταν διαπίστωσαν ότι τροπολογία εμπνεύσεως του φωτογράφιζε ευνοϊκά την … motor oil…(με επιφύλαξη μεταφέρουμε το δημοσίευμα καθώς αυτό ανήκει στη διαπλεκόμενη Καθημερινή και περιμένουμε διάψευση, διόρθωση ή επιβεβαίωση από τους εμπλεκομένους)

Σύμπλευση Ελλάδας Γερμανίας στο Γερμανικό μεγαλοϊδεατισμό
Η υπόθεση που παρουσιάζουμε και που μπορεί να φαντάζει εξωφρενική στα μάτια απλοϊκών και απαίδευτων πολιτών, είχε σύντομα μια αρκετή ισχυρή επαλήθευση:
Την ίδια περίπου στιγμή που ο Βαρουφάκης αρχίζει να μιλάει για ανεξάρτητες αρχές που θα έχουν την ισχύ να εποπτεύουν και να επαναφέρουν σε τάξη τον ελληνικό προϋπολογισμό, οι Γιούνκερ, Τουσκ, Ντράγκι, Νταίσελμπλουμ και Σουλτς παρουσιάζουν για πρώτη φορά ημιεπίσημα το σχεδιασμό ενός πανευρωπαϊκού υπερυπουργείου οικονομικών, ενός διευθυντηρίου «θεσμικού» στα πλαίσια της ανάγκης μιας βαθύτερης ομοσπονδοποίησης της ΕΕ για την αντιμετώπιση κρίσεων όπως η ελληνική.
Εδώ και πέντε χρόνια προειδοποιώ ότι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ήταν το όχημα του γερμανικού ολοκληρωτισμού και η ελληνική κρίση ο δούρειος ίππος του.
Τώρα, ο γερμανικός ολοκληρωτισμός παίρνει πλέον σάρκα και οστά.

Η Ελλάδα όχι μόνο υπήρξε πειραματόζωο για τη μείωση δικαιωμάτων και κεκτημένων, όχι μόνο υπήρξε πειραματόζωο για τη μεταφόρτωση ιδιωτικών χρεών και κινδύνων σε κράτη και την εισβολή του ΔΝΤ στην Ευρώπη του Δυτικού μπλοκ αλλά και συνεχίζει την καριέρα της ως πειραματόζωο στο πείραμα του καινούριου γερμανικού ολοκληρωτισμού μέσω της κρίσης και δομικών λαθών. Τέσσερα πειράματα σε ένα. Και κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί πως οι Έλληνες δεν ήταν καλά πειραματόζωα.

Θα περάσει ο γερμανικός ολοκληρωτισμός μέσα από το νέο ελληνικό κοινοβούλιο; 
Θα περάσει όμως η πρώτη πράξη του γερμανικού ολοκληρωτισμού, αυτή της συμμόρφωσης μέσω δυσβάσταχτων μέτρων της νέας μεταπολίτευσης, μέσα από ένα κοινοβούλιο που προέρχεται από κόμματα που όντως έχουν έντονα και πατριωτικά και ριζοσπαστικά στοιχεία;
Εδώ να σημειώσουμε κάτι που έχει διαφύγει των πάντων: Η επιλογή του Προκόπη Παυλόπουλου στη θέση του ΠΤΔ δεν είχε μόνο ως στόχο τον κατευνασμό της καραμανλικής πτέρυγας. Ο ευρωμονοδρομιστής Παυλόπουλος αποτελούσε και την ασφαλιστική δικλείδα στο ενδεχόμενο η τάση της ρήξης στην κυβέρνηση να επικρατήσει οπότε και ο ίδιος θα δρομολογούσε πολιτικές εξελίξεις και αφόρητες πιέσεις και ευθύνες στο στρατόπεδο της ρήξης με την παραίτησή του, με άλλα λόγια, πολιτική ανωμαλία.
Όσο για την κυβέρνηση, ο Πάνος ο Καμμένος μπορεί να λειτουργήσει ως σκόπελος. Αλλά είναι αναλώσιμος. Άλλωστε αν κάποτε αναγεννηθεί ο Καραμανλισμός στη δεξιά, ο Πάνος θα γίνει αποδεχτός με τιμές ήρωα.
Από την αριστερά, ο Λαπαβίτσας μάλλον θα αντιδράσει και μάλλον έμπρακτα. Αλλά νεοεισερχόμενος όπως είναι στην κεντρική πολιτική σκηνή δεν έχει διαμορφώσει ισχυρά δίκτυα ικανά να σχηματίσουν ισχυρό ρεύμα.
Η Κομμουνιστική τάση του ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη αντιδράσει στο άκουσμα της συμφωνίας και ζητά συνέδριο για την αλλαγή ηγεσίας, αλλά το μόνο ειδικό βάρος της είναι μόνο το ηθικό της.
Οι Στρατούλης και Λαφαζάνης, παρά τη ρητορική τους, προτιμούν να είναι φιλολαϊκοί υπουργοί μιας αντιλαϊκής κυβέρνησης παρά αντιδημοφιλείς υπουργοί μιας φιλολαϊκής κυβέρνησης. Η ρητορική τους θα λειτουργήσει σαν αμορτισέρ για την Αριστερή Πλατφόρμα. Ευχόμαστε για το καλό όλων μας να μας διαψεύσουν.
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου είναι πλήρως εγκλωβισμένη στις πολλαπλές επιτροπές και στο γεγονός ότι καμία άλλη κυβέρνηση δε θα της επέτρεπε να επιτελέσει ένα τέτοιο έργο. Μόνο όταν φέρει σε πέρας το έργο της θα αντιδράσει και μάλιστα δυναμικά.
Γενικώς, η λογική που επικρατεί είναι, κάναμε δεκαετίες να πάρουμε την εξουσία για να ρίξουμε την κυβέρνησή μας με την πρώτη τρικυμία που έχει σωρευτικά αποτελέσματα με τον φόβο του να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ αυτό που απεχθανόταν, ο κεντρικός μοχλός μιας κυβέρνησης «εθνικής σωτηρίας» μαζί με τα κόμματα των ολιγαρχών όπως το Ποτάμι και ΝΔ.
Μέσα από αυτόν τον αυτοεγκλωβισμό τους όμως, οι βουλευτές της συγκυβέρνησης όχι απλά δεν γκρεμίζουν τον ετοιμόρροπο παλαιοκομματισμό, τον ανακαινίζουν κιόλας.

Και τι θα γίνει με τους Έλληνες ολιγάρχες;  
Μπορούσε η κυβέρνηση να κάνει αλλιώς; Προφανώς. Να πάει εξαρχής συντεταγμένα σε ρήξη. Γιατί όπως εξηγήσαμε παλαιότερα, χωρίς ρήξη στο εξωτερικό, σταδιακά η κυβέρνηση θα βρισκόταν όχι μόνο υπό την ομηρία των Γερμανών αλλά θα έπρεπε να αποδεχτεί ότι οι ολιγάρχες βρίσκονται πολύ μακριά από το άγγιγμα της. 
Και αυτό γιατί: Ναι μεν το παλιό σύστημα είναι πλέον πολύ ακριβό για τους Γερμανούς και δεν θέλουν να το συντηρήσουν, από την άλλη όμως, οι ολιχάρχες και οι πολιτικοί του παλαιοκομματισμού, υπήρξαν οι χρήσιμοι ηλίθιοι που φέραν τη χώρα σε τέτοια χάλια που επιτρέπουν στους Γερμανούς να προχωρήσουν στην υλοποίηση του οράματος του γερμανικού ολοκληρωτισμού. Και οι καλοί και ηθικοί Γερμανοί δε θέλουν με τίποτε να βγουν οι βρωμιές τους στη φόρα από οποιαδήποτε κυβέρνηση.
Μόνο πυροτεχνήματα θα δούμε λοιπόν από την κυβέρνηση και στο εσωτερικό μέτωπο.

Γιατί χωρίς ρήξη δε γίνεται να υπάρξει πραγματικά αριστερή κυβέρνηση
Ελάχιστες από τις προεκλογικές δεσμεύσεις του Τσίπρα θα μπορούσαν να υλοποιηθούν εκτός πλαισίου ρήξης. Το δήλωσε άλλωστε και ο ίδιος ο Γιούνγκερ μόλις μερικές μέρες πριν, λέγοντας ότι αν είχε κατεβεί σε εκλογές με το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, θα είχε πάρει 80%, ενώ ο Τσίπρας πήρε μόνο 36%.
«Κι εγώ είμαι της άποψης ότι πρέπει ο πολιτικός να κάνει αυτά που υποσχέθηκε. Για αυτό πρέπει να σκέφτεται προσεκτικά πριν από τις εκλογές (...) Ο κ. Τσίπρας υιοθέτησε θέσεις οι οποίες εν μέρει βρίσκονται σε αντίθεση με τους κανόνες της ΕΕ. Για αυτό και οι υποσχέσεις του δεν μπορούν να εφαρμοστούν 100%. Ο κ. Τσίπρας θα έπρεπε να το ξέρει» δήλωσε ο Γιούνγκερ.
Ο Τσίπρας το ήξερε. Ήξερε πχ πως χωρίς ρήξη δεν μπορούσε να εθνικοποιήσει τις τράπεζες παρότι αυτές έχουν ουσιαστικά εξαγοραστεί από το Ελληνικό Δημόσιο.
Ήξερε ότι δεν μπορούσε να αγγίξει τον Στουρνάρα ακόμη κι όταν αυτός πυροβολεί την ελληνική οικονομία με δηλώσεις του στα πόδια και συμβάλλει στο Bank Run που ήδη συμβαίνει κάτω από τη μύτη μας. Ακόμη και όταν ο Στουρνάρας γράφει αμέσως μετά τον Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ στα θεσμοποιημένα του αρχίδια το κάλεσμα της Ζωής για να καταθέσει στην επιτροπή θεσμών και διαφάνειας για το ξέπλυμα των δωροδοκιών της Siemens και αμέσως μετά για τις εμπρηστικές δηλώσεις του που αποσταθεροποίησαν ακόμη περισσότερο την ελληνική οικονομία. Και αυτό δεν είναι ελληνική άποψη: Σε άρθρο του το Forbes (ή το Bloomberg, συγχωρέστε με, δεν μπορώ να εντοπίσω το δημοσίευμα αν και εγγυώμαι πως η περιγραφεί που δίνω είναι ακριβής) χαρακτήρισε την εμπρηστική  στάση του Στουρνάρα ως πράξη «εξαιρετικής απιστίας».
Αν έτσι χαρακτηρίζει τον Στουρνάρα ένα καπιταλιστικό έντυπο, πως θα έπρεπε να του συμπεριφερθεί μια «ριζοσπαστική» κυβέρνηση;
Η κυβέρνηση μπορούσε κι έπρεπε να εκβιάσει το σύστημα με τη μεγαλύτερη καπιταλιστική του κρίση των τελευταίων ετών που θα το οδηγούσε θέλοντας και μη σε πολιτικές αλλαγές.
Αντί αυτού, διάλεξε στην πρακτική της, σε αντίθεση με τη ρητορική της, να γίνει ο λουστράκος του νεογερμανικού οικονομικού ιμπεριαλισμού. Ξεγελούσε τον κοσμάκι για να καλύψει τη δική της απροθυμία πως τάχαμου δεν πήραμε λαϊκή εντολή για ρήξη. Μήπως πήρατε λαϊκή εντολή για νέα μέτρα 8 δις και συνέχιση του προγράμματος; Αυτή τη λαϊκή εντολή πήρατε; Αυτή τη δέσμευση δώσατε όταν σκίζατε προεκλογικά μνημόνια;

 Τσίπρας και Mcdonald
Μερικές μέρες πριν το γενικά αξιοσέβαστο ΙΣΚΡΑ, μας διαβεβαίωνε γεμάτο αριστερίστικη αλαζονεία πως ο Τσίπρας δε θα γίνει McDonald. Ιδού τι έγραφε:

«Όταν λέμε Mac Donald δεν εννοούμε τη γνωστή αλυσίδα καταστημάτων αλλά των πρώτο Εργατικό πρωθυπουργό της Μεγάλης Βρετανίας…
Το 1929 το Εργατικό κόμμα κερδίζει τις εκλογές με αιτήματα να σταθεροποιήσει τα μεροκάματα, να καταργήσει τον αντισυνδικαλιστικο νόμο του 1927 και να εθνικοποιήσει την ανθρακοβιομηχανία, τις μεταφορές και την ασφάλιση. Είναι η εποχή της Μεγάλης κρίσης. Οι πιέσεις στη κυβέρνηση από το μονοπωλιακό κεφάλαιο είναι τρομακτικές. Η κυβέρνηση δεν τηρεί τις προεκλογικές της δεσμεύσεις με το επιχείρημα του «έλεγχου των αναγκών». Όμως η αστική τάξη, ενθαρρυμένη από τη στάση υποχώρησης, απαιτεί επιπλέον «αποφασιστικά μέτρα».Μια ειδική κυβερνητική επιτροπή συνιστά αύξηση των έμμεσων φόρων και περικοπές των δημοσίων δαπανών.
Στη χώρα ξεσπούν διαδηλώσεις και τα απλά μέλη του Εργατικού κόμματος, αλλά και πολλά του στελέχη, στηρίζουν ένα κίνημα συλλογής υπογραφών κατά των μέτρων. Ακόμη και υπουργοί τάσσονται κατά των προτάσεων.
Το 1931, ο MacDonald σχηματίζει μια εθνική κυβέρνηση στην οποία συμμετέχουν μόνο δύο από τους του Εργατικούς, ενώ η πλειοψηφία των βουλευτών που τη στηρίζει προέρχεται από τους Συντηρητικούς . Ο MacDonald διαγράφεται από το Εργατικό Κόμμα, για προδοσία.
Η «εθνική κυβέρνηση» που σχηματίζεται οδηγείται σε τέτοια αδιέξοδα, ώστε ο ίδιος ο MacDonald ομολογεί την «περίεργη θέση του να είναι μεταξύ των ηγετών ενός κόμματος στο οποίο δεν ανήκουμε και να έχουμε την ευθύνη για μια πολιτική που δεν μπορούμε να ελέγξουμε.
Ευτυχώς η ιστορία επαναλαμβάνεται μόνο ως φάρσα.»
Δυστυχώς αγαπητό Iskra. Το πρώτο μισό της ιστορίας της ιστορίας του Mcdonald έχει ήδη επαναληφθεί. Ως Φάρσα. Μένει να δούμε αν θα επαναληφθεί και το υπόλοιπο μισό. Όχι ως φάρσα. Αλλά ως τραγωδία.
Μέχρι τότε, μένουμε μνημόνιο, μένουμε Ευρώπη. Και Γερά Γερούν. Και βάστα Σόιμπλε. Γιατί είναι μοναχά η αδιαλλαξία του τελευταίου που μπορεί να αποτρέψει τη δυστοπία μιας ολοκληρωτικής Γερμανευρώπης και τη ματαίωση για δεκαετίες των αριστερών οραμάτων.
Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com, 23/6/2015

5 σχόλια:

  1. Ευτυχώς που "εσύ προειδοποιούσες" ότι η Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση είναι η πραγματοποίηση του Γερμανικού μεγαλοϊδεατισμού.Κανείς άλλος σ'ολόκληρη την Ευρώπη δεν το χει πει.
    Λίγο να ρίχνουμε το "εγώ" μας,φίλε μου.Περνάει καλύτερη και η όποια άποψη μας.
    Κατά τ'άλλα μαζί σου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπητέ Ερωτόκριτε, έχετε δίκιο. Σε αυτό δεν ήμουν μόνος ούτε ο πρώτος. Σε πολλά άλλα ήμουν όμως και τα δύο και επειδή σπανίως αυτό αναγνωρίζεται δημοσίως, μου μεινε το κουσούρι της αυτοαναφορικότητας. Ζητώ ταπεινά συγγνώμη σε όσους προηγήθηκαν εμού στο συγκεκριμένο θέμα. Κι ακόμη πιο χρήσιμο θα ήταν αν έβαζες ένα σχόλιο με παραπομπές στην αρθρογραφία των εν Ελλάδι μπροστάρηδων σε αυτό το θέμα, καθώς, αν ήμουν εξοικειωμένος με τη δουλειά τους, δε θα έγραφα κάτι τέτοιο. Και δεν το λέω με καμία ειρωνική διάθεση. Ευχαριστώ για την παρέμβαση.

      Διαγραφή
  2. Ελάχιστοι το αναφέρουν τα τελευταία χρόνια.

    http://www.papasotiriou.gr/product/i-epistrofi-toi-raix

    Η επιστροφή του Ράιχ
    Η ελληνική κρίση ως μοχλός μιας γερμανικής Ευρώπης
    Μαλούχος, Γεώργιος Π.

    ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
    "Δίνουμε στην Ευρώπη περισσότερη ισχύ, γι' αυτό όμως πρέπει και να εργάζεται σύμφωνα με τις γερμανικές αρχές"

    (Die Zeit, 4 Φεβρουαρίου 2011)

    Βερολίνο, Πλατεία Πότσδαμ, Οκτώβριος 1990: το μεγάλο πανό στη διαδήλωση για τον εορτασμό της επανένωσης της Γερμανίας γράφει: Europa wird deutsch, η Ευρώπη θα γίνει γερμανική. Δίπλα, το περίγραμμα της Ευρώπης κάτω από κίτρινο, κόκκινο και μαύρο. Είκοσι χρόνια αργότερα, η "προφητεία" αρχίζει να εκπληρώνεται. Με όχημα την ισχύ της οικονομίας, το Ράιχ, έννοια κρίσιμη σήμερα μα παρερμηνευμένη στην κοινή συνείδηση, επιστρέφει στην Ευρώπη.

    Μπαίνοντας στο καλοκαίρι του 2011, ο γερμανικός στραγγαλισμός της Ελλάδας φτάνει στο απροχώρητο, με την άτυπη συνεργασία των "αγορών".

    Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που η Γερμανία επιχειρεί κάτι τέτοιο. Στο παρελθόν το έχει πράξει και με πολύ πιο ισχυρές οικονομικά και πολιτικά χώρες, τη Μεγάλη Βρετανία και την Ιταλία, λίγο πριν από τη γέννηση του κοινού νομίσματος.

    Σήμερα, οι αποκλίσεις των οικονομιών στην ευρωζώνη επιτείνονται. Οι διαχρονικές ευθύνες της ελληνικής ηγέτιδας τάξης προσφέρουν ισχυρό άλλοθι στο γερμανικό ηγεμονισμό, τον οποίο ενθάρρυνε αποφασιστικά η υποτελής στάση της κυβέρνησης Παπανδρέου. Το ιστορικό των τεσσάρων ελληνικών χρεοκοπιών, που όλες συνδέθηκαν με περιόδους ηγεμονικής πολιτικής ξένων δυνάμεων και επιθετικών τραπεζικών συμφερόντων των χωρών τους, και ιδίως εκείνης του 1932, που οδήγησε τελικά τη Βουλή να επιβάλει η ίδια το 1936 τη δικτατορία Μεταξά, υπενθυμίζει τους κινδύνους που, δυστυχώς, δε σταματούν εδώ: μαζί με τη χρεοκοπία, ο κλονισμός της εσωτερικής σταθερότητας και η σταδιακή αμυντική κατάρρευση έναντι της Τουρκίας συνθέτουν το πραγματικό τρίπτυχο απειλής της ελληνικής κυριαρχίας, από το οποίο, πάντως, υπάρχουν ακόμα διαφυγές.
    Για να δει κανείς τι πραγματικά συμβαίνει σήμερα στην Ευρώπη πρέπει να κοιτάξει δύο δεκαετίες πίσω. Η αρχή γίνεται στην παλιά νεκρή ζώνη του διχοτομημένου Βερολίνου, εκεί που χτυπάει η καρδιά της Γερμανίας, στην ιστορική Πλατεία Πότσδαμ. Και το τέλος; Ίσως γραφτεί κι αυτό σε πλατείες: Αντίθετα με τις κυβερνήσεις τους, οι ευρωπαίοι πολίτες αποφασίζουν πλέον να αντιδράσουν στο στραγγαλισμό λαών και κρατών που προκαλεί η εθνικιστική ηγεμονική πολιτική του Βερολίνου και του νέου οικονομικού Ράιχ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή